ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΕΚΡΟΜΑΝΤΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΠΡΟΗΛΘΕ ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΜΗΤΙΚΟ ΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΑΣΟΝΙΑ Ο ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΜΟΣ, Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΤΗΣ ΘΟΥΛΗΣ, Η WICCA ΚΑΙ Ο ΣΑΤΑΝΙΣΜΟΣ

Οι μεγαλες ομοιοτητες του πνευματισμου και της νεκρομαντειας και πως προηλθε από το ερμητικο ταγμα της Χρυσης Αυγης και την μασονια ο νεοπαγανισμος, η Εταιρεια της Θουλης, η Wicca και ο σατανισμος

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Όπως είναι γνωστό ιστορικά, από την νεκρομαντεία προήλθε ο πνευματισμός, ενώ από τον μυστικισμό, την αλχημεία, και τον παγανισμό/ειδωλολατρία φτάσαμε στον νεοπαγανισμό/νεοειδωλολατρία και στην θεοσοφία και τον σατανισμό σε μια αδιάσπαστη αλυσίδα του δυτικού εσωτερισμού.

Αυτό συνέβη αρχικά από το γεγονός πως η ανθρώπινη ανάγκη για επαφή με το υπερβατικό, τους νεκρούς, τις αόρατες δυνάμεις και το θείο δεν εξαφανίστηκε ποτέ, απλώς αλλάζει μορφές, ονόματα και σύμβολα ανά εποχή.

Ο πνευματισμός, ο ερμητισμός, ο νεοπαγανισμό και οι σύγχρονες αποκρυφιστικές οργανώσεις δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά – αποτελούν όμως συνέχεια αρχαίων πρακτικών που ξεκινούν από την νεκρομαντεία και την μαγικοθρησκευτική κοσμοαντίληψη των προχριστιανικών κοινωνιών.

Η νεκρομαντεία είναι η αρχαιότερη μορφή επικοινωνίας με τον υπερβατικό κόσμο, αφού υπήρχε στην Ελλάδα (Νεκρομαντείο Αχέροντα), στην Μεσοποταμία (επίκληση νεκρών μέσω ιερέων), στην Αίγυπτο (νεκρικά βιβλία και τελετουργίες), στην μη Εβραϊκή παράδοση (Σαούλ και μάγισσα του Εδώ), όπως και στην Ρώμη και στην Ετρουρία.  Κοινό στοιχείο όλων αυτών ήταν πως ο νεκρός ως φορέας γνώσης και δύναμης

Ο Πνευματισμός ιδρύθηκε τον 19^ο Αιώνα μ.Χ. Ο πνευματισμός εμφανίστηκε όχι ως μια νέα ιδέα, αλλά ως εκσυγχρονισμένη νεκρομαντεία, προσαρμοσμένη στον Διαφωτισμό, με  τραπέζια που κινούνταν αντί για τελετουργικούς κύκλους, μέντιουμ αντί για ιερείς και «πνεύματα» αντί για νεκρούς και με επιστημονική γλώσσα αντί για θρησκευτική.  Οι Fox Systems (1.848 μ.Χ.) απλώς έδωσαν μοντέρνα μορφή σε αρχαία πρακτική. Ο πνευματισμός είναι στην ουσία νεκρομαντεία χωρίς θεούς, προσαρμοσμένη στον μοντέρνο άνθρωπο.

Ο δε Ερμητισμός και παγανισμό ήταν η γέφυρα προς τα εσωτερικά τάγματα με πρώτο το Ερμητικό Τάγμα της Χρυσής Αυγής (Golden Dawn) που ιδρύθηκε στην Αγγλία (1.888 μ.Χ.) και άντλησε πολλά στοιχεία από τον Ερμητισμό, τον Νεοπλατωνισμό, την Καμπάλα και την Αιγυπτιακή και Ελληνική μαγεία.  Η Golden Dawn ήταν η αναβίωση της αρχαίας ιερατικής μαγείας με δυτική μορφή (http://alophx.blogspot.com/2020/08/blog-post_10.html, http://alophx.blogspot.com/2016/09/v-behaviorurldefaultvmlo_23.html, http://alophx.blogspot.com/2024/06/blog-post_36.html, http://alophx.blogspot.com/2017/10/blog-post_75.html).

Η Εταιρεία της Θουλής που προήλθε στην Γερμανία ως παράρτημα του Τάγματος της Χρυσής Αυγής και με αυτή στην Γερμανία του 20ού Αιώνα μ.Χ., ο αποκρυφισμός συνδέθηκε με τον εθνικισμό. Η Εταιρεία της Θουλής βασίστηκε στην Γερμανική μυθολογία, λάτρευε το αρχέγονο «Άγριο πνεύμα» και συνέδεσε τον παγανισμό με φυλετική ιδεολογία και πολλά στελέχη του NSDAP πέρασαν από αυτή.

[Ιδρυτής δε της Εταιρείας της Θουλής (Thule-Gesellschaft), μιας Γερμανικής αποκρυφιστικής και ακροδεξιάς οργάνωσης με έδρα το Μόναχο, ήταν ο Ρούντολφ φον Ζεμπότεντορφ (Rudolf von Sebottendorff). Ιδρύθηκε επίσημα το 1.918 μ.Χ., αποτελώντας τον πυρήνα ιδεολογικής επιρροής για την άνοδο του εθνικοσοσιαλισμού και την ίδρυση του DAP, πρόδρομου κόμματος του NSDAP].

[Το Ερμητικό Τάγμα της Χρυσής Αυγής (Hermetic Order of the Golden Dawn) ιδρύθηκε στην Αγγλία το 1.888 μ.Χ. Δεν είχε έναν μόνο ιδρυτή, αλλά τρεις κύριους συνιδρυτές, τους William Wynn Westcott (γιατρός και μασόνος), Samuel Liddell MacGregor Mathers (αποκρυφιστής και τελετουργικός μάγος)μ William Robert Woodman (γιατρός και μασόνος). Ο Westcott θεωρείται συχνά ο «πρακτικός» ιδρυτής, επειδή αυτός οργάνωσε το Τάγμα, ενώ ο Mathers διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό την διδασκαλία και τα τελετουργικά του.

🔮 Πιστεύω και διδασκαλίες του Τάγματος. Η Χρυσή Αυγή δεν ήταν θρησκεία, αλλά μυστικιστικό–εσωτερικό σύστημα εκπαίδευσης, που στόχο είχε την πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου. Οι βασικές της ιδέες ήταν δήθεν:

1. Ερμητισμός. Βασισμένος στα Ερμητικά Κείμενα (Ερμής ο Τρισμέγιστος):

– «Όπως πάνω, έτσι και κάτω», το σύμπαν είναι πνευματικό και νοητό, ο άνθρωπος μπορεί να γνωρίσει το Θείο μέσω της Γνώσης (Γνώσις).

2. Καμπάλα (εβραϊκή μυστικιστική παράδοση). Χρησιμοποιούσαν το Δέντρο της Ζωής ως χάρτη της ψυχής και της εξέλιξης της συνείδησης.

3. Τελετουργική μαγεία. Πίστευαν ότι ο άνθρωπος, μέσω τελετουργιών, συμβόλων και πειθαρχίας μπορεί να εξαγνίσει τον εαυτό του, να εναρμονιστεί με ανώτερες πνευματικές δυνάμεις, να αφυπνίσει τον «Ανώτερο Εαυτό».

4. Αλχημεία (εσωτερική, όχι χημική). Η μεταμόρφωση του «μολύβδου» της ψυχής σε «χρυσό», δηλαδή από άγνοια → σε πνευματική επίγνωση

5. Ροδοσταυρισμός και Νεοπλατωνισμός. Συνδύαζε χριστιανικό μυστικισμό, αρχαία φιλοσοφία και Ανατολικές ιδέες.

Η σχέση της Χρυσής Αυγής με τον Αλέιστερ Κρόουλι, Ποιος ήταν ο Κρόουλι. Ο Αλέιστερ Κρόουλι (Aleister Crowley, 1.875 μ.Χ.–1.947 μ.Χ.) ήταν Άγγλος αποκρυφιστής, ποιητής και τελετουργικός μάγος, που αργότερα ίδρυσε το δικό του σύστημα, το Θέλημα (Thelema). Σήμερα θεωρείται μία από τις πιο επιδραστικές μορφές του δυτικού αποκρυφισμού.

Η είσοδός του στην Χρυσή Αυγή. Μυήθηκε το 1.898 μ.Χ. στο Τάγμα της Χρυσής Αυγής από τον MacGregor Mathers. Έλαβε το μαγικό όνομα Perdurabo («θα επιμείνω μέχρι τέλους»). Προχώρησε γρήγορα στους βαθμούς, γεγονός που προκάλεσε ζήλια και εχθρότητα από άλλα μέλη

Η σύγκρουση και η ρήξη. Το Τάγμα είχε χωριστεί σε δύο στρατόπεδα. τους Λονδρέζους ηγέτες (Westcott–μέλη της στοάς Isis-Urania). τον Mathers στο Παρίσι, που κυβερνούσε αυταρχικά

Ο Mathers υποστήριξε τον Κρόουλι του έδωσε εντολή να καταλάβει την έδρα της Χρυσής Αυγής στο Λονδίνο (1900 μ.Χ.). Ο Κρόουλι εμφανίστηκε με τελετουργική στολή και μάσκα (σχεδόν θεατρικά). Τα μέλη αρνήθηκαν να τον δεχτούν. Το Τάγμα διαλύθηκε σε παρακλάδια.

Από τότε ο Κρόουλι αποκήρυξε τη Χρυσή Αυγή, αλλά χρησιμοποίησε σχεδόν όλο το σύστημά της ως βάση για τη δική του μαγεία. Η κληρονομιά της Χρυσής Αυγής στον Κρόουλι. Χωρίς την Χρυσή Αυγή δεν θα υπήρχε η Θελημική μαγεία, δεν θα υπήρχε το Liber ABA, ούτε το σύστημα των τελετουργιών του. Η Χρυσή Αυγή ήταν για τον Κρόουλι ό,τι το πανεπιστήμιο για έναν επαναστάτη, την απέρριψε — αλλά την χρησιμοποίησε πλήρως.

Τι πίστευαν για την μαγεία, Η Χρυσή Αυγή δεν έβλεπε τη μαγεία ως “ξόρκια”, αλλά ως επιστήμη της συνείδησης. Ορισμός. Η μαγεία ήταν «Η τέχνη και επιστήμη της πρόκλησης αλλαγής στην συνείδηση σύμφωνα με την Θέληση» (ο ορισμός αυτός αργότερα διατυπώθηκε ξεκάθαρα από τον Κρόουλι, αλλά βασίζεται πλήρως στην Χρυσή Αυγή)

Πώς λειτουργούσε η μαγεία. Η μαγεία βασιζόταν σε σύμβολα (πεντάγραμμα, εξάγραμμα, ονόματα Θεού). δονήσεις λέξεων (ιερά ονόματα), τελετουργική κίνηση, φαντασία ελεγχόμενη (astral vision). Ο μάγος δεν διατάζει το σύμπαν, αλλά εναρμονίζεται με τις κοσμικές δυνάμεις.

Τι πίστευαν για τα πνεύματα. Η Χρυσή Αυγή είχε μια πολύ πιο φιλοσοφική άποψη για τα πνεύματα απ’ ό,τι ο λαϊκός αποκρυφισμός.

1. Πνεύματα ως δυνάμεις της φύσης, Στοιχειακά: Γη, Νερό, Αέρας, Φωτιά. Δεν ήταν «δαίμονες», αλλά νοητικές–ενεργειακές μορφές [προφανές ψέμα και κάλυψη των πραγματικών δαιμόνων μιας και δεν μπορούσαν να το πουν δημοσιά. Όπως και η δήθεν φυγή του Κρόουλι από την οργάνωση σαν ποιο ακραίου τάχα για να μπορούν οι ειδωλολάτρες και κι μάγοι ότι δήθεν δεν έχουν σχέση με αυτόν για να φαίνονται μετριοπαθείς ενώ έχουν μια χαρά σχέσεις και συνεργασία, ακριβώς το ίδιο κόλπο που κάνουν και οι μασόνοι με τις δήθεν σχισματικές οργανώσεις του, όπως και οι τρομοκρατικές ισλαμικές οργανώσεις που προήλθαν από την Μουσουλμανική Αδελφότητα, το κλασικό παιχνίδι του καλού και του κακού μπάτσου].

2. Αγγελικά όντα, Εκφράσεις του Θείου Νου. Ο μάγος τα επικαλείται για εξαγνισμό και καθοδήγηση, όχι για εξουσία.

3. Το πιο ριζοσπαστικό: Πολλά πνεύματα θεωρούνταν μέρη της ίδιας της ψυχής του μάγου, που αποκτούσαν μορφή μέσω τελετουργίας. Δηλαδή: η μαγεία ήταν και ψυχολογική εργασία, πολύ πριν την σύγχρονη ψυχολογία.

Συνοπτικά, ο Κρόουλι ήταν παιδί και επαναστάτης της Χρυσής Αυγής. Η Χρυσή Αυγή έβλεπε την μαγεία ως εσωτερική μεταμόρφωση. Τα πνεύματα ήταν σύμβολα, δυνάμεις ή όψεις της συνείδησης. Σκοπός: ένωση με τον Ανώτερο Εαυτό, όχι δύναμη πάνω στους άλλους].

Ο Ναζισμός είχε σχέση με τον νεοπαγανισμό, αφού ο Χίτλερ ένιωθε γοητεία από τους Αρχαίους Γερμανικούς μύθους, τις Βαλκυρίες, αλλα και τον Βάγκνερ, ενώ ο Χίμλερ προσπάθησε να δημιουργήσει παγανιστική θρησκεία των SS με τελετές, σύμβολα, ηλιοτροπία, ρούνοι και ο ναζισμός χρησιμοποίησε παγανιστικά σύμβολα για πολιτική νομιμοποίηση.

[Αλλά και στην Ελλάδα την νεότερη ιστορική περίοδο εμφανίστηκαν γραφικές αλλα επικίνδυνες σε πιστεύω νεοειδωλολατρικές ομάδες μέλη των οποίων καλούσαν σε νέους διωγμούς και γενοκτονία των Χριστιανών, μυθοπλαστικές φανταστικές ομάδες με δήθεν τεράστια επιρροή σαν την Ομάδα Ε, Λιακόπουλος, ακόμα και κόμματά μέλη των οποίων είχαν παγανιστικά πιστεύω ή συμπάθειες, όπως Άδωνις Σπύρος, Βορίδης, Πλεύρης, Βελόπουλος που όλοι υπέγραψαν μνημόνια και έκαναν κωλοτούμπες, όπως και ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, ενώ Νεοπαγανιστικές απόψεις είχαν και μέλη της Χρυσής Αυγής].

Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, εμφανίζεται παγκοσμίως νεοπαγανισμός, ως μια δήθεν πνευματική αναζήτηση, αντίδραση στον μονοθεϊσμό οικολογική ταυτότητα, πολιτισμική αναβίωση με πολλά παραδείγματα όπως η Wicca (Βρετανία): μίξη παγανισμού – μαγείας – νεοδρυδισμού, ο Νεοδρυδισμός ως  αναβίωση Κελτικής ιερατικής παράδοσης, η Νεοειδωλολατρία (Ελλάδα) ως δήθεν αναβίωση Αρχαίας Ελληνικής ειδωλολατρικής  θρησκείας.

Αλλά και Νεοζωροαστρισμός (Ιράν) ως τάχα πολιτισμική αναγέννηση και το Ásatrú (Σκανδιναβία) για επιστροφή στους θεούς των Βίκινγκς.  Όλα αντλούν από προχριστιανικά μοτίβα, προσαρμοσμένα στο παρόν.

Στην Ιαπωνία το Shinto revival, στην Αφρική υπάρχει αναβίωση Αιγυπτιακού παγανισμού, αφρικανικά παραδοσιακά πνευματικά ρεύματα, στην Λατινική Αμερική ο Αμαζονικός νεοπαγανισμός και η syncretic μαγεία (Santería, Candomblé), στην Μέση Ανατολή οι Νεοπαγανιστικές αναβιώσεις στην Αίγυπτο και Ιράκ και στην Βόρεια Αμερική η Wicca και αποκρυφιστικά τάγματα, neo-shamanism.

Όμως ορισμένοι αποκρυφιστές προχώρησαν πιο πέρα όπως ο Aleister Crowley και όχι τυχαία πράκτορας της Μ16 που ξεκίνησε από την Golden Dawn και δημιούργησε το Θέλημα και συνέδεσε μαγεία, εγωισμό, αντιχριστιανισμό και επηρέασε μεταγενέστερες σατανιστικές ομάδες.

Αλλά και λίγο αργότερα ιδρυθήκαν ο Ναός του Σατανά και ο Ναός του Σεθ του Σατανά, ενώ οι ιδρυτές τους προέρχονταν από νεοπαγανιστικά και εσωτερικά ρεύματα και μετέτρεψαν τον Σατανά σε σύμβολο ατομικής θέλησης εκτός από όχι λατρεία κακού.

Ο Aleister Crowley (1.875 μ.Χ.–1.947 μ.Χ.) ήταν Βρετανός αποκρυφιστής, συγγραφέας και τελετουργικός μάγος, ιδρυτής του συστήματος Θέλημα (Thelema). Επέκτεινε τον ερμητισμό και τον αποκρυφισμό στην προσωπική και πολιτισμική σφαίρα, υποστήριξε «προσωπική βούληση πάνω από θεϊκές εντολές» και επηρέασε μεταγενέστερους νεοπαγανιστές και σατανιστές.

Ο Ναός του Σατανά (Temple of Satan) είχε ιδρυτή τον Anton LaVey (1.930 μ.Χ.–1.997 μ.Χ.) στις ΗΠΑ και ήταν σατανισμός με δήθεν φιλοσοφική βάση για ατομικισμό, ελευθερία, τελετουργική μαγεία και πολλά μέλη της ξεκίνησαν από Νεοπαγανιστικές ή αποκρυφιστικές οργανώσεις

Ο Ναός του Σεθ (Temple of Set) είχε ιδρυτή τον Αμερικανό αξιωματικό με ειδίκευση τον ψυχολογικό πόλεμο Michael Aquino (1.946 μ.Χ.–2019 μ.Χ.), ΗΠΑ. Αποσχίστηκε από τον Ναό του Σατανά. Συνδέει μαγεία, αποκρυφισμό και φιλοσοφία, συχνά με παγανιστικά μοτίβα

Η Wicca δεν είναι πλήρης καΐκια απολυτά εμφανής σατανισμός, αλλά κάποια μέλη πέρασαν αργότερα σε πιο ακραία ρεύματα, ενώ σε  όλα αυτά υπάρχουν πάρα πολλά κοινά στοιχεία στα πιο πολλά από τα πιστεύω τους. Το κοινό μοτίβο είναι  αλλαγή μορφής, όχι ουσίας.

Η Wicca είχε ιδρυτή τον Gerald Gardner (1.884 μ.Χ.–1.964 μ.Χ.) στην Αγγλία που συνδύασε νεοπλατωνικό και παγανιστικό στοιχείο, μαγεία, λατρεία φύσης και από οπαδούς του εξελίχθηκε σε αποκρυφιστικά και σατανιστικά μονοπάτια.

Είναι ενδιαφέρον το γεγονός πως ενώ οι ειδωλολάτρες δίωξαν αρχικά τους Χριστιανούς με πάνω από 11 εκατομμύρια Μάρτυρες και ειρηνική κατά βάση επέκταση του Χριστιανισμού σύγχρονοι ειδωλολάτρες μισούν τους Χριστιανούς και ήθελαν να τους αφανίσουν π.χ. Χίτλερ, Χίμλερ, Aleister Rowley, ιδρυτές Ναού Σετ και ναού Σατανά και Wicca όπως παλαιοτέρα ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, ο Μιχαήλ Ψελλός και ο Πλήθων Γεμιστός, όπως και οι τέκτονες μασόνοι στις μέρες μας.

Στην Αρχαιότητα Αιγύπτιοι, Βαβυλώνιοι, Έλληνες, Ρωμαίοι λάτρευαν πολλούς θεούς. Οι πρώτοι Χριστιανοί αντιμετώπισαν διωγμούς: πάνω από 11 εκατομμύρια μάρτυρες, σύμφωνα με υπολογισμούς ιστορικών πηγών Παρά την αρχική βία, ο Χριστιανισμός εξαπλώθηκε ειρηνικά μέσω κηρύγματος, κοινωνικής αλληλεγγύης και θεσμών

Από τον Μεσαίωνα και μετά μυστικιστές αποκαλούνταν όσοι αναζητούν άμεση εμπειρία του θείου. Συχνά συνδέονταν με: ερμητισμό, καμπαλιστικά μοτίβα, αλχημεία, νεοπλατωνισμό Προήλθαν από αρχαία ιερατικά και μαγικά συστήματα. Η νεοειδωλολατρία και ο νεοπαγανισμός εμφανίζονται όταν οι μυστικιστές αναβιώνουν παγανιστικές παραδόσεις, με πιο κοσμική και θρησκευτικά μη θεοκρατική μορφή.

Οι τεκτονικές στοές χρησιμοποίησαν αποκρυφιστικά σύμβολα και εσωτερικά νεοειδωλολτρικα διδάγματα και σύνδεση με νεοπαγανισμό είναι συμβολική και μυστικιστική, αλλα και στα θρησκευτικά πιστεύω, ενώ στην εσωτερική μασονική παράδοση υπάρχει και θρησκευτική ταύτιση με σατανισμό, αλλα και κοινά μοτίβα με χρήση συμβόλων, μυητικές τελετές και αναζήτηση μυστικής γνώσης, ως συνέχεια και του γνωστικισμού. Στην ουσία, η μασονία αποτέλεσε γέφυρα ανάμεσα σε μυστικιστές και νεοπαγανιστές, αλλα και με σατανιστές.

Υπήρξε όμως και μία πορεία από τους Βυζαντινούς λόγιους στον Ερμητισμό και την Αλχημεία της Δύσης. Έτσι, πολύ σημαντικός ήταν ο ρόλος των λογίων της Ρωμανίας στην διάδοση του νεοπαγανισμό.

Στην Ρωμανία, ο Ιουλιανός ο Παραβάτης (331 μ.Χ.–363 μ.Χ.) ο τελευταίος ειδωλολάτρης Αυτοκράτορας προώθησε τον νεοπαγανισμό ως επίσημη θρησκεία του κράτους και προσπάθησε να αναβιώσει τελετές, να στηρίξει τους ναούς και να διαδώσει την φιλοσοφία των Αρχαίων Ελλήνων και με βία κατά των Χριστιανών και τελικά απέτυχε πολιτικά και στρατιωτικά και θρησκευτικά, αλλα η πνευματική κληρονομιά του συνέχισε μέσω γραπτών και σχολών,

Έτσι, ο Μιχαήλ Ψελλός (1017 μ.Χ.–1078 μ.Χ.), λόγιος και φιλόσοφος της Παλαιάς Βασιλείας Βυζαντίου μετέφερε την φιλοσοφία του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, με έμφαση σε μυστικιστικά στοιχεία και διέδωσε ερμητικά μοτίβα, ειδικά μέσω σχολείων φιλοσοφίας

Ο Πλήθων Γεμιστός (1.355 μ.Χ.–1.452 μ.Χ.), φιλόσοφος και λόγιος, μαθητής του Πλάτωνα με την μετανάστευση στην Φλωρεντία κατά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης εισήγαγε την πλατωνική και νεοπλατωνική φιλοσοφία, τις παγανιστικές κοσμοθεωρίες και νεοειδωλολατρικές αντιλήψεις και επηρέασε τον Κόζιμο ντε Μέδικο και την Ιταλική Αναγέννηση αφού από την Φλωρεντία οι ιδέες τους διαδόθηκαν στην Ιταλία, Γαλλία και Αγγλία μέσω γραπτών και των μαθητών τους.

Μέσα από τα έργα Βυζαντινών λογίων και την Αναγέννηση Αρχαίων Ελληνικών κειμένων που οδήγησαν από τον Πλατωνισμός στον Νεοπλατωνισμός και στον Ερμητισμός, όπως και από την φιλοσοφία στην Μαγεία και στην Αλχημεία και αποκρυφιστικά σχολεία.

Σημαντικές ομάδες ήταν οι Αλχημιστές της Ιταλίας (15^ος–16^ος Αι. μ.Χ.) που επηρεάστηκαν από Πλήθωνα, όπως και το Ερμητικό Τάγμα της Χρυσής Αυγής (Golden Dawn, 19^ος Αι. μ.Χ.) με άμεση σύνδεση με ερμητισμό και αποκρυφισμό.

Ο δε Τεκτονισμός (16^ος–18^ος Αι μ.Χ.) με χρήση μυστικών τελετών, συμβόλων και ερμητικών μοτίβων, ενώ η Εταιρεία της Θουλής (Thule Gesellschaft, Γερμανία): σύνδεση με αποκρυφισμό και Γερμανικό παγανισμό.

Ιστορικά υπήρξαν και άλλοι Βυζαντινοί λόγιοι, εκτός από τον Ιουλιανό, τον Μιχαήλ Ψελλό και τον Πλήθωνα, που συνέβαλαν στην διάδοση Αρχαίων Ελληνικών, παγανιστικών και μυστικιστικών ιδεών προς τη Δύση.

Η επίδρασή τους συνδέεται κυρίως με φιλοσοφική διδασκαλία, σχολεία και μεταφράσεις κειμένων, κυρίως κατά την περίοδο της Πτώσης της Κωνσταντινούπολης (15^ος Αι. μ.Χ.) αλλά και νωρίτερα μέσω διανοούμενων που ταξίδευαν ή αλληλογραφούσαν με Δυτική Ευρώπη.

Μερικοί σημαντικοί λόγιο ήταν ο Γεώργιος Πλήθων που ήδη αναφέρθηκε ήδη: μεταφέρει νεοπλατωνισμό, αρχαία ελληνική φιλοσοφία, παγανιστικά μοτίβα στην Φλωρεντία και συνέβαλε άμεσα στην αναγέννηση της πλατωνικής φιλοσοφίας και στην ίδρυση της Florentine Academy.

Ο Βασίλειος Βαλασιάδης (14^ος–15^ος Αι μ.Χ.), λόγιος και φιλόσοφος της Κωνσταντινούπολης έγραψε σχόλια σε έργα Πλάτωνα και Αριστοτέλη, τονίζοντας μυστικιστικές πτυχές της φιλοσοφίας. Μεταξύ μαθητών του υπήρξαν έμποροι και λόγιοι που ταξίδεψαν στην Δύση, φέρνοντας χειρόγραφα.

Ο Ιωάννης Φιλόσοφος Σχολαστικός (12^ος–13^ος Αι. μ.Χ.) με μελέτες πάνω στην Πλατωνική και Αριστοτελική φιλοσοφία με παραπομπές σε μύθους και παγανιστικές τελετουργίες. Μέσω των Λατινικών μεταφράσεων επηρέασε τον Μεσαιωνικό δυτικό στοχασμό (ιδίως σχολαστικούς φιλοσόφους).

Ο Λεόντιος Μακεδών (14^ος Αι. μ.Χ.) λέγεται ότι μετέφερε κριτικές και σχόλια σε Ορφικά κείμενα και έργα μυστικισμού στην Δύση. Τα κείμενά του γνώρισαν διάδοση σε Ιταλία και Ισπανία μέσω χειρογράφων. Το αποτέλεσμα ήταν ότι η Δύση γνώρισε μια αρχαία, μυστικιστική, παγανιστική φιλοσοφία πριν την Αναγέννηση, η οποία μετέπειτα ενσωματώθηκε στον ερμητισμό, την αλχημεία και τον τεκτονισμό.

Η πνευματική ιστορία της Δύσης από τον 15^ο έως τον 20ό Αιώνα μ.Χ. χαρακτηρίστηκε από συγχρονικές εξελίξεις σε φιλοσοφία, θρησκεία, μυστικισμό και πολιτική, που αλληλοεπιδρούσαν μεταξύ τους.

Η Αναγέννηση, ο Διαφωτισμός, η Γαλλική και η Ρωσική Επανάσταση αποτελούν σταθμούς που επιτάχυναν τη διάχυση και διαφοροποίηση του νεοπαγανισμού, της μυστικιστικής σκέψης, της αθεΐας και των πολιτικών ιδεολογιών.

Στην Αναγέννηση έγινε Αναβίωση της κλασικής φιλοσοφίας με μεταφορά Βυζαντινών χειρογράφων από λόγιους όπως ο Πλήθων Γεμιστός στην Φλωρεντία επέτρεψε την αναβίωση Πλατωνισμού, Νεοπλατωνισμού και αρχαίων μυστικιστικών συστημάτων Η φιλοσοφία του Ανθρώπου και της φύσης κέρδισε έδαφος, μειώνοντας την απόλυτη θρησκευτική εξουσία του αιρετικού παπισμού που έδιωξε πολλούς ανθρώπους με τα εγκλήματα του.

Στην Ιταλία και την Γαλλία αναβιώσαν στοιχεία νεοπαγανισμού, ερμητισμού, αλχημείας και μαγείας και εμφανίστηκαν οι πρώτες μορφές σύγχρονου μυστικισμού, που ενσωματώνουν παγανιστικά σύμβολα και τελετουργίες. Η μασονία και τα μυστικά τάγματα άρχισαν να αναπτύσσονται, παίρνοντας δομή και τελετουργία από τον ερμητισμό

Ο Διαφωτισμός τόνισε την λογική, την επιστήμη και τον κριτικό στοχασμό και αύξησε την διάδοση της αθεΐας και του σκεπτικισμού απέναντι στην οργανωμένη θρησκεία, όμως παρά την έμφαση στην λογική, η ερμητική παράδοση και η μαγεία συνέχισαν να γοητεύουν διανοούμενους (π.χ. Έλγιν, Κελσίους, Παράκελσος, Τζον Ντι, Φρανσις Μπέικον, Νεύτωνας). Η δε μασονία και οι Ροδόσταυροι πριν από αυτούς λειτούργησε ως χώρος όπου συγκλίνουν φιλοσοφία, ερμητισμός και κοινωνική δράση.

Η ατομική ελευθερία και η ισότητα, θεμελιώδη στοιχεία του Διαφωτισμού, επηρέασαν την Γαλλική Επανάσταση και την ανάπτυξη πολιτικών ιδεολογιών (φιλελευθερισμός, σοσιαλισμός, κομμουνισμός) και έγινε την Γαλλική Επανάσταση απομάκρυνση από την Εκκλησία και καταργήθηκε η απόλυτη θρησκευτική εξουσία, ανοίγοντας χώρο για Νεοπαγανιστικές, μυστικιστικές και αποκρυφιστικές πρακτικές, ενώ η επανάσταση ενίσχυσε την κοινωνική και πολιτική επιρροή της αθεΐας και ο ιδιος ο Ροβεσπιέρος αυτοανακηρύχτηκε Αρχιερέας της δήθεν θρησκείας της λογικής για την οποια μάλιστα έκανε και ένα είδωλο/άγαλμά για λατρεία.

Ο νεοπαγανισμός, η θεοσοφία και η ερμητική παράδοση έγιναν πνευματικές τάσεις σε ένα ευρύτερο κοινό και οι   μυστικές εταιρείες (μασονία, αποκρυφιστικές στοές) επεκτείνονται και ενισχύουν την διάδοση επαναστατικών ιδεών.

Στην Ρωσική Επανάσταση (1,917 μ.Χ.) η πτώση του τσαρικού καθεστώτος και η εγκαθίδρυση του κομμουνισμού ενισχύουν την αθεΐα ως κρατική ιδεολογία.  Παράλληλα, πολλοί διανοούμενοι ασχολήθηκαν με τον μυστικισμό, τον ερμητισμό και τον αποκρυφισμό ως προσωπική αναζήτηση.

[Οι ανθρωπιστές της Ακαδημίας των Μεδίκων [Πλατωνική Ακαδημία της Φλωρεντίας], πιστοί στις διδασκαλίες και εντολές του Ρωμιού πλατωνιστή φιλοσόφου Πλήθωνα του Γεμιστού (1.355 μ.Χ.-1.452 μ.Χ.), και των αρχαίων εχθρών του Χριστού, εργάζονταν για την υπονόμευση και την ανατροπή της Εκκλησίας Του.

Το Πνεύμα του Θεού είχε ήδη εγκαταλείψει το Βατικανό από τον 11^ο Αιώνα μ.Χ., αλλά οι Χριστιανικές τελετουργίες, οι εκκλησίες, οι εικόνες και οι βίοι των αγίων εξακολουθούσαν να γεμίζουν την πνευματική ζωή των Ευρωπαίων.

Οι άθεοι αποκρυφιστές της Αναγέννησης ονειρεύονταν να βρουν έναν νέο κόσμο στον οποίο δεν θα είχε ακουστεί ποτέ ο Λόγος του Θεού και όπου τα θεμέλια του προχριστιανικού παγανισμού θα μπορούσαν να επιβιώσουν. Πιστοί στις διδασκαλίες του Πλήθωνα του Γεμιστού, αναζήτησαν την Ατλαντίδα του Πλάτωνα…» (https://www.triklopodia.gr/%ce%b7-%cf%8e%cf%81%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%b1%ce%b3%ce%ba%cf%8c%cf%83%ce%bc%ce%b9%ce%b1%cf%82-%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%bf%ce%ba%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1%cf%82-%ce%ad%cf%86/)].

Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός πως η θεοσοφία και το Ταγμα της Χρυσής Αυγής, η μαγεία, η Wicca, η νεοειδωλολατρία, όπως και ο σατανισμός εμφανίστηκαν τον 19^ο Αιώνα μ.Χ. στην Μεγάλη Βρετάνια, όταν αυτή κάτεχε το 25 τοις εκατό της επιφάνειας της γης και ήλπιζε μέσω της πανθρησκείας, του συγκρητισμού και του οικουμενισμού, που στην ουσία είναι παρακλάδια της θεοσοφίας και τον παγανισμό που λάτρευε τους ηγεμόνες του να δημιουργήσει μια κοινή Αυτοκρατορική συγκριτιστική θρησκεία που θα νομιμοποιούσε τους κρατούντες όπως γίνονταν στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και ο Χριστιανισμός και όσες θρησκείες δεν υπάκουαν θα συκοφαντούνταν, θα διώκονταν και θα πολεμούνταν.

Η δε θεοσοφία ήταν συνέχεια της προσπάθειας του Άκμπαρ του Μέγα να δημιουργήσει μια συγκριτιστική θρησκεία για να ενοποιήσει τους λαούς και τις αντίπαλες θρησκείες του Ινδουισμού και του ισλάμ με την θεοποίηση του ηγεμόνα με την συγκριτιστική θρησκεία των Σιχ, όπως έκανε και ο Φατιμίδης χαλίφης Αλ Χακίμ, ο Νερών των Φατιμίδων, αλλα και  Ακενατόν, οι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες και όλοι οι ειδωλολάτρες ηγέτες της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής και της Ασίας παλαιοτέρα.

Αλλά και με την θεοποίηση του ηγεμόνα στην νεοειδωλολατρία και την τάση ειδικά στην θεοσοφία να αναδεικνύει την τάση για έναν νέο δήθεν Άβαταρ μεσσία όπως έγινε προσπάθεια να συμβεί με τον ψευτο-μεσσία Κρισναμούρτι.

Ακριβώς αυτά τα πιστεύω και μια παγκόσμια πανθρηκσευτική, συγκριτιστική, οικουμενιστική ψευδοθρησκεία προσπαθούν στις μέρες μας να  προωθήσουν για τα δικά τους συμφέροντα ο πάπας της Ρώμης, η πολυεθνική δικτατορία της Γερμανικής ΕΕ/Δ΄ Ράιχ, αλλά και οι δυτικές ελίτ με σκοπό να δημιουργήσουν μια παγκόσμια θρησκεία που θα νομιμοποιεί μια παγκόσμια κυβέρνηση, οικονομία και στρατό, όπως και την τυραννία της παγκόσμιας ελίτ.

Θα είναι άραγε αυτή η εξέλιξη των πραγμάτων στις μέρες μας; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά, άλλα μόνο αν λάβουμε όλα τα κατάλληλα μέτρα ως λαός θα αποφύγουμε τις οποίες κακοτοπιές και θα φέρουμε εκ νέου την πολυαγαπημένη μας πατρίδα σε μία κατάσταση ακμής και ευημερίας.

 

 

 

ΠΩΣ Η ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ ΚΛΟΠΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΡΩΣΙΚΩΝ ASSETS ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΣΤΗΝ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΜΕ ΤΑ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΕΕ ΝΑ ΔΩΣΟΥΝ ΤΙΣ ΑΠΟΤΑΜΙΕΥΣΕΩΝ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΠΛΑ

Πως η παρανομη με βαση το διεθνες δικαιο κλοπη απο την Ευρωπαικη Ενωση των Ρωσικων Assets στην Ευρωπαικη Ενωση θα μπορουσε να οδηγησει στην διαλυση της με τα παραλληλα σχεδια της ΕΕ να δωσουν τις αποταμιευσεων των Ευρωπαιων πολιτων στην Ουκρανια και για οπλα

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Όπως είναι γνωστό καθόλη την διάρκεια της ιστορίας  υπήρξαν παράνομες με βάση το διεθνές δίκαιο κλοπές κεφαλαίων άλλων κρατών, όπως στις μέρες μας γίνεται προσπάθεια να γίνει με την κλοπή από την Ευρωπαϊκή Ένωση των Ρωσικών Assets στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Κλοπή Ρωσικών Assets, Η Οικονομική Στήριξη στην Ουκρανία και η Συμφωνία ΕΕ–Mercosur αποτελούν κίνδυνους για την Συνοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται σε μια περίοδο μεγάλης γεωπολιτικής και οικονομικής έντασης.

Τρία παράλληλα γεγονότα εγείρουν ερωτήματα για την βιωσιμότητα της ΕΕ, την εμπιστοσύνη των πολιτών και την συνοχή των κρατών μελών: Πρωτα η κατάσχεση Ρωσικών assets σε Ευρωπαϊκά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα Δεύτερον η χρηματοδότηση της Ουκρανίας με χρήματα από τους Ευρωπαϊκούς προϋπολογισμούς, αλλα τις αποταμιεύσεις και τις συντάξεις. Κάθε ένα από αυτά έχει σημαντικές οικονομικές, νομικές και πολιτικές προεκτάσεις.

Η δε κατάσχεση Ρωσικών Assets υπερβαίνει και παρανομεί σε δομικό και πολιτικό Πλαίσιο. Μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, πολλά κράτη μέλη της ΕΕ προχώρησαν σε παγίδευση ή κατάσχεση Ρωσικών assets, όπως καταθέσεις σε τράπεζες, ακίνητα και επιχειρηματικές συμμετοχές.

Υπάρχουν όμως νομικές αντιρρήσεις, αφού το  διεθνές δίκαιο προστατεύει την ιδιοκτησία και τις ξένες επενδύσεις, εκτός αν έχουν ληφθεί δικαστικές αποφάσεις ή υπάρχουν κυρώσεις βάσει ψηφισμένων κανονισμών.

Η παράνομη ή μονομερής κατάσχεση χωρίς διεθνή νομιμοποίηση ενδέχεται να θεωρηθεί παραβίαση της ιδιοκτησιακής ασφάλειας, με νομικές αξιώσεις αποζημίωσης από την Ρωσία ή από ιδιώτες επενδυτές.

Οι κίνδυνοι για την ΕΕ είναι μεγάλοι αφού ενδέχεται να ανοίξει νομικά προηγούμενα για αντιποίνου, δημιουργώντας αβεβαιότητα στις διεθνείς επενδύσεις εντός ΕΕ. Αυτό θα οδηγήσει σε μείωση της εμπιστοσύνης διεθνών και εγχώριων επενδυτών, γεγονός που μπορεί να επηρεάσει τις κεφαλαιαγορές και την χρηματοδότηση κρατικών προϋπολογισμών.

Η δε χρηματοδότηση της Ουκρανίας έχει μεγάλο οικονομικό και κοινωνικό κόστος. Οι Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν δεσμευτεί να υποστηρίξουν την Ουκρανία με οικονομική βοήθεια και προμήθειες οπλισμού.

Οι πόροι προέρχονται από ταμειακές εφεδρείες και αποθεματικά των κρατών, κοινωνικά κονδύλια, αλλα και από μισθούς και συντάξεις των πολιτών (μέσω έμμεσων φορολογικών μέτρων ή κρατικών δανείων).

Υπάρχουν μεγάλοι κίνδυνοι για τους πολίτες της ΕΕ για μείωση αγοραστικής δύναμης λόγω αυξημένων φόρων ή περιορισμένων δημόσιων δαπανών, αλλα και για πολιτική δυσαρέσκεια που μπορεί να ενισχύσει ευρωσκεπτικιστικά κινήματα.

Οι πολιτικές Επιπτώσεις θα είναι ότι η συνεχιζόμενη οικονομική επιβάρυνση μπορεί να προκαλέσει κοινωνική πόλωση μεταξύ κρατών μελών (π.χ. Βορράς v Νότος) και να υπονομεύει την εμπιστοσύνη στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, ειδικά αν οι πολίτες θεωρούν ότι η ΕΕ χρησιμοποιεί πόρους χωρίς δημοκρατικό έλεγχο ή επαρκή διαφάνεια.

Η δε συμφωνία ΕΕ–Mercosur είναι μια οικονομική και περιβαλλοντική Αβεβαιότητα. Η Συμφωνία ΕΕ–Mercosur (με Βραζιλία, Αργεντινή, Παραγουάη και Ουρουγουάη) προβλέπει την απελευθέρωση του εμπορίου αγροτικών προϊόντων και βιομηχανικών αγαθών, αλλα και την δυνατότητα εισαγωγής φθηνών προϊόντων σε μεγάλες ποσότητες.

Οι δε κίνδυνοι είναι ο οικονομικός ανταγωνισμός για ευρωπαϊκές αγροτικές και βιομηχανικές επιχειρήσεις, οι περιβαλλοντικές ανησυχίες λόγω εκτεταμένων αγροτικών εκμεταλλεύσεων στην Νότια Αμερική, αλλα και η πολιτική αντίθεση από τους πολίτες, ειδικά σε χώρες με μεγάλη εξάρτηση από αγροτικά προϊόντα και μικρές επιχειρήσεις

Αυτός ο συνδυασμός Παραγόντων ενέχει κίνδυνους για την ΕΕ, αφού η ταυτόχρονη εμφάνιση των τριών παραγόντων μπορεί να προκαλέσει νομικές αμφισβητήσεις, μείωση επενδύσεων, δημοσιονομική πίεση, κοινωνική δυσαρέσκεια και οικονομικό ανταγωνισμός και περιβαλλοντικές ανησυχίες.

Συνδυαστικά θα υπάρξει μείωση εμπιστοσύνης στους θεσμούς της ΕΕ – οι πολίτες μπορεί να νιώσουν ότι η ΕΕ λειτουργεί μακριά από τα εθνικά τους συμφέροντα, ενίσχυση ευρωσκεπτικιστικών και λαϊκιστικών κινημάτων – πολιτική πόλωση μεταξύ των κρατών μελών.

Και εξίσου σημαντικό με τα παραπάνω θα είναι και ο κίνδυνος διάσπασης – αν συνεχιστούν οι πολιτικές που επιβαρύνουν οικονομικά τους πολίτες χωρίς ευρεία συναίνεση, ο μηχανισμός συνοχής της ΕΕ μπορεί να αμφισβητηθεί.

Συμπερασματικά η παράνομη κατάσχεση ξένων assets χωρίς διεθνή νομιμοποίηση ενδέχεται να δημιουργήσει νομικά προηγούμενα που πλήττουν την αξιοπιστία της ΕΕ. Οι οικονομικές επιβαρύνσεις για την Ουκρανία πρέπει να ισορροπηθούν με κοινωνικές πολιτικές που προστατεύουν τους πολίτες των κρατών μελών.

Οι διεθνείς εμπορικές συμφωνίες όπως η Mercosur πρέπει να συνδυάζονται με πολιτικές που ενισχύουν τις εγχώριες οικονομίες και την βιωσιμότητα των οικοσυστημάτων. Το συνολικό αποτέλεσμα δείχνει ότι, χωρίς προσεκτικό σχεδιασμό, η ΕΕ αντιμετωπίζει κίνδυνο αποδυνάμωσης θεσμών, κοινωνικής δυσαρέσκειας και μείωσης συνοχής.

Συγκριμένα η κατάσχεση Ρωσικών Assets θα δημιουργήσει νομική αβεβαιότητα σε διεθνείς επενδυτές, οι τράπεζες της ΕΕ ενδέχεται να δουν αναστάτωση στις διεθνείς συναλλαγές και μείωση κεφαλαίων, μείωση εμπιστοσύνης στις αγορές, πιθανές εκροές κεφαλαίων, πτώση αξιών περιουσιακών στοιχείων.

Η δε χρηματοδότηση Ουκρανίας θα έχει σαν αποτέλεσμα σημαντικά ποσά από φορολογικά έσοδα, συντάξεις και μισθούς αφαιρούνται από την κυκλοφορία στην πραγματική οικονομία, δυνατότητα ύφεσης σε χώρες με ήδη αδύναμη οικονομία (π.χ. Ελλάδα, Ιταλία), αλλα και αυξημένα ελλείμματα και χρέη κρατών μελών → πιέσεις στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για αναχρηματοδότηση.

Η δε Συμφωνία ΕΕ–Mercosur αν δεν συνοδευτεί από προστατευτικά μέτρα, ευρωπαϊκά αγροτικά προϊόντα θα αντιμετωπίσουν έντονο ανταγωνισμό με κίνδυνος αύξησης της ανεργίας σε αγροτικές περιοχές και μικρές επιχειρήσεις, ενώ οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις μπορεί να προκαλέσουν κοινωνική δυσαρέσκεια και διαμαρτυρίες.

Οι δε πολιτικές επιπτώσεις θα είναι η ενίσχυση των ευρωσκεπτικιστικών κινημάτων: χώρες και πολιτικά κόμματα που αμφισβητούν την ΕΕ θα κερδίσουν έδαφος, ο διχασμός μεταξύ κρατών μελών: Βόρεια vs Νότια, πλούσιες χώρες vs φτωχότερες, χώρες με υψηλή εξάρτηση από αγροτική παραγωγή vs βιομηχανία.

Απώλεια δημοφιλία των θεσμών της ΕΕ: Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Κομισιόν και Ευρωπαϊκό Συμβούλιο μπορεί να θεωρηθούν απομακρυσμένα και αντιδημοκρατικά, αλλα και μεγάλες δυσκολίες στη λήψη αποφάσεων: Ομοφωνία για κρίσιμα ζητήματα γίνεται δύσκολη, ενισχύοντας τον κίνδυνο παράλυσης των ευρωπαϊκών θεσμών.

Οι κοινωνικές επιπτώσεις θα είναι η μείωση της αγοραστικής δύναμης αφού οι πολίτες βλέπουν τα εισοδήματά τους να πιέζονται από φόρους ή μειώσεις συντάξεων, διαμαρτυρίες και κοινωνικές εντάσεις: Κοινωνική δυσαρέσκεια λόγω αυξημένου κόστους ζωής και αντιληπτής αδικίας, αποδυνάμωση κοινωνικού ιστού: Τα κράτη μέλη ενδέχεται να επικεντρωθούν στις εσωτερικές εντάσεις, μειώνοντας την αλληλεγγύη εντός ΕΕ.

Οι γεωπολιτικές Οι κοινωνικές επιπτώσεις θα είναι ότι η Ρωσία μπορεί να χρησιμοποιήσει τις μονομερείς ενέργειες της ΕΕ ως πρόσχημα για αντίποινα και περαιτέρω οικονομική και πολιτική πίεση.

Η στήριξη της Ουκρανίας μπορεί να προκαλέσει γεωπολιτική κόπωση στις χώρες μέλη της ΕΕ, ενισχύοντας αντιπαραθέσεις μεταξύ Βορρά–Νότου και Ανατολής–Δύσης. Η ΕΕ ενδέχεται να χάσει αξιοπιστία σε διεθνείς εμπορικές και στρατηγικές συμφωνίες.

Συνολικά στην περίπτωση αυτή θα υπάρξει για την ΕΕ οικονομική διάλυση: Έντονα ελλείμματα, ύφεση σε ορισμένες χώρες, εκροές κεφαλαίων, πολιτική απαξίωση με τον Ευρωσκεπτικισμό και ακροδεξιά/λαϊκιστικά κινήματα κερδίζουν έδαφος, κοινωνική ένταση με διαδηλώσεις, απεργίες, αυξανόμενη ανισότητα και μια διαλυτική τάση με τα κράτη μέλη σκέφτονται εναλλακτικά σχήματα συνεργασίας ή ακόμη και έξοδο από την ΕΕ, αν δεν υπάρχει έγκαιρη αναθεώρηση πολιτικών.

[«Παγώνει» η συμφωνία Ε.Ε – Mercosur μετά από απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Σας έτσουξε καναλάρχες & δημοσιογραφίσκοι; Περαστικά (https://romioitispolis.gr/pagonei-i-symfonia-e-e-mercosur-meta-apo-apofasi-toy-eyropaikoy-symvoylioy/)]…

Θα είναι άραγε αυτή η εξέλιξη των πραγμάτων στις μέρες μας; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά, άλλα μόνο αν λάβουμε όλα τα κατάλληλα μέτρα ως λαός θα αποφύγουμε τις οποίες κακοτοπιές και θα φέρουμε εκ νέου την πολυαγαπημένη μας πατρίδα σε μία κατάσταση ακμής και ευημερίας.

 

 

ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΩΝ ΝΑΖΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ ΚΑΙ ΤΙ ΕΠΡΑΞΑΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΕΚΕΙ ΣΕ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟ, ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΑΙ ΨΥΧΡΟ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΠΩΣ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ ΟΦΕΛΗ ΠΟΥ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΡΚΟΣΟΥΡ

 Τα σχεδια των Ναζι για την Λατινικη Αμερικη και τι επραξαν οι ιδιοι εκει σε Μεσοπολεμο, Δευτερο Παγκοσμιο και Ψυχρο Πολεμο και πως στις μερες μας η Γερμανια κερδιζει γεωπολιτικα οφελη που μοιαζουν με τα παραπανω στην Λατινικη Αμερικη με την υπογραφη της συμφωνιας της Γερμανικης Ευρωπαικης Ενωσης με την Μερκοσουρ

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Όπως είναι γνωστό καθόλη την διάρκεια της ιστορίας  υπήρξαν σχέδια των Γερμανών και ιδίως των Ναζί για διείσδυση και επέκταση στην Λατινική Αμερική, με ενέργειές τους σε διάφορες ιστορικές περιόδους, αλλα και στην σύγχρονη γεωπολιτική διάσταση μέσω της ΕΕ και της Γερμανίας.

Έτσι η Λατινική Αμερική ήταν γεωπολιτικό πεδίο από τους Ναζί έως την σύγχρονη Γερμανία.  Η Λατινική Αμερική αποτέλεσε ιστορικά μια περιοχή στρατηγικού ενδιαφέροντος για μεγάλες δυνάμεις. Από τον Μεσοπόλεμο μέχρι τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Ψυχρό Πόλεμο, η Γερμανία — πρώτα υπό το καθεστώς των Ναζί και μετά με την οικονομική ισχύ της Δυτικής Γερμανίας — προσπάθησε να επιδιώξει επιρροή μέσω οικονομικών, πολιτικών και ιδεολογικών δεσμών. Σήμερα, η ίδια περιοχή αποτελεί αντικείμενο στρατηγικών συμφωνιών, όπως η συμφωνία ΕΕ–Μερκοσούρ.

Οι Ναζί, υπό τον Αδόλφο Χίτλερ, θεωρούσαν την Λατινική Αμερική έναν χώρο με δυνητικά φιλικούς πληθυσμούς και οικονομικούς πόρους. Οι στόχοι τους ήταν η δημιουργία οικονομικών δεσμών για πρώτες ύλες και βιομηχανικά προϊόντα.

Επίσης η προώθηση φιλοναζιστικών πολιτικών κινημάτων και ομάδων, η ανάπτυξη κατασκοπευτικών και στρατιωτικών δικτύων εν όψει του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και στον Β΄ΠΠ η μεταφορά κλεμμένων λάφυρων, χρυσού και πολυτίμων λίθων στην Λατινική Αμερική.

Έγιναν όμως και ενέργειες στον Μεσοπόλεμο,  αφού οι Γερμανικές εταιρείες και τράπεζες ενίσχυσαν τις εμπορικές σχέσεις με χώρες της περιοχής αυτής, όπως η Βραζιλία, η Αργεντινή, η Χιλή και η Παραγουάη.

Πολλά φιλοναζιστική κινήματα και κοινότητες Γερμανών μεταναστών χρησιμοποιήθηκαν για ιδεολογική προπαγάνδα και δικτύωση και καταγράφηκαν περιπτώσεις γερμανικών επενδύσεων σε υποδομές, όπως λιμάνια, σιδηροδρομικά δίκτυα και τηλεπικοινωνίες.

Στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο χρησιμοποιήθηκαν στρατηγικές και δίκτυα. Συγκεκριμένα κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου οι Ναζί χρησιμοποίησαν την Λατινική Αμερική ως βάση κατασκοπείας και διπλωματικής επιρροής.

Οργανώθηκαν δίκτυα κατασκόπων στην Αργεντινή, Βραζιλία, Παραγουάη και Ουρουγουάη, παρακολουθώντας συμμαχικές και αντιναζιστικές δραστηριότητες. Υπήρχε σημαντική παρουσία προπαγάνδας μέσω Γερμανικών κοινοτήτων, σχολείων και πολιτιστικών συλλόγων.

Έγιναν προσπάθειες για στρατιωτική επέκταση δεν ήταν δυνατές, αλλά η οικονομική διείσδυση συνέχισε μέσω εξαγωγών βιομηχανικών προϊόντων, χημικών και τεχνολογίας. Παράλληλα, πολλές χώρες της περιοχής παρέμεναν ουδέτερες ή φιλοναζιστικές, ιδίως η Αργεντινή, δίνοντας έδαφος για δικτυώσεις.

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και στον Ψυχρό Πόλεμο, πολλοί πρώην Ναζί και συνεργάτες μεταφέρθηκαν στην Λατινική Αμερική (π.χ. στην Αργεντινή και στην Βραζιλία) μέσω δικτύων που συχνά υποστηρίζονταν από οικονομικά συμφέροντα.

Η Γερμανία του Μεσοπολέμου μετατράπηκε σε Δυτική Γερμανία, αλλά οι οικονομικές σχέσεις συνέχισαν να διεισδύουν στην περιοχή μέσω εμπορίου και βιομηχανικών επενδύσεων, όπως και με τους Ναζί φυγάδες στην περιοχή.

Κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η Δυτική Γερμανία στήριξε οικονομικά και πολιτικά φιλοδυτικά καθεστώτα και προώθησε βιομηχανικές και τεχνολογικές συμφωνίες, εξασφαλίζοντας γεωπολιτική επιρροή χωρίς στρατιωτική παρουσία.

Κατά και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και ιδιαίτερα στα πρώτα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, αρκετοί Ναζί φυγάδες κατέφυγαν σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, συχνά με τη βοήθεια δικτύων διαφυγής (τα λεγόμενα Ratlines), ανοχή κυβερνήσεων ή λόγω αδύναμων μηχανισμών ελέγχου.

[Οι δε βασικές χώρες της Λατινικής Αμερικής που κατέφυγαν Ναζί φυγάδες στον Ψυχρό Πόλεμο ήταν η Αργεντινή, η σημαντικότερη χώρα υποδοχής, ειδικά επί Χουάν Περόν. Εκεί κατέφυγαν οι Άντολφ Άιχμαν, ο Γιόζεφ Μένγκελε και ο Έριχ Πρίμπκε.

Στην Βραζιλία που είναι μια μεγάλη χώρα, με εύκολη απόκρυψη και ισχυρές Γερμανικές κοινότητες, ο Μένγκελε έζησε και εκεί για χρόνια. Στην Χιλή ιδίως μετά το 1.950 μ.Χ., με αποκορύφωμα την περίοδο Πινοσέτ. Διάσημη περίπτωση σε αυτή ήταν και είναι ο Πολ Σέφερ και η Colonia Dignidad.

Στην Παραγουάη η δικτατορία του Στρέσνερ, προσέφερε προστασία σε Ναζί φυγάδες, ενώ ο Μένγκελε απέκτησε μάλιστα Παραγουανή υπηκοότητα. Στην Βολιβία κατέφυγε ο Κλάους Μπάρμπι (“Χασάπης της Λυών”), ο οποίος συνεργάστηκε με τις μυστικές υπηρεσίες. Η Ουρουγουάη ήταν λιγότερο γνωστή περίπτωση, αλλά χρησιμοποιήθηκε ως ενδιάμεσος σταθμός και το Μεξικό ήταν και αυτό κυρίως ως χώρα διέλευσης.

Στις μέρες μας η Γερμανία και η Ευρωπαϊκή Ένωση που ελέγχει αναζητούν νέα γεωπολιτικά και εμπορικά πλεονεκτήματα στην Λατινική Αμερική μέσω συμφωνιών όπως αυτή με τον Μερκοσούρ (Βραζιλία, Αργεντινή, Παραγουάη, Ουρουγουάη)].

Οι στόχοι της είναι η πρόσβαση σε αγορές, πρώτες ύλες και γεωργικά προϊόντα, η ενίσχυση της επιρροής στην περιοχή χωρίς στρατιωτική παρουσία, όπως και η προώθηση τεχνολογίας, υποδομών και βιώσιμων επενδύσεων υπό ευρωπαϊκά πρότυπα.

Πολλοί απόγονοι των φυγάδων Ναζί ζουν ακόμα και στις μέρες μας σε πολλές χώρες της περιοχής και μάλιστα κάποιο κατάφεραν να γίνουν πρόσφατα ακόμα και ηγέτες τους όπως π.χ. ο Καστ στην Χιλή στην εποχη μας.

Παράλληλα μοτίβα σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις είναι ότι όπως  στον Μεσοπόλεμο, έτσι και στις μέρες μας υπάρχει οικονομική διείσδυση και δίκτυα επιρροής, αλλά πλέον μέσω διπλωματικών και εμπορικών εργαλείων, όχι στρατιωτικών.

Οι εταιρείες και τράπεζες στηρίζουν τα σχέδια της Γερμανίας, κερδίζοντας πρόσβαση σε αγορές και συμβόλαια, αναπαράγοντας την ιστορική στρατηγική των προηγούμενων δεκαετιών μέσω της συμφωνίας της Μερκοσούρ.

Συμπερασματικά η ιστορία δείχνει ότι η Λατινική Αμερική υπήρξε πάντα ένας χώρος στρατηγικής και οικονομικής σημασίας: Οι Ναζί είδαν την περιοχή ως πεδίο επιρροής, προπαγάνδας και οικονομικών συμφερόντων, χωρίς δυνατότητα στρατιωτικής επέκτασης.

Κατά τον Ψυχρό Πόλεμο, η Δυτική Γερμανία διείσδυσε μέσω εμπορικών και τεχνολογικών δικτύων, εξασφαλίζοντας γεωπολιτικά οφέλη. Σήμερα, η ΕΕ και η Γερμανία χρησιμοποιούν συμφωνίες όπως η ΕΕ–Μερκοσούρ για πρόσβαση σε αγορές, πρώτες ύλες και επιρροή, αναπαράγοντας μοτίβα στρατηγικής και οικονομικού κέρδους που έχουν τις ρίζες τους στον Μεσοπόλεμο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η ίδια η Λατινική Αμερική παραμένει επομένως ακόμα ένα πεδίο γεωπολιτικής διείσδυσης και οικονομικής στρατηγικής, με ιστορική συνέχεια από τους Ναζί μέχρι την σύγχρονη Γερμανική Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Λατινική Αμερική υπήρξε ιστορικά μια περιοχή στρατηγικής και οικονομικής σημασίας για μεγάλες δυνάμεις. Από τον Μεσοπόλεμο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, μέχρι τον Ψυχρό Πόλεμο και σήμερα, η Γερμανία και οι σύμμαχοί της έχουν χρησιμοποιήσει διαφορετικά εργαλεία για να αποκτήσουν επιρροή, συχνά με παρόμοια μοτίβα οικονομικής και γεωπολιτικής διείσδυσης.

Οι Ναζί, υπό τον Χίτλερ, θεωρούσαν τη Λατινική Αμερική στρατηγικά σημαντική για προώθηση φιλοναζιστικών κινημάτων και ιδεολογίας μέσω γερμανικών κοινοτήτων και σχολείων. Οικονομική διείσδυση σε χώρες με πρώτες ύλες και βιομηχανικές ευκαιρίες (π.χ. βόριο, καουτσούκ, μέταλλα). Δημιουργία δικτύων κατασκοπείας και παρακολούθησης συμμαχικών δραστηριοτήτων.

Για τον λόγο αυτό ανέπτυξαν εμπορικές σχέσεις. Γερμανικές εταιρείες επένδυαν σε λιμάνια, σιδηροδρομικά δίκτυα και υποδομές, όπως και προπαγάνδα μέσω σχολείων, συλλόγων και ΜΜΕ για προώθηση της ναζιστικής ιδεολογίας, αλλά και δίκτυα κατασκοπείας, ειδικά κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, χρησιμοποιήθηκαν για συλλογή πληροφοριών και επηρεασμό κυβερνήσεων.

Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα οι Ναζί δεν κατόρθωσαν στρατιωτική επέκταση στην περιοχή, αλλά η οικονομική και ιδεολογική επιρροή τους ήταν σημαντική, ιδίως σε χώρες όπως η Αργεντινή, η Βραζιλία και η Παραγουάη.

Μετά το 1. 945 μ.Χ., η Δυτική Γερμανία στράφηκε σε μη στρατιωτικά εργαλεία επιρροής με οικονομική διείσδυση μέσω εξαγωγών και επενδύσεων, τεχνολογική και βιομηχανική συνεργασία με κυβερνήσεις και εταιρείες της περιοχής και πολιτική στήριξη φιλοδυτικών και σταθερών καθεστώτων κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

Για τον λόγο αυτό ανέπτυξαν επενδύσεις με εταιρείες όπως Siemens, Volkswagen και Bayer χρηματοδότησαν υποδομές και βιομηχανικές δραστηριότητες, διπλωματία και συμφωνίες: Συνεργασία με κράτη μέσω εμπορικών και τεχνολογικών συμφωνιών και πολιτική επιρροή με στήριξη κυβερνήσεων που ευνοούσαν φιλοδυτική κατεύθυνση.

Αυτό είχε σαν αποτελέσματα η Δυτική Γερμανία απέκτησε οικονομική και τεχνολογική παρουσία, αυξάνοντας την επιρροή της χωρίς στρατιωτική παρέμβαση — ένα “ήπιο” αλλά αποτελεσματικό εργαλείο γεωπολιτικής διείσδυσης.

Η σύγχρονη Γερμανία και η ΕΕ με την συμφωνία με τον Μερκοσούρ, ως ηγετική δύναμη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χρησιμοποιεί στις μέρες μας οικονομικές συμφωνίες: Η συμφωνία ΕΕ–Μερκοσούρ εξασφαλίζει πρόσβαση σε αγορές και πρώτες ύλες από Βραζιλία, Αργεντινή, Παραγουάη και Ουρουγουάη.

Τεχνολογία και υποδομές: Επενδύσεις σε βιώσιμες υποδομές και τεχνολογικά έργα δημιουργούν εξάρτηση και επιρροή. Διπλωματική παρουσία: Η ΕΕ προωθεί πρότυπα που ευνοούν τα ευρωπαϊκά συμφέροντα, όπως περιβαλλοντικές και εμπορικές προδιαγραφές.

Όπως οι Ναζί και η Δυτική Γερμανία, η σύγχρονη Γερμανία αξιοποιεί οικονομικά εργαλεία για γεωπολιτική επιρροή. Η διαφορά είναι ότι πλέον οι μέθοδοι είναι νομικά και διπλωματικά θεσμοθετημένες, ενώ δεν εμπλέκονται στρατιωτικά μέσα ή ιδεολογική προπαγάνδα.

Η Λατινική Αμερική έχει διαχρονικά λειτουργήσει ως γεωπολιτικό πεδίο επιρροής. Οι Ναζί χρησιμοποίησαν ιδεολογικά και οικονομικά εργαλεία για να εδραιώσουν δίκτυα επιρροής στον Μεσοπόλεμο και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η Δυτική Γερμανία, στον Ψυχρό Πόλεμο, εφάρμοσε οικονομική και τεχνολογική διείσδυση για σταθερές φιλοδυτικές κυβερνήσεις. Σήμερα, η Γερμανία μέσω ΕΕ προωθεί τις συμφωνίες με τον Μερκοσούρ, αναπαράγοντας γεωπολιτικά οφέλη αντίστοιχα με το παρελθόν, αλλά με εργαλεία οικονομικής, τεχνολογικής και διπλωματικής επιρροής.

Η ιστορία δείχνει ότι μοτίβα επιρροής και διείσδυσης επαναλαμβάνονται, προσαρμοσμένα στις τεχνολογικές και θεσμικές δυνατότητες κάθε εποχής, με τον κοινό στόχο: πρόσβαση σε πόρους, αγορές και στρατηγική επιρροή στην περιοχή.

[«Παγώνει» η συμφωνία Ε.Ε – Mercosur μετά από απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Σας έτσουξε καναλάρχες & δημοσιογραφίσκοι; Περαστικά (https://romioitispolis.gr/pagonei-i-symfonia-e-e-mercosur-meta-apo-apofasi-toy-eyropaikoy-symvoylioy/)]…

Θα είναι άραγε αυτή η εξέλιξη των πραγμάτων στις μέρες μας; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά, άλλα μόνο αν λάβουμε όλα τα κατάλληλα μέτρα ως λαός θα αποφύγουμε τις οποίες κακοτοπιές και θα φέρουμε εκ νέου την πολυαγαπημένη μας πατρίδα σε μία κατάσταση ακμής και ευημερίας.