ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΒΙΟΓΡΑΦΙΩΝ UNGERN ΚΑΙ GIRKIN

ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΒΙΟΓΡΑΦΙΩΝ Ungern ΚΑΙ Girkin

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Όπως είναι γνωστό στην διάρκεια της ιστορίας υπήρξαν πολλές ομοιότητες ιστορικών χαρακτήρων μεταξύ τους.  Η δε σύγκριση ανάμεσα στον Βαρόνο Ρομάν φον Ούνγκερν-Στέρνμπεργκ (τον «Τρελό Βαρόνο» του Ρωσικού Εμφυλίου) και τον Ιγκόρ Γκίρκιν (Στρέλκοφ) είναι συναρπαστική, καθώς και οι δύο ενσαρκώνουν τον τύπο του «ιδεολόγου πολέμαρχου» που δρα στα κενά εξουσίας της Ρωσικής Αυτοκρατορικής σφαίρας.

Παρόλο που τους χωρίζει ένας αιώνας, οι βιογραφικές και ιδεολογικές τους ομοιότητες είναι εντυπωσιακές: 1. Αριστοκρατική / Στρατιωτική Καταγωγή και Ταυτότητα. Ούνγκερν: Καταγόταν από παλιά οικογένεια Γερμανών της Βαλτικής με μακρά παράδοση στρατιωτικής υπηρεσίας στους Τσάρους. Πίστευε ακράδαντα στην ανωτερότητα της αριστοκρατίας.

Γκίρκιν: Αν και δεν είναι ευγενής, υιοθέτησε το ψευδώνυμο «Στρέλκοφ» και καλλιεργεί μια εικόνα αξιωματικού της τσαρικής εποχής. Είναι μανιακός με την ιστορική αναπαράσταση (reenactment) των Λευκών Φρουρών, ταυτιζόμενος πλήρως με το ήθος του παλαιού Ρωσικού στρατού.

2. Η Υπηρεσία στις Μυστικές Υπηρεσίες και τον Στρατό. Ούνγκερν: Υπηρέτησε ως αξιωματικός των Κοζάκων και διακρίθηκε για την αυτοκαταστροφική του γενναιότητα στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Γκίρκιν: Υπηρέτησε στην FSB (συνταγματάρχης) και συμμετείχε σε πολεμικές συγκρούσεις στην Υπερδνειστερία, τη Βοσνία και την Τσετσενία πριν την Ουκρανία. Και οι δύο είναι «άνθρωποι του πολέμου» που δεν μπορούν να προσαρμοστούν στην πολιτική ζωή εν καιρώ ειρήνης.

3. Ο Ρόλος του «Καταλύτη» σε Ξένες Περιοχές. Ούνγκερν: Το 1.920 μ.Χ. εισέβαλε στην Μογγολία με μια δική του μεραρχία, την απελευθέρωσε από τους Κινέζους και εγκαθίδρυσε μια δική του σκληρή δικτατορία, ελπίζοντας να την χρησιμοποιήσει ως βάση για την αποκατάσταση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

Γκίρκιν: Το 2014 μ.Χ. εισέβαλε στο Σλόβιανσκ με μια μικρή ομάδα ενόπλων, πυροδοτώντας τον πόλεμο στο Ντονμπάς. Λειτούργησε ως ανεξάρτητος παίκτης που «ανάγκασε» το Κρεμλίνο να εμπλακεί περισσότερο, ακριβώς όπως ο Ούνγκερν προσπαθούσε να σύρει τους Λευκούς σε μια ασιατική σταυροφορία.

4. Μυστικιστικός Μοναρχισμός και Αντι-φιλελευθερισμός. Ούνγκερν: Πίστευε ότι η μοναρχία είναι το μόνο νόμιμο πολίτευμα και έβλεπε την Δύση ως πηγή διαφθοράς και επανάστασης. Συνδύαζε την Ορθοδοξία με τον Βουδισμό σε ένα εκρηκτικό μεταφυσικό μείγμα. Γκίρκιν: Είναι φανατικός μοναρχικός. Θεωρεί την φιλελεύθερη δημοκρατία «θανάσιμο εχθρό» της Ρωσίας και πιστεύει ότι η χώρα πρέπει να κυβερνηθεί από έναν αυταρχικό ηγέτη με Ορθόδοξη πίστη.

5. Η Σύγκρουση με την Κεντρική Εξουσία. Ούνγκερν: Περιφρονούσε την ηγεσία των Λευκών Φρουρών (όπως τον Ναύαρχο Κολτσάκ) θεωρώντας τους πολύ μετριοπαθείς και ανίκανους. Γκίρκιν: Έγινε ο πιο σκληρός κριτής του Πούτιν και της στρατιωτικής ηγεσίας (Σοϊγκού), κατηγορώντας τους για αναποφασιστικότητα και προδοσία των ρωσικών ιδανικών. Αυτή η «αλαζονεία του ιδεολόγου» οδήγησε και τους δύο στο περιθώριο.

6. Η Τραγική/Μοιραία Κατάληξη. Ούνγκερν: Προδόθηκε από τους δικούς του άνδρες, συνελήφθη από τους Μπολσεβίκους και εκτελέστηκε το 1.921 μ.Χ. Γκίρκιν: Μετά από χρόνια ως «ελεύθερος σκοπευτής» στα social media, συνελήφθη από το ίδιο το καθεστώς που βοήθησε να επεκταθεί και βρίσκεται στη φυλακή. Και οι δύο κατέληξαν θύματα του συστήματος που θεωρούσαν ότι δεν ήταν «αρκετά σκληρό».

Η πιθανότητα ο Γκίρκιν να μετατραπεί σε «μάρτυρα» είναι ο μεγαλύτερος πονοκέφαλος της FSB, καθώς η ιστορία της Ρωσίας έχει δείξει ότι οι φυλακισμένοι ιδεολόγοι συχνά επιστρέφουν ως «σωτήρες». Ας δούμε πώς ο Γκίρκιν και ο Ούνγκερν οραματίζονταν την Ρωσία ως ένα Στρατιωτικό-Μοναστικό Κράτος μέσα στο πλαίσιο της Ευρασίας.

1. Ο Γκίρκιν: Μάρτυρας ή Λήθη; Το Σενάριο της Λήθης: Το Κρεμλίνο προσπαθεί να τον «θάψει» στην γραφειοκρατία των φυλακών. Χωρίς πρόσβαση στο Telegram, ο Γκίρκιν κινδυνεύει να ξεπεραστεί από τα γεγονότα. Αν ο πόλεμος τελειώσει ή παγώσει, η ρητορική του θα μοιάζει με αναχρονισμό.

Το Σενάριο του Μάρτυρα: Αν η Ρωσία υποστεί μια μεγάλη ήττα ή μια οικονομική κατάρρευση, ο Γκίρκιν θα θεωρηθεί ο «προφήτης» που προειδοποιούσε και τιμωρήθηκε από τους προδότες. Σε αυτή την περίπτωση, η αποφυλάκισή του από μια νέα επαναστατική κυβέρνηση θα τον έχριζε αυτόματα πνευματικό ηγέτη της νέας Ρωσίας.

2. Το Όραμα της Ευρασίας (Eurasianism). Και οι δύο βλέπουν την Ρωσία όχι ως Ευρωπαϊκό κράτος, αλλά ως την καρδιά της Ευρασίας (Heartland), μια ξεχωριστή οντότητα που πρέπει να κυριαρχήσει στην ήπειρο.

Ούνγκερν (Ο Ασιατικός Δρόμος): Πίστευε ότι η Ευρώπη είναι πνευματικά νεκρή. Οραματιζόταν μια «Μεγάλη Μογγολική Αυτοκρατορία» που θα ξεκινούσε από την Ασία για να καθαρίσει τη Ρωσία και την Ευρώπη από τον υλισμό. Η Ευρασία γι' αυτόν ήταν το πεδίο μιας μεταφυσικής μάχης.

Γκίρκιν (Ο Ορθόδοξος Δρόμος): Βλέπει την Ευρασία ως τον «ζωτικό χώρο» της Ρωσίας. Η Ουκρανία, η Λευκορωσία και το Καζακστάν δεν είναι γείτονες, αλλά αναπόσπαστα κομμάτια ενός ενιαίου Ορθόδοξου σώματος. Για τον Γκίρκιν, η Ευρασία είναι το ανάχωμα ενάντια στην «παρακμιακή» Δύση.

3. Πώς θα έχτιζαν το Στρατιωτικό-Μοναστικό Κράτος. Αν ο Ούνγκερν πετύχαινε το 1.921 μ.Χ. ή ο Γκίρκιν το 2026 μ.Χ., η Ρωσία θα μεταμορφωνόταν με τους εξής τρόπους: Α. Η Ιδεολογία: "Προσευχή και Πυροβολικό" Το κράτος δεν θα είχε πολίτες, αλλά πιστούς στρατιώτες.

Ούνγκερν: Επέβαλε ασκητική ζωή στους άνδρες του. Οι αξιωματικοί απαγορευόταν να πίνουν ή να διασκεδάζουν. Η καθημερινότητα ήταν ένας συνδυασμός σκληρής εκγύμνασης και θρησκευτικών τελετών.

Γκίρκιν: Οραματίζεται μια κοινωνία όπου η Ορθοδοξία είναι ο ηθικός κώδικας του στρατού. Οι "άθεοι" στρατηγοί θα αντικαθίσταντο από αξιωματικούς-πολεμιστές που θα έβλεπαν την μάχη ως θρησκευτικό καθήκον.

Β. Η Οικονομία: "Αυτάρκεια και Θυσία". Κατάργηση της Πολυτέλειας: Κάθε μορφή καταναλωτισμού θα θεωρούνταν "δυτική μόλυνση". Κρατικός Έλεγχος: Η οικονομία θα λειτουργούσε μόνο για την επιβίωση του στρατού και του λαού. Ο πλούτος των ολιγαρχών θα δημευόταν για να χτιστούν μοναστήρια-φρούρια και στρατιωτικές ακαδημίες.

Γ. Η Κοινωνική Δομή: "Η Νέα Ιεραρχία". Στρατιωτική Κάστα: Στην κορυφή θα βρισκόταν μια ελίτ αξιωματικών που θα ζούσαν σχεδόν μοναστικά (χωρίς περιττά πλούτη). Αγροτική Βάση: Επιστροφή στις ρίζες. Ο λαός θα ζούσε σε κοινότητες (obshchina), δουλεύοντας την γη και έτοιμος ανά πάσα στιγμή για επιστράτευση.

Το Αποτέλεσμα: Μια "Ορθόδοξη Σπάρτη". Ένα τέτοιο κράτος θα ήταν αδιαπέραστο από εξωτερικές επιρροές. Στις διεθνείς σχέσεις: Δεν θα υπήρχε διπλωματία, μόνο "ανακωχές" ή "πόλεμοι". Στην εσωτερική ζωή: Η FSB θα μετατρεπόταν σε μια "Ιερά Εξέταση" που θα κυνηγούσε όχι μόνο την προδοσία, αλλά και την "πνευματική παρέκκλιση".

Ούτε ο Ούνγκερν ούτε ο Γκίρκιν είναι «τεχνοφοβικοί» με την έννοια του Λουδίτη. Αντιθέτως, και οι δύο αντιλαμβάνονται την τεχνολογία ως ένα πανίσχυρο εργαλείο για την επιβολή της θέλησής τους, αρκεί αυτή να υπηρετεί την Ιδέα και όχι την «καταναλωτική μαλθακότητα».Ας δούμε πώς θα ενσωμάτωναν την υψηλή τεχνολογία στο Στρατιωτικό-Μοναστικό Κράτος τους:

Για έναν ηγέτη σαν τον Γκίρκιν, η τεχνολογία δεν είναι για να κάνει τη ζωή του πολίτη πιο εύκολη, αλλά για να κάνει το κράτος πιο φονικό.Cyber-Monasticism: Θα βλέπαμε την δημιουργία ειδικών ταγμάτων εντός των μυστικών υπηρεσιών που θα ασχολούνταν αποκλειστικά με τον κυβερνοπόλεμο.

Οι χάκερ δεν θα ήταν «geek» σε γραφεία, αλλά «ψηφιακοί μοναχοί» που θα θεωρούσαν την κατάρρευση ενός δυτικού δικτύου ως θρησκευτικό καθήκον. Drones & AI: Ο Γκίρκιν έχει ασκήσει δριμεία κριτική για την καθυστέρηση της Ρωσίας στα drones.

Στο κράτος του, η τεχνητή νοημοσύνη θα χρησιμοποιούνταν για την απόλυτη επιτήρηση (surveillance) και την αυτοματοποίηση των συνόρων. Θα ήταν μια «High-Tech Σπάρτη».2. Το Παράδειγμα του Ούνγκερν (Θωρακισμένα Τρένα).

Ο Ούνγκερν, αν και οραματιζόταν αρχέγονες Αυτοκρατορίες, λάτρευε τα θωρακισμένα τρένα και το πυροβολικό. Τα χρησιμοποιούσε ως «σιδερένια τέρατα» για να τρομοκρατεί τους εχθρούς του, συνδυάζοντας την τεχνολογία της εποχής του με τον ψυχολογικό πόλεμο. Αν ζούσε σήμερα, ο Ούνγκερν θα ήταν ο πρώτος που θα επένδυε σε υπερηχητικούς πυραύλους (hypersonic missiles), βλέποντάς τους ως «κεραυνούς» που τιμωρούν την «ασεβή» Δύση.

Η Οικονομία της "Τεχνολογικής Αυτάρκειας". Το πρόβλημα που θα αντιμετώπιζαν είναι η εξάρτηση από τα ξένα μικροτσίπ. Πώς θα το έλυναν; Τομέας. Στρατηγική Γκίρκιν/Στρατηγού Χ. Μικροτσίπ. Ολοκληρωτική κατασκοπεία και «μαύρη αγορά» μέσω Κίνας/Ασίας. Social Media. Κατάργηση των δυτικών πλατφορμών.

Δημιουργία ενός «Κλειστού Διαδικτύου» (Runet) για τον έλεγχο των συνειδήσεων.ΕνέργειαΠλήρης πυρηνοποίηση. Η ενέργεια θα ήταν κρατικό μονοπώλιο για την συντήρηση των στρατιωτικών υποδομών.

Η Σύγκρουση: Τεχνολογία vs. Πνευματικότητα. Εδώ βρίσκεται η λεπτή ισορροπία. Ένα στρατιωτικό-μοναστικό κράτος πρέπει να χρησιμοποιεί την τεχνολογία χωρίς να επιτρέπει στους πολίτες του να «εθιστούν» σε αυτήν.

Περιορισμένη Πρόσβαση:  Τα smartphones και το ελεύθερο internet θα θεωρούνταν «πύλες του διαβόλου» ή εργαλεία δυτικής προπαγάνδας. Τεχνολογία για την Ελίτ:  Η υψηλή τεχνολογία θα ήταν προνόμιο μόνο της στρατιωτικής κάστας.  Ο απλός λαός θα ενθαρρυνόταν να ζει «παραδοσιακά», δουλεύοντας στην γη ή στα εργοστάσια όπλων.

Το Συμπέρασμα. Ο Γκίρκιν και οι όμοιοί του δεν είναι εχθροί της επιστήμης· είναι εχθροί του φιλελεύθερου τρόπου ζωής που συνοδεύει συνήθως την τεχνολογία στην Δύση. Θέλουν την τεχνολογία της Silicon Valley με την πειθαρχία του Άγιου Όρους και την σκληρότητα των Gulag.

Θα είναι άραγε αυτή η εξέλιξη των πραγμάτων στις μέρες μας; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά, άλλα μόνο αν λάβουμε όλα τα κατάλληλα μέτρα ως λαός θα αποφύγουμε τις οποίες κακοτοπιές και θα φέρουμε εκ νέου την πολυαγαπημένη μας πατρίδα σε μία κατάσταση ακμής και ευημερίας.