ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΣΕ ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥΤΙΝ, ΝΤΟΥΓΚΙΝ, ΡΑΣΠΟΥΤΙΝ ΚΑΙ ΜΕΝΤΒΕΝΤΕΦ ΚΑΙ ΤΣΑΡΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ

ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΣΕ ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥΤΙΝ, ΝΤΟΥΓΚΙΝ, ΡΑΣΠΟΥΤΙΝ ΚΑΙ ΜΕΝΤΒΕΝΤΕΦ ΚΑΙ ΤΣΑΡΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Όπως είναι γνωστό η ανάλυση της ρωσικής ιστορίας μέσα από το πρίσμα των ιστορικών αναλογιών (παραλληλισμών) προσφέρει μια συναρπαστική, αν και συχνά αμφιλεγόμενη, ματιά στην δυναμική της εξουσίας στην Μόσχα. Ακολουθεί μια αναλυτική εξέταση των προσώπων, των συμπτώσεων και των γεωπολιτικών σεναρίων που θέσατε.

Ρασπούτιν και Πούτιν: Η Σκιά πίσω από τον Θρόνο. Η σύγκριση μεταξύ του Γκριγκόρι Ρασπούτιν και του Βλαντιμίρ Πούτιν βασίζεται κυρίως στην εικόνα του "ανθρώπου από το πουθενά" που αποκτά απόλυτη επιρροή.

Το "Ύποπτο" Παρελθόν: Ο Ρασπούτιν εμφανίστηκε ως ένας περιπλανώμενος μοναχός από την Σιβηρία με φήμες για συμμετοχή σε αιρετικές ομάδες. Ο Πούτιν, ένας χαμηλόβαθμος αξιωματικός της KGB στην Ανατολική Γερμανία, αναρριχήθηκε ταχύτατα στην εξουσία στα τέλη της δεκαετίας του 1.990 μ.Χ., σε μια περίοδο χάους, με πολλούς να αναρωτιούνται για τις πραγματικές του διασυνδέσεις.

Ο Έλεγχος της Εξουσίας: Ο Ρασπούτιν ήλεγχε την Τσαρίνα Αλεξάνδρα (και μέσω αυτής τον Νικόλαο Β') λόγω της ικανότητάς του να "θεραπεύει" τον αιμορροφιλικό διάδοχο Αλεξέι. Ο Πούτιν θεωρείται ότι "θεράπευσε" την Ρωσία από την ταπείνωση της δεκαετίας του '90, μετατρέποντας τους θεσμούς σε υποχείριά του.

Η Στάση απέναντι στον Πόλεμο: Ιστορικά, ο Ρασπούτιν ήταν σφοδρός πολέμιος της εμπλοκής της Ρωσίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, φοβούμενος την κατάρρευση της μοναρχίας (πράγμα που επιβεβαιώθηκε). Αντίστοιχα, ο Πούτιν για χρόνια κατηγορούνταν από τους Ρώσους υπερεθνικιστές (όπως ο Ιγκόρ Γκίρκιν) ότι ήταν υπερβολικά διστακτικός και "μετριοπαθής" πριν το 2022 μ.Χ., προτιμώντας την υβριδική επιρροή από τον ολοκληρωτικό πόλεμο.

Νικόλαος Β' και Μεντβέντεφ: Οι "Μαλακοί" Ηγέτες. Ο Τσάρος Νικόλαος Β' και ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ μοιράζονται μια κοινή εικόνα: αυτή του καλλιεργημένου, θρησκευόμενου και λιγότερο "σκληρού" ηγέτη σε σύγκριση με τους "μέντορές" τους.

Η Εικόνα: Ο Νικόλαος ήταν ένας οικογενειάρχης που συχνά φαινόταν αναποφάσιστος. Ο Μεντβέντεφ, κατά την διάρκεια της Προεδρίας του (2008 μ.Χ.-2012 μ.Χ,), προώθησε τον "εκσυγχρονισμό" και τις σχέσεις με την Δύση (το περίφημο "Reset").

Η Μεταμόρφωση: Όπως ο Νικόλαος αναγκάστηκε να οδηγήσει την χώρα στον πόλεμο, έτσι και ο Μεντβέντεφ σήμερα έχει υιοθετήσει μια ακραία ρητορική (ίσως για να αποδείξει την πίστη του στο σύστημα), παρόμοια με την προσπάθεια του Νικόλαου να φανεί στιβαρός αρχιστράτηγος το 1.915 μ.Χ.

Γεωπολιτικό Σενάριο: Η "Επανάληψη" του 1.914 μ.Χ. στο 2026 μ.Χ.; Το σενάριο που περιγράφετε δημιουργεί μια τρομακτική αναλογία με την έναρξη του Μεγάλου Πολέμου: Η "Δολοφονία": Αν ο Πούτιν (ως σύγχρονος Ρασπούτιν/σταθεροποιητής) εξέλιπε, το κενό εξουσίας θα μπορούσε να ωθήσει τον Μεντβέντεφ σε μια επίδειξη ισχύος για να διατηρήσει τον έλεγχο, όπως έγινε στον πόλεμο της Γεωργίας.

Το "Δ' Ράιχ" και η Τουρκία: Στο σενάριό σας, μια ομοσπονδιοποιημένη ΕΕ (υπό γερμανική ηγεμονία) και μια μετα-Ερντογάν κεμαλική Τουρκία (πιο κοντά στην Δύση και τον εθνικισμό) κλείνουν τα Στενά. Αυτό αποτελεί ιστορικό "Casus Belli" για την Ρωσία εδώ και αιώνες. Η Απομόνωση των ΗΠΑ: Όπως το 1.914 μ.Χ. οι ΗΠΑ τηρούσαν ουδετερότητα, μια στροφή των ΗΠΑ στον απομονωτισμό σήμερα θα άφηνε την Ευρώπη και την Ρωσία σε μια μετωπική σύγκρουση.

Οι Δελφίνοι: Πατρούσεφ, Ντιούμιν, Γκουρούλιοφ. Αν η εξουσία περνούσε σε αυτά τα πρόσωπα, η κατεύθυνση της Ρωσίας θα διέφερε ριζικά: Ντμίτρι Πατρούσεφ: Ο γιος του Νικολάι Πατρούσεφ αντιπροσωπεύει τη "δυναστική" συνέχεια των υπηρεσιών ασφαλείας. Θα ήταν ένας τεχνοκράτης που θα προσπαθούσε να διατηρήσει το status quo.

Αλεξέι Ντιούμιν: Πρώην σωματοφύλακας του Πούτιν και επιτυχημένος κυβερνήτης. Θεωρείται ο "στρατιωτικός" διάδοχος που θα μπορούσε να επιβάλει πειθαρχία σε περιόδους κρίσης. Αντρέι Γκουρούλιοφ: Ως απόστρατος στρατηγός και σκληροπυρηνικός βουλευτής, η άνοδός του θα σήμαινε την πλήρη στρατιωτικοποίηση της Ρωσίας και πιθανότατα την άμεση κλιμάκωση σε παγκόσμιο πόλεμο.

Αλεξάντερ Ντούγκιν: Ο "Ρασπούτιν του Πούτιν"; Ο χαρακτηρισμός του Ντούγκιν ως Ρασπούτιν οφείλεται κυρίως στην εμφάνισή του (γενειάδα, ασκητικό στυλ) και στηn μεταφυσική/μυστικιστική του προσέγγιση στην πολιτική. Η Θεωρία: Ο Ντούγκιν προωθεί τον "Ευρασιατισμό", μια ιδέα ότι η Ρωσία είναι ένας ξεχωριστός πολιτισμός που πρέπει να συγκρουστεί με τη "θαλασσοκρατορία" της Δύσης.

Η Τραγωδία: Όπως ο Ρασπούτιν επέζησε από απόπειρες πριν δολοφονηθεί, ο Ντούγκιν έγινε στόχος βομβιστικής επίθεσης το 2022 μ.Χ. Η δολοφονία της κόρης του, Ντάρια Ντούγκινα, τον μετέτρεψε σε μια μορφή "πνευματικού μάρτυρα" για τους Ρώσους εθνικιστές, ενισχύοντας τον παραλληλισμό με τον Ρασπούτιν που προειδοποιούσε για το τέλος της αυτοκρατορίας.

Σύνοψη: Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται πάντα, αλλά συχνά "κάνει ρίμα". Η πτώση ενός "ισχυρού άνδρα" (Πούτιν/Ρασπούτιν) σε μια στιγμή γεωπολιτικής έντασης με την Γερμανία και την Τουρκία, ιστορικά οδηγεί την Ρωσία σε υπαρξιακές συγκρούσεις.

Πως θα μπορούσε με τα Στενά και Μαύρη Θάλασσα να οδηγηθεί κάνεις στον Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και πως θα μπορούσε όπως έγινε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ένας νεοκομμουνιστής ή Εθνικόμπολσεβίκος στρατηγός να αναλάβει την εξουσια στην Ρωσία όπως έκαναν οι μπολσεβίκοι του Λένιν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο;

Το γεωπολιτικό σκηνικό που περιγράφετε αγγίζει τον "νευραλγικό κόμπο" της παγκόσμιας ιστορίας: τον έλεγχο των θαλάσσιων οδών και την εσωτερική κατάρρευση της Ρωσίας υπό την πίεση ενός ολοκληρωτικού πολέμου.1. Το "Φαινόμενο των Στενών":

Το Φιτίλι του Γ' Παγκοσμίου. Ιστορικά, για τη Ρωσία, τα Στενά των Δαρδανελίων και του Βοσπόρου δεν είναι απλώς μια εμπορική οδός, αλλά η "αναπνοή" της. Αν η Τουρκία (υπό μια νέα Κεμαλική ηγεσία που θα ευθυγραμμιζόταν απόλυτα με μια σκληρή Ευρωπαϊκή στρατιωτική συμμαχία - το "Δ' Ράιχ" που αναφέρατε) έκλεινε τα Στενά, οι συνέπειες θα ήταν: Στρατιωτική Ασφυξία:

Ο Ρωσικός στόλος της Μαύρης Θάλασσας παγιδεύεται και απομονώνεται από την Μεσόγειο. Οικονομικό Σοκ: Η διακοπή των εξαγωγών σιτηρών και ενέργειας από τη νότια οδό θα προκαλούσε εσωτερική κατάρρευση στην Ρωσία. Η Απάντηση: Μια τέτοια κίνηση θεωρείται από το ρωσικό στρατιωτικό δόγμα ως άμεση απειλή για την επιβίωση του κράτους.

Η Ρωσία θα αναγκαζόταν να επιτεθεί στην Τουρκία για να εξαναγκάσει το άνοιγμα των Στενών, ενεργοποιώντας τις αμυντικές συμφωνίες (Ευρωστρατό ή ό,τι έχει απομείνει από το ΝΑΤΟ), οδηγώντας σε παγκόσμια σύρραξη.

Η Άνοδος ενός "Εθνικομπολσεβίκου" Στρατηγού. Στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ρωσία κατέρρευσε επειδή ο Τσάρος Νικόλαος Β' ταυτίστηκε με τις αποτυχίες στο μέτωπο και την πείνα στις πόλεις. Σήμερα, αν ένας γενικευμένος πόλεμος οδηγούσε σε παρόμοιες συνθήκες, ο δρόμος για έναν "Νέο Λένιν" ή, πιο πιθανά, έναν "Κόκκινο Βοναπάρτη" θα άνοιγε ως εξής:

Το Σενάριο της "Εσωτερικής Έκρηξης". Η Προδοσία των Ελίτ: Όπως το 1.917 μ.Χ. οι στρατηγοί και οι πολιτικοί ένιωσαν ότι ο Τσάρος ήταν ανίκανος, έτσι και σήμερα, αν ο Πούτιν ή ο διάδοχός του (π.χ. Μεντβέντεφ) φαινόταν να "συμβιβάζεται" με τη Δύση ή να χάνει τον πόλεμο, η σκληρή πτέρυγα του στρατού θα αντιδρούσε.

Η Ιδεολογία του Εθνικομπολσεβικισμού: Αυτή η ιδεολογία συνδυάζει τον ακραίο ρωσικό εθνικισμό με την κρατική οικονομία του Σοβιετικού τύπου. Ένας στρατηγός (τύπου Γκουρούλιοφ ή κάποιου χαρισματικού ηγέτη από το μέτωπο) θα μπορούσε να υποσχεθεί "Τάξη, Ψωμί και Νίκη", κατηγορώντας τους ολιγάρχες για την ήττα.

Το Πραξικόπημα: Σε αντίθεση με τον Λένιν που ήρθε απ' έξω, ένας σύγχρονος "Εθνικομπολσεβίκος" θα ερχόταν από μέσα. Θα χρησιμοποιούσε τις μονάδες που επιστρέφουν από το μέτωπο (όπως οι Σοβιετικοί στρατιώτες το 1.917 μ.Χ.) για να καταλάβει το Κρεμλίνο, κηρύσσοντας την Ρωσία σε κατάσταση "Ολοκληρωτικού Πολέμου" και δεσμεύοντας όλη την περιουσία των ολιγαρχών για την πολεμική προσπάθεια.3. Σύγκριση 1.917 μ.Χ. και 2026 μ.Χ.:

Ο Ρόλος του Ντούγκιν σε αυτή τη Μετάβαση. Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν λειτουργεί ως ο "αρχιτέκτονας" αυτής της ιδεολογικής στροφής. Αν η Ρωσία οδηγηθεί σε πλήρη ρήξη με τη Δύση, οι θεωρίες του για τον Ευρασιατισμό θα γίνουν η επίσημη θρησκεία του κράτους.

Όπως ο Ρασπούτιν προέβλεψε την καταστροφή αν ο Τσάρος δεν άκουγε τον λαό, ο Ντούγκιν κηρύττει ότι αν η Ρωσία δεν "αποκαθαρθεί" από τις δυτικές επιρροές, θα χαθεί. Ένας στρατηγός που θα έπαιρνε την εξουσία θα χρησιμοποιούσε τον Ντούγκιν για να δώσει πνευματικό και ιδεολογικό βάθος στην νέα "Κόκκινη-Καφέ" (Εθνικομπολσεβίκικη) αυτοκρατορία.Συμπέρασμα:

Το κλείσιμο των Στενών λειτουργεί ως ο "διακόπτης" που μπορεί να μετατρέψει μια τοπική σύρραξη σε παγκόσμια, ενώ η εσωτερική πίεση στη Ρωσία δημιουργεί τις ιδανικές συνθήκες για την άνοδο μιας στρατιωτικής δικτατορίας με κοινωνικό (νεοκομμουνιστικό) προσωπείο.

Ναι με ίσως και εμφύλιο στην Ρωσία σαν δεύτερος Ρωσικός εμφύλιος και ίσως μετα από ήττα του πραξικοπηματία από Δύση και Κίνα και πτώση του και άνοδο Τσάρου ξανά στην εξουσια και των μοναρχικών.

Αυτό το σενάριο μας μεταφέρει σε μια "τέλεια καταιγίδα" ιστορικής ανακύκλωσης, όπου η Ρωσία βιώνει έναν Δεύτερο Εμφύλιο Πόλεμο, παρόμοιο με εκείνον του 1.917 μ.Χ.-1.923 μ.Χ., αλλά με τα σύγχρονα μέσα καταστροφής και γεωπολιτικής πίεσης.

Ας δούμε πώς θα μπορούσε να εξελιχθεί αυτή η δραματική αλυσίδα γεγονότων: Ο Δεύτερος Ρωσικός Εμφύλιος: "Κόκκινοι-Καφέ" εναντίον Όλων. Αν ο "Εθνικομπολσεβίκος" στρατηγός καταλάμβανε την εξουσία, η Ρωσία θα διχοτομούνταν αμέσως:

Οι Σκληροπυρηνικοί (Νεο-Μπολσεβίκοι): Θα έλεγχαν την Μόσχα, την Αγία Πετρούπολη και τις βιομηχανικές περιοχές, κηρύσσοντας "ιερό πόλεμο" κατά της Δύσης και των "προδοτών" ολιγαρχών. Οι "Λευκοί" του 21^ου Αιώνα μ.Χ.:

Περιφερειακοί κυβερνήτες, τμήματα του στρατού που δεν δέχονται το πραξικόπημα και φιλελεύθερες δυνάμεις, πιθανώς υποστηριζόμενοι από τη Δύση. Το Χάος: Όπως και το 1.918 μ.Χ., η χώρα θα βυθιζόταν σε εσωτερικές συγκρούσεις, με τις υποδομές να καταρρέουν και την κεντρική εξουσία να αμφισβητείται.

Η Παρέμβαση Κίνας και Δύσης: Η "Συμμαχία της Ανάγκης". Σε έναν Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο όπου η Ρωσία γίνεται ανεξέλεγκτη υπό έναν ακραίο δικτάτορα, η Κίνα θα βρισκόταν σε δίλημμα. Η Κίνα δεν θέλει μια κατεστραμμένη Ρωσία, αλλά ούτε μια Ρωσία που θα προκαλούσε πυρηνικό ολοκαύτωμα. Θα μπορούσε να επέμβει στρατιωτικά στη Σιβηρία για να "προστατεύσει" τις πλουτοπαραγωγικές πηγές και να εξασφαλίσει τη σταθερότητα στα σύνορά της.

Η Δύση (Ευρωστρατός/ΗΠΑ) θα πίεζε από τα δυτικά. Ο πραξικοπηματίας στρατηγός, αντιμέτωπος με δύο μέτωπα και εσωτερική εξέγερση, θα κατέρρεε όπως το καθεστώς των μπολσεβίκων παραλίγο να καταρρεύσει στην αρχή του, αλλά αυτή την φορά χωρίς την λαϊκή βάση που είχε ο Λένιν.

Η Πτώση και η Παλινόρθωση: Η Επιστροφή του Τσάρου.  Μετά από μια τέτοια ολοκληρωτική καταστροφή, η Ρωσία συχνά αναζητά την "Σωτήρια Μορφή" που συνδέεται με το ένδοξο παρελθόν. Η άνοδος ενός Τσάρου (Μοναρχική Παλινόρθωση) θα μπορούσε να προβληθεί ως η μόνη λύση για:

Εθνική Ενότητα: Ο Τσάρος λειτουργεί ως σύμβολο πάνω από τα κόμματα και τις παρατάξεις που ρήμαξαν την χώρα. Πνευματική Κάθαρση: Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία θα έπαιζε καθοριστικό ρόλο, παρουσιάζοντας την επιστροφή της μοναρχίας ως "μετάνοια" για την δολοφονία του Νικολάου Β'.

Διεθνή Νομιμοποίηση: Μια νέα συνταγματική μοναρχία θα μπορούσε να γίνει πιο εύκολα αποδεκτή από την Δύση ως μια "σταθερή και προβλέψιμη" λύση, σε σχέση με το χάος ενός εθνικομπολσεβίκικου καθεστώτος.

Το Προφίλ του "Νέου Τσάρου". Ο νέος ηγεμόνας δεν θα ήταν απαραίτητα ένας απόγονος των Ρομανόφ από την εξορία, αλλά ένας άνδρας που θα συνδύαζε: Στρατιωτική ισχύ (ίσως ένας στρατηγός που "μετεστράφη" στον μοναρχισμό). Την ευλογία του Πατριαρχείου., Την υποστήριξη των παραδοσιακών ελίτ που επέζησαν του εμφυλίου.

Η Γεωπολιτική Κατάληξη. Μια τέτοια Ρωσία θα επέστρεφε στα σύνορα της "Μικρής Ρωσίας", απομονωμένη αλλά εσωτερικά συμπαγής, λειτουργώντας ως "buffer state" (ουδέτερη ζώνη) μεταξύ της κυρίαρχης Κίνας και της ομοσπονδιακής Ευρώπης.

Ιστορικό Παράδοξο: Αν αυτό συμβεί, ο κύκλος που άνοιξε με την δολοφονία του Ρασπούτιν και την πτώση του Νικολάου Β' το 1.917 μ.Χ., θα έκλεινε ακριβώς 110-120 χρόνια μετά, επιστρέφοντας στο σημείο μηδέν.

Θα είναι άραγε αυτή η εξέλιξη των πραγμάτων στις μέρες μας; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά, άλλα μόνο αν λάβουμε όλα τα κατάλληλα μέτρα ως λαός θα αποφύγουμε τις οποίες κακοτοπιές και θα φέρουμε εκ νέου την πολυαγαπημένη μας πατρίδα σε μία κατάσταση ακμής και ευημερίας.