ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ ΠΟΥ ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΟΜΟΙΑΖΟΥΝ ΜΕ ΤΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ, ΤΟΥ ΜΕΤΑΞΑ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΗΓΕΤΩΝ

ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ ΠΟΥ ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΟΜΟΙΑΖΟΥΝ ΜΕ ΤΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ, ΤΟΥ ΜΕΤΑΞΑ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΗΓΕΤΩΝ

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Όπως είναι γνωστό καθόλη την διάρκεια της ιστορίας υπήρξαν σημαντικές ομοιότητες της μιας εποχής με την άλλη. Έτσι, στην Ελλάδα στις μέρες μας υπάρχουν κόμματα που η ιδεολογία μας μοιάζει με αυτή ισχυρών Ελλήνων, δημοκρατικών και μη ηγετών, όπως του Καποδίστρια, του Μεταξά και του Παπαδοπούλου, αλλα και ίσως με τις πολίτικες και ξένων ηγετών.

Έτσι, καταρχάς μπορούμε να πούμε ότι ο Ιωάννης Μεταξάς στον Μεσοπόλεμο διατήρησε την εξουσία μέσω της δικτατορίας (1.936 μ.Χ.-1.941 μ.Χ.), προτάσσοντας τον εθνικισμό, την αυστηρή πολιτική ελέγχου, και την αντίσταση στους εξωτερικούς κινδύνους (όπως οι Σοβιετικοί και οι Ναζί).

Ο Ιωάννης Μεταξάς, ο οποίος ανέλαβε την εξουσία στην Ελλάδα μέσω δικτατορίας το 1.936 μ.Χ., είναι μια ιδιαίτερη φιγούρα της ιστορίας, και η σύγκρισή του με σύγχρονους Έλληνες πολιτικούς ή στρατιωτικούς είναι σύνθετη, λόγω των διαφορετικών πολιτικών και κοινωνικών συγκυριών.

Ο Μεταξάς ήταν ένας εθνικιστής και προώθησε μια πολιτική φιλομοναρχική, υποστηρίζοντας το Ελληνικό έθνος και την ανεξαρτησία του σε συνθήκες έντονης εξωτερικής πίεσης, κυρίως από την Γερμανία και την Ιταλία, ενώ ταυτόχρονα η δικτατορία του καθεστώτος 4^ης Αυγούστου είχε αυταρχικά χαρακτηριστικά.

Η στρατηγική του περιλάμβανε τον περιορισμό της πολιτικής αντιπολίτευσης, την έντονη αντίθεση σε κομμουνιστικά και σοσιαλιστικά κινήματα, και μια γενικότερη εσωστρεφή πολιτική, που προτάσσει την εθνική υπερηφάνεια και την ισχυρή παρουσία του κράτους.

Οι πολιτικές του ήταν κατά κύριο λόγο απομονωτικές, αν και επιχείρησε να εξισορροπήσει τις σχέσεις μεταξύ Γερμανίας και Βρετανίας στην προσπάθειά του να διατηρήσει την ανεξαρτησία της Ελλάδας κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Έτσι, υπάρχουν πολιτικοί στην εποχη μας Ελλάδα που θυμίζουν τον Μεταξά. Πρωτα είναι ο Στέλιος Καλογερόπουλος και το πατριωτικό του Κίνημα Ελλήνων "Νέα Αρχή" και ο Κασιδιάρης.  Σήμερα, οι Στέλιος Καλογερόπουλος και Ηλίας Κασιδιάρης εκφράζουν πατριωτικά ή εθνικιστικά κινήματα και αντίθεση στην εξωτερική επιρροή, αλλά με διαφορετικές στρατηγικές και ρητορική.

Η βασική τους διαφορά από τον Μεταξά είναι ότι, αντί να επιδιώκουν μια ισχυρή ανεξαρτησία εντός της διεθνούς κοινότητας, αυτοί οι πολιτικοί προτάσσουν εθνοκεντρικές πολιτικές ενάντια σε εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς.

Επίσης, ο Στέλιος Καλογερόπουλος και το πατριωτικό κίνημα "Νέα Αρχή" προτάσσουν μια ρητή εθνικιστική ατζέντα που θυμίζει πολιτικά Μουσολίνι και το Φασιστικό Κόμμα στην Ιταλία σύμφωνα με επικριτές και εν μέρει και φυσιογνωμικά.

Το πατριωτικό κίνημα του Καλογερόπουλου φαίνεται να επιδιώκει την αναγέννηση της Ελλάδας μέσα από έναν σφιχτό και αυταρχικό τρόπο διακυβέρνησης, με έντονη αντίθεση στην ΕΕ και τις εξωτερικές επιρροές. Μπορεί να θυμίσει τις πολιτικές του Μουσολίνι σχετικά με την ισχυρή εθνική κυριαρχία και την αντίθεση στην υπερεθνική συνεργασία.

Συγκεκριμένα, ο Στέλιος Καλογερόπουλος και το πατριωτικό κίνημα του, οι "Έλληνες Νέα Αρχή", προτάσσουν μια πατριωτική, αντιευρωπαϊκή ατζέντα, η οποία μοιάζει σε πολλά σημεία με την πολιτική του Ιωάννη Μεταξά.

Η φιλοσοφία του Καλογερόπουλου ενσωματώνει ισχυρό εθνικισμό και αναφορά στην αναγέννηση της Ελλάδας ως ισχυρού έθνους, αντίθεση στην εξωτερική επιρροή, κυρίως από την ΕΕ και την διεθνή κοινότητα, αντίληψη περί ισχυρού κράτους και περιορισμού της πολιτικής ελευθερίας της αντιπολίτευσης για την "ευημερία" του έθνους. Αυτές οι ιδέες είναι κοντά στον χαρακτήρα του καθεστώτος Μεταξά, ο οποίος προώθησε την σταθερότητα μέσω της περιορισμένης πολιτικής συμμετοχής και της κεντρικής εξουσίας.

Ο Ηλίας Κασιδιάρης και το εθνικιστικό κόμμα του "Εθνικό Κόμμα Έλληνες" έχουν χαρακτηριστικά που παραπέμπουν στο ναζιστικό κίνημα του Χίτλερ σύμφωνα με επικριτές και εν μέρει και φυσιογνωμικά, κυρίως λόγω της έντονης ρητορικής μίσους, του ακραίου εθνικισμού, και της αντίθεσης σε οποιαδήποτε εξωτερική ή εσωτερική επιρροή που θεωρείται "αντίθετη" στην εθνική ταυτότητα. Η ρητορική και η στρατηγική του θυμίζουν τις πρακτικές του Εθνικοσοσιαλισμού του Χίτλερ, ειδικά στην χρήση της εθνικής υπερηφάνειας, της αντίθεσης προς τις μειονότητες και του λαϊκισμού.

Ο δε Ηλίας Κασιδιάρης και το κόμμα "Εθνικό Κόμμα Έλληνες" από την άλλη πλευρά ανήκουν στον χώρο της ακροδεξιάς και του ναζιστικού εθνικισμού. Παρόλο που ο Κασιδιάρης δεν έχει καμία άμεση σύνδεση με τον φασισμό ή τον ναζισμό του Μεσοπολέμου, η πολιτική του, με έντονη εθνικιστική ρητορική και επιθέσεις κατά των μειονοτήτων, μοιάζει με αυτή του Χίτλερ και των ναζιστικών κινημάτων εκείνης της εποχής (http://alophx.blogspot.com/2016/09/blog-post_27.html).

Στην περίπτωση του Κασιδιάρη, οι αντιλήψεις του για την καθαρότητα της φυλής και οι αναφορές του σε αυστηρά κατασταλτικά μέτρα κατά των πολιτικών αντιπάλων και των μειονοτήτων είναι πιο κοντά στην ναζιστική παρά στην φασιστική πολιτική του Μεταξά, ο οποίος αν και αυταρχικός, δεν είχε την ίδια φυλετική ρητορική.

Οι δε πρώην στρατηγοί Γράψας και Φράγκος που κάποιοι τους έχουν προτείνει να κατέβουν στην πολιτική εκφράσει πατριωτικές θέσεις, δεν είναι τόσο ευρέως συνδεδεμένοι με το αυταρχικό μοντέλο διακυβέρνησης του Μεταξά.

Αυτοί φαίνεται να εστιάζουν περισσότερο στην εθνική ασφάλεια και στην προάσπιση της ανεξαρτησίας της Ελλάδας, παρά στην εγκαθίδρυση ενός αυταρχικού καθεστώτος τύπου Μεταξά ενώ για την ώρα δεν έχουν διατυπώσει εμφανείς πολίτικες φιλοδοξίες.

Ο δε Φράγκος έχει μιλήσει υπέρ του πατριωτικού λόγου και της ανάγκης να διατηρηθεί η Ελλάδα ισχυρή και ανεξάρτητη, χωρίς να εμπλακεί σε διεθνείς αντιπαραθέσεις, κάτι που μπορεί να θυμίσει την αρχική στάση του Μεταξά.

Ο στρατηγός Γράψας, ως πρώην στρατιωτικός ηγέτης και πολιτικός, έχει προκαλέσει ενδιαφέρον για τις θέσεις του στο εθνικό και στρατηγικό πεδίο στην Ελλάδα. Όμως, για να δούμε αν και πόσο μοιάζει με τον Ιωάννη Μεταξά, πρέπει να εξετάσουμε την στρατηγική του, τις ιδεολογικές του θέσεις και τις πολιτικές του πρακτικές.

Ο Γράψας έχει διατελέσει υψηλόβαθμο στέλεχος του στρατού και έχει εκφράσει δημόσια πολιτικές θέσεις που επικεντρώνονται κυρίως στην εθνική ασφάλεια, την στρατιωτική ετοιμότητα, και τον πατριωτισμό.

Αν και δεν έχει καταλάβει την πολιτική εξουσία με τον ίδιο τρόπο που το έκανε ο Ιωάννης Μεταξάς, οι θέσεις του και η προσέγγισή του στο κράτος και την εθνική κυριαρχία ενδέχεται να θυμίζουν σε κάποια σημεία τον Μεταξά, ειδικά σε επίπεδο στρατηγικών προτεραιοτήτων.

Ο στρατηγός Γράψας, παρότι δεν έχει εκφράσει ανοικτά μια αυταρχική πολιτική ή διάθεση για δικτατορική εξουσία, έχει καταστήσει σαφές ότι θεωρεί την εθνική υπερηφάνεια, την ασφάλεια και την εθνική ανεξαρτησία ως προτεραιότητες για την χώρα.

Ο Γράψας είναι υπέρ ενός ισχυρού, ανεξάρτητου κράτους που δεν επιτρέπει εξωτερικές επιρροές ή ενδοτικότητα στις αποφάσεις του, κάτι που θυμίζει την πατριωτική στάση του Μεταξά την εποχή που ανήλθε στην εξουσία.

Ο Μεταξάς, ιδιαίτερα μετά την άνοδο του στην εξουσία, εκμεταλλεύτηκε την εξωτερική πίεση (κυρίως από την Ιταλία και την Γερμανία) για να υιοθετήσει μια φιλοεθνική και αντιευρωπαϊκή πολιτική, κυρίως όσον αφορά την ελευθερία δράσης της Ελλάδας. Το όχι του Μεταξά απέναντι στους Ιταλούς το 1.940 μ.Χ. είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της αντίστασης στην εξωτερική επιρροή και του πατριωτικού του φιλότιμου.

Ο Γράψας, αν και σε πολύ διαφορετικό ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο, εκφράζει μια παρόμοια αντίσταση στην εξωτερική επιρροή, ειδικά από την ΕΕ ή άλλους διεθνείς οργανισμούς που απειλούν την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας."

[Ο Δημήτρης Γράψας, πρωταγωνίστησε τότε σε μια παρόμοια Κρίση, όταν, τον Νοέμβριο του 2008 μ.Χ., οι Τούρκοι έστειλαν για λογαριασμό τους το μισθωμένο Νορβηγικό ερευνητικό σκάφος "Malene Ostervold" στην ίδια περιοχή της Υφαλοκρηπίδας μας, κάτω από την Μεγίστη, συνοδευόμενο μάλιστα από τουρκική φρεγάτα.

Τότε  ο Στρατηγός ως Α/ΓΕΕΘΑ δεν αστειεύτηκε καθόλου και δεν θέλησε να μάθει καν αν έκανε έρευνες ή δεν μπορούσε από τις "προπέλες" των άλλων... Έπιασε τον Ασύρματο, διέταξε μια Κανονιοφόρο να τραβήξει κατά πάνω του και το απείλησε με άμεση βύθιση, κάνοντας τον Καπετάνιο, κίτρινο από τον φόβο του, να τα μαζέψει και να φύγει άρον άρον!

  Και από τότε η Τουρκία πήρε το μάθημα, ότι με ξένα σκάφη δεν γίνεται δουλειά και μέσα σε 12 χρόνια από τότε, κατάφερε να αποκτήσει 5 πλέον δικά της, δυο σεισμικών ερευνών και τρία γεωτρύπανα, που δεν βρίσκουν σήμερα μπροστά τους έναν Γράψα, να γράψει Ιστορία (https://www.noiazomai.gr/2020/09/ferte-ton-grapsa.html, //https://www.noiazomai.net/grapsas.html)!].

Υπάρχουν και διαφορές με τον Ιωάννη Μεταξά. Ο Μεταξάς ανέλαβε την εξουσία μέσω στρατιωτικού πραξικοπήματος το 1.936 μ.Χ. και ίδρυσε ένα αυταρχικό καθεστώς με έντονη στρατιωτική διάσταση και πολιτική καταστολή. Η δικτατορία του είχε σαφή στόχο την εσωτερική τάξη μέσω της καταστολής της αντιπολίτευσης και της έντονης πολιτικής καταπίεσης.

Ο Γράψας, από την άλλη, δεν έχει ακολουθήσει την ίδια πολιτική πορεία, και δεν έχει επιδιώξει την εγκαθίδρυση αυταρχικού καθεστώτος. Η πολιτική του εμπλοκή περιορίζεται κυρίως στο να επηρεάσει στρατηγικά θέματα εθνικής ασφάλειας και στην προώθηση της στρατιωτικής ετοιμότητας. Αν και συντάσσεται με εθνικιστικές θέσεις, δεν έχει δείξει καμία ένδειξη ότι θα ήθελε να εγκαθιδρύσει ένα αυταρχικό καθεστώς όπως έκανε ο Μεταξάς.

Ο Μεταξάς είχε μια φιλομοναρχική κατεύθυνση, με στόχο την αποκατάσταση της Ελληνικής μοναρχίας και την εδραίωση της εξουσίας του στην πολιτική σκηνή. Η στρατηγική του εστιάζονταν στην πολιτική καταστολή, την φιλοβασιλική πολιτική και την εξίσωση της εθνικής ενότητας.

Ο Γράψας, ενώ δείχνει μια πατριωτική και δημοκρατική πολιτική, δεν φαίνεται να προτάσσει το μοναρχικό στοιχείο ή να έχει την ίδια επιθυμία για πολιτική καταστολή. Εστιάζει περισσότερο στις στρατηγικές και αμυντικές πολιτικές, παρά στην εδραίωση ενός πολιτικού καθεστώτος τύπου Μεταξά.

Συμπερασματικά, ο Γράψας έχει ομοιότητες με τον Ιωάννη Μεταξά στον τομέα της εθνικής ασφάλειας, της στρατιωτικής πειθαρχίας, και της αντίστασης σε ξένες επιρροές, ενώ και οι δύο πολιτικοί φαίνεται να έχουν κοινές εθνικιστικές τάσεις και έμφαση στην εθνική ανεξαρτησία.

Ωστόσο, η στρατηγική του Γράψα δεν έχει τα ίδια αυταρχικά χαρακτηριστικά και την δικτατορική  νοοτροπία του Μεταξά. Ο Μεταξάς ανέλαβε την εξουσία με πραξικόπημα και επέβαλε αυστηρές κατασταλτικές πολιτικές, ενώ ο Γράψας, αν και συντάσσεται με τον εθνικισμό, δεν έχει δείξει την ίδια διάθεση για επιβολή αυταρχικού καθεστώτος.

Ο Γράψας είναι πιο στρατηγικός και πολιτικός με έναν πιο διακριτικό ρόλο, ενώ ο Μεταξάς έδρασε με έναν ολοκληρωτικό τρόπο για να επιβάλει την εξουσία του. Παρά τις ομοιότητες σε κάποια πολιτικά χαρακτηριστικά, όπως η αντίσταση στις εξωτερικές επιρροές, οι πολιτικές τους πορείες και στρατηγικές διαφέρουν.

Ο  δε Στέλιος Καλογερόπουλος είναι ο πιο κοντινός στον Μεταξά, με αυταρχικό λόγο, εθνικιστική ατζέντα και αντιευρωπαϊκές θέσεις, ο Ηλίας Κασιδιάρης παρά τις αντιφάσεις και τις διαφορές (κυρίως σε επίπεδο ρητορικής), με την ισχυρή ρητορική του για τον Ελληνικό εθνικισμό έχει κάποιες ομοιότητες με τα ακραία χαρακτηριστικά του Μεταξά.

Αν κάποιος από τους παραπάνω πολιτικούς αναλάμβανε την εξουσία στην Ελλάδα, είτε μέσω εκλογών είτε με κάποιον άλλον τρόπο, οι επιπτώσεις για την χώρα και την πολιτική σκηνή θα ήταν αρκετά σημαντικές.

Κάθε ένας από αυτούς έχει διαφορετική ιδεολογία, στρατηγική και προσανατολισμό, επομένως τα αποτελέσματα θα ήταν ποικίλα, αλλά σε γενικές γραμμές μπορούμε να διακρίνουμε ορισμένες βασικές τάσεις και συνέπειες.

Ο Στέλιος Καλογερόπουλος και το κίνημά του, "Έλληνες Νέα Αρχή", βασίζεται σε έντονο εθνικισμό, αντιευρωπαϊκή πολιτική και αναφορά σε μια ισχυρή Ελλάδα με αυστηρό κράτος, εξωτερική επιρροή και εσωτερική τάξη. Η φιλοσοφία του είναι κοντά σε μια πατριωτική και αντι-διεθνιστική γραμμή.

Αν ο Καλογερόπουλος ανέβαινε στην εξουσία, είναι πιθανό ότι θα επιχειρούσε να περιορίσει την διεθνή εξάρτηση της Ελλάδας, ιδίως από την ΕΕ, με πολιτικές που θα ενίσχυαν την εθνική κυριαρχία και την ανεξαρτησία της χώρας.

Αυτό θα μπορούσε να έχει σοβαρές συνέπειες για την σχέση της Ελλάδας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, με ενδεχόμενο ρήξης ή αποχώρησης από την ΕΕ (τύπου Brexit), κάτι που θα προκαλούσε οικονομικές αβεβαιότητες και πολιτικές εντάσεις.

Ένα τέτοιο καθεστώς σαν του Μεταξά θα μπορούσε να φέρει περιορισμούς στην μη πατριωτική αντιπολίτευση, καθώς η ιδεολογία του Καλογερόπουλου προτρέπει σε ενότητα και πειθαρχεί κυβέρνηση. Ίσως να υπήρχε επίσης περιορισμός της πολιτικής έκφρασης και του αντιφασιστικού λόγου, κάτι που θυμίζει τον Μεταξά και την 4^η Αυγούστου.

Η Ελλάδα, υπό μια τέτοια κυβέρνηση, θα μπορούσε να απομονωθεί από τις διεθνείς συμμαχίες και την ΕΕ, ίσως επιδιώκοντας νέες συμμαχίες με αυταρχικά καθεστώτα ή Ευρωπαϊκές εθνικιστικές δυνάμεις (όπως Πολωνία, Ουγγαρία).

Ο Ηλίας Κασιδιάρης και το κόμμα του, γνωστό ως Έλληνες, έχει αναφορές σε ναζιστικά και εθνικιστικά ιδεώδη. Παρόλο που δεν έχει το ίδιο ιστορικό με το Μεταξά ή άλλους αυταρχικούς ηγέτες, η πολιτική του γραμμή παραπέμπει σε μια φυλετικά καθαρή και στρατιωτικοποιημένη κοινωνία, με ισχυρό εθνικισμό και αντιμειονοτικές πολιτικές.

Αν ανέβαινε στην εξουσία, ο Κασιδιάρης θα προχωρούσε σε μια σφιχτή εθνικιστική ατζέντα, που θα περιλάμβανε πρωτοβουλίες κατά των μεταναστών, αποδοχή και ενίσχυση του στρατιωτικού ρόλου στην πολιτική ζωή και περιορισμούς στην πολιτική αντιπολίτευση. Θα μπορούσε να προχωρήσει σε αυστηρές αντιδημοκρατικές πολιτικές, όπως καταστολή του αριστερού κινήματος και εσωτερικές διώξεις.

Η χώρα πιθανότατα θα αντιμετώπιζε καταστολή της ελευθερίας του λόγου και περιορισμούς στην δημοκρατική λειτουργία. Υποστηρικτές της Χρυσής Αυγής και του Εθνικού Κόμματος Έλληνες έχουν εκφράσει αντιδημοκρατικές τάσεις και στρατηγικές περιορισμού των πολιτικών αντιπάλων.

Η εξωτερική πολιτική θα ήταν πιθανό να απομονώσει την Ελλάδα από την ΕΕ και τις διεθνείς οργανώσεις, με τον Κασιδιάρη να επιθυμεί μια πιο προσκείμενη προς τα αυταρχικά καθεστώτα και τον αντιδυτικισμό. Η χώρα λόγω της αδυναμίας συνεργασίας με δυτικές χώρες πιθανώς θα στρέφονταν σε συμμαχία με την Ρωσία.

Ο Φραγκούλης Φράγκος είναι πρώην στρατηγός και έχει εκφράσει πατριωτικές θέσεις, ενώ έχει πολιτευτεί κυρίως γύρω από ζητήματα εθνικής άμυνας και στρατηγικής. Ωστόσο, η πολιτική του κατεύθυνση δεν είναι ακροδεξιά αλλα πατριωτική και φιλοευρωπαϊκή και υπάρχει σαφής ένδειξη ότι επιθυμεί τη σύσταση ενός αυταρχικού καθεστώτος.

Αν ανέβαινε στην εξουσία, ο Φράγκος πιθανότατα θα επικεντρωνόταν σε θέματα εθνικής ασφάλειας, στρατιωτικής ενδυνάμωσης και προστασίας από εξωτερικές απειλές. Αν και η πολιτική του θα ήταν περισσότερο πατριωτική.

Μια κυβέρνηση Φράγκου θα επικεντρωνόταν σε ενίσχυση των στρατιωτικών και εθνικών θεσμών, ενώ παράλληλα θα μπορούσε να επιδιώξει μια εσωτερική τάξη και θα μπορούσε να έχει πιο φιλοδυτική στάση σε σύγκριση με τους άλλους, διατηρώντας ισχυρές σχέσεις με ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, αλλά παράλληλα διατηρώντας μια αντίσταση στις επιρροές της ΕΕ σε εθνικά ζητήματα.

Όπως και ο Φράγκος, ο Γράψας είναι στρατιωτικός με ισχυρές εθνικιστικές θέσεις και έχει συνδέσει τη δημόσια εικόνα του με την ανάγκη για μια ισχυρή Ελλάδα και στρατιωτική ετοιμότητα. Αν και οι πολιτικές του βλέψεις δεν έχουν το ίδιο έντονο αυταρχικό στοιχείο, είναι ακόμα κοντά σε μια πατριωτική και αντιευρωπαϊκή στάση.

Αν ανέβαινε στην εξουσία, θα επικεντρωνόταν στην ενίσχυση της στρατιωτικής και εθνικής ασφάλειας, καθώς και στην διατήρηση της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας από εξωτερικές πιέσεις. Παράλληλα, θα μπορούσε να επιδιώξει μια περισσότερο συντηρητική και πατριωτική πολιτική.

Πιθανώς θα επιδίωκε μια ενδυνάμωση του κράτους μέσω ενίσχυσης του εθνικού φρονήματος και η Ελλάδα θα μπορούσε να έχει μια σύσφιξη σχέσεων με ΗΠΑ και Ρωσία, ενώ οι σχέσεις με την ΕΕ θα ήταν πιθανόν πιο καλές, αλλα και επικεντρωμένες στην εθνική ανεξαρτησία. Η δε ανάληψη εξουσίας από οποιονδήποτε από τους παραπάνω ηγέτες στην Ελλάδα θα είχε σημαντικές συνέπειες, τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά:

Συμπερασματικά αν έρθουν στην εξουσία εθνικιστές ηγέτες στην Ευρώπη, η ΕΕ θα μπορούσε να αντιμετωπίσει σοβαρές προκλήσεις, καθώς η ενότητα και η συνεργασία μεταξύ των κρατών-μελών θα υπονομευθούν. Η αποδυνάμωση των ευρωπαϊκών θεσμών και η επιστροφή σε εθνικά συμφέροντα και πολιτικές απομόνωσης θα οδηγούσαν σε μία πολιτική αποσταθεροποίηση.

Η Ελλάδα φαίνεται να έχει πολιτικούς που θυμίζουν διάφορες φασιστικές ή εθνικιστικές φυσιογνωμίες του Μεσοπολέμου, όπως ο Μεταξάς, αν και οι στρατηγικές τους και τα πολιτικά τους κινήματα διαφέρουν από τον αυταρχισμό του Μεταξά, που ήταν περισσότερο ενσωματωμένος στο διεθνές πλαίσιο της εποχής του. Η εθνικιστική τάση στην Ευρώπη και στην Ελλάδα μπορεί να οδηγήσει σε μεγάλες πολιτικές συγκρούσεις, τόσο εντός των κρατών όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Μια δε στήριξη από τις ΗΠΑ του Τραμπ και τη Ρωσία του Πούτιν θα ήταν καθοριστική για την ανάληψη εξουσίας αυτών των ηγετών, καθώς και για την μετέπειτα πολιτική τους πορεία. Ωστόσο, η συνεργασία μεταξύ των δύο αυτών δυνάμεων σε ένα τέτοιο σενάριο είναι πολύπλοκη και έχει διαφορετικές διαστάσεις:

Οι δε ΗΠΑ υπό τον Τραμπ έδειξαν υποστήριξη σε αντιευρωπαϊκές, εθνικιστικές και λαϊκιστικές δυνάμεις, ειδικά σε σχέση με την αντιγερμανική στάση και την αντίθεση στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Έτσι, η στήριξη στους ευρωσκεπτικιστές και εθνικιστές ηγέτες στην Ελλάδα (και στην Ευρώπη γενικότερα) θα ήταν σε συμφωνία με την εξωτερική πολιτική του Τραμπ, η οποία προώθησε την απομάκρυνση από τους διεθνείς οργανισμούς και τηn μείωση της αμερικανικής εμπλοκής στην Ευρώπη.

Η δε Ρωσία του Πούτιν έχει επίσης στρατηγικά συμφέροντα στην περιοχή της Ελλάδας, όπου επιδιώκει να ενισχύσει την επιρροή της, ειδικά μέσω στρατιωτικών βάσεων, ενέργειας και γεωπολιτικής ισχύος.

Η Ρωσία βλέπει την Ελλάδα ως σημαντικό γεωπολιτικό εταίρο στην προσπάθεια για αντίσταση στην εξουσία των ΗΠΑ και της ΕΕ, και η υποστήριξή της στις αντιευρωπαϊκές κυβερνήσεις της Ελλάδας θα ήταν μέρος ενός ευρύτερου στρατηγικού σχεδίου.

Οι πολιτικές που θα προωθούσαν οι παραπάνω ηγέτες στην Ελλάδα με την υποστήριξη των ΗΠΑ και της Ρωσίας θα είχαν σημαντικές εσωτερικές συνέπειες, τόσο για την κοινωνία όσο και για την οικονομία της χώρας:

Ανατροπή του Ευρωπαϊκού Πλαισίου: Οι ηγέτες αυτοί, με την στήριξη των ΗΠΑ και της Ρωσίας, πιθανότατα θα προχωρούσαν σε μια ευθεία ρήξη με την ΕΕ. Θα αναζητούσαν να περιορίσουν την επιρροή των Βρυξελλών στην Ελληνική πολιτική και οικονομία, πιθανώς προσπαθώντας να επαναδιαπραγματευτούν ή ακόμα και να αποχωρήσουν από την ΕΕ, όπως το έκανε το Ηνωμένο Βασίλειο με το Brexit.

Στην περίπτωση αυτή, η χώρα θα βίωνε οικονομική απομόνωση, αλλά ίσως και γεωπολιτική ενδυνάμωση μέσω νέων συμφωνιών με την Ρωσία και τις ΗΠΑ. Η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας υπό την καθοδήγηση αυτών των ηγετών θα είχε σημαντική επίδραση στις σχέσεις της χώρας με την ΕΕ, τις ΗΠΑ και την Ρωσία.

Υπάρχουν και ομοιότητες των πολίτικων αυτών με τον Παπαδόπουλο (http://alophx.blogspot.com/2021/05/blog-post.html, http://alophx.blogspot.com/2016/09/normal-0-false-false-false-el-x-none-x.html, http://alophx.blogspot.com/2017/04/1974.html, http://alophx.blogspot.com/2017/09/1974-2016.html, http://alophx.blogspot.com/2017/09/blog-post_61.html//), αλλα και με τον Ιωάννη Καποδίστρια. Έτσι, υπάρχουν αρχικά κοινές πολιτικές/ιδεολογικές θέσεις με το κίνημα Ελλήνων Νέα Αρχή για ισχυρή έμφαση στην εθνική αναγέννηση και τάξη στην χώρα. Απόψεις ότι η Ελλάδα είναι πολιτικά και κοινωνικά σάπια και χρειάζεται ριζική αλλαγή για “τάξη και νομιμότητα”.

Το κίνημα αυτό προτείνει 25 μέτρα που θεωρούν “αναγκαία” για επαναφορά της τάξης — τα χαρακτηρίζουν κάποιες φορές «σκληρά αλλά αναγκαία», δίνει έμφαση στην πατριωτική νεολαία, στην παραγωγική οικονομία και την καινοτομία.

Το κίνημα αυτό δίνει σημασία στην προβολή ιστορικών μορφών όπως ο Ιωάννης Καποδίστριας μέσω πολιτιστικών δραστηριοτήτων (π.χ. στήριξη ταινίας). Συμπερασματικά και οι δύο προτείναν μια εθνικιστική/πατριωτική ρητορική, κριτική στο υπάρχον πολιτικό σύστημα, προσέγγιση «τάξης & ασφάλειας» ως κεντρική αξία.

Ο δε Ηλίας Κασιδιάρης σε αντίθεση με πολιτικό φορέα με πρόγραμμα, ήταν ιδρυτικό στέλεχος/εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής, ενός κόμματος που αποδεδειγμένα είχε εθνικιστικό/ακροδεξιό πλαίσιο, με έντονη αντι-μεταναστευτική ρητορική και ακροδεξιά στοιχεία.

Ίδρυσε στην συνέχεια το κόμμα «Έλληνες για την Πατρίδα» με βασικές ιδεολογικές αναφορές στο εθνικισμό, αντι-μετανάστευση και αντίθεση στην παγκοσμιοποίηση. Το κόμμα αυτό  στόχευε στην ανάσχεση πληθυσμιακής μείωσης, στην ανάπτυξη της Ελληνικής οικονομίας με εθνικιστικό πρόσημο, στην αντιμεταναστευτική πολιτική, και σε αξίες που συνδέονται με Ελληνική Ορθοδοξία/Παράδοση ως μέρος της ταυτότητας. Αυτά είναι στοιχεία που περιγράφονται δημόσια για το πολιτικό του πρόγραμμα.

Η καταδίκη του για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης συνδέεται με την δράση του στο παρελθόν με την Χρυσή Αυγή και όχι με θέσεις πολιτικού προγράμματος — αλλά αυτό επηρεάζει την δημόσια αντίληψη για τις θέσεις του.  Οι στρατηγοί Φράγκος και Γράψας δημοσίως δεν έχουν διατυπώσει σαφείς καταγεγραμμένες πολιτικές θέσεις ή εκλογικά προγράμματα.

Ο Καποδίστριας προώθησε τον πατριωτισμός στο πλαίσιο οικοδόμησης νέου κράτους, όχι ακραίος εθνικισμός (ο όρος τότε δεν υπήρχε). Υπήρχε ομοιότητα και πατριωτική ρητορική με τον Παπαδόπουλο, με την διαφορά ότι ο Παπαδόπουλος την ενέτασσε σε αυταρχικό καθεστώς, ενώ ο Καποδίστριας σε κρατική συγκρότηση σε ένα δημοκρατικό καθεστώς.

Στην Τάξη και Ασφάλεια ο Καλογερόπουλος μιλά για «αποκατάσταση τάξης» και «νομιμότητας» με «σκληρά μέτρα», Κασιδιάρης έχει ατζέντα «νόμου και τάξης» και ο Φράγκος και ο Γράψας τοποθετούνται υπέρ της εθνικής άμυνας.

Στην χούντα το βασικό ιδεολόγημά της ήταν ότι έβαλε τάξη στην αναρχία και ο Καποδίστριας διοίκησε με αυστηρότητα αλλα δημοκρατικά την Ελλάδα, γιατί η χώρα ήταν τότε σε χάος μετά τον αγώνα.

Υπήρχε ομοιότητα: σκέψη υπέρ ισχυρής, οργανωμένης διοίκησης, με την διαφορά ότι η χούντα επέβαλε στρατιωτικό αυταρχισμό, ενώ ο Καποδίστριας λειτουργούσε σε άναρχο περιβάλλον νεοσύστατου κράτους.

Υπάρχει μια αντι-συστημική, αντι-κομματική ρητορική στα σύγχρονα πρόσωπα, στην μεν «Ελλήνων Νέα Αρχή»: κριτική στο “σάπιο σύστημα”, αντίληψη “ριζικής αλλαγής”, ενώ στον Κασιδιάρη κριτική στην Μεταπολίτευση, στα «διεφθαρμένα κόμματα».

Η Χούντα ανέτρεψε το κοινοβουλευτικό σύστημα με το επιχείρημα «διαφθοράς/ανικανότητας», ο δε Καποδίστριας κατήργησε τοπικές συνελεύσεις και περιόρισε τις φατρίες γιατί έβλεπε το κράτος να αποσυντίθεται από τους ολιγαρχικούς κοτζαμπάσηδες και πλοιοκτήτες που τις ελέγχαν.

Υπήρξε ομοιότητα και αντι-κομματικός κεντρικός έλεγχος, με την Διαφορά ότι η χούντα επέβαλε δικτατορία, ενώ ο Καποδίστριας ήθελε συγκρότηση διοίκησης και θεσμών. Υπήρξε συγκεντρωτική ηγεσία σε σύγχρονα πρόσωπα με ρητορική «ισχυρού ηγέτη» (κυρίως από το “Ελλήνων Νέα Αρχή”).

Ιστορικά ο Παπαδόπουλος επέβαλε απόλυτο συγκεντρωτισμό, ενώ ο  Καποδίστριας: συγκεντρωτικό μοντέλο στην προσπάθεια οργάνωσης κράτους, με έλεγχο οικονομίας και διοίκησης. Υπήρχε ομοιότητα στην ιδέα ότι “κάποιος πρέπει να πάρει σκληρές αποφάσεις” με την διαφορά ότι αλλιώς λειτουργεί σε δημοκρατία, αλλιώς σε δικτατορία.

Υπήρχε ανάγκη για οικονομικός κρατισμός και εθνική ανασυγκρότηση, στα σύγχρονα πρόσωπα από το “Ελλήνων Νέα Αρχή” που προβάλλει εθνική ανασυγκρότηση και μεταρρύθμιση παραγωγής, ενώ ο  Κασιδιάρης υποστηρίζει τον οικονομικός εθνικισμός και στήριξη του Ελληνικού στοιχείου.

Ιστορικά η Χούντα επέβαλε κρατικό έλεγχο οικονομίας και ανάπτυξη με έργα για προπαγάνδα, ενώ ο Καποδίστριας κρατική ανασυγκρότηση, σταθεροποίηση νομίσματος, κεντρική διοίκηση. Τέλος υπήρξε ομοιότητα και στην ιδέα ότι το κράτος πρέπει να οργανώσει ξανά την χώρα, με την διαφορά: οι στόχοι και τα μέσα διαφέρουν πλήρως στο ιστορικό πλαίσιο.

Η Ελλάδα, αν και πιθανώς απομονωμένη από την ΕΕ, θα μπορούσε να αναπτύξει ισχυρές σχέσεις με την Ρωσία και τις ΗΠΑ, δημιουργώντας έναν νέο άξονα συνεργασίας με αυτά τα κράτη.  Η Ρωσία θα μπορούσε να προσφέρει στρατιωτική βοήθεια, ενώ οι ΗΠΑ θα προσέφεραν οικονομική υποστήριξη και πιθανώς πολιτική στήριξη για την στρατηγική αποστασιοποίησης από την ΕΕ.

Αυτή η διπλωματική αναδιάρθρωση θα μπορούσε να δώσει στην Ελλάδα περισσότερο γεωπολιτικό βάρος στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, αλλά με τον κίνδυνο να βρεθεί αντιμέτωπη με την αντίδραση της ΕΕ και άλλων δυτικών κρατών.

Η ανέλιξη αυτών των ηγετών στην εξουσία με την βοήθεια των ΗΠΑ και της Ρωσίας θα οδηγούσε την Ελλάδα σε έναν μεγάλο γεωπολιτικό και πολιτικό μετασχηματισμό και με ένα νέο παγκόσμιο οικονομικό κραχ (http://alophx.blogspot.com/2024/05/blog-post_23.html, http://alophx.blogspot.com/2017/09/1873-1929-2008.html, http://alophx.blogspot.com/2017/09/blog-post_48.html, http://alophx.blogspot.com/2022/08/blog-post_2.html)  και με διάλυση της ΕΕ και επάνοδο εθνικιστών στην εξουσία της (http://alophx.blogspot.com/2023/10/blog-post_46.html, http://alophx.blogspot.com/2024/09/blog-post_83.html, http://alophx.blogspot.com/2017/09/blog-post_72.html).

Παρά την πιθανότητα αποστασιοποίησης από την ΕΕ, η χώρα θα μπορούσε να επωφεληθεί από την διπλωματική στήριξη της Ρωσίας και των ΗΠΑ (http://alophx.blogspot.com/2017/12/blog-post_93.html, http://alophx.blogspot.com/2018/11/blog-post_34.html), ενώ η εσωτερική κατάσταση θα ήταν αρκετά τεταμένη, με περιορισμούς στις δημοκρατικές διαδικασίες και έντονες αντιφασιστικές κινητοποιήσεις και πιθανότατα όλοι θα φρόντιζαν για το ΙΚΑ και για την βελτίωση του στρατού και της θέσης των αγροτών.

[Βόμβες Στρατηγού Φραγκούλη: Η είσοδος της Κύπρου στο ΝΑΤΟ, η αρχή για την αποχώρηση των στρατευμάτων της Τουρκίας από το νησί. Η Κύπρος μαζί με την Αυστρία, την Ιρλανδία και την Μάλτα είναι οι μοναδικές χώρες της ΕΕ οι οποίες βρίσκονται εκτός ΝΑΤΟ (https://www.bankingnews.gr/diethni/articles/844001/vomves-stratigoy-fragkoyli-i-eisodos-tis-kyprou-sto-nato-i-arxi-gia-tin-apoxorisi-ton-stratevmaton-tis-tourkias-apo-to-nisi/)].

Θα είναι άραγε αυτή η εξέλιξη των πραγμάτων στις μέρες μας; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά, άλλα μόνο αν λάβουμε όλα τα κατάλληλα μέτρα ως λαός θα αποφύγουμε τις οποίες κακοτοπιές και θα φέρουμε εκ νέου την πολυαγαπημένη μας πατρίδα σε μία κατάσταση ακμής και ευημερίας.

ΕΞΤΡΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΑΡΘΡΑ

Βόμβες Στρατηγού Φραγκούλη: Η είσοδος της Κύπρου στο ΝΑΤΟ, η αρχή για την αποχώρηση των στρατευμάτων της Τουρκίας από το νησί. Η Κύπρος μαζί με την Αυστρία, την Ιρλανδία και την Μάλτα είναι οι μοναδικές χώρες της ΕΕ οι οποίες βρίσκονται εκτός ΝΑΤΟ.

Αίσθηση προκάλεσε η δήλωση του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκου Χριστοδουλίδη, ότι η Κύπρος επιθυμεί να αξιοποιήσει την Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την οποία αναλαμβάνει την 1^η Ιανουαρίου και για έξι μήνες, προκειμένου να μειωθούν οι εντάσεις με την Τουρκία, νοουμένου ότι η Άγκυρα θα αποδεχθεί την ένταξη της Κύπρου στο πρόγραμμα «Συνεταιρισμός για την Ειρήνη» (Partnership for Peace), το οποίο είναι ουσιαστικά το πρώτο βήμα για την ένταξη μιας χώρας στο ΝΑΤΟ.

Η κίνηση του κύπριου προέδρου σηματοδοτεί και επίσημα το τέλος μιας εποχής η οποία είχε ξεκινήσει από το 1.960 μ.Χ. και την ανεξαρτησία του νησιού και ήθελε την Κύπρο ουδέτερη, τότε μέλος του Κινήματος των Αδεσμεύτων.

Η ουδετερότητα τερματίστηκε με την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004 μ.Χ. και την αποχώρηση από το Κίνημα, ενώ το θέμα του Συνεταιρισμού για την Ειρήνη είχε τεθεί μετά την εκλογή Χριστοδουλίδη το 2023 μ.Χ., όχι όμως με αυτόν τον επίσημο τρόπο.

Ο Νίκος Χριστοδουλίδης χαρακτήρισε την ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ «φυσική εξέλιξη», παρατήρησε όμως ότι δεν έχει συμβεί λόγω «πολιτικών συνθηκών», εννοώντας το τουρκικό βέτο. Η Κύπρος μαζί με την Αυστρία, την Ιρλανδία και την Μάλτα είναι οι μοναδικές χώρες της ΕΕ οι οποίες βρίσκονται εκτός ΝΑΤΟ.

Ο Στρατηγός σχολίασε: Ο Πρόεδρος Trump έχει την δύναμη για την ένταξη της Κύπρου στο PfP που είναι το πρώτο βήμα, για να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ… Η Άγκυρα εκτιμώ, ότι θα θέσει ΒΕΤΟ, γιατί άλλως τα κατοχικά στρατεύματα δεν έχουν καμία θέση στην Κύπρο, όπως και της Ελλάδος και τίθενται οι βάσεις για επίλυση του Κυπριακού προβλήματος.

Ο δε Νίκος Χριστοδουλίδης έστειλε μήνυμα στην Τουρκία και αποκάλυψε ότι έχει συζητήσει την πρόταση με τον γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ Rutte και τον Γερμανό καγκελάριο Merz (https://www.bankingnews.gr/diethni/articles/844001/vomves-stratigoy-fragkoyli-i-eisodos-tis-kyprou-sto-nato-i-arxi-gia-tin-apoxorisi-ton-stratevmaton-tis-tourkias-apo-to-nisi/).