ΠΩΣ ΜΙΑ ΕΙΣΒΟΛΗ ΗΠΑ ΚΑΙ ΙΣΡΑΗΛ ΣΕ ΟΡΜΟΥΖ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΗΞΕΙ ΣΑΝ ΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΑΓΓΛΟΓΑΛΛΩΝ ΣΤΟ ΣΟΥΕΖ

ΠΩΣ ΜΙΑ ΕΙΣΒΟΛΗ ΗΠΑ ΚΑΙ ΙΣΡΑΗΛ ΣΕ ΟΡΜΟΥΖ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΗΞΕΙ ΣΑΝ ΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΑΓΓΛΟΓΑΛΛΩΝ ΣΤΟ ΣΟΥΕΖ

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Όπως είναι γνωστό καθόλη την διάρκεια της ιστορίας υπήρξαν ομοιότητες διάφορων εποχών μεταξύ τους. Η κρίση του Σουέζ το 1.956 μ.Χ. αποτελεί το κλασικό παράδειγμα "Αυτοκρατορικής υπερέκτασης" που κατέληξε σε διπλωματική ταπείνωση. Η μεταφορά αυτού του σκηνικού στο σήμερα, με επίκεντρο τα Στενά του Χορμούζ και το Ιράν, αναδεικνύει τους κινδύνους μιας παγκόσμιας ανάφλεξης.

1. Το Μάθημα του Σουέζ (1.956 μ.Χ.): Γιατί Απέτυχαν οι "Παλιές Δυνάμεις"; Η εισβολή στο Σουέζ (Επιχείρηση Musketeer) από την Βρετανία, την Γαλλία και το Ισραήλ ήταν στρατιωτικά επιτυχημένη αλλά πολιτικά καταστροφική.

Το Σχέδιο: Μετά την εθνικοποίηση της διώρυγας από τον Νάσερ, οι τρεις σύμμαχοι συμφώνησαν μυστικά (Πρωτόκολλο των Σεβρών) το Ισραήλ να εισβάλει στο Σινά, ώστε Βρετανοί και Γάλλοι να επέμβουν ως "ειρηνοποιοί" για να προστατεύσουν τη διώρυγα.

Η Αιτία της Αποτυχίας: ΗΠΑ και ΕΣΣΔ: Για πρώτη φορά στον Ψυχρό Πόλεμο, οι δύο υπερδυνάμεις ευθυγραμμίστηκαν εναντίον των Αγγλογάλλων. Ο Αϊζενχάουερ εξοργίστηκε που οι σύμμαχοί του έδρασαν πίσω από την πλάτη του, φοβούμενος ότι η κίνηση αυτή θα έριχνε τον Αραβικό κόσμο στην αγκαλιά των Σοβιετικών.

Οικονομικός Εκβιασμός: Οι ΗΠΑ απείλησαν να καταστρέψουν την Βρετανική λίρα πουλώντας τα αποθέματά τους, αναγκάζοντας το Λονδίνο σε άτακτη υποχώρηση. Το Τέλος της Αυτοκρατορίας: Η κρίση απέδειξε ότι η Βρετανία και η Γαλλία δεν μπορούσαν πλέον να ασκούν εξωτερική πολιτική ανεξάρτητα από την Ουάσιγκτον.

2. Το Σενάριο του Χορμούζ: Η Γεωγραφία ως Όπλο. Αν το Σουέζ ήταν η αρτηρία του εμπορίου το 1.956 μ.Χ., τα Στενά του Χορμούζ είναι η "σφαγίτιδα φλέβα" της παγκόσμιας ενέργειας σήμερα. Το Σημείο Στραγγαλισμού:

Από το Χορμούζ διέρχεται περίπου το 20-25% του παγκόσμιου πετρελαίου και το LNG του Κατάρ. Μια σύγκρουση εκεί δεν θα ήταν απλώς τοπική, αλλά θα προκαλούσε άμεσο παγκόσμιο οικονομικό κραχ.

Η Ιρανική Στρατηγική: Σε αντίθεση με την Αίγυπτο του '56 μ.Χ., το Ιράν έχει αναπτύξει την στρατηγική του "ασύμμετρου πολέμου". Διαθέτει χιλιάδες ταχύπλοα, θαλάσσιες νάρκες, drones και βαλλιστικούς πυραύλους κρυμμένους σε βουνά, καθιστώντας μια ναυτική εισβολή εξαιρετικά δαπανηρή σε αίμα και υλικό.

3. Ο "Άξονας της Αντίστασης" και οι Νέες Υπερδυνάμεις. Η ειδοποιός διαφορά με το 1.956 μ.Χ. είναι η ύπαρξη ενός ισχυρού εναλλακτικού μπλοκ (Ρωσία, Κίνα, Βόρεια Κορέα) που θα μπορούσε να στηρίξει το Ιράν, όπως ακριβώς οι ΗΠΑ/ΕΣΣΔ σταμάτησαν τους Αγγλογάλλους.

Ρωσία: Η Μόσχα βλέπει στο Ιράν έναν κρίσιμο στρατηγικό εταίρο. Ενίσχυση με αντιαεροπορικά συστήματα (όπως οι S-400) ή μαχητικά Su-35 θα καθιστούσε την αεροπορική κυριαρχία των ΗΠΑ αμφίβολη.

Κίνα: Το Πεκίνο είναι ο μεγαλύτερος αγοραστής Ιρανικού πετρελαίου. Μια αμερικανική επίθεση στο Χορμούζ αποτελεί άμεση απειλή για την Κινεζική ενεργειακή ασφάλεια. Η Κίνα θα μπορούσε να απαντήσει με οικονομικές κυρώσεις κατά των ΗΠΑ ή παροχή τεχνολογίας δορυφορικής καθοδήγησης στην Τεχεράνη.

Βόρεια Κορέα: Η Πιονγιάνγκ έχει μακρά παράδοση συνεργασίας με το Ιράν στην πυραυλική τεχνολογία. Η αποστολή "εθελοντών" ή εξειδικευμένου προσωπικού θα περιέπλεκε δραματικά το πεδίο της μάχης.

4. Γιατί μια Εισβολή μπορεί να καταλήξει σε "Νέο Σουέζ". Μια επιχείρηση των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν κινδυνεύει με αποτυχία όχι απαραίτητα στο πεδίο της μάχης, αλλά στο πεδίο της στρατηγικής βιωσιμότητας: Διπλωματική Απομόνωση: Όπως το 1.956 μ.Χ., η διεθνής κοινότητα (εκτός Δύσης) θα θεωρούσε την κίνηση ως επιθετικό πόλεμο για τους πόρους, οδηγώντας σε πλήρη ρήξη με τον "Παγκόσμιο Νότο".

Οικονομική Αυτοκτονία: Το κλείσιμο των Στενών, έστω και για λίγες εβδομάδες, θα εκτόξευε την τιμή του πετρελαίου πάνω από τα 200 δολάρια, προκαλώντας πληθωρισμό που θα κατέρριπτε τις δυτικές κυβερνήσεις από μέσα.

Περιφερειακή Ανάφλεξη: Το Ιράν δεν θα πολεμούσε μόνο του. Οι "proxy" δυνάμεις (Χεζμπολάχ, Χούθι, πολιτοφυλακές στο Ιράκ) θα μετέτρεπαν όλη την Μέση Ανατολή σε πεδίο μάχης, στοχεύοντας αμερικανικές βάσεις και ισραηλινές πόλεις.

Συμπερασματικά αν το Σουέζ σηματοδότησε το τέλος των Ευρωπαϊκών Αυτοκρατοριών, μια αποτυχημένη ή παρατεταμένη σύγκρουση στο Χορμούζ θα μπορούσε να σηματοδοτήσει το τέλος της αμερικανικής ηγεμονίας (Pax Americana) στη Μέση Ανατολή, ειδικά αν το Ιράν στηριχθεί ενεργά από το μπλοκ Ρωσίας-Κίνας.

5. Η Τεχνολογία του "Απροσπέλαστου": Το Ιρανικό Δόγμα A2/AD. Στον σύγχρονο πόλεμο, ο όρος A2/AD (Anti-Access/Area Denial) περιγράφει τη στρατηγική εμποδισμού του εχθρού να εισέλθει σε μια περιοχή. Το Ιράν έχει μετατρέψει τον Περσικό Κόλπο σε μια "ζώνη θανάτου" για μεγάλα σκάφη επιφανείας, όπως τα αεροπλανοφόρα των ΗΠΑ.

Σμήνη Ταχυπλόων (Swarm Tactics): Εκατοντάδες μικρά, οπλισμένα σκάφη της Επαναστατικής Φρουράς (IRGC) μπορούν να επιτεθούν ταυτόχρονα. Ακόμη και το πιο εξελιγμένο σύστημα Aegis ενός Αμερικανικού αντιτορπιλικού μπορεί να κορεστεί αν δεχθεί επίθεση από 50 στόχους ταυτόχρονα από διαφορετικές κατευθύνσεις.

Πύραυλοι Kowsar και Khalij Fars: Πρόκειται για αντιπλοϊκούς βαλλιστικούς πυραύλους που έχουν σχεδιαστεί ειδικά για να πλήττουν κινούμενους στόχους στη θάλασσα. Η μικρή απόσταση στα Στενά (μόλις 33 χλμ. στο στενότερο σημείο) εκμηδενίζει τον χρόνο αντίδρασης των αμυντικών συστημάτων.

Υποβρύχια "Φαντάσματα": Τα μικρά υποβρύχια κλάσης Ghadir είναι εξαιρετικά δύσκολο να εντοπιστούν στα ρηχά και θολά νερά του Κόλπου, επιτρέποντάς τους να στήνουν ενέδρες με τορπίλες ή νάρκες.

6. Ο Ρόλος των BRICS: Οικονομικό και Διπλωματικό Αντίβαρο. Το 1.956 μ.Χ., η Βρετανία λύγισε επειδή οι ΗΠΑ έλεγχαν το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα. Σήμερα, η ανάδυση των BRICS (όπου το Ιράν είναι πλέον μέλος) αλλάζει την εξίσωση.

Αποδολαριοποίηση: Σε περίπτωση κυρώσεων ή πολέμου, η Κίνα και η Ρωσία θα μπορούσαν να στηρίξουν την ιρανική οικονομία μέσω συναλλαγών σε γιουάν ή ρούβλια, παρακάμπτοντας το σύστημα SWIFT. Αυτό θα καθιστούσε το "οικονομικό όπλο" της Δύσης πολύ λιγότερο αποτελεσματικό απ' ό,τι ήταν το 1.956 μ.Χ.

Διπλωματική Ομπρέλα: Στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, το βέτο της Κίνας και της Ρωσίας θα εμπόδιζε οποιαδήποτε νομιμοποίηση μιας επέμβασης, μετατρέποντας τις ΗΠΑ και το Ισραήλ σε "διεθνείς ταγούς" (pariahs), όπως ακριβώς συνέβη με τη Βρετανία και τη Γαλλία στο Σουέζ.

7. Η "Βορειοκορεατική Σύνδεση": Εθελοντές και Τεχνογνωσία. Η αναφορά σας σε εθελοντές και όπλα από τη Βόρεια Κορέα είναι ιδιαίτερα εύστοχη. Η συνεργασία Τεχεράνης-Πιονγιάνγκ είναι παλιά και δοκιμασμένη.

Σήραγγες και Οχυρώσεις: Το Ιράν έχει κατασκευάσει "υπόγειες πόλεις" πυραύλων, χρησιμοποιώντας τεχνογνωσία από τη Βόρεια Κορέα. Αυτές οι βάσεις είναι πρακτικά απρόσβλητες από συμβατικούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς.

Πυρηνική Αποτροπή: Αν και το Ιράν δηλώνει ότι δεν κατέχει πυρηνικά, η στενή σχέση με την Βόρεια Κορέα δημιουργεί μια διαρκή "σκιά" αμφιβολίας. Η πιθανότητα μεταφοράς τεχνολογίας ή ακόμα και έτοιμων κεφαλών σε μια στιγμή απόγνωσης θα λειτουργούσε ως η απόλυτη αποτροπή (deterrence).

8. Το Ισραήλ και το Δίλημμα της "Υπαρξιακής Απειλής". Για το Ισραήλ, ένας πόλεμος με το Ιράν δεν είναι "εκστρατεία εξωτερικού" (όπως ήταν το Σουέζ για τους Βρετανούς), αλλά ζήτημα επιβίωσης. Ο Πολυμέτωπος Πόλεμος:

Μια επίθεση στο Ιράν θα ενεργοποιούσε αμέσως την Χεζμπολάχ στον Λίβανο, η οποία διαθέτει πάνω από 150.000 πυραύλους. Το Ισραήλ θα βρισκόταν υπό συνεχή βροχή πυρών, δοκιμάζοντας τα όρια του Iron Dome και της οικονομίας του.

Η Εσωτερική Πολιτική των ΗΠΑ: Όπως ο Αϊζενχάουερ φοβόταν το πολιτικό κόστος το 1.956 μ.Χ., έτσι και οι σύγχρονες Αμερικανικές κυβερνήσεις τρέμουν την εμπλοκή σε έναν ακόμα "αιώνιο πόλεμο" στην Μέση Ανατολή, ειδικά όταν η προσοχή τους πρέπει να είναι στραμμένη στον Ειρηνικό και την Κίνα.

Τελική Σύνοψη: Γιατί το αποτέλεσμα θα ήταν παρόμοιο. Η αποτυχία στο Σουέζ δεν ήταν στρατιωτική· οι Αγγλογάλλοι κατέλαβαν τους στόχους τους. Η αποτυχία ήταν στρατηγική και πολιτική. Στο σενάριο του Χορμούζ: Οι ΗΠΑ/Ισραήλ μπορεί να καταστρέψουν ιρανικές υποδομές, αλλά δεν μπορούν να "καταλάβουν" το Ιράν (μια χώρα 85 εκατομμυρίων με ορεινό ανάγλυφο).

Το Ιράν, με τη στήριξη του άξονα Ρωσίας-Κίνας-Β. Κορέας, μπορεί να αντέξει το πλήγμα και να προκαλέσει παγκόσμια οικονομική κατάρρευση. Το αποτέλεσμα θα ήταν η οριστική αποχώρηση των ΗΠΑ από την περιοχή και η ανάδειξη της Κίνας ως του νέου "εγγυητή" της τάξης στην Ευρασία.

Μια αποτυχημένη ή παρατεταμένη σύγκρουση στο Χορμούζ θα αποτελούσε το "Σημείο Μηδέν" για την μετάβαση σε έναν μετα-αμερικανικό κόσμο. Αν το Σουέζ το 1.956 μ.Χ. ήταν η ληξιαρχική πράξη θανάτου της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, μια αποτυχία στο Ιράν θα ήταν η επίσημη υποστολή της σημαίας για την Pax Americana. Ας δούμε τις συγκεκριμένες επιπτώσεις:

Παγκόσμια Οικονομία: Από το Σοκ στην Κατάρρευση. Η οικονομική ζημιά δεν θα περιοριζόταν στις τιμές της βενζίνης, αλλά θα προκαλούσε συστημική παράλυση. Ενεργειακός Αρμαγεδδών: Η τιμή του πετρελαίου θα μπορούσε να ξεπεράσει τα 250$ το βαρέλι μέσα σε λίγες μέρες.

Σε αντίθεση με το 1.956 μ.Χ., η παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα (Just-in-Time) βασίζεται σε χαμηλό μεταφορικό κόστος. Μια τέτοια αύξηση θα καθιστούσε την μεταφορά προϊόντων από την Ασία στην Ευρώπη ασύμφορη.

Η Κρίση του LNG: Το Κατάρ εξάγει το μεγαλύτερο μέρος του υγροποιημένου φυσικού αερίου μέσω του Χορμούζ. Η Ευρώπη, που ήδη προσπαθεί να απεξαρτηθεί από το ρωσικό αέριο, θα βρισκόταν σε πλήρες ενεργειακό αδιέξοδο, οδηγώντας την βαριά βιομηχανία (ειδικά της Γερμανίας) σε κατάρρευση.

Πληθωριστικό Σπιράλ: Το σοκ θα προκαλούσε έναν παγκόσμιο στασιμοπληθωρισμό που θα έκανε την κρίση του 1.973 μ.Χ. να μοιάζει με απλή διόρθωση της αγοράς. Οι κεντρικές τράπεζες θα έχαναν τον έλεγχο, καθώς τα επιτόκια δεν θα μπορούσαν να συγκρατήσουν τις τιμές που οδηγούνται από την έλλειψη προσφοράς.

2. Το Τέλος του Πετροδολαρίου (Petrodollar). Αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη επίπτωση για την ισχύ των ΗΠΑ. Η Αμφισβήτηση του Νομίσματος: Η ισχύς των ΗΠΑ βασίζεται στο ότι το πετρέλαιο τιμολογείται παγκοσμίως σε δολάρια. Αν το Ιράν, με την στήριξη της Κίνας (BRICS), καταφέρει να επιβάλει την χρήση άλλων νομισμάτων για την ενέργεια ως "τιμωρία" προς την Δύση, η ζήτηση για το δολάριο θα κατέρρεε.

Χρηματοπιστωτική Απομόνωση: Αν οι ΗΠΑ αποτύχουν στρατιωτικά να ανοίξουν τα Στενά, οι σύμμαχοί τους (π.χ. Ιαπωνία, Νότια Κορέα) θα αναγκαστούν να διαπραγματευτούν απευθείας με το Ιράν και την Κίνα, αγνοώντας τις αμερικανικές κυρώσεις για να επιβιώσουν.

3. Η Θέση των ΗΠΑ ως Υπερδύναμη: Η "Στιγμή του Σουέζ". Η αποτυχία θα άλλαζε την παγκόσμια αρχιτεκτονική ασφαλείας: Απώλεια της Αποτρεπτικής Ισχύος: Αν ο Αμερικανικός στρατός —ο πιο ακριβός στον κόσμο— δεν καταφέρει να καθυποτάξει μια περιφερειακή δύναμη όπως το Ιράν, η αξιοπιστία των Αμερικανικών εγγυήσεων ασφαλείας (π.χ. προς την Ταϊβάν ή το ΝΑΤΟ) θα μηδενιζόταν.

Η Ανάδυση της Κίνας ως "Ειρηνοποιού": Όπως οι ΗΠΑ αντικατέστησαν την Βρετανία το 1.956 μ.Χ., η Κίνα θα μπορούσε να εμφανιστεί ως η δύναμη που "επιβάλλει την τάξη" μέσω της διπλωματίας και των BRICS, προσφέροντας ασφάλεια με αντάλλαγμα την πολιτική υποταγή.

Εσωτερική Απομόνωση: Η οικονομική καταστροφή στο εσωτερικό των ΗΠΑ θα οδηγούσε σε μια βίαιη επιστροφή στον απομονωτισμό (Isolationism). Ο Αμερικανικός λαός θα απαιτούσε την απόσυρση από όλες τις διεθνείς εστίες έντασης, αφήνοντας κενό ισχύος που θα γέμιζε ο άξονας Μόσχας-Πεκίνου-Τεχεράνης.

4. Η Ενίσχυση του "Άξονα": Ρωσία - Κίνα - Β. Κορέα. Σε αυτό το σενάριο, το Ιράν γίνεται ο πολιορκητικός κριός: Ρωσία: Θα έβλεπε την προσοχή της Δύσης να φεύγει οριστικά από την Ουκρανία, ενώ τα έσοδά της από το πετρέλαιο θα εκτοξεύονταν λόγω των τιμών.

Κίνα: Θα αποκτούσε τον πλήρη έλεγχο των πηγών ενέργειας της Μέσης Ανατολής, καθώς οι αραβικές μοναρχίες θα στρέφονταν προς το Πεκίνο για προστασία. Βόρεια Κορέα: Θα επιβεβαίωνε ότι η κατοχή πυραυλικής τεχνολογίας και η συνεργασία με τον "άξονα" είναι η μόνη εγγύηση απέναντι στη δυτική πίεση.

Μια αποτυχημένη επέμβαση στο Χορμούζ δεν θα ήταν απλώς ένας χαμένος πόλεμος· θα ήταν η τελική πτώση του τείχους για την δυτική κυριαρχία. Οι ΗΠΑ θα παρέμεναν μια ισχυρή περιφερειακή δύναμη στην Αμερική, αλλά θα έχαναν τον ρόλο του "παγκόσμιου αστυνόμου" και του διαχειριστή της παγκόσμιας οικονομίας.

Η εμπλοκή σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο στο Χορμούζ, με την ταυτόχρονη αποτυχία των ΗΠΑ και τη στήριξη του Ιράν από τη Ρωσία και την Κίνα, θα λειτουργούσε ως ο τελικός καταλύτης για την αποσύνθεση των δυτικών θεσμών (ΕΕ και ΝΑΤΟ) που γνωρίζουμε από το 1.945 μ.Χ.

Η Διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης: Το Ενεργειακό "Σχίσμα". Η ΕΕ βασίζεται στην οικονομική ευημερία και την αλληλεγγύη. Ένας πόλεμος στο Χορμούζ πλήττει αυτά τα δύο θεμέλια θανάσιμα. Ενεργειακός Εθνικισμός: Με το κλείσιμο των Στενών, το LNG από το Κατάρ και το πετρέλαιο του Κόλπου σταματούν.

Οι χώρες της ΕΕ θα άρχιζαν να ανταγωνίζονται η μία την άλλη για τα ελάχιστα αποθέματα. Η Γερμανία θα μπορούσε να επιδιώξει μονομερή συμφωνία με την Ρωσία για άνοιγμα των αγωγών (Nord Stream κτλ.), ενώ η Γαλλία ή η Ιταλία θα στρέφονταν στην Αφρική.

Οικονομική Κατάρρευση και Λαϊκισμός: Ο υπερπληθωρισμός και η ανεργία που θα προκαλούσε το ενεργειακό σοκ θα οδηγούσαν σε άνοδο ακραίων αντιευρωπαϊκών κινημάτων. Οι πολίτες θα αρνούνταν να "πληρώσουν το μάρμαρο" για έναν πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ που κατέστρεψε την οικονομία τους.

Το Τέλος του Ευρώ: Χωρίς οικονομική σύγκλιση και με τις εθνικές οικονομίες σε ελεύθερη πτώση, το κοινό νόμισμα θα έχανε την νοηματοδότησή του, οδηγώντας σε μια επιστροφή σε εθνικά νομίσματα για την προστασία των εγχώριων αγορών. Η Κατάρρευση του ΝΑΤΟ: Η Κρίση Αξιοπιστίας. Το ΝΑΤΟ στηρίζεται στην πεποίθηση ότι οι ΗΠΑ είναι ο ανίκητος εγγυητής της ασφάλειας.

Το "Άρθρο 5" σε Παράλυση: Αν το Ιράν και οι σύμμαχοί του (Ρωσία/Κίνα) κατάφεραν να ταπεινώσουν τις ΗΠΑ στρατιωτικά στο Χορμούζ, οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι θα έχαναν την εμπιστοσύνη τους στην αμερικανική ομπρέλα. Γιατί να προκαλέσουν την Ρωσία στην Ανατολική Ευρώπη, αν οι ΗΠΑ δεν μπορούν καν να ελέγξουν έναν θαλάσσιο δίαυλο;

Η Άρνηση Συμμετοχής: Πολλές Ευρωπαϊκές χώρες θα αρνούνταν να θεωρήσουν μια ιρανική αντεπίθεση ως "επίθεση κατά όλων", φοβούμενες την Ρωσική εμπλοκή. Αυτή η εσωτερική διχόνοια θα καθιστούσε την συμμαχία "κλινικά νεκρή" (brain dead), όπως την είχε χαρακτηρίσει παλαιότερα ο Μακρόν, αλλά αυτή την φορά οριστικά.

Στροφή προς την "Ευρασία": Χώρες όπως η Τουρκία ή ακόμα και η Ουγγαρία θα μπορούσαν να εγκαταλείψουν το δυτικό στρατόπεδο και να προσχωρήσουν πλήρως σε έναν νέο οργανισμό ασφαλείας υπό την ηγεσία της Κίνας και της Ρωσίας (π.χ. SCO - Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης).

3. Η Γεωπολιτική "Μεγάλη Επαναφορά" (Great Reset). Η αποτυχία στο Χορμούζ θα σήμαινε την μετάβαση από έναν μονοπολικό κόσμο σε έναν άναρχο πολυπολικό κόσμο. ΗΠΑ: "Φρούριο Αμερική": Οι ΗΠΑ θα αναγκάζονταν να αποσυρθούν από όλες τις βάσεις τους στην Ευρώπη και την Μέση Ανατολή για να επικεντρωθούν στην εσωτερική τους κοινωνική σταθερότητα, μετατρέποντας τον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό σε "τάφρους".

Ρωσία και Κίνα: Οι Νέοι Ρυθμιστές: Η Ρωσία θα αποκτούσε τον πλήρη έλεγχο της Ανατολικής Ευρώπης (Ουκρανία, Βαλτική), καθώς το ΝΑΤΟ δεν θα υπήρχε για να την εμποδίσει. Η Κίνα θα γινόταν ο μοναδικός διαιτητής των παγκόσμιων εμπορικών οδών.

Περιφερειακοί Ηγεμόνες: Το Ιράν θα αναδεικνυόταν στην κυρίαρχη δύναμη του μουσουλμανικού κόσμου, ενώ το Ισραήλ θα βρισκόταν σε μια κατάσταση απόλυτης στρατηγικής απομόνωσης, αναζητώντας ίσως νέες, απελπισμένες ισορροπίες.

Σε αυτό το σενάριο, το 1.956 μ.Χ. επαναλαμβάνεται αλλά με πολύ μεγαλύτερη ένταση. Τότε, η Βρετανία έχασε μια Αυτοκρατορία· τώρα, η Δύση ως ενιαία οντότητα κινδυνεύει να χάσει την ιστορική της πρωτοκαθεδρία. Η "εισβολή στο Χορμούζ" θα μπορούσε να είναι η τελευταία πράξη της δυτικής κυριαρχίας που ξεκίνησε με την Αναγέννηση.

Ενάντια σε παναραβικό εθνικισμό και ισλαμισμό αντίστοιχα.  Λίγες ώρες μετά την έναρξη της επέμβασης η ΕΣΣΔ ζήτησε την αποχώρηση του αποβατικού σώματος σε σκληρούς τόνους απειλώντας ακόμα και με χρήση πυρηνικών όπλων και ίδιο τώρα Ιράν.

Ο Αϊζενχάουερ παρέλαβε το αίτημα των Ιντεν-Μολέ για συμπαράσταση απάντησε αρνητικά καθιστώντας σαφές ότι η επέμβαση στο Σουέζ «δεν είναι δικός του πόλεμος» όπως η άρνηση των χωρών που εξαρτώνται από την απρόσκοπτη ροή των εξαγωγών πετρελαίου από τα Στενό του Ορμούζ.

Θα είναι άραγε αυτή η εξέλιξη των πραγμάτων στις μέρες μας; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά, άλλα μόνο αν λάβουμε όλα τα κατάλληλα μέτρα ως λαός θα αποφύγουμε τις οποίες κακοτοπιές και θα φέρουμε εκ νέου την πολυαγαπημένη μας πατρίδα σε μία κατάσταση ακμής και ευημερίας.