ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙΣΑΡΑ ΚΑΙ ΤΡΑΜΠ ΚΑΙ ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΤΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΚΑΙΣΑΡΑ ΣΤΙΣ ΗΠΑ

Ομοιότητες Καίσαρα και Τραμπ και το σενάριο του κόκκινου Καίσαρα στις ΗΠΑ

Γραφεί ο ΑΛΩΠΗΞ

Όπως είναι γνωστό στις μέρες μας η πολιτική σύγκριση ανάμεσα στον Ιούλιο Καίσαρα και τον Ντόναλντ Τραμπ αποτελεί ένα από τα πιο συχνά θέματα συζήτησης στην σύγχρονη πολιτική επιστήμη και ιστοριογραφία. Η εμφάνιση του όρου «Καισαρισμός» (Caesarism) χρησιμοποιείται από αναλυτές για να περιγράψει την άνοδο χαρισματικών ηγετών που αμφισβητούν τους παραδοσιακούς θεσμούς, στηριζόμενοι στην άμεση σχέση τους με τις μάζες.

Η θεωρία του Τόμας Χομπς και οι ιστορικές αναλογίες φωτίζουν τις ομοιότητες στην στρατηγική, την ρητορική και το πολιτικό περιβάλλον των δύο ανδρών. Οι Κύριες Πολιτικές και Προσωπικές Ομοιότητες. Λαϊκισμός και η Σύγκρουση με το Κατεστημένο (Elite vs. Masses):

Ο Καίσαρας ήταν ένας popularis (λαϊκιστής πολιτικός). Ανέβηκε στην εξουσια παρακάμπτοντας την Ρωμαϊκή Σύγκλητο (την παραδοσιακή ελίτ) και απευθυνόμενος απευθείας στους πληβείους και τους στρατιώτες. Αντίστοιχα, ο Τραμπ έχτισε την πολιτική του ταυτότητα ως ένας «outlier» (ξένος προς το σύστημα) που επιτίθεται στην πολιτική ελίτ της Ουάσιγκτον («βάλτος»), αντλώντας την δύναμή του από την βάση των υποστηρικτών του.

Προσωποπαγής Πολιτική και Branding: Και οι δύο μετέτρεψαν το όνομά τους σε ένα παγκόσμιο, διαχρονικό σύμβολο ισχύος (Brand). Ο Καίσαρας έγινε συνώνυμο του αυτοκρατορικού τίτλου, ενώ ο Τραμπ απογείωσε το όνομά του μέσω επιχειρήσεων και των μέσων ενημέρωσης.

Αμφισβήτηση των Θεσμικών Κανόνων: Ο Καίσαρας διέσχισε τον Ρουβίκωνα, παραβιάζοντας τον ιερότερο νόμο της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, και τελικά αυτοανακηρύχθηκε «ισόβιος δικτάτορας». Οι επικριτές του Τραμπ τονίζουν την συστηματική ρητορική του επίθεση στους θεσμούς, την δικαιοσύνη και τα παραδοσιακά όργανα ελέγχου, επιδιώκοντας την διεύρυνση της εκτελεστικής εξουσίας.

Προσωπικές Ματαιοδοξίες και Ιδιότητες: Και οι δύο είναι γνωστοί για την έντονη ευαισθησία τους στην κριτική, την πολυτάραχη προσωπική τους ζωή, αλλά και για... πιο επιφανειακές ομοιότητες που σχολιάζονται συχνά, όπως οι προσπάθειες κάλυψης της αραίωσης των μαλλιών τους. Σύνδεση με την Φιλοσοφία του Τόμας Χομπς. Η πολιτική θεωρία του αντικατοπτρίζει την φιλοσοφία του Χομπς στον Λεβιάθαν.

Η Ανταλλαγή της Ελευθερίας με Ασφάλεια: Ο Χομπς υποστήριζε ότι οι άνθρωποι, προκειμένου να γλιτώσουν από την ανασφάλεια και το χάος της «φυσικής κατάστασης» (όπου ο καθένας πολεμά τον άλλον), συνάπτουν ένα Κοινωνικό Συμβόλαιο. Παραδίδουν την ελευθερία τους σε έναν απόλυτο Κυρίαρχο, ο οποίος εγγυάται την τάξη.

Η Εφαρμογή: Τόσο η Ρώμη την εποχή του Καίσαρα (κατεστραμμένη από εμφύλιους πολέμους και διαφθορά) όσο και η σύγχρονη κοινωνία της πόλωσης, δημιουργούν το κατάλληλο έδαφος. Όταν το κοινό αισθάνεται ότι το υπάρχον πολίτευμα παράγει μόνο αστάθεια, είναι πρόθυμο να αποδεχτεί έναν συγκεντρωτικό, αυταρχικό ηγέτη με την ελπίδα ότι αυτός θα επιβάλει την σταθερότητα.

Ποιες Ιστορικές Φιγούρες Θυμίζει ο Τραμπ; Πέρα από τον Ιούλιο Καίσαρα, η άνοδος και η στρατηγική του Τραμπ παρουσιάζουν κοινά στοιχεία με τις εξής ιστορικές προσωπικότητες:

Οκταβιανός Αύγουστος (Ρώμη): Ο υιοθετημένος γιος του Καίσαρα. Ανέλαβε την εξουσία μετά από χάος και, αντί να καταλύσει ανοιχτά την Δημοκρατία, κράτησε τα προσχήματα των θεσμών, αλλά συγκέντρωσε όλη την ουσιαστική δύναμη στα χέρια του ως «Πρώτος Πολίτης». Αυτή η μέθοδος του «συντηρητικού Καισαρισμού» μοιάζει με τη στρατηγική του Τραμπ να κυβερνά μέσω του υπάρχοντος συστήματος, αλλάζοντας όμως την εσωτερική του ισορροπία.

Λουδοβίκος Ναπολέων/Ναπολέων Γ' (Γαλλία): Ο Καρλ Μαρξ χρησιμοποίησε τον όρο «Βοναπαρτισμός» (μια παραλλαγή του Καισαρισμού) για να περιγράψει πώς ο ανιψιός του Ναπολέοντα εκμεταλλεύτηκε την απογοήτευση της εργατικής τάξης και τον φόβο της αστικής τάξης μετά την επανάσταση του 1.848 μ.Χ. Ανέβηκε στην εξουσία δημοκρατικά, υποσχόμενος να «κάνει την Γαλλία μεγάλη ξανά» (μέσω της νοσταλγίας του θείου του) και τελικά αυτοανακηρύχθηκε Αυτοκράτορας με την στήριξη των μαζών.

Το σενάριο του «Κόκκινου Καίσαρα» (Red Caesar) στις ΗΠΑ αποτελεί μια πολιτική θεωρία της ακροδεξιάς πτέρυγας των Αμερικανών συντηρητικών διανοουμένων, η οποία υποστηρίζει την ανάγκη ανάδυσης ενός αυταρχικού, ισχυρού ηγέτη (strongman) για την σωτηρία της χώρας.

[Σημείωση: Υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά. Ο Καίσαρας ήταν ένας κορυφαίος στρατιωτικός στρατηγός που κατέκτησε εδάφη (Γαλατία), ενώ ο Τραμπ είναι ένας επιχειρηματίας που αναδείχθηκε μέσα από τον καπιταλισμό και την τηλεόραση, χρησιμοποιώντας το σύστημα των εκλογών].

Ο όρος «Κόκκινος» αναφέρεται στο παραδοσιακό χρώμα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (και κατ' επέκταση των συντηρητικών πολιτειών, Red States).Η θεωρία αυτή, η οποία συζητιέται έντονα σε δεξιές δεξαμενές σκέψης (όπως το Claremont Institute) και από πρόσωπα όπως ο πολιτικός επιστήμονας Michael Anton, βασίζεται στο σενάριο ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται στην περίοδο της «Ύστερης Δημοκρατίας» (Late Republic), αναλογικά με την παρακμή της Αρχαίας Ρώμης πριν την πτώση της. Το σενάριο και η δομή της θεωρίας αυτής αναλύονται στα εξής σημεία:

1. Η Διάγνωση: Το «Τέλος» της Συνταγματικής Τάξης-Οι υποστηρικτές του Κόκκινου Καισαρισμού ισχυρίζονται ότι το αμερικανικό πολιτικό σύστημα έχει υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά λόγω του «Βαθέος Κράτους» (Deep State), της γραφειοκρατίας και της ιδεολογικής κυριαρχίας της αριστεράς. Πιστεύουν ότι οι παραδοσιακοί δημοκρατικοί θεσμοί και οι εκλογές δεν επαρκούν πλέον για να αναστρέψουν αυτή την πορεία.

2. Το Σενάριο της Ανόδου: Μια «Μετα-Συνταγματική» ΔιακυβέρνησηΣύμφωνα με το σενάριο, ο Κόκκινος Καίσαρας (με τον Ντόναλντ Τραμπ να θεωρείται από πολλούς ως ο ιδανικός ενσαρκωτής ή ο προπομπός αυτού του αρχετύπου) θα αναλάβει την εξουσία με την στήριξη των μαζών.

Προκειμένου να αποκαταστήσει την τάξη και τις παραδοσιακές χριστιανικές αξίες, ο ηγέτης αυτός θα πρέπει:Να παρακάμψει το Σύνταγμα και τους παραδοσιακούς θεσμικούς ελέγχους (Checks and Balances).Να κυβερνήσει μέσω Προεδρικών διαταγμάτων και έκτακτων εξουσιών, συγκεντρώνοντας την εξουσία σε ένα πρόσωπο. Να «καθαρίσει» ριζικά τον κρατικό μηχανισμό από τους αντιπάλους του.

3. Η Φιλοσοφική Νομιμοποίηση (Χομπς και Επιτάχυνση)-Όπως ακριβώς αναφέρθηκε στην πολιτική ανάλυση του φανταστικού Λούσιους, η θεωρία αυτή πατάει πάνω στον Τόμας Χομπς: Η αυταρχική διακυβέρνηση ενός ανθρώπου νομιμοποιείται από την «ανάγκη» να αποφευχθεί το χάος και ο εμφύλιος σπαραγμός.

Ορισμένοι μάλιστα ακολουθούν μια λογική δεξιού «επιταχυντισμού» (accelerationism): θεωρούν ότι η πολιτική πόλωση και η κοινωνική αστάθεια είναι χρήσιμες, διότι θα κάνουν τον μέσο πολίτη να κουραστεί τόσο πολύ από το χάος, ώστε να ζητήσει ο ίδιος οικειοθελώς έναν Καίσαρα για να επιβάλει την ησυχία.

4. Η Θεοκρατική Διάσταση-Σε πολλές εκδοχές της Αμερικανικής alt-right, το σενάριο συνδέεται με τον Χριστιανικό Εθνικισμό. Ο Κόκκινος Καίσαρας δεν παρουσιάζεται απλώς ως πολιτικός δικτάτορας, αλλά ως ένας «Χριστιανός Πρίγκιπας» (Christian Prince), ο οποίος θα επιβάλει την θρησκευτική και κοινωνική τάξη απέναντι στην «woke» κουλτούρα.

Η Κριτική-Οι επικριτές της θεωρίας από όλο το πολιτικό φάσμα (συμπεριλαμβανομένων και παραδοσιακών συντηρητικών) τονίζουν ότι το σενάριο αυτό αποτελεί έναν καμουφλαρισμένο φασισμό/ολοκληρωτισμό. Επισημαίνουν ότι η εγκατάλειψη των ιδεών των Ιδρυτών Πατέρων των ΗΠΑ για χάρη ενός δικτάτορα είναι μια επικίνδυνη αυταπάτη, καθώς στην ιστορία, οι «Καίσαρες» σπάνια παραδίδουν την εξουσία πίσω στον λαό

Το Project 2025 μ.Χ. (ένα λεπτομερές προσχέδιο διακυβέρνησης 900+ σελίδων που δημιουργήθηκε από το Heritage Foundation) περιγράφει μια σειρά από ριζικά μέτρα που αποσκοπούν στην συγκέντρωση της εξουσίας στην εκτελεστική εξουσία (Unitary Executive Theory).

Αν και ο Ντόναλντ Τραμπ έχει κρατήσει αποστάσεις από το έγγραφο, οι επικριτές του υποστηρίζουν ότι η εφαρμογή των συγκεκριμένων προτάσεων θα μπορούσε να δημιουργήσει έναν «Κόκκινο Καίσαρα» στις ΗΠΑ—έναν ηγέτη που παρακάμπτει τους παραδοσιακούς θεσμικούς ελέγχους (Checks and Balances) βασιζόμενος στις μάζες. Με βάση το Project 2025 μ.Χ. και την γενικότερη αυταρχική στρατηγική, τα κύρια μέτρα που θα έπρεπε να χρησιμοποιήσει ένας Αμερικανός Πρόεδρος περιλαμβάνουν:

1. Η Διάλυση του «Βαθέος Κράτους» μέσω του Schedule FΑυτό θεωρείται το πιο κρίσιμο εργαλείο για την καθυπόταξη του κρατικού μηχανισμού.Μέτρο: Επανέκδοση και καθολική εφαρμογή του Schedule F, ενός Προεδρικού διατάγματος που αναταξινομεί δεκάδες χιλιάδες (έως και 50.000) ανεξάρτητους, μόνιμους δημόσιους υπαλλήλους σε «πολιτικούς μετακλητούς».

Στόχος: Η δυνατότητα απόλυσης κατά βούληση (at-will) οποιουδήποτε υπαλλήλου κρίνεται «μη πιστός» και η αντικατάστασή του από μια έτοιμη βάση δεδομένων με ιδεολογικούς υποστηρικτές του κινήματος MAGA. Αυτό μετατρέπει την γραφειοκρατία σε προσωπικό στρατό του Προέδρου.

2. Απόλυτος Έλεγχος του Υπουργείου Δικαιοσύνης (DOJ) και του FBI Στο Αμερικανικό σύστημα, το Υπουργείο Δικαιοσύνης διατηρεί μια παραδοσιακή ανεξαρτησία για να αποφεύγονται οι πολιτικές διώξεις. Μέτρο: Υπαγωγή του DOJ και του FBI υπό τον άμεσο και απόλυτο έλεγχο του Λευκού Οίκου.

Στόχος: Ο Πρόεδρος αποκτά την δύναμη να διατάζει απευθείας ποινικές έρευνες εναντίον πολιτικών αντιπάλων, δημοσιογράφων ή επικριτών του, και ταυτόχρονα να τερματίζει οποιαδήποτε έρευνα αφορά τον ίδιο ή τους συμμάχους του.

3. Χρήση του Στρατού στο Εσωτερικό (Insurrection Act)Ένας «Καίσαρας» χρειάζεται την δυνατότητα να επιβάλλει την τάξη με την βία, παρακάμπτοντας τους τοπικούς κυβερνήτες. Μέτρο: Ενεργοποίηση του Νόμου περί Εξέγερσης (Insurrection Act).Στόχος: Η ανάπτυξη του Αμερικανικού στρατού και της Εθνοφρουράς στους δρόμους των αμερικανικών πόλεων για την καταστολή πολιτικών διαδηλώσεων, απεργιών ή κοινωνικών αναταραχών, μετατρέποντας τις ένοπλες δυνάμεις σε εγχώριο όργανο επιβολής του νόμου.

4. Παράκαμψη του Κογκρέσου μέσω Προεδρικών Διαταγμάτων-Η νομοθετική εξουσία ανήκει στο Κογκρέσο, αλλά ο Καισαρισμός απαιτεί ταχεία, μονομερή δράση. Μέτρο: Συστηματική χρήση Executive Orders (Προεδρικών Διαταγμάτων) και η θεωρία της «Προεδρικής ασυλίας» για την χρηματοδότηση έργων (π.χ. το τείχος στα σύνορα ή μαζικές απελάσεις) χωρίς την έγκριση του προϋπολογισμού από το Κογκρέσο. Στόχος: Ο εκφυλισμός του Κογκρέσου σε ένα διακοσμητικό όργανο, παρόμοιο με τη Σύγκλητο της Ύστερης Ρωμαϊκής Δημοκρατίας.

5. Ιδεολογική «Εκκαθάριση» της Παιδείας και του Πολιτισμού-Μέτρο: Κατάργηση του Ομοσπονδιακού Υπουργείου Παιδείας (όπως προτείνει το Project 2025 μ.Χ.) και απαγόρευση προγραμμάτων DEI (Διαφορετικότητας, Ισότητας και Συμπερίληψης) ή διδασκαλίας θεμάτων που θεωρούνται «woke».Στόχος: Η χρήση της κρατικής ισχύος για την επιβολή μιας συντηρητικής, χριστιανικής εθνικιστικής ατζέντας στα σχολεία και τα πανεπιστήμια, εξοβελίζοντας κάθε αντίθετη ιδεολογία.

Στην ουσία, το Project 2025 μ.Χ. παρέχει το τεχνοκρατικό και νομικό υπόβαθρο. Δεν προτείνει μια βίαιη κατάλυση του πολιτεύματος με τανκς, αλλά μια «νόμιμη» και σταδιακή άλωση των θεσμών εκ των έσω, μέχρι το σημείο όπου ο Πρόεδρος θα διαθέτει όλη την ουσιαστική ισχύ, μετατρέποντας την Δημοκρατία σε μια προσωποπαγή αυταρχική διακυβέρνηση.

Η Επιστροφή του Λεβιάθαν: Πώς η Στρατιωτική Νεότητα του Τραμπ Σχεδιάζει τον «Κόκκινο Καίσαρα» των ΗΠΑ Στην σύγχρονη πολιτική συζήτηση των Ηνωμένων Πολιτειών, ένας όρος που κάποτε ανήκε αποκλειστικά στα βιβλία της ρωμαϊκής ιστορίας έχει αρχίσει να κυκλοφορεί με ανησυχητική συχνότητα στους διαδρόμους των συντηρητικών δεξαμενών σκέψης: Ο «Κόκκινος Καίσαρας» (Red Caesar).

Η θεωρία αυτή δεν περιγράφει ένα παραδοσιακό στρατιωτικό πραξικόπημα, αλλά την ανάδυση ενός χαρισματικού, αυταρχικού ηγέτη ο οποίος, με την στήριξη των μαζών, παρακάμπτει την συνταγματική τάξη για να επιβάλει την σταθερότητα σε μια βαθιά πολωμένη χώρα. Για πολλούς αναλυτές, ο Ντόναλντ Τραμπ αποτελεί τον ιδανικό ενσαρκωτή αυτού του αρχετύπου.

Ωστόσο, η ιδεολογική και ψυχολογική ρίζα αυτής της εξέλιξης δεν βρίσκεται στις επιχειρηματικές του επιτυχίες ή στην τηλεοπτική του καριέρα, αλλά σε μια λιγότερο φωτισμένη περίοδο της νιότης του: τα πέντε χρόνια που πέρασε στην Στρατιωτική Ακαδημία της Νέας Υόρκης (NYMA).

Το Στρατιωτικό Υπόβαθρο: Η Σφυρηλάτηση του Ηγεμόνα-Όταν ο έφηβος τότε Ντόναλντ Τραμπ στάλθηκε από τον πατέρα του εσπευσμένα εσώκλειστος σε στρατιωτικό σχολείο, αποκόμισε ένα πολύ συγκεκριμένο σύστημα αξιών που καθόρισε την ψυχοσύνθεση του.

Στην ακαδημία, ο Τραμπ δεν έμαθε απλώς να πειθαρχεί, αλλά να κυριαρχεί μέσα σε ένα αυστηρά ιεραρχικό περιβάλλον. Αποκωδικοποίησε την δυναμική της απόλυτης εξουσίας, την σημασία της τυφλής υπακοής στους ανωτέρους και την πεποίθηση ότι η ισχύς είναι το μόνο πραγματικό νόμισμα σε έναν χαοτικό κόσμο. Αυτή η φοίτηση τον βοήθησε να διαμορφώσει μια ακλόνητη πολιτική ιδεολογία:

 

Την βαθιά περιφρόνηση για την γραφειοκρατία, την θεσμική συζήτηση και τους συμβιβασμούς της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Στα μάτια ενός ανθρώπου που γαλουχήθηκε με στρατιωτικούς κανόνες, οι δημοκρατικοί θεσμοί (Checks and Balances) δεν είναι εγγύηση ελευθερίας, αλλά πηγή αδυναμίας. Αυτό ακριβώς το ιδεολογικό υπόβαθρο αποτελεί το θεμέλιο του «Καισαρισμού»· η πίστη ότι σε περιόδους κρίσης, η βούληση ενός και μόνο αποφασιστικού ηγέτη είναι ανώτερη από οποιοδήποτε Σύνταγμα.

Συγκεκριμένα η φοίτηση του Ντόναλντ Τραμπ στην Στρατιωτική Ακαδημία της Νέας Υόρκης (NYMA) από το 1.959 μ.Χ. έως το 1.964 μ.Χ. δεν ήταν απλώς μια εκπαιδευτική περίοδος, αλλά η βάση της πολιτικής του ψυχοσύνθεσης. Η μελέτη αυτής της περιόδου ρίχνει φως στις αποφάσεις της πρώτης του θητείας, ενώ η ανάλυση των όρων «Καισαρισμός» και «Φασισμός» ξεκαθαρίζει την φύση της εξουσίας του.

Μέρος 1ο: Πώς η NYMA Επηρέασε τις Αποφάσεις της Πρώτης Θητείας-Στην στρατιωτική ακαδημία, ο Τραμπ έμαθε ότι ο κόσμος χωρίζεται σε νικητές και ηττημένους, και ότι η ισχύς επιβάλλεται μέσω της κάθετης ιεραρχίας και της εικόνας της απόλυτης κυριαρχίας.

 

Αυτό το δόγμα μεταφράστηκε σε συγκεκριμένες πολιτικές κινήσεις κατά την 1^η Προεδρία του (2017 μ.Χ.–2021 μ.Χ.):Η Εμμονή με τους Στρατηγούς: Στην αρχή της θητείας του, ο Τραμπ επέλεξε στρατιωτικούς για τις πιο κρίσιμες θέσεις της κυβέρνησής του (Στρατηγός Τζέιμς Μάτις στο Υπουργείο Άμυνας, Στρατηγός Τζον Κέλι ως Προϊστάμενος Προσωπικού, Στρατηγός Χ.Ρ. ΜακΜάστερ ως Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας).

Αυτό πήγαζε άμεσα από τον σεβασμό που απέκτησε στην NYMA για την στρατιωτική αυθεντία. Όταν όμως αυτοί οι στρατηγοί προσπάθησαν να του επιβάλουν θεσμικούς περιορισμούς, ο Τραμπ τους απομάκρυνε, απαιτώντας την απόλυτη προσωπική πίστη που είχε μάθει να δείχνει ο δόκιμος στον διοικητή του.

Η Αντιμετώπιση των Διαδηλώσεων (2020 μ.Χ.): Κατά την διάρκεια των μεγάλων κοινωνικών αναταραχών το καλοκαίρι του 2020 μ.Χ., η πρώτη αντίδραση του Τραμπ ήταν καθαρά στρατιωτική. Ζήτησε δημόσια από τους κυβερνήτες να «κυριαρχήσουν στους δρόμους» (dominate) και απείλησε να αναπτύξει τον ενεργό στρατό χρησιμοποιώντας τον Νόμο περί Εξέγερσης (Insurrection Act).

Η ρητορική του («πρέπει να τους τσακίσετε») αντικατοπτρίζει τη στρατιωτική λογική της άμεσης καταστολής του χάους. Διακυβέρνηση μέσω Διαταγμάτων και vetting: Η δυσφορία του για τις χρονοβόρες διαδικασίες του Κογκρέσου τον οδήγησε στη χρήση Προεδρικών Διαταγμάτων (Executive Orders) για θέματα όπως η ταξιδιωτική απαγόρευση ή η χρηματοδότηση του τείχους στα σύνορα (κηρύσσοντας κατάσταση έκτακτης ανάγκης). Ήθελε να λειτουργεί ως Ανώτατος Διοικητής (Commander-in-Chief) που διατάζει και εκτελεί, παρά ως πολιτικός που διαπραγματεύεται.

Το Σενάριο της Κρίσης: Πώς θα Μπορούσε να Συμβεί Σήμερα. Για να μετατραπεί η θεωρία του Κόκκινου Καίσαρα σε ζωντανή πραγματικότητα στις μέρες μας, απαιτείται ο συνδυασμός μιας ακραίας συστημικής κρίσης και η στρατηγική χρήση υπαρχόντων νομικών εργαλείων.

1. Ο Καταλύτης: Ένα Σύγχρονο «Κραχ του 1.929 μ.Χ.»-Το σενάριο ξεκινά με μια αιφνίδια, δομική κατάρρευση των παγκόσμιων αγορών. Μια ψηφιακή τραπεζική πανικόβλητη φυγή (bank run), η κατάρρευση των συστημάτων πίστωσης και ένας ανεξέλεγκτος υπερπληθωρισμός εκμηδενίζουν την αγοραστική δύναμη των Αμερικανών πολιτών μέσα σε λίγες ημέρες.

Όπως συνέβη στην ύφεση του 1.929 μ.Χ., η οικονομική εξαθλίωση γεννά άμεσα κοινωνική έκρηξη. Οι Αμερικανικές μεγαλουπόλεις παραλύουν από βίαιες ταραχές, λεηλασίες και συγκρούσεις ένοπλων πολιτικών φατριών στους δρόμους.

Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση και το Κογκρέσο, εγκλωβισμένα σε κομματικές διαμάχες, αδυνατούν να δράσουν. Η κοινωνία, κυριευμένη από τον φόβο, φτάνει σε αυτό που ο φιλόσοφος Τόμας Χομπς ονόμασε «φυσική κατάσταση»: μια κόλαση ανασφάλειας, όπου ο μέσος πολίτης είναι πρόθυμος να παραδώσει κάθε ελευθερία του με αντάλλαγμα την επιβίωση.

┌────────────────────────────────────────────────────────────────────────┐

│               ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΠΥΛΩΝΕΣ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΚΑΙΣΑΡΙΣΜΟΥ               │

├────────────────────────────────────────────────────────────────────────┤

│ 1. ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΚΡΑΧ   ➔ Απόλυτη κατάρρευση αγορών & κοινωνικό χάος.      │

│ 2. NOMOΣ ΠΕΡΙ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ➔ Στρατιωτική κατάληψη των πόλεων (Insurrection Act).│

│ 3. SCHEDULE F        ➔ Ιδεολογική εκκαθάριση του κρατικού μηχανισμού.  │

└─────────────────────────────────────────────────────────

2. Η Εφαρμογή του «Λεβιάθαν»: Ο Στρατός ως Εγχώριο Όργανο-Επικαλούμενος την απόλυτη ανάγκη για την αποκατάσταση της τάξης, ο Πρόεδρος Τραμπ ενεργοποιεί τον Νόμο περί Εξέγερσης (Insurrection Act). Εδώ, η στρατιωτική του παιδεία παίζει καθοριστικό ρόλο.

Παρακάμπτοντας τους τοπικούς κυβερνήτες, αναπτύσσει τον αμερικανικό στρατό και την Εθνοφρουρά στους δρόμους των πόλεων.

 

Οι διαδηλώσεις καταστέλλονται με σιδηρά πυγμή, οι απεργίες κηρύσσονται παράνομες και επιβάλλεται στρατιωτικός νόμος. Για τον κουρασμένο πολίτη, η εμφάνιση των τανκς δεν βλέπεται ως τυραννία, αλλά ως η πολυπόθητη επιστροφή στην κανονικότητα.

3. Η Άλωση του Κράτους εκ των Έσω-Για να διασφαλίσει ότι η εξουσία του δεν θα αμφισβητηθεί, ο Πρόεδρος εφαρμόζει τα ριζικά μέτρα που έχουν προετοιμαστεί από την συντηρητική ατζέντα (όπως το Schedule F):Γραφειοκρατική Εκκαθάριση: Δεκάδες χιλιάδες μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι, δικαστές και στελέχη του FBI ή του Υπουργείου Δικαιοσύνης απολύονται λόγω «έλλειψης πίστης» και αντικαθίστανται από πιστούς στρατιώτες του κινήματος MAGA.

Εκφυλισμός του Κογκρέσου: Με το πρόσχημα της εθνικής έκτακτης ανάγκης, ο Λευκός Οίκος κυβερνά αποκλειστικά μέσω Προεδρικών Διαταγμάτων. Το Κογκρέσο στερείται την δύναμη του προϋπολογισμού και μετατρέπεται σε ένα διακοσμητικό σώμα, παρόμοιο με την Σύγκλητο της Ύστερης Ρωμαϊκής Δημοκρατίας.

Το Παράδοξο Τέλος: Μια Δημοκρατία που Πεθαίνει Καταχειροκροτούμενη-Το πιο τρομακτικό στοιχείο στο σενάριο του Κόκκινου Καίσαρα είναι ότι δεν χρειάζεται να ανατραπεί το πολίτευμα με την βία. Όπως ο Οκταβιανός Αύγουστος στην Ρώμη ή ο Ναπολέων Βοναπάρτης στην Γαλλία μετά το χάος της Γαλλικής Επανάστασης, ο ηγέτης ανεβαίνει στην απόλυτη εξουσία επειδή ο ίδιος ο λαός τον αποθεώνει.

Όταν η οικονομία σταθεροποιείται με στρατιωτικό έλεγχο και η εγκληματικότητα μηδενίζεται στις φλεγόμενες γειτονιές, οι μάζες αγκαλιάζουν τον αυταρχισμό. Ο Τραμπ εμφανίζεται στις εξέδρες, όχι ως δικτάτορας, αλλά ως ο «Σωτήρας της Αμερικής». Οι επικριτές του, οι δημοσιογράφοι και οι υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων περιθωριοποιούνται από την ίδια την κοινή γνώμη ως «στοιχεία που θέλουν να φέρουν πίσω το χάος».

Στο τέλος αυτού του σύγχρονου σεναρίου, το «φίδι» του ολοκληρωτισμού δεν χρειάζεται να κρυφτεί. Έχει αλλάξει δέρμα, φορώντας το προσωπείο της εθνικής ασφάλειας και της λαϊκής ευημερίας. Η Αμερικανική Δημοκρατία ολοκληρώνει τον κύκλο της, αποδεικνύοντας την διαχρονική αλήθεια του Χομπς: Όταν οι άνθρωποι έρθουν αντιμέτωποι με τον απόλυτο φόβο, θα ανταλλάξουν πάντα, με χαρά και με το πιο θερμό χειροκρότημα, την ελευθερία τους με την ασφάλεια.

Σύμφωνα με τους πολιτικούς επιστήμονες, η ρητορική και η στρατηγική του Τραμπ (και το σενάριο του «Κόκκινου Καίσαρα») ταιριάζουν πολύ περισσότερο στον Καισαρισμό. Δεν επιδιώκει την δημιουργία ενός φασιστικού κράτους που ελέγχει κάθε πτυχή της καθημερινότητας των πολιτών, αλλά την δημιουργία μιας ισχυρής, προσωποπαγούς εκτελεστικής εξουσίας που παρακάμπτει την γραφειοκρατία και το Κογκρέσο, υποσχόμενη «ασφάλεια και οικονομική ευημερία» σε έναν λαό που έχει κουραστεί από την πολιτική αστάθεια.

[Κατάσταση έκτακτης ανάγκης ή ο νομός περί εξέγερσης ή στρατιωτικός νόμος μπορεί να επιβληθεί στις ΗΠΑ και σε κατάσταση Παγκοσμίου Πολέμου που ο Τραμπ ειχε πει πως αν οι ΗΠΑ είναι σε κατάσταση ακραίου πολέμου θα μπορούσαν να αναβληθούν οι εκλογές, σε εμφύλιο, πραξικόπημα ή αν γίνει ένα τεράστιο τρομοκρατικό χτύπημα από ισλαμιστές με πυρηνικά, με βρώμική βομβά ή με βιολογικά ΄χημικές όπλα ή αν συμβεί κάποιο καταστροφικό γεωλογικό γεγονός όπως π.χ. ένας τεράστιος σεισμός ή έκρηξη ηφαίστειου.

Ο ιδιος ο Τραμπ ειχε πει αντευχόμενος πως το πρώτο ετος της διακυβέρνησης του θα κυβερνήσει σαν δικτάτορας και μετά δημοκρατικά ενώ το ζήτημα αναβολής των εκλογών σε πόλεμο το είπε αστειευόμενος όταν τον ρωτήσαν γιατί δεν κάνει ο Ζελένσκι εκλογές στην Ουκρανία και τονίζοντας επίσης πως εν καιρό πολέμου δύσκολα γίνονται εκλογές αλλά αυτές αναβάλλονται].

Θα είναι άραγε αυτή η εξέλιξη των πραγμάτων στις μέρες μας; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά, άλλα μόνο αν λάβουμε όλα τα κατάλληλα μέτρα ως λαός θα αποφύγουμε τις οποίες κακοτοπιές και θα φέρουμε εκ νέου την πολυαγαπημένη μας πατρίδα σε μία κατάσταση ακμής και ευημερίας