Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΙΡΑΚ ΙΡΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΗΠΑ ΓΙΑ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΝΗΣΙΩΝ ΤΟΥ ΙΡΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΝ ΗΠΑ ΓΙΑ ΕΙΣΒΟΛΗ ΓΙΑ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΓΗΣ ΚΑΙ ΝΗΣΙΩΝ ΤΟΥ ΙΡΑΝ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ.

Ο πολεμος Ιρακ Ιραν και τα σχεδια ΗΠΑ για καταληψη νησιων του Ιραν και τα σχεδια τον ΗΠΑ για εισβολη για καταληψη γης και νησιων του Ιραν στις μερες μας.

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Όπως είναι γνωστό η γεωπολιτική σκακιέρα του Περσικού Κόλπου αποτελεί διαχρονικά το πιο εύφλεκτο σημείο του πλανήτη. Από τον οκταετή πόλεμο Ιράν-Ιράκ μέχρι τις σημερινές υβριδικές συγκρούσεις, ο στόχος παραμένει ο ίδιος: ο έλεγχος της ροής της ενέργειας και η περιφερειακή ηγεμονία.

1. Ο Πόλεμος Ιράν-Ιράκ (1.980 μ.Χ.-1.988 μ.Χ.): Η Στρατηγική της Αμοιβαίας Εξάντλησης. Ο πόλεμος ξεκίνησε το 1.980 μ.Χ., όταν ο Σαντάμ Χουσεΐν εισέβαλε στο Ιράν, εκμεταλλευόμενος το χάος της Ισλαμικής Επανάστασης του 1.979 μ.Χ. Η Δύση είδε στον Σαντάμ ένα «ανάχωμα» κατά της εξαγωγής της ισλαμικής επανάστασης.

Η Στήριξη στο Ιράκ: Οι ΗΠΑ και οι Ευρωπαϊκές δυνάμεις (κυρίως η Γαλλία) παρείχαν στο Ιράκ κρίσιμες πληροφορίες από δορυφόρους, δάνεια δισεκατομμυρίων και στρατιωτικό εξοπλισμό. Παράλληλα, η Δύση έκανε «στραβά μάτια» στην χρήση χημικών όπλων από το Ιράκ.

Ο Ρόλος ΕΣΣΔ και Κίνας: Η Μόσχα ήταν ο κύριος προμηθευτής όπλων του Σαντάμ (τανκς T-62/T-72), αλλά ταυτόχρονα πουλούσε όπλα και στο Ιράν, όπως έκανε και η Κίνα. Ο στόχος των μεγάλων δυνάμεων ήταν να μην κερδίσει κανείς καθαρά, ώστε να εξαντληθούν και οι δύο πλευρές.

Ο «Πόλεμος των Δεξαμενόπλοιων» (Tanker War): Από το 1.984 μ.Χ., οι δύο πλευρές άρχισαν να χτυπούν εμπορικά πλοία στον Κόλπο για να κόψουν τα έσοδα του αντιπάλου από το πετρέλαιο. Το Ιράν απάντησε ναρκοθετώντας τα Στενά του Ορμούζ.

Η Εμπλοκή των ΗΠΑ: Οι ΗΠΑ ξεκίνησαν την επιχείρηση Earnest Will, συνοδεύοντας δεξαμενόπλοια. Η σύγκρουση κορυφώθηκε με την επιχείρηση Praying Mantis (1.988 μ.Χ.), όπου το αμερικανικό ναυτικό κατέστρεψε μεγάλο μέρος του ιρανικού στόλου και πλατφόρμες πετρελαίου.

Ιστορικό Σημείωμα: Την εποχή εκείνη, το Πεντάγωνο είχε εκπονήσει σχέδια για την κατάληψη στρατηγικών νησιών του Ιράν (όπως το Άμπου Μούσα και οι Σήρινες Νήσοι), προκειμένου να διασφαλιστεί η ναυσιπλοΐα. Τα σχέδια δεν εφαρμόστηκαν πλήρως, καθώς το Ιράν οδηγήθηκε τελικά σε συνθηκολόγηση λόγω οικονομικής κατάρρευσης.

Σύγχρονες Μέθοδοι Αποσταθεροποίησης: Εσωτερικά Μέτωπα. Στις μέρες μας, η στρατηγική έχει μετατοπιστεί από τον συμβατικό πόλεμο στην ενθάρρυνση εσωτερικών εθνοτικών συγκρούσεων στο εσωτερικό του Ιράν. Το Ιράν δεν είναι εθνοτικά ομοιογενές, και αυτό αποτελεί την «αχίλλειο πτέρνα» του.

Κούρδοι (Βορειοδυτικά): Η στήριξη σε Κουρδικές οργανώσεις αποσκοπεί στην πίεση προς την Τεχεράνη. Αζέροι (Βόρεια): Η στενή σχέση του Ισραήλ με το Αζερμπαϊτζάν χρησιμοποιείται ως βάση για επιχειρήσεις πληροφοριών κατά του Ιράν.

Άραβες στο Χουζεστάν (Νοτιοδυτικά): Το Χουζεστάν είναι η καρδιά της Ιρανικής παραγωγής πετρελαίου. Η υποκίνηση αυτονομιστικών τάσεων εκεί στοχεύει άμεσα στην οικονομική επιβίωση του καθεστώτος.

Βαλούχοι (Νοτιοανατολικά): Στα σύνορα με το Πακιστάν, η δράση σουνιτικών οργανώσεων (όπως η Jaish al-Adl) αναγκάζει το Ιράν να διατηρεί τεράστιες στρατιωτικές δυνάμεις σε μια απομακρυσμένη περιοχή.

Ο Πόλεμος των Υποδομών: Πετρέλαιο, Αέριο και Νερό. Σήμερα, η σύγκρουση διεξάγεται μέσω δολιοφθορών σε κρίσιμες υποδομές. Δεν βυθίζονται μόνο πλοία, αλλά καταστρέφονται αγωγοί και εργοστάσια.

Το Μέτωπο της Ενέργειας. Κυβερνοεπιθέσεις: Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ έχουν κατηγορηθεί για επιθέσεις σε ιρανικές εγκαταστάσεις φυσικού αερίου και δίκτυα διανομής καυσίμων. Αντίποινα Ιράν: Το Ιράν χρησιμοποιεί drones και proxies (όπως οι Χούθι) για να χτυπά διυλιστήρια στη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, στέλνοντας μήνυμα ότι «αν δεν εξάγουμε εμείς, δεν θα εξάγει κανείς».

Ο Πόλεμος του Νερού και των Αφαλατώσεων. Το Ισραήλ κατέχει την κορυφαία τεχνολογία αφαλάτωσης στον κόσμο. Στρατηγικά, η Δύση προωθεί έργα αφαλάτωσης στις αραβικές χώρες του Κόλπου για να μειώσει την εξάρτησή τους από πηγές νερού που ελέγχονται ή επηρεάζονται από το Ιράν. Αντίστοιχα, το Ιράν αντιμετωπίζει τεράστια λειψυδρία, και οι δολιοφθορές σε μονάδες επεξεργασίας νερού θεωρούνται μέρος του «αόρατου πολέμου».

Σχέδια Εισβολής και Κατάληψης Νησιών: Το Σενάριο του Μέλλοντος. Η πιθανότητα μιας πλήρους εισβολής στο Ιράν παραμένει χαμηλή λόγω του ορεινού εδάφους και του μεγάλου πληθυσμού. Ωστόσο, τα σχέδια για «χειρουργικές» καταλήψεις είναι πάντα στο τραπέζι των ΗΠΑ και των συμμάχων τους.

Κατάληψη των Στενών: Σε περίπτωση που το Ιράν επιχειρήσει να κλείσει το Ορμούζ, το σχέδιο προβλέπει την άμεση κατάληψη των νησιών Qeshm, Kish και Hormuz. Αυτό θα δημιουργούσε έναν «ασφαλή διάδρομο» για τα πετρελαιοφόρα.

Απόσχιση του Χουζεστάν: Ένα ακραίο στρατηγικό σενάριο προβλέπει την υποστήριξη μιας εξέγερσης που θα οδηγούσε στην απόσχιση των πετρελαιοφόρων περιοχών, αφήνοντας το υπόλοιπο Ιράν χωρίς οικονομικούς πόρους. Προληπτικά Πλήγματα: Η χρήση αεροσκαφών stealth και πυραύλων ακριβείας για την καταστροφή των πυρηνικών εγκαταστάσεων και των βάσεων drones, χωρίς την ανάγκη χερσαίων δυνάμεων.

Επίλογος: Η Διαρκής Πολιορκία. Το Ιράν βρίσκεται σήμερα σε μια κατάσταση «πολιορκημένου φρουρίου». Η Δύση εφαρμόζει ένα μείγμα οικονομικών κυρώσεων, στήριξης εσωτερικών εχθρών και δολιοφθορών στις υποδομές. Το διακύβευμα δεν είναι μόνο η δημοκρατία ή το ισλαμικό καθεστώς, αλλά ο απόλυτος έλεγχος των ενεργειακών αρτηριών που τροφοδοτούν την παγκόσμια οικονομία.

Στον πόλεμο Ιράν-Ιράκ (1.980 μ.Χ.-1.988 μ.Χ.), οι δύο ηγέτες ακολούθησαν διαμετρικά αντίθετες στρατηγικές, οι οποίες καθόρισαν την πορεία της σύγκρουσης και την τύχη εκατομμυρίων ανθρώπων. Σαντάμ Χουσεΐν (Ιράκ): Ο Εισβολέας της «Τεχνολογικής Υπεροχής». Ο Σαντάμ Χουσεΐν ξεκίνησε τον πόλεμο πιστεύοντας ότι θα πετύχει μια «αστραπιαία νίκη» (Blitzkrieg) απέναντι σε ένα αποδιοργανωμένο από την επανάσταση Ιράν.

Η Στρατηγική του: Βασίστηκε στην δύναμη πυρός. Χρησιμοποίησε το τεράστιο οπλοστάσιο τανκς και αεροπλάνων που του παρείχε η ΕΣΣΔ και η Γαλλία. Όταν ο πόλεμος βάλτωσε, κατέφυγε σε σκληρές μεθόδους.

Χημικά Όπλα: Ο Σαντάμ ήταν ο πρώτος ηγέτης μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο που χρησιμοποίησε χημικά όπλα (αέριο μουστάρδας και νευροπαραλυτικά αέρια) σε ευρεία κλίμακα, τόσο κατά των Ιρανών στρατιωτών όσο και κατά των Κούρδων αμάχων (όπως στην Χαλάμπτζα).

Πόλεμος των Πόλεων: Διέταξε τον ανελέητο βομβαρδισμό Ιρανικών πόλεων (Τεχεράνη) με πυραύλους Scud για να κάμψει το ηθικό του πληθυσμού. Ο Στόχος: Ήθελε να γίνει ο απόλυτος ηγέτης του Αραβικού κόσμου και να ελέγξει τις πετρελαιοπηγές του Σατ αλ-Άραμπ.

Αγιατολάχ Χομεϊνί (Ιράν): Η Στρατηγική της «Ανθρώπινης Παλίρροιας». Για τον Χομεϊνί, ο πόλεμος δεν ήταν απλώς εδαφικός, αλλά «ιερός». Η προσέγγισή του ήταν ιδεολογική και θρησκευτική. Η Στρατηγική του:

Ελλείψει σύγχρονων όπλων (λόγω του δυτικού εμπάργκο), βασίστηκε στον τεράστιο πληθυσμό του Ιράν. Εφήρμοσε την τακτική των «Ανθρώπινων Κυμάτων», στέλνοντας χιλιάδες εθελοντές (τους Basij), ακόμα και εφήβους, να περπατούν πάνω σε ναρκοπέδια για να τα καθαρίσουν πριν περάσει ο τακτικός στρατός.

Αδιάλλακτη Στάση: Αρνήθηκε πολλές φορές την κατάπαυση του πυρός, δηλώνοντας ότι ο πόλεμος θα συνεχιζόταν «μέχρι την πτώση του Σαντάμ». Θεωρούσε τον πόλεμο ως μια δοκιμασία για την πίστη των Ιρανών.

Ο Στόχος: Η επιβίωση της Ισλαμικής Επανάστασης και η τιμωρία του Σαντάμ. Τελικά, αναγκάστηκε να δεχτεί την ειρήνη το 1.988 μ.Χ., παρομοιάζοντας την απόφασή του με το να «πίνει ένα ποτήρι δηλητήριο».

Ρόναλντ Ρίγκαν (ΗΠΑ): Η κυβέρνησή του στήριξε επίσημα το Ιράκ με πληροφορίες και χρήματα για να μην κερδίσει το Ιράν, αλλά ταυτόχρονα ξέσπασε το σκάνδαλο Ιράν-Κόντρα, όπου οι ΗΠΑ πούλησαν κρυφά όπλα στο Ιράν για να απελευθερώσουν ομήρους και να χρηματοδοτήσουν αντάρτες στην Νικαράγουα.

Μιχαήλ Γκορμπατσόφ / Σοβιετική Ηγεσία: Παρέμειναν ο κύριος προμηθευτής του Ιράκ, αλλά καθώς η ΕΣΣΔ αντιμετώπιζε εσωτερικά προβλήματα, προσπάθησαν να διατηρήσουν μια ισορροπία τρόμου στον Κόλπο για να μην επεκταθεί η αστάθεια στα δικά τους μουσουλμανικά εδάφη.

Το αποτέλεσμα των ενεργειών τους. Οι αποφάσεις αυτών των ηγετών οδήγησαν σε έναν πόλεμο που κράτησε 8 χρόνια, κόστισε πάνω από 1 εκατομμύριο ζωές και δεν άλλαξε καθόλου τα σύνορα των δύο χωρών. Ήταν μια από τις πιο αιματηρές και άσκοπες συγκρούσεις του 20^ου Αιώνα μ.Χ.

Είναι ενδιαφέρον να δούμε πώς η σύγχρονη ηγεσία στην περιοχή έχει "μάθει" από τα λάθη του Σαντάμ και του Χομεϊνί, αλλά και πώς η Δύση έχει εξελίξει τη στρατηγική της. Αν συγκρίνουμε το τότε με το τώρα, παρατηρούμε μια μετατόπιση από τη "μαζική σφαγή" στην "χειρουργική αποσταθεροποίηση".

Η Στρατηγική Σύγκριση: 1980 μ.Χ. με το Σήμερα. 1. Από τα "Ανθρώπινα Κύματα" στα "Σμήνη Drones". Ο Χομεϊνί έστελνε χιλιάδες ανθρώπους στα ναρκοπέδια επειδή δεν είχε τεχνολογία. Σήμερα, ο Αγιατολάχ Χαμενεΐ (ο διάδοχός του) έχει επενδύσει δισεκατομμύρια στα μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) και στους πυραύλους ακριβείας.

Τότε: Το Ιράν έχανε μια ολόκληρη γενιά νέων για να κερδίσει μερικά μέτρα γης. Τώρα: Το Ιράν χρησιμοποιεί τους Χούθι στην Υεμένη ή την Χεζμπολάχ στον Λίβανο για να χτυπά στρατηγικούς στόχους (όπως οι αφαλατώσεις και τα διυλιστήρια) χωρίς να θυσιάζει ούτε έναν Ιρανό στρατιώτη. Είναι ο "πόλεμος μέσω αντιπροσώπων" (proxy war).

2. Σαντάμ vs Σύγχρονη Δύση: Η Κατάληψη των Πηγών. Ο Σαντάμ εισέβαλε στο Χουζεστάν (την πετρελαιοφόρα επαρχία του Ιράν) με τανκς και απέτυχε οικτρά λόγω της Ιρανικής αντίστασης. Σήμερα: Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους δεν χρειάζεται να στείλουν μεραρχίες τανκς.

Ενισχύουν τις αυτονομιστικές τάσεις των Αράβων της περιοχής και των Κούρδων. Ο στόχος είναι να προκληθεί εσωτερική κατάρρευση. Αν το Χουζεστάν επαναστατήσει εσωτερικά, το Ιράν χάνει το 80% των εσόδων του από το πετρέλαιο μέσα σε μια νύχτα.

Ο "Πόλεμος των Υποδομών" στον 21^ο Αιώνα μ.Χ. Ένα από τα πιο κρίσιμα σημεία που ανέφερες είναι οι αφαλατώσεις και οι αγωγοί. Στον Περσικό Κόλπο, το νερό είναι πλέον πιο πολύτιμο από το πετρέλαιο.

Η Απειλή για το Ισραήλ και τους Άραβες: Οι χώρες του Κόλπου (Εμιράτα, Σαουδική Αραβία) και το Ισραήλ βασίζονται σχεδόν 100% στις αφαλατώσεις για να επιβιώσουν. Το Ιράν έχει αναπτύξει υποβρύχια drones και νάρκες που μπορούν να καταστρέψουν τις εισαγωγές νερού αυτών των εργοστασίων.

Η Απάντηση των ΗΠΑ: Υπάρχουν σχέδια για τη δημιουργία ενός "σιδηρού θόλου" (Iron Dome) όχι μόνο για πυραύλους, αλλά και για τις υποδομές νερού και ενέργειας. Η "ψηφιακή εισβολή" (cyber warfare) είναι πλέον το κύριο εργαλείο: οι ΗΠΑ μπορούν να κλείσουν τις αντλίες φυσικού αερίου του Ιράν από ένα γραφείο στην Ουάσινγκτον.

Το Σχέδιο για τα Νησιά και την Γη: Μια Νέα Προσέγγιση. Αντί για την ολοκληρωτική εισβολή που σχεδίαζαν παλαιότερα οι ΗΠΑ, τα σημερινά σενάρια "Leapfrog" (άλμα βατράχου) εστιάζουν στα εξής: Απομόνωση των Στενών: Κατάληψη μόνο των τριών στρατηγικών νησιών (Μεγάλο και Μικρό Τουνμπ, Άμπου Μούσα). Αυτό αρκεί για να ελέγξεις το 30% της παγκόσμιας ροής πετρελαίου.

Δημιουργία "Ζωνών Ασφαλείας": Στήριξη των Βαλούχων στα Ανατολικά και των Αζέρων στα βόρεια για να αναγκαστεί το Ιράν να αποσύρει τις δυνάμεις του από την Μέση Ανατολή και να τις στείλει στα δικά του σύνορα. Είναι το "διπλό μέτωπο" που συζητήσαμε στην αρχή, αλλά σε εσωτερικό επίπεδο.

Η ηγεσία σήμερα είναι πιο "πονηρή". Ο Σαντάμ ήταν ένας δικτάτορας παλαιάς κοπής που πίστευε στο αίμα και το σίδερο. Οι σημερινοί ηγέτες (Δυτικοί και Ιρανοί) πιστεύουν στο χάος, την οικονομική ασφυξία και την τεχνολογική δολιοφθορά. Ο πόλεμος δεν τελείωσε ποτέ· απλώς άλλαξε μορφή.

Θα είναι άραγε αυτή η εξέλιξη των πραγμάτων στις μέρες μας; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά, άλλα μόνο αν λάβουμε όλα τα κατάλληλα μέτρα ως λαός θα αποφύγουμε τις οποίες κακοτοπιές και θα φέρουμε εκ νέου την πολυαγαπημένη μας πατρίδα σε μία κατάσταση ακμής και ευημερίας.