ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΜΙΚΡΕΣ ΚΑΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΕΣ ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΕΠΑΝΑΛΗΨΕΙΣ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΣΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ 22

ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΜΙΚΡΕΣ ΚΑΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΕΣ ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΕΠΑΝΑΛΗΨΕΙΣ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΣΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ 22

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Ως γνωστόν, ο περισσότερος κόσμος γνωρίζει μόνο τα σημαντικότερα και διασημότερα περιστατικά και προσωπικότητες της ιστορίας, τα οποία την επηρέασαν και διαμόρφωσαν σημαντικά με τις πράξεις τους, και των οποίων πολλές φορές ο βίος και οι πράξεις μοιάζουν καταπληκτικά.

Όμως υπάρχουν και λιγότερο γνωστές ιστορικές ομοιότητες προσώπων και γεγονότων στην ιστορία που διαμόρφωσαν σημαντικά σε αυτή. Κάποιες από αυτές αναφέρονται και στο παρόν άρθρο.

Έτσι, αποτυχημένη εισβολή, ανταρτοπόλεμος και ήττα Ιουλιανού σε Περσία και αποτυχία του κατάληψης Κτησιφώντα από αντίσταση Περσών και υποχώρηση του από καμένη γη, ανταρτοπόλεμο και ξηρασία και πλήρη ήττα του σαν αποτυχημένες εισβολές, ανταρτοπόλεμος και ήττα Κάρολου ΙΒ’ Σουηδίας, Ναπολέοντα και Χίτλερ σε Ρωσία και αποτυχία τους κατάληψης Μόσχας από αντίσταση Ρώσων και υποχώρηση του από καμένη γη, ανταρτοπόλεμο και Ρωσικό Χειμώνα και πλήρη ήττα τους.

Οι σύγχρονοι στρατιώτες κουβαλούν τον οπλισμό τους σαν τους Αρχαίους Ρωμαίους λεγεωνάριους.

Μετεωρίτης έπεσε πριν θάνατο Καίσαρα και πριν μάχη σε Πύλες Τραϊανού και πριν μάχη την μάχη στην Ορτά της Φρυγίας (74 π.Χ.), κατά την διάρκεια του Τρίτου Μιθριδατικού Πολέμου ανάμεσα στην Ρωμαϊκή Δημοκρατία και το Βασίλειο του Πόντου.

Έσπασαν φράγματα οι Πέρσες με εισβολή Ιουλιανού και οι Κινέζοι σε περίπτωση της τεχνητής πλημμύρας του Κίτρινου Ποταμού το 1.938 μ.Χ. κατά την διάρκεια του Β' Σινο-Ιαπωνικού Πολέμου, ο εθνικιστικός στρατός της Κίνας υπό τις διαταγές του Τσιάνγκ Κάι-Σεκ βρισκόταν σε απελπιστική θέση, καθώς τα Ιαπωνικά στρατεύματα προήλαυναν ταχύτατα στο εσωτερικό της χώρας

Τα ορμητικά νερά του ποταμού άλλαξαν πορεία και πλημμύρισαν χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα καλλιεργήσιμης γης, καταστρέφοντας σιδηροδρομικές γραμμές, γέφυρες και υποδομές. Οι απώλειες: Η στρατηγική αυτή πέτυχε μεν τον σκοπό της, καθυστερώντας τους Ιάπωνες για μερικούς μήνες, αλλά το τίμημα για τον άμαχο πληθυσμό ήταν τρομακτικό.

Η Κινεζική κυβέρνηση δεν είχε προειδοποιήσει τους πολίτες της. Υπολογίζεται ότι πνίγηκαν ακαριαία από 30.000 έως 89.000 άνθρωποι, ενώ ο συνολικός αριθμός των νεκρών από τις πλημμύρες, τον λιμό και τις αρρώστιες που ακολούθησαν άγγιξε τις 400.000 με 500.000 (ή και περισσότερους κατά κάποιες εκτιμήσεις) Κινέζους αμάχους. Επιπλέον, περίπου 5 εκατομμύρια άνθρωποι έμειναν άστεγοι και έγιναν πρόσφυγες.

Άλλες ιστορικές περιπτώσεις στην Κίνα. Η χρήση του νερού ως όπλου (υδρολογικός πόλεμος) έχει βαθιές ρίζες στην κινεζική ιστορία:

1. Δυναστεία Βόρειων Σονγκ (1.128 μ.Χ.): Τα κυβερνητικά στρατεύματα έσπασαν αναχώματα του Κίτρινου Ποταμού σε μια αποτυχημένη προσπάθεια να σταματήσουν την εισβολή των Τζούρτσεν (δυναστεία Τζιν), προκαλώντας τεράστια οικολογική καταστροφή.

2. Πολιορκία της Καϊφένγκ (1.642 μ.Χ.): Κατά την διάρκεια των εξεγέρσεων των αγροτών, τα αναχώματα έσπασαν ξανά κοντά στην πόλη Καϊφένγκ (είτε από τον κυβερνητικό στρατό της δυναστείας Μινγκ για να πνίξει τους αντάρτες είτε από τους ίδιους τους αντάρτες), με αποτέλεσμα να πλημμυρίσει η πόλη και να πεθάνουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι.

3. Πόλεμος της Κορέας (.1951 μ.Χ.): Κατά την διάρκεια του πολέμου, οι κομμουνιστικές δυνάμεις (Κινέζοι και Βορειοκορεάτες) άνοιξαν τις πύλες του φράγματος Χουατσόν (Hwacheon Dam) για να προκαλέσουν τεχνητή πλημμύρα στον ποταμό Χαν, καταστρέφοντας τις πλωτές γέφυρες των Ηνωμένων Εθνών downstream

Ο Υπολοχαγός Ουίλιαμ Κόλευ με στρατιώτες έκανε σφαγή Μάι Λάι και τον σταμάτησε ο οδηγός ελικοπτέρου Χιου Τόμσον που σταμάτησε ελικόπτερο του αναμεσά σε άμαχους και σε στρατιώτες Κόλευ, διέταξε στρατιώτες του να σημαδέψουν με πολυβόλα τους στρατιώτες Κόλευ και να τους ρίξουν αν δεν σταματούσαν και απομάκρυνε πολλούς άμαχους με ελικόπτερο του από σημείο.

Η περίπτωση του Χιου Τόμσον Τζούνιορ (Hugh Thompson Jr.) στην σφαγή του Μάι Λάι το 1.968 μ.Χ. αποτελεί ένα από τα πιο εμβληματικά και καταγεγραμμένα παραδείγματα «ένοπλης ηθικής παρέμβασης» στην παγκόσμια στρατιωτική ιστορία.

Η στάση του να στρέψει τα όπλα του δικού του στρατού ενάντια σε συμπολεμιστές του για να σώσει αμάχους είναι εξαιρετικά σπάνια, καθώς η στρατιωτική εκπαίδευση βασίζεται στην τυφλή υπακοή και την συναδελφικότητα.

Ωστόσο, η ιστορία έχει καταγράψει μερικές ακόμη παρόμοιες περιπτώσεις όπου στρατιώτες εναντιώθηκαν δυναμικά, αποφασιστικά ή και με την χρήση βίας στα εγκλήματα πολέμου των δικών τους ανθρώπων:

1. Η εξέγερση των Γερμανών στρατιωτών στο Φρέντισλαντ (Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, 1.945 μ.Χ.). Προς το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, στο χωριό Φρέντισλαντ (Fridolfing/κατεχόμενη Ευρώπη), μια ομάδα φανατικών αξιωματικών των SS διέταξε την εκτέλεση αιχμαλώτων πολέμου και ντόπιων αμάχων που θεωρούνταν «προδότες».

• Η παρέμβαση: Στρατιώτες της Γερμανικής Βέρμαχτ (του τακτικού στρατού), εξοργισμένοι από τις συνεχιζόμενες θηριωδίες των SS, αρνήθηκαν να εκτελέσουν τις διαταγές. Η σύγκρουση: Οι στρατιώτες της Βέρμαχτ έστρεψαν τα όπλα τους κατά των SS, ξεκινώντας μια κανονική ανταλλαγή πυρών μεταξύ ομόθρησκων και συμπατριωτών στρατιωτών. Κατάφεραν να αφοπλίσουν τους άνδρες των SS και να σώσουν τους αμάχους λίγες μέρες πριν την άφιξη των Συμμάχων.

2. Άλμπερτ Μπάτελ (Albert Battel) – Η ένοπλη αντίσταση στα SS στο Πσέμισλ (1.942 μ.Χ.). Ο Άλμπερτ Μπάτελ ήταν 51 ετών, δικηγόρος στο επάγγελμα και έφεδρος υπολοχαγός του Γερμανικού στρατού (Βέρμαχτ) στην κατεχόμενη Πολωνία.

• Η παρέμβαση: Όταν τον Ιούλιο του 1.942 μ.Χ. τα SS ετοιμάζονταν να εξαπολύσουν την πρώτη μεγάλη εκκαθάριση της Εβραϊκής συνοικίας στο Πσέμισλ, ο Μπάτελ, σε συνεννόηση με τον διοικητή του, διέταξε να αποκλειστεί η γέφυρα του ποταμού Σαν, η οποία ήταν η μοναδική είσοδος στο γκέτο.

• Η απειλή βίας: Όταν τα καμιόνια των SS εμφανίστηκαν, οι στρατιώτες του Μπάτελ έστησαν πολυβόλα και τους ξεκαθάρισαν ότι αν επιχειρήσουν να περάσουν, θα ανοίξουν πυρ. Ενώ τα SS υποχωρούσαν προσωρινά, ο Μπάτελ εισήλθε στο γκέτο με στρατιωτικά φορτηγά και φυγάδευσε έως και 500 Εβραίους εργάτες με τις οικογένειές τους, μεταφέροντας τους στα στρατώνα της Βέρμαχτ για προστασία. Μετά τον πόλεμο, τιμήθηκε ως «Δίκαιος των Εθνών».

3. Αντόν Σμιντ (Anton Schmid) – Ο υπαξιωματικός που εκτελέστηκε από τους δικούς του (1.941 μ.Χ.-1.942 μ.Χ.). Ο Αντόν Σμιντ ήταν Αυστριακός υπαξιωματικός (λοχίας) της Βέρμαχτ, σταθμευμένος στο Βίλνιους της Λιθουανίας.

• Η παρέμβαση: Βλέποντας τις μαζικές σφαγές των Εβραίων από τις ναζιστικές μονάδες Einsatzgruppen, ο Σμιντ χρησιμοποίησε τα στρατιωτικά του οχήματα για να μεταφέρει κρυφά εκατοντάδες Εβραίους σε ασφαλέστερες περιοχές και τους προμήθευσε με πλαστά στρατιωτικά έγγραφα.

• Το τέλος: Η δράση του ανακαλύφθηκε από την Γερμανική στρατιωτική αστυνομία. Συνελήφθη, δικάστηκε από Γερμανικό στρατοδικείο για προδοσία και εκτελέστηκε με τουφεκισμό από τους ίδιους του τους συμπατριώτες τον Απρίλιο του 1.942 μ.Χ., αρνούμενος μέχρι τέλους να μετανιώσει για το γεγονός ότι έσωσε ανθρώπινες ζωές.

4. Η ανταρσία του Καστέλ Μπουονόβο (Ιταλικός Στρατός, Β' Παγκόσμιος Πόλεμος). Κατά την Ιταλική κατοχή στα Βαλκάνια (στην Γιουγκοσλαβία), υπήρξαν περιπτώσεις όπου ορισμένοι Ιταλοί διοικητές αρνήθηκαν να συμμορφωθούν με τις σκληρές διαταγές αντιποίνων της ανώτατης διοίκησης (που περιλάμβαναν καύση χωριών και εκτελέσεις ομήρων).

• Η παρέμβαση: Σε συγκεκριμένο επεισόδιο, Ιταλοί στρατιώτες αρνήθηκαν να πυροβολήσουν μια ομάδα αμάχων χωρικών. Όταν ο φανατικός αξιωματικός των φασιστικών Μελανοχιτών (Camicie Nere) απείλησε να εκτελέσει ο ίδιος τους στρατιώτες για ανυπακοή, οι στρατιώτες της μονάδας έστρεψαν τα όπλα τους στον αξιωματικό τους, τον αμπόδισαν με την βία και διέλυσαν το εκτελεστικό απόσπασμα, επιτρέποντας στους αμάχους να διαφύγουν στο δάσος.

5. Το φαινόμενο του "Fragging" στο Βιετνάμ (1.969 μ.Χ.-1.972 μ.Χ.). Αν και δεν πρόκειται για μία μεμονωμένη ηρωική ιστορία διάσωσης όπως του Τόμσον, το φαινόμενο του fragging (η σκόπιμη δολοφονία ή απόπειρα δολοφονίας ανώτερων αξιωματικών από τους ίδιους τους στρατιώτες τους, συνήθως με χειροβομβίδα κρούσης) χρησιμοποιήθηκε συχνά στο Βιετνάμ ως έσχατο μέσο πρόληψης εγκλημάτων πολέμου.

• Η παρέμβαση: Προς το τέλος του πολέμου, το ηθικό του Αμερικανικού στρατού είχε καταρρεύσει. Όταν κάποιοι φανατικοί ή επιθετικοί αξιωματικοί διέταζαν «εκκαθαρίσεις» χωριών, παράνομες εκτελέσεις αιχμαλώτων ή επιθέσεις αυτοκτονίας, οι στρατιώτες τους, για να αποφύγουν να γίνουν σφαγείς ή θύματα, τους προειδοποιούσαν κρυφά. Αν ο αξιωματικός επέμενε, τον εξουδετέρωναν (πυροβολώντας τον στο πεδίο της μάχης ή ρίχνοντας χειροβομβίδα στην σκηνή του το βράδυ), προκειμένου να σταματήσουν την διαταγή.

Το κοινό στοιχείο: Όπως ακριβώς συνέβη και με τον Χιου Τόμσον (ο οποίος αρχικά αντιμετωπίστηκε ως προδότης από τον στρατό των ΗΠΑ και την χώρα του, πριν αναγνωριστεί η ηρωική του πράξη δεκαετίες αργότερα), οι άνδρες αυτοί πλήρωσαν βαρύ τίμημα.

Η επιλογή να στρέψεις το όπλο σου στο «δικό σου» στρατόπεδο απαιτεί μεγαλύτερο ψυχικό σθένος από το να αντιμετωπίσεις τον εχθρό, καθώς σε μετατρέπει ακαριαία σε «προδότη» για την δική σου πλευρά, προκειμένου να παραμείνεις πιστός στις πανανθρώπινες αξίες.

Η μάχη σε Πύλες Τραϊανού οδήγησε σε ήττα Βασίλειου Β’ Βουλγαροκτόνου από Βουλγάρους, με ίδιο ακριβώς τρόπο με μάχη Ροσανμπό Καρλομάγνο και Ροδαλό από Βάσκους και μάχη Μυριοκέφαλο Μανουήλ Α’ Κομνηνό από Σελτζούκους Τούρκους.

Τόσο ο Ουέιβελ όσο και ο Μοσέ Νταγιάν έχασαν και οι 2 το ένα μάτι τους σε μάχες.

Γίνονταν εξορίες από κράτος και με ψηφοφορία σε Αρχαία Ελλάδα και Ρώμη.

Η αποτυχημένη προσπάθεια δολοφονίας του Κεμάλ το 1.926 μ.Χ. από το Δίκτυο των Νεότουρκων θυμίζει την αποτυχημένη προσπάθεια δολοφονίας του Ερντογάν το 2016 μ.Χ. με πραξικόπημα από τους κεμαλικούς και την Οργάνωση Γκιουλέν ενώ και τα 2 έγιναν μετά από ταραχές και άγρια καταστολή και βία στις Κουρδικές Περιοχές, ενώ και στις δυο περιπτώσεις οι Κεμάλ και Ερντογάν που πληροφορήθηκαν τα σχέδια των εχθρών τους τους κατέστειλαν πλήρως, επέβαλαν κατάσταση έκτακτης ανάγκης/δικτατορία, επέβαλαν απολυτή λογοκρισία σε τύπο και έδιωξαν εχθρούς τους από κρατικές θέσεις, στρατό και αστυνομία, ενώ πιο πριν ο Κεμάλ ειχε πάρει μετρά κατά ισλάμ και υπέρ κοσμικού κράτους και ο Ερντογάν πάρει μέτρα κατά κεμαλικού και υπέρ ισλαμιστικού κράτους.  

12 Διάσημοι Ηγέτες που Έζησαν Διπλή Ζωή.

 Σε όλη την ιστορία, μερικοί από τους πιο εμβληματικούς ηγέτες έχουν ζήσει μυστικές ζωές, άγνωστες στο κοινό. Αυτές οι αποκαλύψεις προσθέτουν επίπεδα ίντριγκας στις καλά τεκμηριωμένες περσόνες τους.

Από μυστικές επιχειρήσεις και καλλιτεχνικές αναζητήσεις μέχρι παράνομες σχέσεις και ασυνήθιστα χόμπι, αυτοί οι ηγέτες έζησαν διπλές ζωές που συχνά αψηφούν τις παραδοσιακές αφηγήσεις που σχετίζονται με την δημόσια εικόνα τους. Εξερευνήστε τις συναρπαστικές ιστορίες πίσω από αυτούς τους 21 διάσημους ηγέτες που κατέκτησαν την τέχνη της διπλής ύπαρξης.

1. Ουίνστον Τσώρτσιλ – Ηγέτης πολέμου και μυστικός κατάσκοπος.

Ουίνστον Τσώρτσιλ – Ηγέτης Πολέμου & Μυστικός Κατάσκοπος. Ενώ ο Ουίνστον Τσώρτσιλ είναι γνωστός για την ηγετική του ικανότητα κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, λίγοι γνωρίζουν τις πρώτες του κατασκοπευτικές δραστηριότητες.

Στην ηλικία των 30 ετών, συμμετείχε σε εργασίες πληροφοριών, εκτελώντας μυστικές αποστολές στην Κούβα και την Νότια Αφρική. Αυτές οι εμπειρίες διαμόρφωσαν τη στρατηγική του ικανότητα και την κατανόησή του για την παγκόσμια πολιτική. Ο χρόνος που υπηρέτησε ως κατάσκοπος τον δίδαξε τις περιπλοκές των μυστικών επιχειρήσεων, συμβάλλοντας στις πολεμικές του στρατηγικές.

Ο διπλός ρόλος του Τσώρτσιλ ως ηγέτη πολέμου και μυστικού πράκτορα υπογραμμίζει την πολυπλοκότητα του χαρακτήρα του και το βάθος της δέσμευσής του στην χώρα του. Οι μυστικές του αποστολές παραμένουν ένα λιγότερο γνωστό αλλά σημαντικό μέρος της κληρονομιάς του, αναφέρει το backintimetoday.com

2. Ιωσήφ Στάλιν – Σοβιετικός δικτάτορας και πρώην ληστής τραπεζών.

Ο ηγεμόνας της ΕΣΣΔ, είχε ένα σκοτεινό παρελθόν που σημαδεύτηκε από εγκληματική δραστηριότητα. Στα 20 του, ενορχήστρωσε ληστείες τραπεζών για να χρηματοδοτήσει τον μπολσεβίκικο σκοπό. Αυτές οι ληστείες δεν ήταν απλώς πράξεις εξέγερσης, αλλά στρατηγικές κινήσεις για την εξασφάλιση οικονομικών πόρων για την επανάσταση.

Η μετάβαση του Στάλιν από επαναστάτη σε δικτάτορα αποκαλύπτει μια σύνθετη προσωπικότητα που διαμορφώθηκε από την αναγκαιότητα και την φιλοδοξία. Οι δεξιότητες που βελτίωσε κατά την διάρκεια των εγκληματικών του ημερών αργότερα βοήθησαν στην άνοδό του στην εξουσία. Η ιστορία της ζωής του υπογραμμίζει την περίπλοκη αλληλεπίδραση μεταξύ των δημόσιων και των ιδιωτικών του προσπαθειών, καταδεικνύοντας την αδιάκοπη επιδίωξή του για έλεγχο.

3. Βενιαμίν Φραγκλίνος – Ιδρυτής και Λαθρέμπορος;

Βενιαμίν Φραγκλίνος – Ιδρυτής και Λαθρέμπορος; Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος, ένας σεβαστός Ιδρυτής Πατέρας των Ηνωμένων Πολιτειών, μπορεί να είχε ασχοληθεί με το λαθρεμπόριο πριν από την Επανάσταση. Στα 40 του, ο Φραγκλίνος ήταν βαθιά αναμεμειγμένος στο αποικιακό εμπόριο και κάποιοι υποστηρίζουν ότι χρησιμοποίησε αυτή την θέση για να παρακάμψει κρυφά τους Βρετανικούς περιορισμούς.

Οι φήμες για την εμπλοκή του στο λαθρεμπόριο προσθέτουν ένα επίπεδο ίντριγκας στην ρεαλιστική του προσωπικότητα. Αυτή η παράνομη δραστηριότητα, αν αληθεύει, αναδεικνύει την ευρηματικότητα και την προθυμία του Φραγκλίνου να αμφισβητήσει καταπιεστικά συστήματα.

Είτε πρόκειται για γεγονός είτε για εικασία, αυτές οι ιστορίες συμβάλλουν στο μυστήριο που περιβάλλει τον χαρακτήρα του, παρουσιάζοντάς τον ως έναν οξυδερκή και προσαρμόσιμο ηγέτη σε ταραγμένες εποχές.

4. Βασίλισσα Ελισάβετ Α΄ – Η «Παρθένος Βασίλισσα» που είχε κρυφούς εραστές;

Βασίλισσα Ελισάβετ Α΄ – Η. Γνωστή ως η «Παρθένος Βασίλισσα», η βασιλεία της Ελισάβετ Α΄ σημαδεύτηκε από φήμες για μυστικές σχέσεις. Στα 30 της, ψίθυροι για σχέσεις με τον Ρόμπερτ Ντάντλεϊ και άλλους στροβιλίζονταν στην Αγγλική αυλή. Παρά την δημόσια εικόνα της για αγνότητα, αυτές οι φερόμενες σχέσεις υποδηλώνουν μια πιο εκλεπτυσμένη προσωπική ζωή.

Οι φήμες, είτε αληθινές είτε όχι, υπογραμμίζουν την έξυπνη πλοήγηση της Ελισάβετ στην πολιτική της αυλής. Η ικανότητά της να διατηρεί την εξουσία ενώ διαχειρίζεται τις προσωπικές σχέσεις αποκαλύπτει μια ηγέτιδα που είναι επιδέξια στην εξισορρόπηση της δημόσιας και της ιδιωτικής σφαίρας. Τέτοιες ιστορίες, αληθινές ή όχι, προσθέτουν ένα ανθρώπινο στοιχείο στην ιστορική κληρονομιά της, εμπλουτίζοντας την αφήγηση της βασιλείας της.

5. Αβραάμ Λίνκολν – Παλαιστής & Μυστικός Ερευνητής.

Αβραάμ Λίνκολν – Παλαιστής & Μυστικός Ερευνητής. Πριν γίνει ο Μέγας Απελευθερωτής, ο Αβραάμ Λίνκολν ήταν ένας τρομερός παλαιστής με μόνο μία καταγεγραμμένη ήττα. Στα 20 του, ήταν γνωστός για την σωματική του ανδρεία στο ρινγκ, συχνά διασκεδάζοντας τους ντόπιους με τους αγώνες του.

Αργότερα, οι ερευνητικές ικανότητες του Λίνκολν ήρθαν στο προσκήνιο όταν μετακόμισε ως μυστικός πράκτορας για να αποκαλύψει ένα πλαστό κύκλωμα. Αυτή η λιγότερο γνωστή πτυχή της ζωής του υπογραμμίζει το θάρρος και την αποφασιστικότητά του να υπερασπιστεί την δικαιοσύνη. Τα διπλά ταλέντα του Λίνκολν στην πάλη και την έρευνα καταδεικνύουν έναν σύνθετο χαρακτήρα αφοσιωμένο στην ακεραιότητα και την αλήθεια, χαρακτηριστικά που θα καθόριζαν την προεδρία του.

6. Ναπολέων Βοναπάρτης – Αυτοκράτορας & Συγγραφέας Ρομαντικών Μυθιστορημάτων.

Ναπολέων Βοναπάρτης – Αυτοκράτορας & Συγγραφέας Ρομαντικών Μυθιστορημάτων. Ο Ναπολέων Βοναπάρτης, γνωστός ως στρατιωτική ιδιοφυΐα, έτρεφε μια ρομαντική πλευρά. Στα 26 του, έγραψε το «Κλισόν και Ευγενία», ένα μυθιστόρημα εμπνευσμένο από τον δικό του αποτυχημένο έρωτα. Αυτή η λογοτεχνική προσπάθεια αποκαλύπτει μια πιο ήπια, πιο εσωστρεφή πλευρά του φιλόδοξου ηγέτη.

Το μυθιστόρημα, γεμάτο πάθος και λαχτάρα, έρχεται σε έντονη αντίθεση με τη δημόσια εικόνα του ως αυστηρού στρατιωτικού τακτικού. Προσφέρει μια ματιά στις προσωπικές του ευπάθειες και φιλοδοξίες. Η διπλή ζωή του Ναπολέοντα ως αυτοκράτορα και μυθιστοριογράφου υπογραμμίζει την πολύπλευρη φύση του χαρακτήρα του, προσθέτοντας βάθος στην κατανόησή μας για την κληρονομιά του.Βιβλία Βιολογίας

7. Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ – Ιδρυτής της Τουρκίας & Heavy Partier.

Mustafa Kemal Atatürk – Ιδρυτής και Heavy Partier της Τουρκίας. Ο Μουσταφά Κεμάλ Αττατούρκ, ο ιδρυτής της σύγχρονης Τουρκίας, ήταν γνωστός για την έντονη κοινωνική του ζωή. Στα 40 του, έγινε διαβόητος για την διοργάνωση πλουσιοπάροχων πάρτι, συχνά πίνοντας ρακί μέχρι το πρωί με διπλωμάτες και φίλους.

Οι κοινωνικές του συγκεντρώσεις ήταν κάτι περισσότερο από απλό γλέντι. Ήταν ευκαιρίες για να συμμετάσχει σε πολιτικό διάλογο και να χτίσει συμμαχίες, αντανακλώντας το χαρισματικό στυλ ηγεσίας του.

Η ικανότητα του Ατατούρκ να εξισορροπεί τα δημόσια καθήκοντά του με μια δυναμική προσωπική ζωή αποκαλύπτει έναν ηγέτη που αγκάλιασε τόσο την παράδοση όσο και τον νεωτερισμό. Οι θρυλικές του συγκεντρώσεις αποτελούν μέρος του πλούσιου μωσαϊκού της κληρονομιάς του.

8. Φιντέλ Κάστρο – Επαναστάτης & Υποψήφιος για το MLB.

Φιντέλ Κάστρο – Επαναστάτης & Υποψήφιος για το MLB. Ο Φιντέλ Κάστρο, γνωστός για την ηγεσία της κομμουνιστικής επανάστασης στην Κούβα, κάποτε ονειρευόταν μια καριέρα στο μπέιζμπολ. ​​Στα 20 του, οι New York Giants και οι Washington Senators τον αναγνώρισαν ως έναν πολλά υποσχόμενο πίτσερ.

Ενώ η πολιτική του πορεία τελικά αποκλίνει, το πάθος του Κάστρο για το μπέιζμπολ παρέμεινε. Οι αθλητικές του αναζητήσεις αναδεικνύουν το ανταγωνιστικό του πνεύμα και την αγάπη του για το παιχνίδι, χαρακτηριστικά που επέμειναν στις επαναστατικές του προσπάθειες.

Αυτή η διττή φύση στην ζωή του Κάστρο καταδεικνύει τις διασταυρώσεις του αθλητισμού και της πολιτικής, υπογραμμίζοντας έναν πολύπλευρο ηγέτη που καθοδηγείται τόσο από την φιλοδοξία όσο και από τον ιδεαλισμό.

9. Κλεοπάτρα – Φαραώ και Δασκάλα της Μεταμφίεσης.

Κλεοπάτρα – Φαραώ και Δασκάλα της Μεταμφίεσης. Ως θρυλική βασίλισσα της Αιγύπτου, η Κλεοπάτρα ήταν επιδέξια στο να χρησιμοποιεί το πνεύμα και την γοητεία της για να πλοηγείται σε σύνθετα πολιτικά τοπία. Στα 20 της, η ίδια, όπως είναι γνωστό, πέρασε λαθραία στον Ιούλιο Καίσαρα τυλιγμένη σε ένα χαλί, μια απόδειξη της πονηριάς και της ευρηματικότητάς της.

Αυτό το τολμηρό κατόρθωμα είναι εμβληματικό της ικανότητας της Κλεοπάτρας να επηρεάζει ισχυρούς ηγέτες με μη συμβατικά μέσα. Η κυριαρχία της στην μεταμφίεση και την πειθώ έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εξασφάλιση της βασιλείας της.

Η ιστορία της Κλεοπάτρας, που χαρακτηρίζεται από τολμηρές πράξεις και στρατηγικές συμμαχίες, συνεχίζει να γοητεύει, αντανακλώντας μια ηγέτιδα που εξισορροπούσε επιδέξια την δυναμική της εξουσίας και την προσωπική φιλοδοξία.

10. Θεόδωρος Ρούσβελτ – Πρόεδρος & Επίτροπος Μυστικής Αστυνομίας.

Θεόδωρος Ρούσβελτ – Πρόεδρος και Επίτροπος της Μυστικής Αστυνομίας. Πριν από την Προεδρία του, ο Θεόδωρος Ρούσβελτ διετέλεσε αστυνομικός επίτροπος της Νέας Υόρκης. Στα 30 του, περιπολούσε τους δρόμους ινκόγκνιτο, πιάνοντας διεφθαρμένους αξιωματικούς και επιβάλλοντας μεταρρυθμίσεις.

Η πρακτική προσέγγιση του Ρούσβελτ στην επιβολή του νόμου κατέδειξε την δέσμευσή του στην ακεραιότητα και τη δικαιοσύνη, προαναγγέλλοντας τις προοδευτικές πολιτικές του ως Προέδρου. Το μυστικό του έργο τόνιζε την προληπτική και ατρόμητη φύση του.

Αυτή η πτυχή της ζωής του Ρούσβελτ αποκαλύπτει έναν αφοσιωμένο δημόσιο υπάλληλο πρόθυμο να αντιμετωπίσει κατά μέτωπο την διαφθορά, εδραιώνοντας περαιτέρω την φήμη του ως μεταρρυθμιστή και οραματιστή ηγέτη.

11. Βλαντιμίρ Πούτιν – Πρόεδρος & Φερόμενος ως Κατάσκοπος.

Βλαντιμίρ Πούτιν – Πρόεδρος & φερόμενος ως κατάσκοπος. Πριν ανέλθει στην Προεδρία της Ρωσίας, ο Βλαντιμίρ Πούτιν εργάστηκε ως πράκτορας της KGB στην Ανατολική Γερμανία. Στα 30 του, συμμετείχε σε δραστηριότητες κατασκοπείας που έθεσαν τις βάσεις για την πολιτική του καριέρα.

Το υπόβαθρό του στις μυστικές υπηρεσίες έχει τροφοδοτήσει εικασίες σχετικά με την συνεχιζόμενη εμπλοκή του σε μυστικές επιχειρήσεις, προσθέτοντας ένα επίπεδο μυστηρίου στην ηγεσία του. Η εμπειρία του Πούτιν ως κατάσκοπος διαμορφώνει τη στρατηγική και συχνά αινιγματική προσέγγισή του στην διακυβέρνηση, αντανακλώντας έναν ηγέτη που κατανοεί τις πολυπλοκότητες της διεθνούς διπλωματίας και ασφάλειας.

12. Αυτοκράτειρα Τσισί – Η «Κυρία Δράκος» και Μαριονέτα της Κίνας (https://corfiatiko.blogspot.com/2026/10/21.html).

Έρευνα: Πόσοι άνθρωποι έχουν ζήσει μέχρι σήμερα στην Γη; Με τον παγκόσμιο πληθυσμό να πλησιάζει πλέον τα 8 δισεκατομμύρια άτομα, ο πλανήτης δεν ήταν ποτέ τόσο συνωστισμένος όσο σήμερα. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς δύο ερευνητών του Γραφείου Αναφοράς Πληθυσμού (PRB), μη κερδοσκοπικής οργάνωσης στην Ουάσιγκτον που συλλέγει δημογραφικά δεδομένα.

Η εκτίμηση βασίστηκε στην υπόθεση ότι ο Homo sapiens πρωτοεμφανίστηκε πριν από 190.000 χρόνια –μια μάλλον αυθαίρετη υπόθεση, δεδομένου ότι το είδος δεν εμφανίστηκε ξαφνικά αλλά προέκυψε σταδιακά μέσω της εξέλιξης. Υπάρχουν εξάλλου πρόσφατες ενδείξεις ότι ο σύγχρονος άνθρωπος εμφανίστηκε νωρίτερα, πριν από τουλάχιστον 300.000 χρόνια.

Ουσιαστικά λοιπόν είναι αδύνατο να υπολογίσει κανείς με ακρίβεια τον αριθμό. Όμως οι δύο ερευνητές, ο Τοσίκο Κανέντα και ο Καρλ Χάουμπ, έκαναν ότι καλύτερο μπορούσαν. Οι δύο δημογράφοι βασίστηκαν στην υπόθεση ότι ο αρχικός πληθυσμός των πρώτων ανθρώπων περιοριζόταν σε δύο μόνο άτομα, έναν άνδρα και μια γυναίκα –κάτι σαν τον Αδάμ και την Εύα.

Από εκεί, οι ερευνητές βασίστηκαν σε άλλες εκτιμήσεις για το μέγεθος του πληθυσμού σε διάφορα στάδια της ανθρώπινης ιστορίας, καθώς και σε εκτιμήσεις για τις μεταβολές της γεννητικότητας στην πορεία του χρόνου.

Η εκτιμώμενη πορεία του ανθρώπινου πληθυσμού τα τελευταία 190.000 χρόνια (Πηγή: PRB). Οι υπολογισμοί δείχνουν ότι χρειάστηκαν 140.000 χρόνια για να ξεπεράσει ο παγκόσμιος πληθυσμός τα 2 εκατομμύρια άτομα. Έφτασε τα 5 εκατομμύρια το 8000 π.Χ. και το 1 δισεκατομμύριο στις αρχές του 19ου Αιώνα μ.Χ., αυξανόμενος με όλο και ταχύτερους ρυθμούς χάρη στην αύξηση του προσδόκιμου ζωής, η οποία υπερκέρασε την σταδιακή πτώση της γεννητικότητας.

Το τελικό αποτέλεσμα: μέχρι σήμερα έχουν περπατήσει στον πλανήτη 117 δισεκατομμύρια άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων των σημερινών κατοίκων του πλανήτη. Οι αριθμοί γίνονται καλύτερα κατανοητοί σε γράφημα που παρουσιάζει το Our World In Data, υπηρεσία συλλογής στατιστικών δεδομένων με έδρα το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

Η γιγάντια κλεψύδρα της εικόνας μετρά το πέρασμα των ανθρώπων αντί του χρόνου. Κάθε κόκκος άμμου στην κλεψύδρα αντιπροσωπεύει 10 εκατομμύρια ανθρώπους. Δεδομένου ότι κάθε χρόνο γεννιούνται 140 εκατομμύρια μωρά, προσθέτουμε 14 κόκκους άμμου στην κλεψύδρα.

Οι 795 πράσινοι κόκκοι αντιπροσωπεύουν τα 7,95 διεσκατομμύρια ανθρώπων που ζουν σήμερα. Κάθε χρόνο, 60 εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν. Αυτό σημαίνει ότι 6 κόκκοι περνούν από την κλεψύδρα και προστίθενται στον μεγάλο αριθμό των ανθρώπων που έχουν πεθάνει –οι 10.900 κόκκινοι κόκκοι άμμου στη βάση της κλεψύδρας.

Αυτό σημαίνει ότι για κάθε άτομο που ζει σήμερα, υπάρχουν περίπου 14 άτομα που δεν είναι πλέον μαζί μας. «Αυτά τα 109 δισεκατομμύρια ανθρώπους πρέπει να ευχαριστήσουμε για τον πολιτισμό στον οποίο ζούμε. Οι γλώσσες που μιλάμε, το φαγητό που μαγειρεύουμε, η μουσική που απολαμβάνουμε, τα εργαλεία που χρησιμοποιούμε – όσα ξέρουμε τα μάθαμε από αυτούς», γράφει ο Μαξ Ρόζερ του Our World In Data (https://romioitispolis.gr/ereyna-posoi-anthropoi-echoyn-zisei-mechri-simera-sti-gi//).

Το μυστικό σημειωματάριο του Πορθητή και η σιωπή των τουρκικών αρχών. Ένα προσωπικό σημειωματάριο του Μωάμεθ του Πορθητή από την παιδική του ηλικία, αποκαλύπτει μερικές άγνωστες και μυστικές μέχρι σήμερα πτυχές του σουλτάνου.

«Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον», έλεγαν οι παλαιοί παππούδες μας, κι αυτό βρίσκει εφαρμογή και στην περίπτωση της καταγωγής και του θρησκεύματος του Μωάμεθ του Πορθητή, του οποίου τον «φάκελο» η επίσημη Τουρκία αρνείται να ανοίξει.

Ούτε φρόντισε να αναζητήσει τον τάφο του, επειδή -όπως λέγεται- δε θέλει να βρεθεί προ εκπλήξεως. Επειδή η παράδοση λέγει πως ζήτησε να ταφεί δίπλα στους Βυζαντινούς Αυτοκράτορες, ως συνεχιστής του έργου τους. Αυτό σημαίνει, πως θα βρεθούν και οι τάφοι των Αυτοκρατόρων, που ναι μεν θα αποτελέσουν τουριστικό προσκύνημα, αλλά δύσκολα θα μπορούσε να τους παρουσιάσει και αυτούς ως Τούρκους.

Όμως, υπάρχουν οι ερευνητές που αναζητούν και βρίσκουν. Ένα προσωπικό σημειωματάριο του Μωάμεθ του Πορθητή, που βρισκόταν επί χρόνια στα αρχεία των σουλτανικών ανακτόρων του Τοπκαπί, ανάβει «φωτιές» για το περιεχόμενο του, επειδή προσθέτει ακόμη ένα στοιχείο στην προτίμησή του στα χριστιανικά πρότυπα καθώς και στην Ελληνική γλώσσα, την οποία μελετούσε επί πολλά χρόνια και του άρεσε να την διαβάζει, κυρίως να την γράφει και να την ομιλεί.

Όπως αποκαλύπτεται από δημοσίευμα του τουρκικού περιοδικού Aktüel, το οποίο αλίευσε ο Θεσσαλονικιός δημοσιογράφος-τουρκολόγος κ. Νίκος Χειλαδάκης, ένα προσωπικό σημειωματάριο του Μωάμεθ του Πορθητή από την παιδική του ηλικία, αποκαλύπτει μερικές άγνωστες και μυστικές μέχρι σήμερα πτυχές του σουλτάνου, που του άρεσε να τον χαρακτηρίζουν σαν ηγεμόνα της Νέας Ρώμης και σαν άξιο διάδοχο του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των Βυζαντινών αυτοκρατόρων.

Το σημειωματάριο αυτό, που αποτελείται από 180 μικρές σελίδες, είχε γίνει επί πολλά χρόνια αντικείμενο έντονων συζητήσεων και διαμάχης μεταξύ των Τούρκων μελετητών, αν πράγματι ανήκε στον Πορθητή της Κωνσταντινούπολης, στον Fetih, όπως τον ονομάζουν οι Τούρκοι που τον έχουν αναγάγει σε μεγάλο σύμβολο της σύγχρονης Τουρκίας.

Τελικώς, ένα ειδικός καθηγητής, ο κ. Sühey Ünver, κατάφερε να αποδείξει μετά από κοπιαστικές μελέτες ότι αυτό είναι πράγματι το προσωπικό σημειωματάριο του Μωάμεθ του Πορθητή. Αλλά το εντυπωσιακό δεν ήταν ότι ανακαλύφθηκε και πιστοποιήθηκε το προσωπικό αυτό «τεφτέρι» του Πορθητή, αλλά το περιεχόμενο του, που αποκαλύπτει για άλλη μια φορά την προτίμηση του προς τα ελληνικά και Χριστιανικά σύμβολα και πρότυπα.

Όπως αποκαλύπτει και το περιοδικό Aktuel, ανάμεσα στις σημειώσεις του Μωάμεθ διακρινόταν η προτίμησή του προς το ελληνικό αλφάβητο, άλλη μια απόδειξη πως του άρεσε να γράφει και να διαβάζει στα Ελληνικά, την μητρική γλώσσα της μητέρας του, αλλά και το πιο εντυπωσιακό, αναπαρίστανται Χριστιανικά πορτραίτα, άλλη μια ένδειξη της προτίμησης που είχε ο Μωάμεθ προς της Ελληνορθοδοξία, ένα θέμα που συχνά προκαλεί έντονες συζητήσεις ακόμα και σήμερα στην Τουρκία.

Η αποκάλυψη αυτή του τουρκικού περιοδικού, είχε έρθει να συμπληρώσει ένα επίσης σχετικό δημοσίευμα της ισλαμικής τουρκικής εφημερίδας, Takvim, με τον εντυπωσιακό τίτλο, «Fatih Hırıstiyan mıydı?», δηλαδή «Ο Φετίχ ήταν χριστιανός;».

Το δημοσίευμα αυτό ανοίγει ένα καινούργιο κύκλο συζητήσεων για την πραγματική ταυτότητα του Μωάμεθ του Πορθητή και αν πράγματι ο πρώτος Οθωμανός σουλτάνος που κατέλαβε την βασιλίδα των πόλεων ήταν κρυπτοχριστιανός, ή κατά το τέλος της ζωής του τελικά ασπάστηκε την Ορθοδοξία που ήταν και η θρησκεία της μητέρας του, την οποία αγαπούσε υπερβολικά και από την οποία είχε μάθει να απαγγέλλει το «Πάτερ υμών».

Ομολογώ, πως η πρώτη ανάγνωση με χαροποίησε, αλλά για λίγο. Επειδή αναλογίστηκα πόσο πολλοί ωφελήθηκαν από τον Ελληνικό πολιτισμό, και πόσο τον κακομεταχειρισθήκαμε οι κληρονόμοι (https://romioitispolis.gr/to-mystiko-simeiomatario-toy-porthiti-kai-i-siopi-ton-toyrkikon-archon-2//).

Όπως ο  Θίοντορ Ρούζβελτ περπατούσε ο ίδιος μεταμφιεσμένος τα βράδια για να ελέγχει αν οι αστυνομικοί έκαναν την δουλειά τους ή αν χρηματίζονταν από τα παράνομα μπαρ, τα πορνεία και τις χαρτοπαικτικές λέσχες που προστατεύονταν από την πολιτική μηχανή ,έτσι και ο Αββασίδης χαλίφης Χαρούν Αλ Ρασίντ περπατούσε ο ίδιος μεταμφιεσμένος τα βράδια για να ελέγχει αν οι κρατικοί υπάλληλοι έκαναν την δουλειά τους και για να ακούει τις απόψεις του λαού για την κυβέρνηση του.

Ούτε ο Ρασπούτιν ειχε γίνει ποτέ κανονικός μονάχος ούτε και ο Τόμι Λι Τζόουνς πάστορας.

Έχασε ταυτόχρονα μάνα και κορη του Καίσαρας και σύζυγο του και πατέρα του ο Θεόδωρος Ρούζβελτ.

Για πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια, οι πιο φιλόδοξοι ηγεμόνες της ιστορίας —από τους Έλληνες τυράννους και τον Μέγα Αλέξανδρο μέχρι τον Ιούλιο Καίσαρα και τον αυτοκράτορα Νέρωνα— μοιράζονταν μια κοινή εμμονή: Να διασχίσουν τον στενό Ισθμό της Κορίνθου. Ωστόσο, κάθε προσπάθεια κατέληγε σε παράδοξες συμφορές, δυσοίωνους οιωνούς, δολοφονίες και καταστροφικές χρεοκοπίες.

Όταν η ανθρωπότητα κατάφερε τελικά να διαπεράσει τον βράχο το 1.893 μ.Χ., χρησιμοποιώντας δυναμίτη και ατμοκίνηση, η νίκη αποδείχθηκε βραχύβια. Ανάμεσα σε ενεργά ρήγματα, τις καταστροφικές δολιοφθορές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και τα σύγχρονα υπερδεξαμενόπλοια που αδυνατούν να χωρέσουν στο πλάτος των 21 μέτρων του, η Διώρυγα της Κορίνθου εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο επίμονα, όμορφα και οικονομικά τραγικά τεχνικά επιτεύγματα στην ιστορία.

Τόσο ο Μιχαήλ Ρωμανόφ το 1.917 μ.Χ. της Ρωσίας με πτώση Τσάρων αν και ήταν για λιγο ο τελευταίος Τσάρος της Ρωσίας δεν στέφθηκε κανονικά και αρνήθηκε να αναλάβει τον Θρόνο, όπως και ο Κωνσταντίνος Λάσκαρης το 1.204 μ.Χ. με πτώση Πόλης σε Σταυροφόρους αν και ήταν για λιγο ο τελευταίος Αυτοκράτορας της ως τότε Ρωμανίας δεν στέφθηκε κανονικά και αρνήθηκε να αναλάβει τον Θρόνο.

Πολλοί Έλληνες της Ουκρανίας με διωγμούς Στάλιν κατέφυγαν στην Ελλάδα για να σωθούν σαν τους Έλληνες Μικράς Ασίας και Πόντου κατέφυγαν σε κυρίως Ελλάδα με διωγμούς από Νεότουρκους και Κεμάλ πριν, κατά και μετά τον Α’ΠΠ και την Μικρασιατική Εκστρατεία και Καταστροφή που ακολούθησε, όπως και πολλοί Εβραίοι για να ξεφύγουν τις διώξεις των Ναζί κατέφυγαν μετά το τέλος του Β’ΠΠ στο κράτος του Ισραήλ για να σωθούν.

Πλούσιο και ανεπτυγμένο οικονομικά και τεχνολογικά κράτος με τις 3 εθνότητες και γλώσσες και εναλλάξ ηγεσία και με μεικτό σύστημα σαν Αρχαίας Σπάρτης και Ρώμης είναι η Ελβετία με το Γαλλικό, Ιταλικό και Γερμανικό καντόνι και η Σιγκαπούρη με την Κινεζική, Ινδική και Μαλαισιανή εθνότητα.

Από μικρός ο Πελέ έλεγε σε πατέρα του πως θα πάρει το Παγκόσμιο Κύπελλο, όπως και από μικρός ο Ντε Γκολ έλεγε πως θα ελευθέρωνε την Γαλλία ηγούμενος ενός στρατού.

Από τα μυστικά των κυβερνήσεων μέχρι τα οργανωμένα ψέματα που άλλαξαν την Ιστορία.  «Στην πολιτική τίποτα δεν συμβαίνει τυχαία. Αν συμβεί κάτι, να είστε σίγουροι ότι είχε σχεδιαστεί έτσι». Ζούμε σε έναν κόσμο όπου η λέξη «συνωμοσία» χρησιμοποιείται συχνά για να περιγράψει θεωρίες που δεν στηρίζονται σε αποδείξεις.

Ωστόσο η Ιστορία έχει αποδείξει ότι ορισμένες συνωμοσίες δεν ήταν αποκυήματα της φαντασίας, αλλά πραγματικά γεγονότα τα οποία οργανώθηκαν μυστικά από κυβερνήσεις, κρατικές υπηρεσίες, επιχειρήσεις ή ισχυρά συμφέροντα. Υπήρξαν και βεβαίως και υπάρχουν σήμερα όσο ποτέ άλλοτε  περιπτώσεις κατά τις οποίες  κυβερνήσεις παρακολούθησαν παράνομα πολίτες, υπηρεσίες πληροφοριών πραγματοποίησαν μυστικά πειράματα, εταιρείες απέκρυψαν κινδύνους για την ανθρώπινη υγεία και πολιτικοί προσπάθησαν να χειραγωγήσουν την κοινή γνώμη. Πολλές από αυτές τις υποθέσεις αποκαλύφθηκαν χρόνια αργότερα μέσα από έγγραφα, δικαστικές έρευνες, δημοσιογραφικές αποκαλύψεις και μαρτυρίες ανθρώπων που αποφάσισαν να μιλήσουν.

Το ερώτημα, λοιπόν δεν είναι αν έχουν υπάρξει πραγματικές συνωμοσίες. Η  Ιστορία άλλωστε αποδεικνύει ότι έχουν υπάρξει και μάλιστα πολλές . Το ουσιαστικό ερώτημα είναι πόσες φορές οι κοινωνίες αντιλήφθηκαν την αλήθεια πριν να είναι πλέον αργά. Ακολουθούν μερικά παραδείγματα για να μπούμε στο πνεύμα:

1. Το σκάνδαλο Watergate: Όταν η εξουσία παραβίασε τη δημοκρατία. Το 1.972 μ.Χ. στις Ηνωμένες Πολιτείες, πέντε άνδρες συνελήφθησαν επειδή είχαν εισβάλει στα γραφεία της Εθνικής Επιτροπής του Δημοκρατικού Κόμματος στο συγκρότημα Watergate στην Ουάσιγκτον. Αρχικά το περιστατικό φαινόταν σαν μια συνηθισμένη υπόθεση διάρρηξης. Σύντομα όμως αποκαλύφθηκε ότι πίσω από την επιχείρηση υπήρχε ένα ευρύτερο σχέδιο  πολιτικής κατασκοπείας και συγκάλυψης το οποίο συνδεόταν με πρόσωπα της προεκλογικής εκστρατείας του Προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον. Η έρευνα αποκάλυψε προσπάθειες παρεμπόδισης της δικαιοσύνης και απόκρυψης στοιχείων. Οι ηχογραφήσεις συνομιλιών στον Λευκό Οίκο έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην αποκάλυψη της υπόθεσης. Το 1.974 μ.Χ. ο Νίξον παραιτήθηκε από την προεδρία καθώς η πολιτική και νομική πίεση γινόταν ασφυκτική.

Το Watergate αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα πραγματικής πολιτικής συνωμοσίας: μια οργανωμένη προσπάθεια παρακολούθησης πολιτικών αντιπάλων και συγκάλυψης παράνομων ενεργειών. Απέδειξε ότι ακόμη και η ανώτατη πολιτική εξουσία μπορεί να λειτουργήσει έξω από τα δημοκρατικά όρια.

2. Το πρόγραμμα MKUltra: Τα μυστικά πειράματα της CIA. Κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες φοβούνταν ότι οι αντίπαλοί τους μπορούσαν να αναπτύξουν τεχνικές ελέγχου ή ανάκρισης του ανθρώπινου νου. Στο πλαίσιο αυτό η CIA ξεκίνησε το πρόγραμμα MKUltra το οποίο εγκρίθηκε το 1.953 μ.Χ. και περιλάμβανε έρευνες πάνω σε ουσίες, ψυχολογικές τεχνικές και μεθόδους επηρεασμού της ανθρώπινης συμπεριφοράς.

Ορισμένα πειράματα πραγματοποιήθηκαν χωρίς την ενημερωμένη συναίνεση των συμμετεχόντων. Χρησιμοποιήθηκαν μεταξύ άλλων «ψυχοδραστικές»  ουσίες όπως το LSD, ενώ πολλοί άνθρωποι εκτέθηκαν σε διαδικασίες των οποίων τον πραγματικό σκοπό δεν γνώριζαν. Η υπόθεση αποκαλύφθηκε ευρύτερα τη δεκαετία του 1.970 μ.Χ., μέσα από κυβερνητικές έρευνες και ακροάσεις στο αμερικανικό Κογκρέσο. Η καταστροφή πολλών αρχείων από την CIA δυσκόλεψε την πλήρη ανασύνθεση των γεγονότων.

Το MKUltra αποδεικνύει ότι κρατικές υπηρεσίες μπορούν να πραγματοποιήσουν μυστικά πειράματα παραβιάζοντας βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν αποδεικνύει ωστόσο ότι επιτεύχθηκε κάποιος παντοδύναμος έλεγχος του ανθρώπινου νου, όπως υποστηρίζουν ορισμένες μεταγενέστερες θεωρίες.

3. Η επιχείρηση COINTELPRO: Παρακολούθηση και υπονόμευση πολιτικών κινημάτων. Από την δεκαετία του 1.950 μ.Χ. έως το 1.971 μ.Χ., το FBI των Ηνωμένων Πολιτειών πραγματοποίησε ένα μυστικό πρόγραμμα με την ονομασία COINTELPRO.

Στόχος του ήταν η παρακολούθηση, η αποδυνάμωση και η διάσπαση οργανώσεων που οι αρχές θεωρούσαν απειλητικές. Μεταξύ αυτών βρίσκονταν οργανώσεις για τα πολιτικά δικαιώματα, αντιπολεμικά κινήματα και ομάδες της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Οι πρακτικές περιλάμβαναν μυστική παρακολούθηση, προσπάθειες δυσφήμισης, ανώνυμες επιστολές και ενέργειες που αποσκοπούσαν στη δημιουργία εσωτερικών συγκρούσεων. Το πρόγραμμα ήρθε στο φως το 1.971 μ.Χ., όταν ακτιβιστές αφαίρεσαν από γραφείο του FBI στην Πενσιλβάνια απόρρητα έγγραφα και τα διοχέτευσαν στον Τύπο. Οι αποκαλύψεις προκάλεσαν σοβαρές αντιδράσεις και συνέβαλαν στις μεταγενέστερες έρευνες για τις εξουσίες των ομοσπονδιακών υπηρεσιών. Η υπόθεση δείχνει το πόσο εύκολα η επίκληση της εθνικής ασφάλειας μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παραβίαση ελευθεριών, όταν δεν υπάρχουν αποτελεσματικοί μηχανισμοί ελέγχου.

4. Η καπνοβιομηχανία: Η απόκρυψη των κινδύνων του καπνίσματος.. Μία από τις σημαντικότερες περιπτώσεις εταιρικής συγκάλυψης αφορά την βιομηχανία καπνού. Για δεκαετίες υπήρχαν επιστημονικά στοιχεία που συνέδεαν το κάπνισμα με σοβαρές ασθένειες, όπως ο καρκίνος του πνεύμονα. Παράλληλα εσωτερικά εταιρικά έγγραφα που αποκαλύφθηκαν αργότερα έδειξαν ότι σημαντικές καπνοβιομηχανίες γνώριζαν πολλά για τους κινδύνους του προϊόντος τους. Αντί να ενημερώσουν πλήρως το κοινό, εταιρείες χρησιμοποίησαν επί χρόνια δημόσιες δηλώσεις και στρατηγικές επικοινωνίας που αμφισβητούσαν ή υποβάθμιζαν τα επιστημονικά ευρήματα. Το 1.998 μ.Χ. η μεγάλη συμφωνία συμβιβασμού μεταξύ καπνοβιομηχανιών και πολιτειών των ΗΠΑ οδήγησε στην δημοσιοποίηση τεράστιου όγκου εσωτερικών εγγράφων και σε σημαντικούς περιορισμούς στις πρακτικές προώθησης των προϊόντων τους. Εδώ δεν έχουμε μια αόριστη θεωρία για κρυφά σχέδια. Έχουμε τεκμηριωμένη περίπτωση κατά την οποία εμπορικά συμφέροντα συνέβαλαν στην παραπλάνηση του κοινού σχετικά με σοβαρούς κινδύνους για την υγεία. Όλα στο βωμό του χρήματος. Η υπόθεση υπενθυμίζει ότι η οικονομική δύναμη μπορεί να επηρεάσει την ενημέρωση και ότι η διαφάνεια είναι μόνο για τα μάτια του κόσμου.

5. Η υπόθεση Tuskegee: Ένα ανήθικο πείραμα σε ανθρώπους. Από το 1.932 μ.Χ. έως το 1.972 μ.Χ., η αμερικανική Υπηρεσία Δημόσιας Υγείας διεξήγαγε μια μελέτη για την εξέλιξη της σύφιλης σε μαύρους άνδρες στην Αλαμπάμα. Οι συμμετέχοντες δεν ενημερώθηκαν επαρκώς για τη φύση της έρευνας και δεν έδωσαν πραγματικά ενημερωμένη συναίνεση. Ακόμη χειρότερα όταν η πενικιλίνη καθιερώθηκε ως αποτελεσματική θεραπεία για τη σύφιλη, οι ερευνητές δεν φρόντισαν να τη λάβουν οι συμμετέχοντες μέσω της μελέτης, ενώ η έρευνα συνεχίστηκε.Η υπόθεση αποκαλύφθηκε το 1.972 μ.Χ., προκαλώντας τεράστια κατακραυγή. Ακολούθησαν αγωγές, οικονομικές αποζημιώσεις και σημαντικές αλλαγές στους κανόνες δεοντολογίας των ιατρικών ερευνών.

Το Tuskegee αποτελεί μία από τις πιο σκοτεινές σελίδες στην  ιστορία της δημόσιας υγείας. Αποδεικνύει ότι οι θεσμοί που έχουν αποστολή να προστατεύουν την ανθρώπινη ζωή μπορούν να προδώσουν αυτή την αποστολή όταν απουσιάζουν η λογοδοσία και ο σεβασμός των δικαιωμάτων.

6. Τα όπλα μαζικής καταστροφής στο Ιράκ: Μια δικαιολογία που κατέρρευσε. Το 2003 μ.Χ. οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους εισέβαλαν στο Ιράκ, επικαλούμενοι μεταξύ άλλων την απειλή που αποτελούσαν τα υποτιθέμενα όπλα μαζικής καταστροφής του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν. Οι πληροφορίες των μυστικών υπηρεσιών παρουσιάστηκαν ως σημαντικό μέρος της αιτιολόγησης του πολέμου. Ωστόσο μετά την εισβολή, δεν εντοπίστηκαν τα αποθέματα ενεργών χημικών και βιολογικών όπλων που είχαν παρουσιαστεί ως άμεση απειλή, ούτε αποδείχθηκε η ύπαρξη του προγράμματος πυρηνικών όπλων που είχε περιγραφεί πριν από τον  πόλεμο. Μεταγενέστερες έρευνες διαπίστωσαν σοβαρές αστοχίες των υπηρεσιών πληροφοριών, υπερβολική βεβαιότητα και παραπλανητική παρουσίαση ορισμένων στοιχείων από πολιτικούς αξιωματούχους.

Χρειάζεται, ωστόσο, μια κρίσιμη διάκριση: το γεγονός ότι η αιτιολόγηση του πολέμου ήταν σε μεγάλο βαθμό λανθασμένη δεν αποδεικνύει αυτομάτως ότι κάθε πληροφορία ήταν συνειδητά κατασκευασμένη ή ότι υπήρχε ένα ενιαίο, αποδεδειγμένο σχέδιο με όλες τις λεπτομέρειες που του αποδίδονται. Η υπόθεση του Ιράκ δείχνει πόσο καταστροφικές μπορεί να είναι οι συνέπειες όταν ανεπαρκή ή παραπλανητικά στοιχεία χρησιμοποιούνται για να δικαιολογήσουν μια στρατιωτική επέμβαση.

7. Η μαζική παρακολούθηση της NSA: Το απόρρητο στην ψηφιακή εποχή. Το 2013 μ.Χ. οι αποκαλύψεις του πρώην συνεργάτη της Αμερικανικής Υπηρεσίας Εθνικής Ασφάλειας Έντουαρντ Σνόουντεν, έφεραν στο φως την έκταση ορισμένων μυστικών προγραμμάτων ηλεκτρονικής παρακολούθησης.

Τα δημοσιευμένα έγγραφα αποκάλυψαν συστήματα συλλογής τηλεπικοινωνιακών δεδομένων και ευρύτερες δυνατότητες παρακολούθησης διαδικτυακών επικοινωνιών. Ορισμένα προγράμματα αφορούσαν τη συλλογή μεταδεδομένων τηλεφωνικών κλήσεων, ενώ άλλες αποκαλύψεις έδειξαν δυνατότητες πρόσβασης σε διαδικτυακά δεδομένα υπό συγκεκριμένα νομικά και επιχειρησιακά πλαίσια.

Οι αποκαλύψεις προκάλεσαν παγκόσμια συζήτηση για την σχέση ανάμεσα στην ασφάλεια, την ιδιωτικότητα και τα δικαιώματα των πολιτών. Η υπόθεση δεν σημαίνει ότι κάθε τηλεφωνική συνομιλία κάθε ανθρώπου καταγράφεται και παρακολουθείται από κάποιον υπάλληλο. Αποδεικνύει όμως ότι η τεχνολογία επιτρέπει σε κρατικούς μηχανισμούς να συγκεντρώνουν πολύ περισσότερα δεδομένα απ’ όσα γνώριζε το κοινό και ότι η έκταση αυτής της παρακολούθησης μπορεί να παραμένει κρυφή για χρόνια, ιδιαίτερα στην σημερινή εποχή όπου η Τεχνητή Νοημοσύνη και τα Data Centers αναπτύσσονται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς.

8. Η Volkswagen και το σκάνδαλο των εκπομπών ρύπων. Το 2015 μ.Χ. αποκαλύφθηκε ότι η γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Volkswagen είχε εγκαταστήσει σε εκατομμύρια πετρελαιοκίνητα οχήματα λογισμικό που αναγνώριζε πότε το αυτοκίνητο υποβαλλόταν σε επίσημη δοκιμή εκπομπών ρύπων. Κατά την διάρκεια των δοκιμών, το λογισμικό ενεργοποιούσε ρυθμίσεις που περιόριζαν τις εκπομπές. Στην κανονική οδήγηση, όμως, ορισμένα οχήματα εξέπεμπαν πολύ υψηλότερα επίπεδα οξειδίων του αζώτου από τα επιτρεπόμενα όρια. Η αποκάλυψη προκάλεσε διεθνές σκάνδαλο, έρευνες, πρόστιμα και δικαστικές διαδικασίες.

Η υπόθεση αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα οργανωμένης εταιρικής εξαπάτησης: Η τεχνολογία χρησιμοποιήθηκε όχι για να προστατεύσει το περιβάλλον, αλλά για να δημιουργήσει μια ψευδή εικόνα συμμόρφωσης προς τους ελέγχους. Δείχνει επίσης ότι οι καταναλωτές δεν μπορούν να βασίζονται αποκλειστικά στις διαφημιστικές υποσχέσεις των απατεωνίσκων εταιρειών και ότι απαιτούνται ανεξάρτητοι έλεγχοι.

9. Η παραπληροφόρηση και η επιχείρηση επιρροής στις εκλογές. Η ψηφιακή εποχή δημιούργησε νέες δυνατότητες χειραγώγησης της κοινής γνώμης. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η Ρωσική επιχείρηση παρέμβασης στις αμερικανικές εκλογές του 2016 μ.Χ.

Έρευνες των Αμερικανικών αρχών και η έκθεση του ειδικού εισαγγελέα Ρόμπερτ Μιούλερ, κατέγραψαν προσπάθειες της Ρωσίας να επηρεάσει το εκλογικό περιβάλλον, μεταξύ άλλων μέσω διαδικτυακών εκστρατειών, ψεύτικων λογαριασμών και διασποράς διχαστικού περιεχομένου. Αυτό που καθιστά την υπόθεση ιδιαίτερα σημαντική είναι ότι η χειραγώγηση δεν απαιτούσε τον πλήρη έλεγχο των μέσων ενημέρωσης. Αρκούσε η εκμετάλλευση των κοινωνικών εντάσεων, η διάδοση παραπλανητικών πληροφοριών και η ενίσχυση της δυσπιστίας μεταξύ των πολιτών.

Πρέπει ωστόσο να διαχωρίζουμε τις τεκμηριωμένες  επιχειρήσεις επιρροής από ισχυρισμούς ότι αποδείχθηκε πως αλλοιώθηκε το τελικό αποτέλεσμα των εκλογών. Η ύπαρξη οργανωμένης παρέμβασης δεν αποδεικνύει από μόνη της ότι αυτή καθόρισε ποιος κέρδισε. Η συγκεκριμένη περίπτωση δείχνει ότι η πληροφορία μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως όπλο και ότι η δημοκρατία δεν απειλείται μόνο με στρατιωτικά μέσα αλλά και με την συστηματική υπονόμευση της εμπιστοσύνης.

Συμπέρασμα: Η αλήθεια χρειάζεται αποδείξεις. Οι παραπάνω υποθέσεις έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: αρχικά μεγάλο μέρος της δραστηριότητας παρέμενε κρυφό από το ευρύ κοινό. Σε ορισμένες περιπτώσεις οι αποκαλύψεις χρειάστηκαν χρόνια ερευνών, ενώ σε άλλες προέκυψαν μέσα από διαρροές εγγράφων, δικαστικές αποφάσεις ή ανθρώπους που αποφάσισαν να αποκαλύψουν όσα γνώριζαν.

Το σημαντικότερο δίδαγμα είναι ότι η πραγματικότητα μπορεί να είναι πολύ πιο σκοτεινή από όσο φανταζόμαστε, χωρίς να χρειάζεται να καταφύγουμε σε ανεπιβεβαίωτες θεωρίες. Βεβαίως δεν είναι κάθε μυστικό μια συνωμοσία. Δεν είναι κάθε λάθος αποτέλεσμα οργανωμένου σχεδίου και δεν αποτελεί κάθε επίσημη εξήγηση ψέμα.

Όμως η  Ιστορία μάς διδάσκει ότι ούτε η εξουσία ούτε οι μεγάλες επιχειρήσεις πρέπει να μένουν έξω από τον έλεγχο. Η καλύτερη άμυνα απέναντι στην εξαπάτηση είναι η ανεξάρτητη δημοσιογραφία, η ελευθερία της έρευνας, η διαφάνεια, η προστασία των πληροφοριοδοτών και η απαίτηση για αποδείξεις. Αυτά όλα βέβαια στην σημερινή εποχή ηχούν σαν παραμύθια της Χαλιμάς, μιας και σε παγκόσμιο επίπεδο επικρατεί το κάθε είδους ψέμα.

Ίσως, τελικά η πιο επικίνδυνη συνωμοσία να μην είναι εκείνη που δεν γνωρίζουμε ακόμη, αλλά εκείνη που αποκαλύφθηκε και επιλέξαμε να ξεχάσουμε. Γιατί η Ιστορία δεν μας ζητά να πιστεύουμε τα πάντα. Μας ζητά να μην εμπιστευόμαστε τυφλά κανέναν και να αναζητούμε την αλήθεια, ακόμη κι όταν αυτή είναι δυσάρεστη. Άλλωστε όπως είχε πει ο Αρχαίος Έλληνας ποιητής Ησίοδος «Τόσο η εμπιστοσύνη όσο και η έλλειψη εμπιστοσύνης έχουν καταστρέψει ανθρώπους» (https://www.triklopodia.gr/%cf%80%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b5%ce%bb%ce%ae%cf%82-%cf%83%cf%85%cf%84%ce%bc%ce%b1%ce%bb%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b1-%ce%bc%cf%85%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%cf%84%cf%89/).

Πολιτική των κανονιοφόρων ήταν και η επέμβαση της Ιαπωνίας στην Κορέα το 1.875 μ.Χ,, η υπόθεση Σόντου τα έτη 1.877 μ.Χ.-1.878 μ.Χ., η υπόθεση Λύκε Πάντες το 1.897 μ.Χ., ο Σινογαλλικός Πόλεμος τα έτη 1.884 μ.Χ.-1.888 μ.Χ., η εκστρατεία του Τόνκιν τα έτη 1.883 μ.Χ.-1.886 μ.Χ., ο Α’ Γαλλομεξικανικός Πόλεμος/Πόλεμος των Ζαχαρωτών το ετος 1.838 μ.Χ., η υπόθεση Πατσίφικο στην Ελλάδα, όπως και ο αποκλεισμός του Πειραιά από Αγγλογάλλους στον Κριμαϊκό Πόλεμο και στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.  Πολιτική των κανονιοφόρων με πλοία [αλλά και αεροπλάνα] έγινε από Δύση και ΝΑΤΟ στην επίθεση στο Ιράκ το 1.998 μ.Χ. και στην Σερβία το 1.999 μ.Χ.

Οι στρατοί που χάθηκαν για πάντα: Ξεκίνησαν για την μάχη και κανείς δεν έμαθε ποτέ τι απέγιναν! Οι μάχες έχουν συνήθως νικητές και ηττημένους - Για ορισμένους στρατούς όμως, δεν έμεινε ούτε αυτό. Υπάρχουν στρατιωτικές εκστρατείες που κατέληξαν σε ήττα και υπάρχουν εκείνες που πέρασαν στην Ιστορία, επειδή οι άνθρωποι που συμμετείχαν σε αυτές δεν επέστρεψαν ποτέ.

Από τις αχανείς ερήμους της Αιγύπτου μέχρι τα δάση της Αρχαίας Γερμανίας και τα σύνορα της Ρωμαϊκής Βρετανίας, η Ιστορία έχει καταγράψει περιπτώσεις στρατών που καταστράφηκαν ολοκληρωτικά ή εξαφανίστηκαν τόσο μυστηριωδώς, ώστε αιώνες αργότερα οι ιστορικοί εξακολουθούν να αναζητούν απαντήσεις.

Ο στρατός του Καμβύση – 50.000 άνδρες που χάθηκαν στην έρημο. Η πιο διάσημη περίπτωση είναι εκείνη του Πέρση βασιλιά Καμβύση Β’, γιου του Κύρου του Μεγάλου. Γύρω στο 524 π.Χ., σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο Καμβύσης έστειλε έναν τεράστιο στρατό από τη Θήβα προς τη δυτική έρημο της Αιγύπτου, με στόχο το μαντείο του Άμμωνα στην Σίβα.

Ο Ηρόδοτος υπολόγιζε τη δύναμη σε περίπου 50.000 άνδρες. Οι στρατιώτες ξεκίνησαν και έφτασαν σε έναν οικισμό-όαση, όμως στη συνέχεια χάθηκαν τα ίχνη τους. Σύμφωνα με την αφήγηση του αρχαίου ιστορικού, ένας ισχυρός νότιος άνεμος προκάλεσε τεράστια αμμοθύελλα, η οποία έθαψε ολόκληρο τον στρατό κάτω από την άμμο.

Για Αιώνες η ιστορία αντιμετωπιζόταν ως ένας από τους μεγαλύτερους αρχαιολογικούς γρίφους της αρχαιότητας. Ωστόσο, η εικόνα δεν είναι τόσο απλή. Αρχαιολογικές έρευνες στην όαση Ντάχλα έφεραν στο φως νέα στοιχεία για τον Αιγύπτιο ηγεμόνα Πετουμπάστι Γ’, ο οποίος είχε δημιουργήσει βάση ισχύος στις δυτικές οάσεις και εξεγέρθηκε εναντίον των Περσών.

Οι ερευνητές του Institute for the Study of the Ancient World εκτιμούν ότι ο στρατός του Καμβύση ενδέχεται να στάλθηκε εναντίον του και να υπέστη στρατιωτική ήττα, αντί να εξαφανιστεί απλώς μέσα σε μια αμμοθύελλα.

Έτσι, ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της αρχαιότητας παραμένει ανοιχτό: Η αμμοθύελλα ήταν πραγματικά η αιτία της καταστροφής ή η ιστορία που έμεινε στην παράδοση έκρυψε μια στρατιωτική πανωλεθρία;

Οι τρεις ρωμαϊκές λεγεώνες που δεν γύρισαν ποτέ. Μερικούς αιώνες αργότερα, ένας άλλος στρατός θα περνούσε στην Ιστορία ως σύμβολο ολοκληρωτικής καταστροφής. Το 9 μ.Χ., ο Ρωμαίος διοικητής Πόπλιος Κουινκτίλιος Βάρος βάδισε στην Γερμανία επικεφαλής τριών λεγεώνων, της XVII, XVIII και XIX, μαζί με βοηθητικές μονάδες.

Η δύναμη βρέθηκε αντιμέτωπη με τις γερμανικές φυλές του Αρμίνιου, ενός άνδρα που γνώριζε από πρώτο χέρι τη ρωμαϊκή στρατιωτική τακτική. Η σύγκρουση εξελίχθηκε σε καταστροφή. Οι Ρωμαίοι παγιδεύτηκαν σε δύσβατο έδαφος και υπέστησαν αλλεπάλληλες επιθέσεις. Οι τρεις λεγεώνες ουσιαστικά αφανίστηκαν και ο ίδιος ο Βάρος αυτοκτόνησε.

Αρχαίες γερμανικές πηγές καταγράφουν την σφαγή, ενώ η αρχαιολογική έρευνα στο Κάλκριζε έχει εντοπίσει το πεδίο της μάχης. Σε αυτή την περίπτωση δεν υπάρχει πραγματικό μυστήριο ως προς την τύχη του στρατού.

Το εντυπωσιακό είναι ότι τρεις ολόκληρες λεγεώνες εξαφανίστηκαν ως επιχειρησιακές μονάδες και οι αριθμοί XVII, XVIII και XIX δεν χρησιμοποιήθηκαν ξανά από τον ρωμαϊκό στρατό. Η ήττα ήταν τόσο σοβαρή ώστε άλλαξε τα σχέδια της Ρώμης για την επέκτασή της πέρα από τον Ρήνο.

Η μυστηριώδης IX Hispana. Ακόμη πιο μυστηριώδης είναι η περίπτωση της IX Hispana, μίας από τις πιο γνωστές λεγεώνες της Ρώμης. Η λεγεώνα βρισκόταν στην Βρετανία και η τελευταία ασφαλής παρουσία της στην περιοχή τοποθετείται στις αρχές του 2^ου Αιώνα μ.Χ.

Μετά από ένα σημείο, οι επιγραφικές και αρχαιολογικές αναφορές σε αυτήν σταματούν. Για δεκαετίες επικράτησε η θεωρία ότι η IX Hispana στάλθηκε στη βόρεια Βρετανία και καταστράφηκε σε σύγκρουση με τους Καληδόνιους. Η εικόνα όμως είναι πλέον πολύ πιο σύνθετη.

Νεότερη έρευνα που δημοσιεύθηκε στο Britannia το 2025 εξετάζει το ενδεχόμενο η εξαφάνιση της λεγεώνας να συνδέεται με μια ευρύτερη κρίση στη Βρετανία κατά τη δεκαετία του 120 μ.Χ., ενώ οι ερευνητές υπογραμμίζουν ότι δεν υπάρχουν αξιόπιστα στοιχεία που να αποδεικνύουν πως η IX Hispana καταστράφηκε στην Σκωτία.

Με άλλα λόγια, γνωρίζουμε ότι κάποια στιγμή εξαφανίζεται από το ιστορικό αρχείο, αλλά δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα πότε, πού και πώς έπαψε να υπάρχει. Οι περιπτώσεις αυτές δείχνουν και κάτι ακόμα. ‘Ενας στρατός δεν χρειάζεται πάντοτε να πέσει σε μία αποφασιστική μάχη για να εξαφανιστεί.

Η εκστρατεία του Καμβύση δείχνει τον ρόλο που μπορούσαν να παίξουν η έλλειψη νερού, οι τεράστιες αποστάσεις και το αφιλόξενο περιβάλλον. Η καταστροφή του Βάρου αποδεικνύει πόσο γρήγορα μια καλά οργανωμένη στρατιωτική δύναμη μπορούσε να μετατραπεί σε παγιδευμένο στρατό.

Και η IX Hispana θυμίζει ότι μερικές φορές το πραγματικό μυστήριο δεν είναι η καταστροφή ενός στρατού, αλλά η στιγμή κατά την οποία σταματά να αφήνει ίχνη στην Ιστορία. Και ίσως αυτό είναι που κάνει τους «χαμένους στρατούς» τόσο γοητευτικούς. Οι μάχες έχουν συνήθως νικητές και ηττημένους. Για ορισμένους στρατούς όμως, δεν έμεινε ούτε αυτό. Έμεινε μόνο ένα κενό.

Ένα κενό που, δύο χιλιάδες χρόνια αργότερα, εξακολουθεί να προκαλεί αρχαιολόγους και ιστορικούς να αναζητούν την απάντηση στο ίδιο ερώτημα: Πού πήγαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που ξεκίνησαν κάποτε για πόλεμο και δεν επέστρεψαν ποτέ (https://www.pronews.gr/istoria/oi-stratoi-pou-xathikan-gia-panta-ksekinisan-gia-ti-maxi-kai-kaneis-den-emathe-pote-ti-apeginan/);

Οι άνθρωποι που επέζησαν από εκτελέσεις και επέστρεψαν για να διηγηθούν την ιστορία τους. Από την ηλεκτρική καρέκλα και την αγχόνη μέχρι το εκτελεστικό απόσπασμα. Υπήρξαν άνθρωποι που οδηγήθηκαν στην εκτέλεση, θεωρήθηκαν νεκροί και παρ’ όλα αυτά επέζησαν.

Κάποιοι σώθηκαν από μια βλάβη στον μηχανισμό, άλλοι από αποτυχημένη διαδικασία και ορισμένοι κατάφεραν κυριολεκτικά να ξεφύγουν από το εκτελεστικό απόσπασμα. Οι ιστορίες τους είναι από τις πιο παράξενες που έχουν καταγραφεί στην ιστορία της θανατικής ποινής.

Τζορτζ Σερέμπα: Δέχθηκε έξι σφαίρες και επέζησε. Μία από τις πιο συγκλονιστικές περιπτώσεις είναι αυτή του George Seremba, στην Ουγκάντα. Στις 10 Δεκεμβρίου 1.980 μ.Χ. οδηγήθηκε σε μια δασική περιοχή και βρέθηκε μπροστά σε εκτελεστικό απόσπασμα. Οι στρατιώτες άνοιξαν πυρ και έξι σφαίρες τον πέτυχαν. Ο ίδιος πίστεψε ότι είχε πεθάνει. Όμως, παρά τα τραύματά του, παρέμεινε ζωντανός.

Κατάφερε να συρθεί μέχρι έναν βάλτο, όπου τελικά τον εντόπισε και τον βοήθησε ένα αγόρι από την περιοχή. Χρόνια αργότερα, ο Σερέμπα χρησιμοποίησε την προσωπική του εμπειρία για να δημιουργήσει θεατρικό έργο, αναπαριστώντας επί σκηνής την εκτέλεση και την επιβίωσή του.

Γουίλι Φράνσις: Η ηλεκτρική καρέκλα δεν τον σκότωσε Μία από τις πιο γνωστές αποτυχημένες εκτελέσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες αφορά τον Willie Francis. Ο Φράνσις ήταν μόλις 17 ετών όταν οδηγήθηκε στην ηλεκτρική καρέκλα στη Λουιζιάνα. Η διαδικασία ξεκίνησε, όμως η ηλεκτρική καρέκλα παρουσίασε δυσλειτουργία. Ο νεαρός επέζησε από την πρώτη απόπειρα εκτέλεσης.

Η υπόθεση έφτασε μέχρι το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ, το οποίο αποφάνθηκε ότι μια δεύτερη απόπειρα εκτέλεσης δεν παραβίαζε το Σύνταγμα. Έναν χρόνο αργότερα, ο Φράνσις οδηγήθηκε ξανά στην ηλεκτρική καρέκλα. Αυτή τη φορά η εκτέλεση πραγματοποιήθηκε κανονικά και πέθανε σε ηλικία 18 ετών.

Άννα Γκριν: Την κρέμασαν και την πήραν για νεκρή. Τον 17^ο Αιώνα μ.Χ., στην Αγγλία, η Anne Greene καταδικάστηκε σε θάνατο και απαγχονίστηκε στην Οξφόρδη. Η 22χρονη παρέμεινε κρεμασμένη για περίπου μισή ώρα. Όταν την κατέβασαν, θεωρήθηκε αρχικά νεκρή. Ωστόσο, όταν οι γιατροί εξέτασαν το σώμα της, διαπίστωσαν ότι υπήρχαν ακόμη σημάδια ζωής.

Οι γιατροί προσπάθησαν να την επαναφέρουν και τελικά η Γκριν ανέκτησε πλήρως τις αισθήσεις της. Η περίπτωσή της καταγράφηκε αργότερα σε ιατρικές και ιστορικές αναφορές. Τελικά έλαβε χάρη, παντρεύτηκε, απέκτησε παιδιά και συνέχισε τη ζωή της.

Τζον «Μπάμπακομπ» Λι: Η αγχόνη απέτυχε τρεις φορές. Μία ακόμη απίστευτη περίπτωση είναι αυτή του John “Babbacombe” Lee, ο οποίος είχε καταδικαστεί σε θάνατο στην Αγγλία. Στις 23 Φεβρουαρίου 1.885 μ.Χ. οδηγήθηκε στην αγχόνη.

Ο εκτελεστής ενεργοποίησε τον μηχανισμό, όμως η καταπακτή δεν άνοιξε. Ο μηχανισμός ελέγχθηκε και ο Λι οδηγήθηκε ξανά στην θέση του. Για δεύτερη φορά, η καταπακτή δεν λειτούργησε. Έγινε και τρίτη προσπάθεια. Και πάλι απέτυχε.

Μετά τις τρεις αποτυχημένες προσπάθειες, η εκτέλεση εγκαταλείφθηκε. Τελικά, ο Λι δεν εκτελέστηκε και η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη. Αργότερα αποφυλακίστηκε και έζησε ως ελεύθερος άνθρωπος.

Δεν ήταν πάντα «θαύμα». Οι ιστορίες αυτές συχνά αντιμετωπίστηκαν στο παρελθόν ως θαύματα ή ως σημάδι ότι ο καταδικασμένος δεν έπρεπε να πεθάνει. Στην πραγματικότητα, οι λόγοι ήταν πολύ διαφορετικοί: μηχανικές βλάβες, αποτυχημένες διαδικασίες, λανθασμένες εκτιμήσεις και ιατρικές συνθήκες μπορούσαν να οδηγήσουν στην επιβίωση.

Η ιστορία της Anne Greene, για παράδειγμα, έχει μελετηθεί και από την ιατρική ιστορία, με τους ερευνητές να εξετάζουν κατά πόσο η χαμηλή θερμοκρασία του σώματος και οι προσπάθειες ανάνηψης συνέβαλαν στην επιβίωσή της.

Οι περιπτώσεις αυτές αποδεικνύουν ότι ακόμη και μια διαδικασία που είχε σχεδιαστεί για να είναι οριστική μπορούσε, σε σπάνιες περιπτώσεις, να αποτύχει. Και για τους ανθρώπους που επέζησαν, το πιο παράξενο μέρος της ιστορίας ήταν ότι είχαν πλέον την δυνατότητα να διηγηθούν οι ίδιοι τι συνέβη την στιγμή που όλοι πίστευαν ότι είχαν πεθάνει (https://www.pronews.gr/istoria/oi-stratoi-pou-xathikan-gia-panta-ksekinisan-gia-ti-maxi-kai-kaneis-den-emathe-pote-ti-apeginan/, https://www.pronews.gr/istoria/oi-anthropoi-pou-epezisan-apo-ekteleseis-kai-epestrepsan-gia-na-diigithoun-tin-istoria-tous/);

Υπάρχουν δύο κορυφαία ιστορικά παραδείγματα (ένα στην Αγγλία και ένα στο Βυζάντιο) όπου η σύγκρουση του Βασιλιά με την ανώτατη θρησκευτική ηγεσία οδήγησε σε λαϊκή εξέγερση και στην εκδίωξή του:

1. Βασιλιάς Ιάκωβος Β' της Αγγλίας (1.688 μ.Χ.) – Η Ένδοξη Επανάσταση. Ο Θρησκευτικός Ηγέτης: Ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι, Ουίλιαμ Σάνκροφτ (William Sancroft), μαζί με άλλους 6 Επισκόπους (γνωστοί στην ιστορία ως οι "Επτά Επίσκοποι").

Τι συνέβη: Ο καθολικός Βασιλιάς Ιάκωβος Β' εξέδωσε ένα διάταγμα θρησκευτικής ανοχής που ευνοούσε τους Καθολικούς και διέταξε τους Αγγλικανούς ιερείς να το διαβάσουν στις εκκλησίες. Ο Αρχιεπίσκοπος και οι Επίσκοποι αρνήθηκαν. Εξοργισμένος ο Βασιλιάς, διέταξε την σύλληψη και την φυλάκισή τους στον Πύργο του Λονδίνου με την κατηγορία της στάσης.

Η εξέγερση και η εκδίωξη: Η φυλάκιση των κορυφαίων θρησκευτικών ηγετών προκάλεσε τεράστιο λαϊκό ξεσηκωμό. Όταν το δικαστήριο (κάτω από την πίεση του πλήθους) αθώωσε τους Επισκόπους, ο λαός ξέσπασε σε πανηγυρισμούς και στράφηκε ανοιχτά κατά του Βασιλιά. Οι πολιτικοί και θρησκευτικοί ηγέτες κάλεσαν τον Γουλιέλμο της Οράγγης να επέμβει. Ο στρατός και ο λαός εγκατέλειψαν τον Ιάκωβο Β', ο οποίος αναγκάστηκε να δραπετεύσει και να εξοριστεί στην Γαλλία για να σώσει τη ζωή του.

2. Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Β' ο Ρινότμητος (695 μ.Χ.) – Βυζάντιο. Ο Θρησκευτικός Ηγέτης: Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Καλλίνικος Α'.Τι συνέβη: Ο αυταρχικός Βασιλιάς/Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Β' είχε διατάξει τον Πατριάρχη να κατεδαφίσει μια εκκλησία (την Παναγία των Μητροπολίτου) για να χτίσει στην θέση της ένα σιντριβάνι και παλάτι. Ο Πατριάρχης αρνήθηκε και οργάνωσε θρησκευτική διαμαρτυρία.

Ο Ιουστινιανός Β' στράφηκε με βία κατά της Εκκλησίας και των πιστών, απειλώντας την θρησκευτική ηγεσία. Η εξέγερση και η εκδίωξη: Ο λαός της Κωνσταντινούπολης, εξοργισμένος από την σκληρότητα του βασιλιά, τις βαριές φορολογίες αλλά και την συμπεριφορά του προς την Εκκλησία, ξεσηκώθηκε με τη βοήθεια του στρατηγού Λεόντιου. Έπιασαν τον Βασιλιά, του έκοψαν την μύτη (εξού και Ρινότμητος) και τον έδιωξαν εξορία στην Κριμαία.

Σημείωση: Μια άλλη πασίγνωστη ιστορική δολοφονία θρησκευτικού ηγέτη από βασιλιά είναι αυτή του Θωμά Μπέκετ (Αρχιεπισκόπου του Καντέρμπουρι) από τους ιππότες του Βασιλιά Ερρίκου Β' της Αγγλίας το 1.170 μ.Χ. Σε εκείνη την περίπτωση, ο λαός εξοργίστηκε και ο βασιλιάς σχεδόν αφορίστηκε, αλλά δεν εκδιώχθηκε από τον θρόνο του, καθώς αναγκάστηκε να κάνει δημόσια μετάνοια (τον μαστίγωσαν δημόσια οι καλόγεροι) για να εξευμενίσει τον λαό και την Εκκλησία.

Ο θάνατος του θρησκευτικού ηγέτη που προκάλεσε την ανάδειξη, τη δράση και έμμεσα τον θάνατο του Γιαν Ζίζκα (Jan Žižka) ήταν η εκτέλεση στην πυρά του Γιαν Χους (Jan Hus) το 1.415 μ.Χ. Ο Γιαν Ζίζκα δεν πέθανε απευθείας από τον θάνατο του Χους, αλλά η θανάτωση του Χους ήταν το γεγονός που πυροδότησε τους Χουσίτικους Πολέμους. Αυτό ανάγκασε τον Ζίζκα να βγει στο προσκήνιο ως στρατιωτικός ηγέτης, οδηγώντας τον τελικά στον δικό του θάνατο στο πεδίο της μάχης (από ασθένεια).Πώς συνδέονται οι δύο άνδρες: Η Θανάτωση του Γιαν Χους (1.415 μ.Χ.): Ο Γιαν Χους ήταν ένας σπουδαίος χριστιανός μεταρρυθμιστής και θεολόγος από την Βοημία (σημερινή Τσεχία) που εναντιώθηκε στη διαφθορά της Καθολικής Εκκλησίας. Παρά τις εγγυήσεις ασφαλείας που είχε, συνελήφθη, καταδικάστηκε ως αιρετικός από την Σύνοδο της Κωνσταντίας και κάηκε ζωντανός στην πυρά στις 6 Ιουλίου 1.415 μ.Χ. Η Οργή του Γιαν Ζίζκα: Ο θάνατος του Χους προκάλεσε τεράστιο κύμα οργής στη Βοημία. Ο Γιαν Ζίζκα, ο οποίος μέχρι τότε υπηρετούσε ως βασιλικός σωματοφύλακας, συγκλονίστηκε βαθιά από το γεγονός και μετατράπηκε σε έναν από τους πιο φανατικούς υποστηρικτές των ιδεών του Χους. Το Ξέσπασμα του Πολέμου: Η οργή του λαού για την θανάτωση του θρησκευτικού τους ηγέτη οδήγησε στην επανάσταση των Χουσιτών. Ο Ζίζκα ανέλαβε την ηγεσία του στρατού των επαναστατών, αναδεικνυόμενος σε μια από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές ιδιοφυΐες της ιστορίας, καθώς δεν έχασε ποτέ καμία μάχη, παρά το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια των πολέμων τυφλώθηκε εντελώς και στα δύο μάτια.

Οι αρχικές γκέισες ήταν άντρες και μετά έγιναν γυναίκες και συγκεκριμένα ήταν αυτή τροβαδούροι έκαναν αστεία γελωτοποιοί και ήταν αφηγητές ιστοριών όπως ακριβώς συνέβαινε στο μεσαίωνα και στην Αρχαία Ελλάδα με τους τροβαδούρους και τους ραψωδούς.

Οι γκέισες ήταν περίπου όπως η Ασπασία και ο κύκλος της στην Αρχαία Αθήνα ουσιαστικά ήταν για κάποιους εταιρείες.

Μετέφεραν  σε φορείο τον τραυματισμένο Ρίτερ Φον Γκραμπ όπως επίσης και του Βαλδουίνο τον Δ΄ τον Λεπρό.

Έκαναν τους χαζούς προκειμένου να σώσουν την ζωή τους από τυράννους τόσο Ιούνιος Βρούτος, όσο επίσης και ο μετέπειτα Αυτοκράτορος της ρώμης Κλαύδιος αλλά και ο Νικήτα Χρουστώφ στην Σοβιετική Ένωση. 

Ειρήνη μεταξύ ανταγωνιστικών δυνάμεων. Όταν εμφανίστηκαν μεγάλα βασίλεια και Αυτοκρατορίες, ο πόλεμος έγινε πολύ συχνός. Ο Τζάρεντ Μόργκαν ΜακΚίνι, σήμερα επίκουρος καθηγητής Διεθνούς Ασφάλειας, μελέτησε περιόδους ειρήνης μεταξύ μεγάλων δυνάμεων και κατέληξε ότι ο πόλεμος ήταν ουσιαστικά ο κανόνας της ιστορίας, ενώ οι «ειρηνικές» περίοδοι συχνά σήμαιναν ότι μια δύναμη είχε επιβληθεί στις υπόλοιπες.

Ωστόσο υπήρξαν εξαιρέσεις. «Οι πόλεμοι είναι δαπανηροί και ριψοκίνδυνοι», είπε ο Πίτερ Φράνκοπαν, καθηγητής παγκόσμιας ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. «Σε ορισμένες περιόδους, η σταθερότητα επιτυγχανόταν επειδή οι αντίπαλοι μπορούσαν να εξισορροπήσουν τις δυνάμεις τους.»

Ο ΜακΚίνι εντόπισε αρκετές τέτοιες περιόδους: Μεταξύ περίπου 1.400 π.Χ.–1.200 π.Χ., μεγάλες δυνάμεις όπως η Αίγυπτος και η Αυτοκρατορία των Χετταίων έζησαν μεγάλες περιόδους χωρίς πολέμους, με τις διαφορές τους να λύνονται μέσω συνθηκών. Μεταξύ Ρώμης και Περσίας υπήρξε μια περίοδος σχετικής ειρήνης από περίπου το 387 μ.Χ. έως το 501 μ.Χ., γνωστή ως «μακρά πέμπτη εκατονταετία».

Στην Κίνα της δυναστείας Σονγκ (περίπου 1.000 μ.Χ.–1.200 μ.Χ.), η ειρήνη με γειτονικούς λαούς διατηρήθηκε μέσω οικονομικών πληρωμών. Στην Ανατολική Ασία (Κίνα, Κορέα, Ιαπωνία) υπήρξε μια μακρά περίοδος ειρήνης περίπου από το 1.600 μ.Χ. έως το 1.850 μ.Χ.

Στην Βόρεια Αμερική, οι ιθαγενείς λαοί της Συνομοσπονδίας των Ιροκέζων διατήρησαν ειρήνη για περίπου τρεις αιώνες μέσω της «Ένωσης των Πέντε Εθνών». Στην Νότια Αμερική, δεν έχουν σημειωθεί μεγάλοι διακρατικοί πόλεμοι από το 1.935 μ.Χ. «Ο πόλεμος είναι η “κανονικότητα” στην ιστορία», σημείωσε ο ΜακΚίνι. «Αλλά υπάρχουν και εξαιρέσεις» (https://www.ethnos.gr/World/article/413713/yphrxepoteperiodosxorispolemosthnpagkosmiaistoria).

Ο Μιμίκος και η Μαίρη όπως ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα αυτοκτόνησαν επειδή δεν τους άφηναν να παντρευτούν οι δικοί τους. 

Το Σινικό Τείχος όπως και το κατοχικό τείχος του Μαρόκου στην κατεχόμενη από αυτό Δυτική Σαχάρα είναι οι μόνες ανθρώπινες κατασκευές που φαίνονται από το διάστημα.   

OI ΠPOΛETAPIOI ΣTPATEYTHΘHKAN ΣTHN APXAIA PΩMH ΣTOYΣ KAPXHΔONIAKOYΣ ΠOΛEMOYΣ KAI YΠO TON MAPIO.

HTAN AΦOPMH ΓIA TON ΠOΛEMO THΣ PΩMHΣ KATA PΩMHΣ KAI IOYΓOYPΘA H ΣΦAΓH TΩN PΩMAIΩN EMΠOPΩN KAI EΠOIKΩN ΣTA EΔAΦH ΠOY AYTOI EIXAN KATAΛABEI.

H AOPNOΣ ΠETPA ΠOY HTAN OXYPO ΠANΩ ΣE BOYNO KATAΛHΦΘHKE AΠO ΣTPATIΩTEΣ ΠOY ΣKAPΦAΛΩΣAN ΠANΩ ΣE AYTO OΠΩΣ EKANAN KAI OI PΩMAIOI TOY MAPIOY ME TO OXYPO MOYΛOYKΛA ΠOY ΣKAPΦAΛΩΣAN KAI AYTOI ΠANΩ ΣE AYTO ΣE NOYMIΔIA.

O IOYΓOYPΘAΣ OΠΩΣ KAI O ΠTOΛEMAIOΣ O AYΛHTHΣ ΛAΔΩNE PΩMAIOYΣ AΞIΩMATOYXOYΣ ΓIA NA ΔIAΣΦAΛIZEI THN EΞOYΣIA TOY.

H MOΣXA ΠYPΠOΛHΘHKE AΠO POΣTOΨIN ME EIΣBOΛH NAΠOΛEONTA ΠOY EKANAN ANTAPTOΠOΛEMO KATA NAΠOΛEONTA OΠΩΣ KAI OI MAMEΛOYKOI THN AΛEΞANΔPEIA ME EIΣBOΛH NAΠOΛEONTA YΠO TON MOYPAT MΠEH KAI EKANAN KAI AYTOI ANTAPTOΠOΛEMO ENANTION TOY.

TO NOYMEPO 007 EXEI IΣTOPIKA EKTOΣ TOY ΦANTAΣTIKOY TZEIMΣ MΠONT KAI TO ΛEΩΦOPEIO ΠOY O ΔHMIOYPΓOΣ TOY IAN ΦΛEMINΓK EΠAIPNE KAΘE MEPA, OI ΔIΠΛΩMATIKEΣ ANTAΛΛAΓEΣ ΓEPMANΩN ΣE THΛEΓPAΦHMA ZHMEPMAN, O TZON NTH O ΣYMBOYΛOΣ THΣ EΛIΣABET THΣ A YΠEΓPAΦE EΠIΣTOΛEΣ ME TO 007, ENΩ O APIΘMOΣ AYTOΣ YΠAPXEI KAI ΣTHN IΣTOPIA TOY PANTΓIAPNT KIΠΛINΓK ΓIA TON AMEPIKANIKO ΣIΔHPOΔPOMO.

Η Εξέγερση των Χωρικών (Peasants' Revolt) του 1.381 μ.Χ. ήταν η μεγαλύτερη λαϊκή εξέγερση στην ιστορία της μεσαιωνικής Αγγλίας. Κύριες Αιτίες. 

• Βαριά φορολογία: Τα δυσβάστακτα χαράτσια (poll taxes) του 1.379 μ.Χ. και 1.380 μ.Χ. για την χρηματοδότηση του Εκατονταετούς Πολέμου.

• Οικονομική πίεση: Οι συνέπειες από τον Μαύρο Θάνατο (πανώλη) στην δεκαετία του 1.340 μ.Χ., που μείωσαν τον πληθυσμό και ανέβασαν τις απαιτήσεις των εργατών.

• Καταπίεση: Ο νόμος Statute of Labourers του 1.351 μ.Χ. που πάγωσε τους μισθούς και υποχρέωνε τους αγρότες σε φεuδαρχική εξάρτηση. Βασικά Γεγονότα.

• Ξεκίνημα: Ξεκίνησε στις 30 Μαΐου 1.381 μ.Χ. στο Έσσεξ και το Κεντ με επικεφαλής μορφές όπως ο Wat Tyler, ο ιεροκήρυκας John Ball και ο Jack Straw.

• Εισβολή στο Λονδίνο: Οι επαναστάτες μπήκαν στο Λονδίνο στις 13 Ιουνίου 1.381 μ.Χ., κατέστρεψαν κυβερνητικά αρχεία και έκαψαν το Παλάτι Savoy.

• Κατάληψη του Πύργου: Κατέλαβαν τον Πύργο του Λονδίνου και εκτέλεσαν τον Αρχιεπίσκοπο του Canterbury και τον Υπουργό Οικονομικών.

• Συνάντηση και Θάνατος του Tyler: Ο 14χρονος βασιλιάς Ριχάρδος Β΄ συναντήθηκε με τους επαναστάτες, αλλά στις 15 Ιουνίου 1.381 μ.Χ. ο Wat Tyler δολοφονήθηκε από τον δήμαρχο του Λονδίνου στο Smithfield.

• Η εξέγερση καταπνίγηκε αιματηρά από τα βασιλικά στρατεύματα και οι υποσχέσεις του βασιλιά για ελευθερίες ανακλήθηκαν.

• Μακροπρόθεσμα, ωστόσο, τρόμαξε την άρχουσα τάξη, απέτρεψε μελλοντικά παρόμοια χαράτσια για τους φτωχούς και σημάδεψε την αρχή του τέλους της φεουδαρχίας στην Αγγλία

Ο Μπολ συνελήφθη αφού οι επαναστάτες είχαν διασκορπιστεί, συνελήφθη αιχμάλωτος, δικάστηκε και στη συνέχεια απαγχονίστηκε, σύρθηκε και διαμελίστηκε στο Σεντ Όλμπανς παρουσία του Βασιλιά. Το κεφάλι του τοποθετήθηκε σε ένα λούτσο στην Γέφυρα του Λονδίνου και τα τεμάχια του σώματός του στάλθηκαν για έκθεση σε τέσσερις διαφορετικές πόλεις, όπως και του Ουιλιαμ Ουαλας.

Ο Τζακ Κέιντ (Jack Cade, πέθανε στις 12 Ιουλίου 1.450 μ.Χ.) ήταν ο ηγέτης μιας μεγάλης λαϊκής εξέγερσης στην Αγγλία το 1450, κατά την διάρκεια της βασιλείας του Ερρίκου ΣΤ΄. Η εξέγερσή του, γνωστή ως Εξέγερση του Τζακ Κέιντ, στράφηκε ενάντια στην κυβερνητική διαφθορά, την κατάχρηση εξουσίας και τους δυσβάσταχτους φόρους. Ιστορικό Πλαίσιο & Δράση.

• Τα αίτια: Ο απλός λαός της Νοτιοανατολικής Αγγλίας (κυρίως από το Κεντ και το Σάσσεξ) ήταν εξοργισμένος με τους διεφθαρμένους συμβούλους του βασιλιά, τις οικονομικές αδικίες και τις πρόσφατες στρατιωτικές ήττες στον Εκατονταετή Πόλεμο.

• Η πορεία προς το Λονδίνο: Ο Κέιντ, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Τζον Μόρτιμερ για να συνδεθεί προπαγανδιστικά με την αντίπαλη βασιλική οικογένεια του Δούκα της Υόρκης, οργάνωσε έναν στρατό χιλιάδων ανθρώπων και βάδισε προς το Λονδίνο.

• Η κατάληψη της πόλης: Οι επαναστάτες κατάφεραν να μπουν στο Λονδίνο τον Ιούλιο του 1.450 μ.Χ., όπου μάλιστα δίκασαν και εκτέλεσαν τον μισητό Λόρδο Θησαυροφύλακα. Ωστόσο, οι λεηλασίες που ακολούθησαν έστρεψαν τους Λονδρέζους εναντίον τους.

• Το τέλος: Η κυβέρνηση υποσχέθηκε αμνηστία στους επαναστάτες αν διαλύονταν. Μόλις ο στρατός του σκορπίστηκε, η αμνηστία ανακλήθηκε και ο Κέιντ επικηρύχθηκε. Συνελήφθη στο Ανατολικό Σάσσεξ και υπέκυψε στα τραύματά του κατά τη μεταφορά του.

Η επίδρασή του στην ιστορία και την τέχνη. Αν και η εξέγερση απέτυχε, κλόνισε ανεπανόρθωτα την βασιλική εξουσία και αποτέλεσε έναν από τους βασικούς προαγγέλους του Εμφυλίου Πολέμου των Ρόδων.

Ο χαρακτήρας του Τζακ Κέιντ έγινε παγκοσμίως γνωστός μέσα από το ιστορικό δράμα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ «Ερρίκος ο ΣΤ΄ (δεύτερο μέρος)». Στο έργο αυτό, ένας από τους οπαδούς του λέει την παροιμιώδη και συχνά παρερμηνευμένη φράση: «Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε, είναι να σκοτώσουμε όλους τους δικηγόρους», ως αναφορά στην επιθυμία των επαναστατών να ανατρέψουν το γραφειοκρατικό και διεφθαρμένο νομικό σύστημα της εποχής

O Kαποδίστριας ως Αισυμνήτης της εποχής του. Για να κατανοήσουμε την καποδιστριακή διακυβέρνηση, πρέπει πρώτα να εξετάσουμε έναν ιδιαίτερο πολιτικό θεσμό της Αρχαίας Ελλάδας: Τον Αισυμνήτη.

Τί ήταν ο Αισυμνήτης; Ο Αισυμνήτης ήταν ένας έκτακτος άρχοντας, στον οποίο η πολιτική κοινότητα ανέθετε, με τη συγκατάθεσή της, ιδιαίτερα εκτεταμένες εξουσίες, προκειμένου να αντιμετωπίσει μια σοβαρή πολιτική ή κοινωνική κρίση.

Η διάρκεια της θητείας του αισυμνήτη δεν ήταν πάντοτε ίδια, αλλά συνήθως τελείωνε με την ολοκλήρωση της αποστολής του. Χαρακτηριστικά παραδείγματα ήταν ο Πιττακός ο Μυτιληναίος, ο Σόλων ο Αθηναίος, ο Ζάλευκος ο Λοκρός και ο Χαρώνδας ο Καταναίος.

Η πολιτική λογική του αισυμνήτη είναι η εξής: Ανατρέχουμε σε έναν υγιή πυρήνα της κοινωνίας, δίνοντάς του την απόλυτη εξουσία να φτιάξει το κρατικό μοντέλο. Όχι απλώς να διαχειριστεί την καθημερινή πολιτική ή να υπηρετήσει μία παράταξη, αλλά να αποκαταστήσει την πολιτειακή τάξη.

Ο Ιωάννης Καποδίστριας είχε ήδη μία εξαιρετική Ευρωπαϊκή διπλωματική σταδιοδρομία όταν η Ελληνική Επανάσταση ξέσπασε. Μετά την διαφωνία του με την πολιτική του τσάρου Αλεξάνδρου Α΄ απέναντι στο ελληνικό ζήτημα (προσπαθούσε για Ρωσοτουρκικό Πόλεμο), απομακρύνθηκε από την ενεργό υπηρεσία και εγκαταστάθηκε στην Γενεύη, το 1.822 μ.Χ. Από εκεί εξακολούθησε να εργάζεται υπέρ του Ελληνικού Σκοπού.

Ο Καποδίστριας ως νεότερος Αισυμνήτης. Το 1.827 μ.Χ., η Γ΄ Εθνική Συνέλευση της Τροιζήνας τον εξέλεξε Κυβερνήτη της Ελλάδος. Ο Καποδίστριας δεν κατέκτησε την εξουσία με τη βία. Το 1.828 μ.Χ., το Σύνταγμα της Τροιζήνας ανεστάλη, αλλά αυτό δεν έγινε με την βία, ή την απειλή χρήσης βίας.

Έγινε πολιτικά ομόφωνα, νόμιμα και συνταγματικά. Με το ψήφισμα του Ιανουαρίου του 1.828 μ.Χ,, η εξουσία δόθηκε στον Καποδίστρια μέχρι την σύγκληση μιας νέας Εθνικής Συνέλευσης, η οποία θα αποφάσιζε για το οριστικό πολίτευμα της χώρας.

Ο Καποδίστριας τήρησε τη δέσμευση αυτή συγκαλώντας την Δ΄ Εθνοσυνέλευση στο Άργος τον Ιούλιο του 1.829 μ.Χ. Εκεί, η Εθνοσυνέλευση ενέκρινε ομόφωνα τις μέχρι τότε ενέργειές του πανηγυρικά, ανανέωσε την εμπιστοσύνη προς το πρόσωπό του και παρέτεινε την προσωρινή συγκεντρωτική διακυβέρνηση, έως ότου ολοκληρωθούν οι διπλωματικές διαπραγματεύσεις για τα σύνορα και την ανεξαρτησία της Ελλάδας. Με την παραπάνω κίνηση έδειξε ξανά την ουσιαστική προσήλωσή του στο νόμο και τις δημοκρατικές αρχές.

Σε όλη την διάρκεια της διακυβέρνησής του, δεν είχε κανένα προσωπικό όφελος, αλλά αντιθέτως “εκμηδένισε” τον εαυτό του ώστε να μην ταυτιστεί η εξουσία με το πρόσωπο. Η κεντρικοποίηση της κρατικής εξουσίας ήταν αναγκαία για να υπάρξει κράτος και αναγκαία για τον πολιτειακό μετασχηματισμό.

Κατά την διάρκεια της εξουσίας του, δεν άσκησε βία, ούτε βασάνισε τους αντιπάλους του για τις πολιτικές ιδέες. Ήταν, όμως, ανυποχώρητος στην εφαρμογή του νόμου λ.χ. έσοδα από τελωνεία, Πετρόμπεης κ.α.

Είπε «η Κυβέρνησις δεν εκδικείται, ούτε κατατρέχει. Επιβάλλει όμως τον νόμον, διότι άνευ νόμου δεν υπάρχει Πολιτεία». Έφερνε καινούργιο Σύνταγμα (Σπηλιάδη) στην Ε’ Εθνοσυνέλευση τον Οκτώβριο του 1831 (είχε μετατεθεί η ημερομηνία).

Το Πολιτικό Μοντέλο του Αισυμνήτη Σήμερα. Η ιστορική σύγκριση οδηγεί αναπόφευκτα και σε ένα σύγχρονο πολιτειολογικό ερώτημα. Τι συμβαίνει όταν ένα κράτος δεν χρειάζεται απλώς αλλαγή κυβέρνησης, αλλά αλλαγή του ίδιου του κρατικού του μοντέλου;

Η απάντηση είναι ότι χρειάζεται ένας εκλεγμένος από το λαό, φορέας πολιτειακής αλλαγής, με συγκεκριμένη εντολή, αυστηρά καθορισμένη διάρκεια, αυξημένες αρμοδιότητες και υποχρεωτική επιστροφή στην κανονική συνταγματική τάξη μετά την ολοκλήρωση της αποστολής του.

Δηλαδή, ο Ιωάννης Καποδίστριας ως αισυμνήτης αποτελεί ένα “επικίνδυνο” πολιτικό προηγούμενο για την καθεστηκυία τάξη και παράδειγμα προς μίμηση για όσους επιθυμούν την πολιτειακή αλλαγή. Αποτελεί ιστορική παρακαταθήκη του Καποδίστρια.

Σημείωση: O Αισυμνήτης ήταν συμβατός με τις πρωτοχριστιανικές αντιλήψεις του Καποδίστρια (έστω κι αν θρησκεία και πολιτική δεν συμπίπτουν). Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος γράφει “Εις άνθρωπος ζήλω πεπυρωμένος ολόκληρον διορθώσασθαι δύναται δήμον” (https://slpress.gr/istorimata/o-kapodistrias-os-aisimnitis-tis-epoxis-tou/).

Διανύουμε τον φαύλο κύκλο μέσα στον οποίο βρίσκονται τελικά όλα τα εμποτισμένα από χρέη έθνη. Δηλαδή: 1) τα έθνη με κακή διαχείριση μεθάνε υπερβολικά από το χρέος και μετά 2) υποτιμούν το νόμισμά τους για να το αποπληρώσουν.

Στην συνέχεια, 3) έρχεται ο πληθωρισμός, ακολουθούμενος από 4) αύξηση των επιτοκίων, που με την σειρά του σημαίνει 5) υψηλότερο κόστος εξυπηρέτησης χρέους, που σημαίνει 6) πληθωριστική δημιουργία νομισμάτων για να εξυπηρετηθούν αυτά τα υψηλότερα επιτόκια. Εν προκειμένω, ο ελβετικός οίκος ως πρώτο πυλώνα καταστροφής αναφέρει τον το χρέος.

«Μόλις διαβεί τον Ρουβίκωνα, καταστρέφει πάντα τα έθνη. Απλώς ανατρέξτε στην Ιστορία και στις πρώην αυτοκρατορίες της Ισπανίας, της Μεγάλης Βρετανίας, της Ολλανδίας και της Γαλλίας. Ή ρωτήστε τους Γερμανούς του Μεσοπολέμου. Ρωτήστε τους Γιουγκοσλάβους της δεκαετίας του 1.990 μ.Χ. ή έναν ιστορικό της Αρχαίας Ρώμης ή έναν έμπορο στην σύγχρονη Αργεντινή.

Παντού έχουμε σχεδόν την ίδια ιστορία – το μόνο που αλλάζει είναι ο χρόνος και ο τόπος. Όπως η περιγραφή του Χέμινγουεϊ για τη φτώχεια, η διαδικασία ξεκινά αργά στην αρχή και μετά εξελίσσεται ραγδαία» επισημαίνει η επενδυτική εταιρεία, προσθέτοντας:

Μέρος αυτής της διαδικασίας προϋποθέτει νομισματική υποτίμηση στο πλαίσιο αποπληρωμής της πιο απελπισμένης έκδοσης IOU - μια διαδικασία που αποδεικνύεται από αυξανόμενο και όχι «παροδικό» πληθωρισμό. Στην συνέχεια, έχουμε να κάνουμε με αυξημένη κοινωνική αναταραχή (https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/2026/10/blog-post_739.html/)…

Αποκαλύψεις από τα Αμερικανικά αρχεία: Ο Μουσολίνι, ο Τσώρτσιλ και η λίστα του Αλμιράντε. Τα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα της CIA και του FBI για την Ιταλία του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Στα Εθνικά Αρχεία των Ηνωμένων Πολιτειών, στο Κόλετζ Παρκ του Μέριλαντ, φυλάσσεται ένας τεράστιος όγκος αποχαρακτηρισμένων εγγράφων από την CIA, το FBI και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ο οποίος φωτίζει άγνωστες πτυχές της νεότερης Ιταλικής ιστορίας. Ανάμεσα στα εκατομμύρια φακέλους εντοπίζονται αναφορές που συνδέουν φαινομενικά ασύνδετες προσωπικότητες και γεγονότα, όπως η δράση πληροφοριοδοτών για την απόδραση του δημοσιογράφου Ίντρο Μοντανέλλι από τις φυλακές Σαν Βίτορε, παράλληλα με τις λεπτομερείς εκθέσεις της αμερικανικής υπηρεσίας OSS για τις τελευταίες ώρες του Μπενίτο Μουσολίνι.

Τα ντοκουμέντα αποκαλύπτουν το παρασκήνιο της περιόδου της Δημοκρατίας του Σαλό, συμπεριλαμβανομένου ενός αιτήματος του Τζόρτζιο Αλμιράντε για την υποχρεωτική μεταφορά δημοφιλών καλλιτεχνών στη Βόρεια Ιταλία για λόγους προπαγάνδας, μεταξύ των οποίων ο Τοτό, ο Εντουάρντο και ο Πεπίνο Ντε Φίλιπο, ο Μακάριο και η Αλίντα Βάλι. Παράλληλα, οι εκθέσεις του διοικητή της OSS, Άλεν Ντάλες, περιγράφουν τις επαφές για την πιθανή παράδοση του Μουσολίνι, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι η εκτέλεσή του από τους παρτιζάνους θεωρήθηκε προτιμότερη από τη διεξαγωγή μιας δημόσιας δίκης.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι αναφορές της αμερικανικής αντικατασκοπείας για τη δράση του παρουσιαστή Μάικ Μποντζόρνο ως πράκτορα της Αντίστασης, τη συνδρομή του «διπλού» πληροφοριοδότη με το ψευδώνυμο «Κεράσιας», αλλά και τις υποψίες γύρω από το μυστικό ταξίδι του Ουίνστον Τσώρτσιλ στηΝ λίμνη του Κόμο μετά την λήξη του πολέμου, το οποίο συνδέθηκε με την προσπάθεια καταστροφής κρίσιμης αλληλογραφίας. Τέλος, οι φάκελοι του FBI υπό τον Έντγκαρ Χούβερ καταγράφουν την εμμονή της αμερικανικής πλευράς με τον ηγέτη του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, Παλμίρο Τολιάτι, προσφέροντας μια ολοκληρωμένη εικόνα για το εύρος των πληροφοριακών δικτύων της εποχής.

Αναλυτικά το άρθρο της Corriere Della Sera. Τι γυρεύει, στο ίδιο ντοσιέ εγγράφων, η αναφορά ενός «καρφιού», αποκαλούμενου «Κεράσιας» (Il Ciliegia), για την πασίγνωστη απόδραση του Ίντρο Μοντανέλλι από τις φυλακές Σαν Βίτορε, μαζί με την ανακατασκευή των γεγονότων για τις τελευταίες ώρες του Μουσολίνι από έναν πράκτορα της OSS (της αμερικανικής μυστικής υπηρεσίας, προδρόμου της CIA);

Και τι γυρεύει εκείνο το αίτημα, που βρίσκεται περίπου στα ίδια ράφια, υπογεγραμμένο από τον Τζόρτζιο Αλμιράντε (τότε στο γραφείο τύπου της Δημοκρατίας του Σαλό) για την μεταφορά, «ακόμη και υποχρεωτικά», στη Βόρεια Ιταλία μιας τεράστιας λίστας ανεπιθύμητων ηθοποιών από τις αρχές της Δημοκρατίας – μεταξύ των οποίων ο Τοτό, ο Εντουάρντο και ο Πεπίνο Ντε Φίλιπο, ο Μακάριο, η Αλίντα Βάλι; Σε ένα άλλο φάκελο υπάρχει επίσης η έκθεση μιας εμπιστευτικής πηγής, του «πράκτορα Beta», για το μυστήριο ταξίδι του Ουίνστον Τσώρτσιλ στις όχθες της λίμνης του Κόμο, μόλις τελείωσε ο πόλεμος.

Καλώς ήρθατε στα Εθνικά Αρχεία των Ηνωμένων Πολιτειών (National Archives), το μεγαλύτερο αρχείο στον κόσμο. Η έδρα εκπροσώπησης – εκεί όπου ο Τραμπ, σήμερα, συνόδευσε τον Σι Τζινπίνγκ για μια επίσημη επίσκεψη ώστε να του δείξει την Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας-  βρίσκεται στο κέντρο της Ουάσινγκτον. Όμως τα θησαυροφυλάκια με χιλιόμετρα ραφιών βρίσκονται σε ένα κτίριο περιτριγυρισμένο από πυκνό δάσος στο Κόλετζ Παρκ, μια μικροσκοπική κωμόπολη στο Μέριλαντ, περίπου τριάντα χιλιόμετρα από την Πρωτεύουσα. Εδώ φυλάσσονται, ακριβώς όπως και στο Κεντρικό Αρχείο του Κράτους, εκατομμύρια έγγραφα από τις δημόσιες υπηρεσίες. Υπάρχει όμως πάρα πολλή Ιταλία ανάμεσα σε αυτά τα έγγραφα που έχουν αποχαρακτηριστεί από το FBI, τηΝ CIA και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Για τους ιστορικούς είναι μια Κιβωτός του Νώε, καθώς ο κατάλογος των εγγράφων είναι ατελείωτος. Εκτείνεται από την αποστολή του Τζο Πετροσίνο στην Σικελία μέχρι τα μυστικά της στοάς P2. Και φτάνει ως τον Παλμίρο Τολιάτι, την εμμονή του αρχηγού του FBI Έντγκαρ Χούβερ, ο οποίος στις εκθέσεις που έστελνε στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ υποστήριζε ότι ο γραμματέας του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος (PCI) «βρισκόταν υπό τον πλήρη έλεγχο της Ρωσίας» και ότι «σύμφωνα με πληροφοριοδότη μας πραγματοποιεί καθημερινές επισκέψεις στην ρωσική πρεσβεία» στην Ρώμη. Και δεν σταματά εκεί: «Ο Νένι βρισκόταν υπό τον έλεγχο του Τολιάτι» και οι δύο μαζί «βρίσκονται υπό τον έλεγχο της GPU», της Σοβιετικής μυστικής υπηρεσίας προδρόμου της KGB.

Η έκθεση του FBI για τον Τολιάτι υπογεγραμμένη από τον Έντγκαρ Χούβερ. «Καλημέρα, έχετε έγγραφα για την απόδραση του Ντούτσε που έληξε στο Ντόνγκο;». Και αμέσως σου παραδίδουν τις εκθέσεις που έχει υπογράψει ο Άλεν Ντάλες, κατά τη διάρκεια του πολέμου επικεφαλής του κλιμακίου της OSS στην Ελβετία και στη συνέχεια ο ισχυρότερος «κατάσκοπος» στον κόσμο, όταν έγινε αρχηγός της CIA την εποχή του Ψυχρού Πολέμου.

Ο αρχηγός της CIA: «Μπενίτο; Καλύτερα νεκρός παρά σε δίκη». Συνημμένη στην έκθεση για την εκτέλεση που έγραψε ο Βαλεριάν Λάντα-Μοτσάρσκι, ο πράκτορας 441 της OSS (και εδώ πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι ο πρώτος που την διάβασε ήταν ο Χοσέ Τσερεγκίνο, βαθύς γνώστης των μυστικών των Αρχείων), εμφανίζεται μια επιστολή του Ντάλες προς τον Ουίλιαμ Ντόνοβαν, αρχηγό της OSS κατά τον πόλεμο. Αν ήθελαν, οι Αμερικανοί θα μπορούσαν να είχαν σώσει τον δικτάτορα. «Κατά τη διάρκεια των δύο ή τριών τελευταίων ημερών της ζωής του Μουσολίνι είχαμε κάποια επαφή μαζί του, και σε κάποιο σημείο – γράφει ο Ντάλες- ανέφερε στον Ντον Τζόουνς, τον άνθρωπό μας που εργαζόταν με τους παρτιζάνους πέρα από τα ελβετικά σύνορα, ότι θα ήθελε να παραδοθεί σε εμάς. Καθώς δεν μπορούσα να μεταφέρω τον Μουσολίνι σε ελβετικό έδαφος και καθώς δεν διέθετα επαρκείς δυνάμεις για να τον προστατεύσω από τους παρτιζάνους σε περίπτωση που κατάφερνα να τον βάλω στο χέρι σε ιταλικό έδαφος, είπα στον Τζόουνς να μην έχει καμία σχέση με το ζήτημα». Στην συνέχεια το συμπέρασμα, περισσότερο πρακτικό παρά κυνικό: «Ο Μουσολίνι συνελήφθη και απαγχονίστηκε, πράγμα που κατά τη γνώμη μου ήταν πιθανότατα μια καλύτερη λύση από μια δίκη».

Η έκθεση για το τέλος του Ντούτσε υπογεγραμμένη από τον Άλεν Ντάλες, μέλλοντα αρχηγό της CIA. Αλλά να κι ένας άλλος φάκελος που αφορά τον Ντάλες: αυτή τη φορά είναι ο ίδιος που παρακολουθείται από τους Ιταλούς της Στρατιωτικής Υπηρεσίας Πληροφοριών. Προνοητικοί, οι πράκτορες του Ντούτσε τον κρατούν υπό παρακολούθηση εκεί στην Βέρνη: «Είναι ένας πρώην Αμερικανός διπλωμάτης, σε επαφή – τον περιγράφουν στην έκθεση του Μαρτίου του 1.943 μ.Χ.- με διεθνείς κύκλους, πολύ έξυπνο άτομο, δραστήριος, είναι πιθανό να στάλθηκε στην Ελβετία με κάποια ειδική αποστολή».

Ο μυστικός πράκτορας Μάικ Μποντζόρνο. Από τα έγγραφα που αφορούν την Ελβετική επικράτεια αναδύεται το παρελθόν του Μάικ Μποντζόρνο ως μυστικού πράκτορα, παρτιζάνου, ενός κομματιού της ιστορίας της Ιταλίας και γιου ενός διάσημου δικηγόρου της Νέας Υόρκης. Ένας πράκτορας της OSS γράφει στον αρχηγό του στη Βέρνη: «Ένας διπλός πράκτορας της OVRA στο Μιλάνο» λέει ότι «τρεις Αμερικανοί πράκτορες στο Σαν Βίτορε θα μπορούσαν ίσως να αφεθούν ελεύθεροι με αντάλλαγμα τρεις Γερμανούς των SS που κρατούνται στην Γαλλία». Να τα ονόματα: «Φρανκ Γου. Πισιότα, 34 ετών, ο λοχαγός Χάους, 45, και ο Μάικλ Μποντζόρνο από την Νέα Υόρκη». Στη Βέρνη πέφτουν από τα σύννεφα, κανείς δεν ξέρει ποιος είναι αυτός ο Μποντζόρνο. Μέχρι που φτάνει μια έκθεση από τον ειδικό πράκτορα Μαξ Κόρβο, θρυλικό κυνηγό φασιστών, η οποία αποκαλύπτει κατά λέξη: «Ο Μάικ είναι ένας από τους δικούς μου, τον θέλω ελεύθερο».

Ο Μοντανέλλι και η απόδραση από το Σαν Βίτορε: «Έτσι ξεγέλασε τους ναζί». Τώρα όμως, από ένα έγγραφο στον ίδιο φάκελο, εμφανίζεται και το όνομα του Μοντανέλλι, φυλακισμένου στο Σαν Βίτορε όταν συνελήφθη από τους φασίστες μια στιγμή πριν βγει στο βουνό με τους παρτιζάνους της οργάνωσης Giustizia e Libertà. Η φιλία μεταξύ του Μάικ και του Ίντρο γεννήθηκε ακριβώς εκεί, στα κελιά των φυλακών του Μιλάνου, όπου ο μέλλων παρουσιαστής, ως καθαριστής («scopino»), συγκέντρωνε τα μηνύματα των κρατουμένων για να τα διοχετεύσει έξω. Το «κάρφωμα» του «Κεράσια» – κλέφτη, εκβιαστή, απατεώνα, ενός ακόμη «διπλού πράκτορα» που θα άρεσε στον Μοντανέλλι –  αποκαλύπτει τις λεπτομέρειες των παρασκηνίων της απόδρασης: ήταν το αποτέλεσμα μιας «κολοσσιαίας αστυνομικής απάτης» εις βάρος των ναζί, οι οποίοι ήταν πεπεισμένοι ότι αποφυλακίζοντας τον δημοσιογράφο και άλλα άτομα, ανάμεσα στα οποία και μια Αμερικανίδα ηθοποιό, την Ντόροθι Γκίμπσον, θα μπορούσαν να λάβουν πληροφορίες για να τις χρησιμοποιήσουν κατά της Αντίστασης.

Αντίθετα, ήταν «όλοι συνεννοημένοι για να ξεγελάσουν τους Γερμανούς». Αφού ο Ίντρο δραπετεύει, στο Σαλό τρελαίνονται από την οργή. Στις 28 Αυγούστου, ο αρχηγός της αστυνομίας της Δημοκρατίας σε σημείωμα «κατεπείγον-άκρως εμπιστευτικό» – αυτό το χαρτί πάντως βρίσκεται στο Κεντρικό Αρχείο του Κράτους- ζητά από τους υφισταμένους του «να αναφέρουν με την μέγιστη κατεπείγουσα διαδικασία εάν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα ότι ο εν λόγω Μοντανέλλι, δημοσιογράφος και συνεργάτης της Corriere della Sera, δραπέτευσε από τη φυλακή, καταφεύγοντας στο εξωτερικό».

Τα «καρφώματα» του «Κεράσια». Στο μεταξύ «ο Κεράσιας» κάνει κι άλλα «καρφώματα», λέει ότι βρίσκεται σε επαφή με τον Ντάντε «Γκορέρι, πρώην εξόριστο του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος», ο οποίος «δραπέτευσε από τη φυλακή και συνοδεύτηκε στα σύνορα από τον σωτήρα του», έναν των «μαύρων ταξιαρχιών» (brigate nere). Ο Γκορέρι, μετέπειτα κομμουνιστής βουλευτής, βρίσκεται στο επίκεντρο των χιλίων ιντριγκών που σχετίζονται με τον χρυσό του Ντόνγκο, τα έγγραφα του Ντούτσε και τη εξόντωση των παρτιζάνων που γνώριζαν αυτά τα μυστικά, μεταξύ των οποίων και ο ακέραιος Λουίτζι Κανάλι, τα απομνημονεύματα του οποίου αναζητούσε για καιρό, αλλά μάταια, ο ίδιος ο Ίντρο. Και επί ευκαιρία, στα ίδια λημέρια: ορίστε μια έκθεση προς την αμερικανική αντικατασκοπεία που, στις αρχές του 1.946 μ.Χ., προέρχεται από τον «Beta», διεισδυμένο στους «δημοσιογραφικούς κύκλους της Ρώμης». Αυτός υποστηρίζει ότι «η πρόσφατη επίσκεψη του Ουίνστον Τσώρτσιλ» στη λίμνη του Κόμο και στη Γκάρντα «είχε ως κύριο σκοπό την καταστροφή ιταλικών εγγράφων, προερχόμενων από το Υπουργείο Εξωτερικών και το γραφείο του πρωθυπουργού —αδύνατον να καταλάβει κανείς αν αναφερόταν στον Μουσολίνι ή στον Φερούτσιο Πάρι, τον πρώτο πρωθυπουργό της ελεύθερης Ιταλίας, σημείωση συντάκτη -, τα οποία θα μπορούσαν να δώσουν αφορμή για επιθέσεις κατά του Βρετανού πρωθυπουργού». Ήταν μια αναφορά στην αλληλογραφία με τον Ντούτσε; Ο «Beta» δεν γνωρίζει τίποτε άλλο.

Τοτό, Μακάριο, Εντουάρντο και Πεπίνο, οι ηθοποιοί προς εκτόπιση. Ακόμα: ορίστε ένα έγγραφο που αναδύεται από το Σαλό. Συνδεδεμένο με συνδετήρα σε ένα χαρτί υπογεγραμμένο από τον Τζόρτζιο Αλμιράντε, μετέπειτα ιδρυτή του MSI (Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος) και εκείνη την εποχή «επικεφαλής του γραφείου τύπου», ας πούμε έτσι, της κυβέρνησης της Δημοκρατίας του Σαλό. Η ημερομηνία είναι 29 Μαΐου 1.944 μ.Χ., η Ρώμη πρόκειται να απελευθερωθεί από τους Συμμάχους. Για τους ναζί και τους φασίστες αυτό θα είναι, επίσης, ένα τεράστιο πλήγμα στην δημόσια εικόνα τους και γι’ αυτό πρέπει να ανακτήσουν έδαφος στο επίπεδο της προπαγάνδας. Έτσι στο Σαλό σκέφτονται να «βεβαιωθούν εγκαίρως ότι οι ηθοποιοί του κινηματογράφου και του θεάτρου δεν θα κρυφτούν». Μάλιστα, είναι καλύτερα να «προετοιμαστεί η ενδεχόμενη υποχρεωτική μεταφορά τους» στο Βορρά. Ο κατάλογος των διασημοτήτων προς εκτόπιση είναι διαχρονικός: «Τοτό, Μακάριο, οι αδελφοί Ντε Φίλιπο, Ντε Σίκα, Πάολα Μπορμπόνι, Τζίνο Τσέρβι, Πάολο Στόπα, Αλίντα Βάλι, Βαλεντίνα Κορτέζε, Ροσάνο Μπράτσι». Ονόματα στα οποία πρέπει να προστεθούν δύο νέοι συντάκτες της Corriere, αλλά ήδη αστέρια της δημοσιογραφίας: ο Ντομένικο Μπάρτολι και ο Βιρτζίλιο Λίλι. Περιττό να πούμε ότι κανένας σε αυτόν τον κατάλογο δεν θα ανέβει στο Βορρά.

«Η δίκη της Νυρεμβέργης; Τους Ιταλούς τους νοιάζει μόνο ο Γύρος». Στην συνέχεια κι άλλα χαρτιά, κι άλλες ιστορίες σταλμένες στην αμερικανική αντικατασκοπεία: εμφανίζεται το όνομα της Βάντα Οσίρις, η οποία συναναστρέφεται με αξιωματικούς της RAF και τους λέει ότι είχε αρνηθεί να λάβει μέρος σε παραστάσεις ναζιστικής/φασιστικής προπαγάνδας: ωστόσο ανακαλύπτεται ότι είχε επαφές με τον διαβόητο βασανιστή Πιέτρο Κοχ. Και ακόμα: το Στέιτ Ντιπάρτμεντ θέλει να μάθει τι ιδέες έχουν στο μυαλό τους οι Ευρωπαίοι και Αμερικανοί πολίτες και έτσι ζητά από το ινστιτούτο Doxa να συνεργαστεί με το Gallup για δημοσκοπήσεις. Μία από τις ερωτήσεις-λατρεία είναι η εξής: Πιστεύετε ότι τα επόμενα δέκα χρόνια θα υπάρξει ένας νέος παγκόσμιος πόλεμος; Οι Ιταλοί είναι οι πιο απαισιόδοξοι στον πλανήτη: το 59% λέει ναι. Για να πάρετε μια ιδέα για τους άλλους: τα ναι των Βρετανών είναι 48%, των Γάλλων 35%, των Γερμανών 44% και των Αμερικανών 53%. Οι πιο αισιόδοξοι είναι οι Σουηδοί: μόνο το 23% ανησυχεί για μια επείγουσα σύρραξη. Και τέλος: ποιος ξέρει γιατί, η Αμερικανική αντικατασκοπεία θέλει να μάθει τι πιστεύει η κοινή γνώμη του Μιλάνου και της Λομβαρδίας για την δίκη της Νυρεμβέργης, που βρίσκεται σε εξέλιξη το καλοκαίρι του 1.946 μ.Χ. Ο συντάκτης της έκθεσης, που ξεσκονίζει καθημερινά τις εφημερίδες, είναι καταλυτικός: «Aδιαφορία για αυτή την δίκη υπάρχει παντού. Ο μέσος Ιταλός αναγνώστης ενδιαφέρεται περισσότερο για τον Γύρο της Ιταλίας (Giro d’Italia)» (https://www.zougla.gr/kosmos/apokalypseis-apo-ta-amerikanika-archeia-o-mousolini-o-tsortsil-kai-i-lista-tou-almirante/).

Ο Hideki Tojo χαστούκιζε συστηματικά τα πρόσωπα των ανδρών που βρίσκονταν υπό τις εντολές του όταν έδινε διαταγές, όπως ο Πάττον έναν στρατιώτη σε νοσοκομείο Σικελίας που έπαθε σοκ στην μάχη και δεν  μπορούσε να πολεμήσει.

Ο Hideki Tojo έλεγε ότι το χαστούκι στο πρόσωπο ήταν ένα «μέσο εκπαίδευσης» ανδρών που προέρχονταν από οικογένειες που δεν ανήκαν στην κάστα των σαμουράι και για τους οποίους το bushido δεν ήταν δεύτερη φύση.

Από αμνημονεύτων χρόνων, πολύ πριν από την εμφάνιση της ΕΣΣΔ, η ρωσική ελίτ ήταν από τις πρώτες που έμπαιναν στην μάχη και συχνά αναλάμβαναν τις πιο δύσκολες αποστολές. Η παράδοση αυτή ξεκίνησε από τις ακολουθίες των πριγκίπων Oleg, Igor και Vladimir και έφτασε έως τους αυτοκράτορες Peter the Great και Alexander the Great, καθώς και τις ευγενείς φρουρές και τα συντάγματα των ουσάρων. Όλα τα παιδιά του Stalin πολέμησαν.

Ο ανώτερος υπολοχαγός Yakov Dzhugashvili άρχισε να πολεμά στις 24 Ιουνίου 1.941 μ.Χ., ως διοικητής της 6^ης Πυροβολαρχίας του 14^ου Συντάγματος Οβιτσών, της 14^ης Μεραρχίας Αρμάτων, του 7^ου Μηχανοκίνητου Σώματος, της 20ής Στρατιάς. Τον Ιούλιο του 1.941 μ.Χ., ενώ μονάδες του Σοβιετικού στρατού επιχειρούσαν να εξέλθουν από την περικύκλωση κοντά στο Vitebsk, συνελήφθη από τους Γερμανούς.

Η γενιά των 45 και άνω θυμάται επίσης την απάντηση του Stalin στην γερμανική πρόταση να ανταλλάξουν τον Yakov Dzhugashvili με τον στρατάρχη Paulus, ο οποίος είχε αιχμαλωτιστεί στο Stalingrad: «Δεν θα ανταλλάξω στρατιώτη με στρατάρχη!». Ο Yakov πέθανε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης το 1.943 μ.Χ.

Ο Vasily Stalin, διοικητής του 32^ου Συντάγματος Μαχητικής Αεροπορίας της Φρουράς, αποτελεί επίσης χαρακτηριστικό παράδειγμα. Οι ανώτεροι στρατιωτικοί προσπάθησαν να προστατεύσουν τον γιο του ηγέτη, τοποθετώντας τον σε θέσεις που δεν απαιτούσαν συστηματικές πτήσεις. Ωστόσο, ο Vasily Stalin, ακόμη και όταν διοικούσε συντάγματα και μεραρχίες, ήταν πρόθυμος να πολεμήσει.

Κατά την διάρκεια του πολέμου πραγματοποίησε 27 πολεμικές εξόδους. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές —και αυτό θεωρείται από αρκετούς ιστορικούς ως η πιθανότερη εκδοχή— κατέρριψε δύο γερμανικά αεροσκάφη, ενώ άλλες πηγές κάνουν λόγο για πέντε.

Δεν ήταν αρκετά; Θυμάστε την φράση του πιλότου Skvortsov στην ταινία «Μόνο οι γέροι πηγαίνουν στην μάχη»: «Εδώ, μέχρι να καταρρίψετε ένα, θα έχετε εξαντληθεί...». Αν κάθε Σοβιετικός πιλότος μαχητικού είχε καταρρίψει δύο «Γερμανούς», ο πόλεμος θα είχε τελειώσει πολύ νωρίτερα.

Ο Artyom Sergeyev ήταν ο υιοθετημένος γιος του Stalin. Το καλοκαίρι του 1.941 μ.Χ., ο Artyom συνελήφθη από τους Γερμανούς.  Κατάφερε να αποφύγει την εκτέλεση και πολέμησε σε ένα αντάρτικο απόσπασμα. Στην συνέχεια, διέσχισε την πρώτη γραμμή του μετώπου. Αφού νοσηλεύτηκε, επέστρεψε στο σύνταγμά του.

Μετά την επανεκπαίδευσή του, ανέλαβε την διοίκηση διαφόρων μονάδων. Συμμετείχε στην άμυνα του Stalingrad, στην Μάχη του Dnieper, καθώς και σε μάχες στην Ανατολική Πρωσία, την Ουγγαρία και την Γερμανία. Τραυματίστηκε συνολικά 24 φορές, δύο από τις οποίες σοβαρά, μεταξύ άλλων και από ξιφολόγχη στο στομάχι. Από τον Ιούλιο του 1.944 μ.Χ., διοικούσε ένα σύνταγμα πυροβολικού και, στην συνέχεια, μια ταξιαρχία.

Οι γιοι του Anastas Mikoyan, Αναπληρωτή Προέδρου του Συμβουλίου των Λαϊκών Επιτρόπων της ΕΣΣΔ, ακολούθησαν επίσης το παράδειγμα των γιων της σοβιετικής ηγεσίας. Ο μεγαλύτερος γιος, Stepan Mikoyan, ήταν πιλότος μαχητικού και τιμήθηκε με τον τίτλο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης. Του αποδίδεται η κατάρριψη έξι εχθρικών αεροσκαφών. Ο Vladimir Mikoyan, σε ηλικία μόλις 18 ετών και ως ο νεότερος πιλότος του συντάγματός του, σκοτώθηκε κατά την πρώτη του πολεμική εξόρμηση, στις 18 Σεπτεμβρίου 1.942 μ.Χ.

Ο Alexey Mikoyan πολέμησε στο 12^ο Σύνταγμα Μαχητικής Αεροπορίας της Φρουράς, πραγματοποιώντας 19 πολεμικές εξόδους. Στα τέλη του 1.944 μ.Χ., τραυματίστηκε στην σπονδυλική στήλη και στο πρόσωπο κατά την διάρκεια ατυχήματος προσγείωσης. Αφού νοσηλεύτηκε, επέστρεψε στην υπηρεσία και συνέχισε να πολεμά μέχρι την Ημέρα της Νίκης.

Ο γιος του Lavrentiy Beria, Sergo Beria, ήταν ραδιομηχανικός και πραγματοποίησε σειρά μυστικών αποστολών πληροφοριών στο Ιράν και το Κουρδιστάν το 1.941 μ.Χ., καθώς και στον Βόρειο Καύκασο το 1.942 μ.Χ. Συμμετείχε, επίσης, στην διασφάλιση της ασφάλειας των διασκέψεων της Τεχεράνης και της Γιάλτας.

Ο Timur Frunze, γιος του ήρωα του Εμφυλίου Πολέμου Mikhail Frunze, ήταν στρατιωτικός πιλότος. Υπηρέτησε στο μέτωπο από τον Δεκέμβριο του 1.941 μ.Χ. και σκοτώθηκε σε αεροπορική μάχη τον Ιανουάριο του 1.942 μ.Χ. Του απονεμήθηκε μετά θάνατον ο τίτλος του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης.

Ο Leonid Khrushchev, γιος του Nikita Khrushchev από τον πρώτο του γάμο, κατατάχθηκε εθελοντικά στο μέτωπο κατά την διάρκεια του Φινλανδικού Πολέμου. Πραγματοποίησε περισσότερες από 30 πολεμικές αποστολές ως πιλότος βομβαρδιστικού Ar-2. Ο Ανώτερος Υπολοχαγός Leonid Khrushchev έδωσε την τελευταία του μάχη στις 11 Μαρτίου 1.943 μ.Χ,, πάνω από την πόλη Zhizdra, στην περιοχή Kaluga, και για μεγάλο χρονικό διάστημα θεωρούνταν αγνοούμενος.

Ο Viktor Budyonny, γιος του στρατάρχη Semyon Budyonny, ήταν πιλότος αεροσκάφους επίθεσης. Σκοτώθηκε το 1.942 μ.Χ. Ο Nikolai Voroshilov, γιος του στρατάρχη Kliment Voroshilov, πολέμησε στο πεζικό. Σκοτώθηκε το 1.942 μ.Χ. Και αυτή η λίστα απέχει πολύ από το να είναι πλήρης.

Τι γίνεται σήμερα; Ανάμεσα στην σημερινή ελίτ και, ειδικότερα, στους ανθρώπους που βρίσκονται κοντά στην εξουσία, το όνομα Nikolai Peskov είναι ιδιαίτερα γνωστό. Είναι γιος του Dmitry Peskov, από τον πρώτο γάμο του τελευταίου, ο οποίος είναι γραμματέας Τύπου της ρωσικής Προεδρίας. Ο Nikolai Peskov πολέμησε στη Wagner και, σύμφωνα με τις σχετικές αναφορές, διακρίθηκε στις μάχες.

Του απονεμήθηκε το Μετάλλιο Θάρρους. Ο Oleg Aksyonov, γιος του ηγέτη της Κριμαίας Sergey Aksyonov, κατατάχθηκε στον στρατό κατά τη διάρκεια της μερικής επιστράτευσης του 2022 μ.Χ.

Τον Μάρτιο του 2023 μ.Χ., ο Sergey Aksyonov ανακοίνωσε ότι ο γιος του υπηρετούσε σε μονάδα αναγνώρισης πεζοναυτών. Ο γιος της Maria Kostyuk, επικεφαλής της Εβραϊκής Αυτόνομης Περιφέρειας, Ανώτερος Υπολοχαγός Andrey Kovtun, διοικούσε λόχο μηχανοκίνητων τυφεκιοφόρων.

Σκοτώθηκε τον Αύγουστο του 2022 μ.Χ., ενώ κάλυπτε την εκκένωση του προσωπικού με το όχημα μάχης πεζικού του. Τον Φεβρουάριο του 2023 μ.Χ., του απονεμήθηκε μετά θάνατον ο τίτλος του Ήρωα της Ρωσίας.  Είναι πιθανό κάποιοι να εξακολουθούν να πολεμούν, αλλά με διαφορετικό όνομα, κάτι που είναι απολύτως κατανοητό.

Τα παιδιά αρκετών βουλευτών, σε διάφορα επίπεδα, καθώς και περιφερειακών αξιωματούχων, εντάχθηκαν επίσης στις δυνάμεις που συμμετείχαν στην ειδική στρατιωτική επιχείρηση και πολέμησαν στις μάχες. Δυστυχώς, δεν επέστρεψαν όλοι στην πατρίδα τους. Ωστόσο, συνολικά, η σημερινή «υψηλή κοινωνία» δύσκολα μπορεί να συγκριθεί ούτε με την Τσαρική αριστοκρατία ούτε με την Σοβιετική κομματική και οικονομική νομενκλατούρα.

Ο ηγέτης της Λευκορωσίας Alexander Lukashenko αποκάλυψε ότι ο μικρότερος γιος του, Nikolai, έχει καταταγεί στον στρατό. «Ο μικρότερος γιος μου υπηρετεί ήδη στον στρατό. Κανείς δεν το γνώριζε καν. Ο Viktor [ο υπουργός Άμυνας Viktor Khrenin – SP] τον κάλεσε. Υπηρετεί στον στρατό, όπως προβλέπεται, όπως όλοι οι άλλοι. Είναι υπολοχαγός. Δεν θα πω πού υπηρετεί, αλλά βρίσκεται στην πιο δύσκολη μονάδα», δήλωσε ο αρχηγός του κράτους.

Ο Alexander Lukashenko σημείωσε ότι ο Nikolai, στον ελεύθερο χρόνο του, συνεχίζει παράλληλα τις σπουδές του στη βιοτεχνολογία, που αποτελεί το βασικό αντικείμενο των σπουδών του στο πανεπιστήμιο.

Παρεμπιπτόντως, όπως αναφέρουν τα ίδια Λευκορωσικά μέσα ενημέρωσης, ο μεγαλύτερος και ο μεσαίος γιος του προέδρου της Λευκορωσίας υπηρέτησαν σε ειδική μονάδα των συνοριακών στρατευμάτων. Αυτό, ωστόσο, δεν αποτελεί έκπληξη.

Κατά την διάρκεια της απόπειρας «έγχρωμης επανάστασης» στην Λευκορωσία, το 2020 μ.Χ., ο αρχηγός του κράτους, οπλισμένος με πολυβόλο και φορώντας στολή παραλλαγής, στάθηκε δίπλα στις δυνάμεις ασφαλείας και έδειξε ότι βρισκόταν στο πλευρό τους και ότι δεν επρόκειτο να τις «παραδώσει» — σε αντίθεση με εκείνους που, σύμφωνα με την συγκεκριμένη οπτική, πρόδωσαν την Ουκρανία στο Μαϊντάν. Για την Ρωσία, το παράδειγμα του «Μπάτκα» και των γιων του αποτελεί περισσότερο εξαίρεση παρά κανόνα (httpshttps://www.bankingnews.gr/diethni/articles/898961/igetis-eno-ta-paidia-tis-ellinikis-elit-sapizoun-sti-xlidi-o-lukashenko-ta-esteile-stin-pio-skliri-monada-proetoimazomaste-gia-polemo/).

Γύρω στο 1.483 μ.Χ., ο Τόμας ντε Τορκεμάδα ονομάστηκε Γενικός Ιεροεξεταστής της Αραγωνίας, της Βαλένθια και της Καταλονίας. Οι βασανιστές του και η ειδική πολιτοφυλακή του ευλογήθηκαν στην συνέχεια με τον όρκο τους στο ανώτατο ιερό τάγμα της Ρωμαϊκής Λατρείας - τους SS ή Ιππότες του Sedes Sacrorum.

Ως στρατιωτικό τάγμα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, οι Ιππότες του Sedes Sacrorum (SS) απονεμήθηκαν από τις νομικές εντολές του Ρωμαίου Ποντίφικα εκ μέρους της Μητέρας Εκκλησίας για να διεξάγουν συνεχή Ιερά Εξέταση εναντίον όλων των «αιρετικών», συμπεριλαμβανομένων δολοφονιών, βασανιστηρίων και αντικατασκοπείας, για να προστατεύσουν το όνομα της Αγίας Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και να εκπροσωπούν άμεσα τα συμφέροντα της Αγίας Έδρας ως το κύριο τάγμα των Ιερών Ιπποτών - των SS (Sedes Sacrorum ή Αγία Έδρα).

Ως πνευματικό τάγμα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, οι SS είχαν λάβει την εξαιρετική Ρωμαιοκαθολική χάρη της συγχώρεσης για όλες τις θανάσιμες αμαρτίες τους (επομένως μπορούν να πάνε στον Παράδεισο) που «δυστυχώς» πρέπει να γίνουν για να τηρηθούν οι κοσμικές εντολές της.

Με άλλα λόγια, τα στρατεύματα του Μεγάλου Ιεροεξεταστή Tomás de Torquemada ήταν το πρώτο θρησκευτικό στρατιωτικό τάγμα στο οποίο χορηγήθηκε «ασυλία» από την Κόλαση από τον πάπα λόγω των πράξεων βασανιστηρίων, τρομοκρατίας και κακού που εκτέλεσε.

Οι τελευταίες ανοιχτές σατανικές τελετουργικές θυσίες υπό την Ιερά Εξέταση έγιναν στις αρχές του 19^ου Αιώνα μ.Χ. Στις αρχές του 20ού αιώνα, υπήρχαν λιγότεροι από μερικές εκατοντάδες στρατιώτες των SS που εξακολουθούσαν να υπηρετούν στην Ιερά Εξέταση.

Ωστόσο, με τον διορισμό του π. Χάινριχ Χίμλερ SJ το 1.929 μ.Χ, στο NSDAP στην Γερμανία, ένας νέος ναζιστικός στρατός SS (Ιππότες του Sedes Sacrorum) αρκετών εκατοντάδων χιλιάδων ατόμων δημιουργήθηκε μέχρι το 1.939 μ.Χ. για να διεξάγει την μεγαλύτερη Ιερά Εξέταση που είχε αναλάβει ποτέ η Ρωμαϊκή Λατρεία — με πάνω από 18 εκατομμύρια αθώους ανθρώπους να καίγονται ζωντανοί σε φούρνους στην Ρωσία και την Πολωνία.

Τα γερμανικά SS διαλύθηκαν στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, με τον Ρωμαϊκό Κύλινδρο των SS να παραδίδεται στα SS των Ηνωμένων Πολιτειών (Μυστική Υπηρεσία/Sedes Sacrorum) το 1945 μ.Χ. Τα SS των Ηνωμένων Πολιτειών δημιουργήθηκαν επίσημα σε στρατιωτική/πνευματική δύναμη μετά την δολοφονία του Προέδρου William McKinley το 1.901 μ.Χ.

Μετά την σκηνοθετημένη ανταλλαγή πυροβολισμών έξω από το Blair House το 1.950 μ.Χ., οι SS των Ηνωμένων Πολιτειών είχαν απόλυτη προστασία στον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, κρατώντας τον ουσιαστικά κρατούμενο του Κράτους υπό το πρόσχημα της επίσημης προστασίας (https://corfiatiko.blogspot.com/2026/09/blog-post_922.htmlmo/).

Οι δύο Ειρήνες της Τραπεζούντας: Ο γάμος που έγινε πόλεμος για τον θρόνο. Δεν είχαν συμπληρωθεί ούτε πέντε χρόνια από το γάμο τους όταν ο αυτοκράτορας ήταν νεκρός, η δεύτερη σύζυγός του έπαιρνε το δρόμο της εξορίας και η πρώτη, παραμερισμένη γυναίκα του καταλάμβανε το θρόνο της Τραπεζούντας.

Η ιστορία της Ειρήνης Παλαιολογίνας και του Βασιλείου Μεγάλου Κομνηνού θα μπορούσε να αποτελεί σενάριο ιστορικού δράματος: ένας πολιτικός γάμος, μια δεύτερη Ειρήνη, μια αμφισβητούμενη ένωση, η οργή του Πατριαρχείου, ένας θάνατος υπό την σκιά του δηλητηρίου και μια αυτοκρατορία που βυθίστηκε στην εσωτερική σύγκρουση ενώ οι εχθροί της βρίσκονταν ήδη έξω από τα τείχη.

Πίσω από το σχεδόν μυθιστορηματικό περίβλημα, όμως, βρισκόταν μια σκληρή αναμέτρηση για την εξουσία: η επιρροή της Κωνσταντινούπολης απέναντι στις παλιές οικογένειες και την δυναστική νομιμότητα των Μεγάλων Κομνηνών.

Ένας γάμος ανάμεσα σε δύο Αυτοκρατορικές αυλές. Ο χρονικογράφος της Τραπεζούντας Μιχαήλ Πανάρετος καταγράφει ότι η Ειρήνη Παλαιολογίνα έφθασε από την Κωνσταντινούπολη στις 12 Σεπτεμβρίου και πέντε ημέρες αργότερα, στις 17 Σεπτεμβρίου 1.335 μ.Χ., παντρεύτηκε τον αυτοκράτορα Βασίλειο Μέγα Κομνηνό.

Η Ειρήνη ήταν νόθα κόρη του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ανδρόνικου Γ’ Παλαιολόγου. Ο γάμος της δεν αποτελούσε απλώς οικογενειακή υπόθεση. Επισφράγιζε την προσέγγιση του Βασιλείου με την αυλή της Κωνσταντινούπολης, η οποία είχε υποστηρίξει την άνοδό του στο θρόνο της Τραπεζούντας.

Ο ίδιος είχε καταλάβει την εξουσία το 1.332 μ.Χ., ανατρέποντας τον ανήλικο ανιψιό του Μανουήλ Β’, ο οποίος αργότερα δολοφονήθηκε. Η σύνδεση με τους Παλαιολόγους πρόσφερε, επομένως, πολύτιμο πολιτικό κύρος σε έναν ηγεμόνα που είχε αναδειχθεί μέσα από μία ακόμη αιματηρή δυναστική κρίση.

Η «άλλη» Ειρήνη. Η Αυτοκρατορική ένωση δεν άντεξε. Ο Βασίλειος διατηρούσε σχέση με μια γυναίκα από την τοπική αριστοκρατία, η οποία ονομαζόταν επίσης Ειρήνη και έμεινε γνωστή ως Ειρήνη Τραπεζουντία.

Το ζευγάρι είχε ήδη αποκτήσει δύο γιους, τον Αλέξιο και τον Ιωάννη. Ο δεύτερος θα μετονομαζόταν αργότερα σε Αλέξιο και θα γινόταν ένας από τους μακροβιότερους αυτοκράτορες της Τραπεζούντας, ο Αλέξιος Γ’ Μέγας Κομνηνός.

Περί το 1.339 μ.Χ., ο Βασίλειος απομάκρυνε την Ειρήνη Παλαιολογίνα από τα ανάκτορα και προχώρησε σε γάμο με την Τραπεζουντία. Η κανονικότητα της διάλυσης του πρώτου γάμου παραμένει αμφισβητούμενη και η νέα ένωση αντιμετωπίστηκε από την Κωνσταντινούπολη ως παραβίαση των εκκλησιαστικών κανόνων.

Ο Πατριάρχης Ιωάννης ΙΔ’ Καλέκας αντέδρασε έντονα και κάλεσε τον μητροπολίτη και τον κλήρο της Τραπεζούντας να αποκαταστήσουν την νομιμότητα. Κατά την αφήγηση του ιστορικού Γουίλιαμ Μίλερ, το κοινό όνομα των δύο γυναικών πρόσφερε στον τοπικό κλήρο μια μάλλον βολική ασάφεια: στις ακολουθίες μπορούσαν να μνημονεύουν απλώς την «Ειρήνη», χωρίς να διευκρινίζουν ποια από τις δύο θεωρούσαν αυτοκράτειρα.

Πίσω από το συζυγικό σκάνδαλο διαγραφόταν ήδη μια ευρύτερη πολιτική σύγκρουση. Η Παλαιολογίνα εκπροσωπούσε το δεσμό με την Κωνσταντινούπολη, ενώ η Τραπεζουντία ήταν συνδεδεμένη με την τοπική αριστοκρατία και είχε χαρίσει στον Βασίλειο διαδόχους.

Ο αιφνίδιος θάνατος και η σκιά του δηλητηρίου. Στις 6 Απριλίου 1.340 μ.Χ. ο Βασίλειος πέθανε αιφνιδίως, έπειτα από σύντομη ασθένεια. Οι πηγές διέσωσαν την υποψία ότι είχε δηλητηριαστεί από την παραμερισμένη πρώτη σύζυγό του. Η δολοφονία ωστόσο δεν αποδείχθηκε ποτέ. Η ταχύτητα με την οποία κινήθηκε η Ειρήνη Παλαιολογίνα μετά το θάνατό του ενίσχυσε τις φήμες, δεν αποτελεί όμως από μόνη της απόδειξη ενοχής.

Η Ειρήνη μπήκε αμέσως στα ανάκτορα και ανέλαβε την εξουσία στο όνομά της. Παράλληλα, εξόρισε στην Κωνσταντινούπολη την Ειρήνη Τραπεζουντία και τους δύο γιους της, θέτοντας εκτός Τραπεζούντας τους άμεσους δυναστικούς αντιπάλους της.

Εντούτοις, η νέα αυτοκράτειρα αντιμετώπιζε ένα θεμελιώδες πρόβλημα. Δεν ανήκε στην δυναστεία των Μεγάλων Κομνηνών και δεν είχε αποκτήσει παιδί με τον Βασίλειο. Αναζήτησε στήριγμα στην Κωνσταντινούπολη και ζήτησε από τον πατέρα της να της στείλει σύζυγο, ο οποίος θα αναλάμβανε μαζί της την διακυβέρνηση.

Ο Ανδρόνικος Γ’ βρισκόταν μακριά από την πρωτεύουσα και πέθανε τον Ιούνιο του 1.341 μ.Χ., προτού προλάβει να δώσει λύση. Ο Μιχαήλ Μέγας Κομνηνός, που εστάλη αργότερα για να παντρευτεί την Ειρήνη και να αναλάβει το θρόνο, έφθασε στην Τραπεζούντα όταν πλέον η εξουσία της είχε καταρρεύσει.

Η εμφύλια σύγκρουση έφθασε έως τον Άγιο Ευγένιο. Η βασιλεία της Ειρήνης δίχασε τις μεγάλες αριστοκρατικές οικογένειες. Στο πλευρό της βρέθηκαν οι Αμυτζαντάριοι, ενώ απέναντί της τάχθηκαν οι Σχολάριοι και ισχυρές οικογένειες όπως οι Μειζομάτες, οι Δωρανίτες, οι Καβασίτες και οι Καμαχηνοί.

Οι αντίπαλοί της οχυρώθηκαν στην μονή του Αγίου Ευγενίου, μετατρέποντας ένα από τα σημαντικότερα θρησκευτικά κέντρα της Τραπεζούντας σε στρατιωτικό ορμητήριο. Προς ενίσχυση της αυτοκράτειρας έφθασε από τα Λίμνια ο μέγας δουξ Ιωάννης, του οποίου οι δυνάμεις επιτέθηκαν στην μονή.

Ο Άγιος Ευγένιος παραδόθηκε στις φλόγες και υπέστη μεγάλες καταστροφές. Οι στασιαστές ηττήθηκαν, οι επικεφαλής τους συνελήφθησαν και μεταφέρθηκαν στα Λίμνια, όπου εκτελέστηκαν τον επόμενο χρόνο. Η επικράτηση της Ειρήνης αποδείχθηκε πρόσκαιρη. Η εσωτερική αποσύνθεση είχε αποδυναμώσει την άμυνα της αυτοκρατορίας και οι Τουρκομάνοι της Άμιδος εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση.

Μια πρώτη επίθεσή τους αποκρούστηκε στο Παρχάρι. Στις 4 Ιουλίου 1.341 μ.Χ., όμως, επέστρεψαν. Οι δυνάμεις της Τραπεζούντας υποχώρησαν και ακολούθησαν σφαγή και γενικευμένος εμπρησμός της πόλης. Ο Πανάρετος αναφέρει ότι χάθηκαν πολλοί άνθρωποι, ανάμεσά τους γυναίκες και παιδιά, ενώ μετά την καταστροφή ξέσπασε επιδημία, την οποία αποδίδει στην αποφορά των καμένων ανθρώπων και ζώων.

Η μοναχή που ήρθε από την Λαζία. Την ώρα που η Ειρήνη Παλαιολογίνα έχανε τον έλεγχο, μια νέα διεκδικήτρια εμφανιζόταν στην Λαζία. Ήταν η Άννα Αναχουτλού, αδελφή του Βασιλείου και γνήσιο μέλος της δυναστείας των Μεγάλων Κομνηνών, η οποία εγκατέλειψε την μοναστική ζωή για να διεκδικήσει το θρόνο.

Η Άννα αναγνωρίστηκε από τους Λαζούς, τους Τζάνους και τους κατοίκους των επαρχιών ως νόμιμη κληρονόμος. Στις 17 Ιουλίου 1.341 μ.Χ. μπήκε στην Τραπεζούντα με τους υποστηρικτές της και ανακηρύχθηκε αυτοκράτειρα.

Η Ειρήνη Παλαιολογίνα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το θρόνο έπειτα από περίπου δεκαπέντε μήνες βασιλείας. Στις 10 Αυγούστου επιβιβάστηκε σε φραγκικό πλοίο και στάλθηκε πίσω στην Κωνσταντινούπολη. Από εκεί και πέρα, τα ίχνη της χάνονται από τις πηγές.

Η τελευταία ανατροπή. Η μεγάλη ειρωνεία της ιστορίας ήρθε οκτώ χρόνια αργότερα. Η Ειρήνη Τραπεζουντία, την οποία η Παλαιολογίνα είχε εξορίσει μαζί με τα παιδιά της, επέστρεψε στην Τραπεζούντα τον Δεκέμβριο του 1.349 μ.Χ.

Μαζί της βρισκόταν ο γιος της Ιωάννης, ο οποίος ανέβηκε στον θρόνο ως Αλέξιος Γ’ Μέγας Κομνηνός και βασίλεψε έως το 1.390 μ.Χ. Η μητέρα του διατήρησε ενεργό πολιτικό ρόλο, συμμετείχε ακόμη και σε εκστρατεία εναντίον στασιαστών και μνημονεύεται στις πηγές μέχρι το 1.381 μ.Χ. Η γυναίκα που είχε απομακρυνθεί ως ανεπιθύμητη αντίζηλος είδε τελικά τον γιο της να κυριαρχεί στην Τραπεζούντα επί τέσσερις δεκαετίες.

Η ιστορία των δύο Ειρηνών δεν είναι απλώς ένα μεσαιωνικό δράμα ζήλιας και εκδίκησης. Αποκαλύπτει πώς οι δυναστικοί γάμοι λειτουργούσαν ως εργαλεία διπλωματίας, πώς η Εκκλησία εμπλεκόταν στην πολιτική νομιμοποίηση και πώς η σύγκρουση ανάμεσα στην Κωνσταντινούπολη και τις τοπικές δυνάμεις μπορούσε να φέρει ένα κράτος στα όρια της κατάρρευσης.

Σημείωση για την χρονολογία: Η Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού τοποθετεί τον γάμο στο 1.336 μ.Χ. Ωστόσο, η χρονολογική ένδειξη του Μιχαήλ Πανάρετου –έτος 6844, τέταρτη ινδικτιώνα, μαζί με τις αναφερόμενες ημέρες της εβδομάδας– αντιστοιχεί στον Σεπτέμβριο του 1.335 μ.Χ. κατά το Ιουλιανό ημερολόγιο. Την χρονολόγηση αυτή ακολουθεί και σημαντικό μέρος της νεότερης βιβλιογραφίας (https://romioitispolis.gr/oi-dyo-eirines-tis-trapezoyntas-o-gamos-poy-egine-polemos-gia-to-throno/).

Κάστρα που θεωρήθηκαν απάτητα και έπεσαν. Τα τείχη της Κωνσταντινούπολης, που προστάτευαν την Αυτοκρατορική πρωτεύουσα για σχεδόν χίλια χρόνια, και πώς το πυροβολικό, ο αποκλεισμός και η αριθμητική υπεροχή του Μωάμεθ Β΄ έσπασαν τελικά την άμυνα το 1.453 μ.Χ.

⛰️ Θα ανεβούμε στην Μασάντα, θα εξερευνήσουμε το Κρακ των Ιπποτών και θα φτάσουμε στο θρυλικό Αλαμούτ, που δεν καταλήφθηκε ποτέ με μια συμβατική κατά μέτωπο επίθεση.

💰 Μερικές φορές όμως δεν χρειαζόταν καν να καταστραφούν τα τείχη. Το Μάλμπορκ άντεξε πολιορκία, αλλά αργότερα η φρουρά το παρέδωσε στον βασιλιά της Πολωνίας λόγω χρεών και απλήρωτων μισθών.

🏯 Το Ιαπωνικό Χιμέτζι έγινε ένας λαβύρινθος από πύλες, στενά περάσματα, αδιέξοδα και θέσεις πυρός, όμως η άμυνά του δεν δοκιμάστηκε ποτέ σε μια πραγματικά μεγάλη πολιορκία, αλλά και το Σάντο Καγιάρ, το Αλαμούτ, αλλά και η Αόρνος Πέτρα.

Υπάρχουν δύο κορυφαία ιστορικά παραδείγματα (ένα στην Αγγλία και ένα στο Βυζάντιο) όπου η σύγκρουση του Βασιλιά με την ανώτατη θρησκευτική ηγεσία οδήγησε σε λαϊκή εξέγερση και στην εκδίωξή του:

1. Βασιλιάς Ιάκωβος Β' της Αγγλίας (1.688 μ.Χ.) – Η Ένδοξη Επανάσταση.. Ο Θρησκευτικός Ηγέτης: Ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι, Ουίλιαμ Σάνκροφτ (William Sancroft), μαζί με άλλους 6 Επισκόπους (γνωστοί στην ιστορία ως οι "Επτά Επίσκοποι"). Τι συνέβη: Ο καθολικός Βασιλιάς Ιάκωβος Β' εξέδωσε ένα διάταγμα θρησκευτικής ανοχής που ευνοούσε τους Καθολικούς και διέταξε τους Αγγλικανούς ιερείς να το διαβάσουν στις εκκλησίες. Ο Αρχιεπίσκοπος και οι Επίσκοποι αρνήθηκαν. Εξοργισμένος ο Βασιλιάς, διέταξε την σύλληψη και την φυλάκισή τους στον Πύργο του Λονδίνου με την κατηγορία της στάσης. Η εξέγερση και η εκδίωξη: Η φυλάκιση των κορυφαίων θρησκευτικών ηγετών προκάλεσε τεράστιο λαϊκό ξεσηκωμό. Όταν το δικαστήριο (κάτω από την πίεση του πλήθους) αθώωσε τους Επισκόπους, ο λαός ξέσπασε σε πανηγυρισμούς και στράφηκε ανοιχτά κατά του Βασιλιά. Οι πολιτικοί και θρησκευτικοί ηγέτες κάλεσαν τον Γουλιέλμο της Οράγγης να επέμβει. Ο στρατός και ο λαός εγκατέλειψαν τον Ιάκωβο Β', ο οποίος αναγκάστηκε να δραπετεύσει και να εξοριστεί στην Γαλλία για να σώσει τη ζωή του. 2. Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Β' ο Ρινότμητος (695 μ.Χ.) – ΒυζάντιοΟ Θρησκευτικός Ηγέτης: Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Καλλίνικος Α'.Τι συνέβη: Ο αυταρχικός Βασιλιάς/Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Β' είχε διατάξει τον Πατριάρχη να κατεδαφίσει μια εκκλησία (την Παναγία των Μητροπολίτου) για να χτίσει στην θέση της ένα σιντριβάνι και παλάτι. Ο Πατριάρχης αρνήθηκε και οργάνωσε θρησκευτική διαμαρτυρία. Ο Ιουστινιανός Β' στράφηκε με βία κατά της Εκκλησίας και των πιστών, απειλώντας τη θρησκευτική ηγεσία.Η εξέγερση και η εκδίωξη: Ο λαός της Κωνσταντινούπολης, εξοργισμένος από τη σκληρότητα του βασιλιά, τις βαριές φορολογίες αλλά και την συμπεριφορά του προς την Εκκλησία, ξεσηκώθηκε με τη βοήθεια του στρατηγού Λεόντιου. Έπιασαν τον Βασιλιά, του έκοψαν την μύτη (εξού και Ρινότμητος) και τον έδιωξαν εξορία στην Κριμαία. Σημείωση: Μια άλλη πασίγνωστη ιστορική δολοφονία θρησκευτικού ηγέτη από βασιλιά είναι αυτή του Θωμά Μπέκετ (Αρχιεπισκόπου του Καντέρμπουρι) από τους ιππότες του Βασιλιά Ερρίκου Β' της Αγγλίας το 1.170 μ.Χ. Σε εκείνη την περίπτωση, ο λαός εξοργίστηκε και ο βασιλιάς σχεδόν αφορίστηκε, αλλά δεν εκδιώχθηκε από τον θρόνο του, καθώς αναγκάστηκε να κάνει δημόσια μετάνοια (τον μαστίγωσαν δημόσια οι καλόγεροι) για να εξευμενίσει τον λαό και την Εκκλησία.

Ο θάνατος του θρησκευτικού ηγέτη που προκάλεσε την ανάδειξη, την δράση και έμμεσα τον θάνατο του Γιαν Ζίζκα (Jan Žižka) ήταν η εκτέλεση στην πυρά του Γιαν Χους (Jan Hus) το 1.415 μ.Χ. Ο Γιαν Ζίζκα δεν πέθανε απευθείας από τον θάνατο του Χους, αλλά η θανάτωση του Χους ήταν το γεγονός που πυροδότησε τους Χουσίτικους Πολέμους. Αυτό ανάγκασε τον Ζίζκα να βγει στο προσκήνιο ως στρατιωτικός ηγέτης, οδηγώντας τον τελικά στον δικό του θάνατο στο πεδίο της μάχης (από ασθένεια).Πώς συνδέονται οι δύο άνδρες: Η Θανάτωση του Γιαν Χους (1.415 μ.Χ.): Ο Γιαν Χους ήταν ένας σπουδαίος χριστιανός μεταρρυθμιστής και θεολόγος από την Βοημία (σημερινή Τσεχία) που εναντιώθηκε στη διαφθορά της Καθολικής Εκκλησίας. Παρά τις εγγυήσεις ασφαλείας που είχε, συνελήφθη, καταδικάστηκε ως αιρετικός από την Σύνοδο της Κωνσταντίας και κάηκε ζωντανός στην πυρά στις 6 Ιουλίου 1.415 μ.Χ. Η Οργή του Γιαν Ζίζκα: Ο θάνατος του Χους προκάλεσε τεράστιο κύμα οργής στην Βοημία. Ο Γιαν Ζίζκα, ο οποίος μέχρι τότε υπηρετούσε ως βασιλικός σωματοφύλακας, συγκλονίστηκε βαθιά από το γεγονός και μετατράπηκε σε έναν από τους πιο φανατικούς υποστηρικτές των ιδεών του Χους. Το Ξέσπασμα του Πολέμου: Η οργή του λαού για τη θανάτωση του θρησκευτικού τους ηγέτη οδήγησε στην επανάσταση των Χουσιτών. Ο Ζίζκα ανέλαβε την ηγεσία του στρατού των επαναστατών, αναδεικνυόμενος σε μια από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές ιδιοφυΐες της ιστορίας, καθώς δεν έχασε ποτέ καμία μάχη, παρά το γεγονός ότι κατά την διάρκεια των πολέμων τυφλώθηκε εντελώς και στα δύο μάτια.

Ο λαός, ωστόσο, καλεσμένος από το χτύπημα των καμπανών, παρενέβη με οργή και έτρεψε τον Κολόνα σε φυγή όταν πήγε να σκοτώσει τον Κόλα Ντε Ριέντζο όπως και ο Σικελικός λαός κλημένος από το χτύπημα των καμπανών, παρενέβη με οργή και διέλυσε τον Γαλλικό στρατό κατοχής και τον στόλο τους στον Σικελικό Εσπερινό.

Χοντρός, άπληστος και μεθυσμένος και με τάση για υπερβολική ομιλία, διψασμένος για εκδίκηση από τους εχθρούς του ήταν από ένα σημείο και μετά, όπως ήταν εξαρχής ο τύραννος Φωκάς στην Ρωμανία.

Στη συνέχεια, στον λόφο του Καπιτωλίου, διέταξε την σύλληψη των οικογενειών Κολόνα και Ορίσει που τον είχαν υποστηρίξει, απειλώντας τους με εκτέλεση. Εκείνη την περίοδο, πείστηκε να το αφήσει και οι οποίοι στράφηκαν μετά εναντίον του, όπως και οι στρατιώτες το 1.821 μ.Χ. φυλάκισαν τους προκρίτους και κοτζαμπάσηδες, όμως ο Κολοκοτρώνης τους έπεισε να τους αφήσουν και αυτοί στράφηκαν εναντίον τους.

Ο Ιάκωμπο Μπουσολάρι ήταν Ιταλός θρησκευτικός μέλος του Αυγουστινιανού Τάγματος των Ερημιτών. Το 1.356 μ.Χ. ηγήθηκε μιας λαϊκής εξέγερσης που έδιωξε την οικογένεια Μπεκάρια από την Παβία και ηγήθηκε του λαού της Παβίας κατά την πολιορκία της πόλης από τον Γαλεάτσο Β' Βισκόντι το 1.356 μ.Χ.

Στην συνέχεια, εγκαθίδρυσε ένα δημοκρατικό καθεστώς στην πόλη εμπνευσμένο από την ρωμαϊκή εμπειρία του Κόλα ντι Ριέντσο. Αλλά το 1.359 μ.Χ., μετά την κατάληψη της Παβίας από τους Βισκόντι, φυλακίστηκε.  Απελευθερώθηκε το 1.373 μ.Χ., πήγε πρώτα στην Αβινιόν και στην συνέχεια στην Ίσκια , όπου, ως φιλοξενούμενος του αδελφού του Μπαρτολομέο Μπουσολάρι, επισκόπου του νησιού, πέθανε.

Ο Κόλα Ντε Ριέντζο ήταν ένα από τα ινδάλματα του Μουσολίνι όπως και ο Κεμάλ Αττατούρκ.

Ο Μουσολίνι πήρε ιδέες για ρητορική παραστρατιωτικούς μελανοχίτωνες,  παραστρατιωτική κινητοποίηση, στολές, τελετουργίες, σημαίες και λάβαρα, μαζικές συγκεντρώσεις, συνθήματα, δραματικούς λόγους, προσωπολατρία, στρατιωτικού τύπου χαιρετισμούς, συμβολική αναβίωση της Ρώμης, ιδέα της κατάληψης μιας πόλης από ένοπλους εθελοντές, Ρωμαϊκό χαιρετισμό, λάβαρα, παρελάσεις, όπως και ακραίο εθνικισμό και διακυβέρνηση και ιδέα βίαιης πορείας προς την Ρώμη και κατάληψη της από τον Γκαμπριέλε Ντανούντσιο και σχέδιο πορείας προς την Ρώμη και από τον Γαριβάλδη.  

Ο Γαριβάλδης ίδρυσε τους Ερυθροχιτώνες και κατέλαβε την Σικελία με την λεγομένη ‘’Πορεία των Χιλίων’’ και έγινε δικτάτορας της στο όνομα του Ιταλού βασιλιά μέχρι να εκδιωχθεί από τον Ιταλό βασιλιά που ως τότε συνεργάζονταν μαζί του, όπως και ο Μουσολίνι ίδρυσε τους Μελανοχίτωνες και κατέλαβε την Ρώμη και την Ιταλία με την λεγομένη ‘’’Πορεία προς την Ρώμη’’ στο όνομα του Ιταλού βασιλιά μέχρι να εκδιωχθεί από τον Ιταλό βασιλιά που ως τότε συνεργάζονταν μαζί του.

Οι Ιταλοί εθνικιστές [αφού εγκατέλειψαν τον Σικελικό αυτονομισμό και τον σοσιαλισμό αντίστοιχα] Κρίσι και ο Μουσολίνι ήταν ιδρυτές δικών τους εφημερίδων πριν γίνουν και οι 2 πρωθυπουργοί της Ιταλίας και αρχικά ήταν και οι 2 αντικληρικοί και αρχικά ήταν ακροαριστεροί και οι 2 και έλαβαν μέρος σε πολλές εξεγέρσεις και συνελήφθησαν και αυτοεξορίστηκαν για κάποιο διάστημα αλλά απελάθηκαν από τις χώρες που κατέφυγαν για την επαναστατική δράση τους ενώ μετά και οι 2 υποστήριξαν τον βασιλιά αν και αρχικά και οι 2 ήταν αντιμοναρχικοί, ο ένας ανέβηκε από το κίνημα Fasci Siciliani σε πρωθυπουργία και ο άλλος από το Fasci d'Azione Rivoluzionaria Internazionalista, Fasci d' Azione rivoluzionaria και Fasci italiani di combattimento που αργότερα έγιναν το φασιστικό κόμμα, ο ένας οργάνωσε και συμμετείχε στην Εκστρατεία των Χίλιων του Γαριβάλδης ενώ ο άλλος οργάνωσε και συμμετείχε στην  Πορεία προς την Ρώμη  ενώ και οι 2 εμπνευστήκαν από τις δικτατορίες του Γαριβάλδης στην Σικελία και του Γκαμπριέλε Ντα Νούτσιο στο Φιουμέ αντίστοιχα, ο ένας κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην Σικελία και ο άλλος σε όλη την Ιταλία και δίωξαν τους αντίπαλους τους και έγιναν εναντίον τους αποτυχημένες απόπειρες δολοφονίας και οι 2 απολάμβαναν αρχικά για μεγάλο διάστημα την εύνοια του βασιλιά και ήταν για μεγάλο  διάστημα λαοφιλείς και οι 2 έκαναν πολλούς γάμους αλλά και ιμπεριαλιστικές εκστρατείες για την ίδρυση μιας Ιταλικής Αυτοκρατορίας διάδοχου της Ρωμαϊκής, πήραν τους τίτλους Il Solitario και Il Duce αντίστοιχα και οι δυο συμμάχησαν με την Γερμανία με την Τριπλή Συμμαχία και την Τριμερή Συμμαχία και τον Άξονα αντίστοιχα επιτέθηκαν και κατέλαβαν Ερυθραία ο 1^ος και Σομαλία και Λιβύη, Αλβανία και Αιθιοπία ο 2^ος και οι 2 προωθήσαν τον Αλβανικό εθνικισμό, ενώ και οι 2 έπεσαν όταν έχασαν κατά κράτος σε πολέμους που ξεκίνησαν τον 1^ο Ιταλοαιθιοπικό Πόλεμο ο 1^ος και στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο που έλαβε μέρος ο 2^ος  με εξεγέρσεις του λαού και έπεσαν σχεδόν μονιμά καί οι 2 μόλις τους εγκατέλειψαν οι μονάρχες τους για να σωθούν οι ίδιοι φορτώνοντας τους όλες τις ευθύνες για τους πολέμους και τις πολίτικες του αφού και στις 2 περιπτώσεις ο στρατός στράφηκε και κατά της μοναρχίας. Ο Κρίσπι εγκατέλειψε τον Σικελικό αυτονομισμός για να μπορέσει να γίνει Ιταλός πολίτικος και πρωθυπουργός αποδεκτός από όλο τον Ιταλικό λαό, όπως και Ναπολέοντας [όπως και ο πατέρας του και η οικογένεια του] εγκατέλειψε τον Κορσικανικό αυτονομισμός για να μπορέσει να γίνει Γάλλος πολίτικος ηγέτης, δικτάτορας, ύπατος και Αυτοκράτορας αποδεκτός από όλο τον Γαλλικό λαό. Ήταν και οι 2 άνθρωποι με τεράστια ενέργεια αλλά και βίαιο χαρακτήρα. Όλη τους την ζωή, δημόσια και ιδιωτική, ήταν ταραχώδης, δραματική και σημαδεύτηκε από μια σειρά πικρών προσωπικών εχθροτήτων. Αν και ξεκίνησε την ζωή τους ως επαναστατείς και δημοκρατικοί και πιο μετά έγιναν σοσιαλιστές, ακροαριστεροί η προσωπικότητες και οι πρωθυπουργίες τους ήταν αυταρχικές και πολεμοχαρείς και έδειχναν περιφρόνηση για τους Ιταλούς φιλελεύθερους.

Συχνά ο Κρίσπι θεωρείται πρόδρομος του Μπενίτο Μουσολίνι ενώ ο 1^ος ήταν ένα από ινδάλματα του 2^ου. Ο Μουσολίνι απεικόνισε την εποχή των Φιλελευθέρων (1.861 μ.Χ,–1.922 μ.Χ.) ως μια διαστροφή του ιδεαλιστικού οράματος των Ματσίνι και Γκαριμπάλντι, και ο Κρίσπι ήταν ο μόνος πρωθυπουργός της εποχής των Φιλελευθέρων τον οποίο ο Ντούτσε απεικόνισε με ευνοϊκούς όρους. Συγκεκριμένα, ο Μουσολίνι επαίνεσε τον Κρίσπι ως τον εφευρέτη του «Ιταλικού ιμπεριαλισμού» σε αντίθεση με τον «δυτικό ιμπεριαλισμό», παρουσιάζοντας την εξωτερική του πολιτική ως έμπνευση για την φασιστική εξωτερική πολιτική, και η περίοδος μετά το 1.896 μ.Χ. επικρίθηκε ως περίοδος παρακμής που προκλήθηκε από την υποτιθέμενη λιποψυχική πολιτική του Τζιολίτι. Ο Μουσολίνι παρουσίασε τις εξωτερικές του πολιτικές, όπως η κατάκτηση της Αιθιοπίας για να «εκδικηθεί την Αντάουα» και η σύναψη συμμαχίας με την ναζιστική Γερμανία, ως συνέχεια της εξωτερικής πολιτικής του Κρίσπι, ο οποίος επίσης προσπάθησε να κατακτήσει την Αιθιοπία και σύναψε συμμαχία με την Γερμανική Αυτοκρατορία . Η φήμη του ήταν θύμα του Ιταλικού φασισμού , ο οποίος του απένειμε πληθώρα ονομάτων δρόμων, τα περισσότερα από τα οποία σβήστηκαν μετά το 1.945 μ.Χ. Με την κατάρρευση του φασισμού, η φήμη του Κρίσπι αμαυρώθηκε μοιραία.

Ο ιστορικός RJB Bosworth λέει ότι ο Crispi:’’Ακολούθησε πολιτικές των οποίων ο ανοιχτά επιθετικός χαρακτήρας δεν θα είχε ισάξιο χαρακτήρα μέχρι την εποχή του φασιστικού καθεστώτος. Ο Κρίσπι αύξησε τις στρατιωτικές δαπάνες, μίλησε με χαρά για μια Ευρωπαϊκή πυρκαγιά και ανησύχησε τους Γερμανούς ή Βρετανούς φίλους του με αυτές τις υποδείξεις για προληπτικές επιθέσεις στους εχθρούς του. Οι πολιτικές του ήταν καταστροφικές, τόσο για το εμπόριο της Ιταλίας με την Γαλλία όσο και, πιο ταπεινωτικά, για τις αποικιακές φιλοδοξίες στην Ανατολική Αφρική. Η επιθυμία του Κρίσπι για εδάφη εκεί ματαιώθηκε όταν την 1^η Μαρτίου 1.896 μ.Χ., οι στρατοί του Αιθίοπα Αυτοκράτορα Μενελίκ κατατρόπωσαν τις Ιταλικές δυνάμεις στην Άντοβα... Σε αυτό που έχει οριστεί ως μια άνευ προηγουμένου καταστροφή για έναν σύγχρονο στρατό. Ο Κρίσπι, του οποίου η ιδιωτική ζωή (ίσως ήταν τριγαμιστής) και τα προσωπικά οικονομικά... ήταν αντικείμενα διαρκούς σκανδάλου, αποσύρθηκε άτιμα’’.

Ο όρος Φύρερ χρησιμοποιείται ως στρατιωτικός τίτλος (συγκρίνεται με το λατινικό Dux ) στην Γερμανία τουλάχιστον από τον 18ο Αιώνα μ.Χ. Η χρήση του όρου «Φύρερ» στο πλαίσιο μιας στρατιωτικής υπομονάδας μεγέθους λόχου στον Γερμανικό Στρατό αναφερόταν σε έναν διοικητή που δεν είχε τα προσόντα για μόνιμη διοίκηση. Για παράδειγμα, ο διοικητής ενός λόχου έφερε τον τίτλο «Kompaniechef» (κυριολεκτικά «Αρχηγός Λόχου»), αλλά αν δεν είχε τον απαιτούμενο βαθμό ή εμπειρία ή είχε ανατεθεί μόνο προσωρινά στην διοίκηση, έφερε επίσημα τον τίτλο «Kompanieführer». Έτσι, οι επιχειρησιακές διοικήσεις διαφόρων στρατιωτικών κλιμακίων αναφέρονταν συνήθως με τον τίτλο σχηματισμού τους ακολουθούμενο από τον τίτλο Φύρερ, σε σχέση με τακτικές τύπου αποστολής που χρησιμοποιούσαν οι γερμανικές στρατιωτικές δυνάμεις. Ο όρος Φύρερ χρησιμοποιούνταν επίσης σε χαμηλότερα επίπεδα, ανεξάρτητα από την εμπειρία.

Η προέλευση της πολιτικής έννοιας. Το πρώτο παράδειγμα πολιτικής χρήσης του Φύρερ ήταν με τον πανγερμανό Αυστριακό Γκέοργκ Ρίτερ φον Σένερερ (1.842 μ.Χ.–1.921 μ.Χ.), έναν σημαντικό εκφραστή του πανγερμανισμού και του Γερμανικού εθνικισμού στην Αυστρία, του οποίου οι οπαδοί τον αναφέρουν συνήθως ως Φύρερ , και ο οποίος χρησιμοποιούσε επίσης τον ρωμαϊκό χαιρετισμό - όπου το δεξί χέρι και το δεξί χέρι κρατιούνται άκαμπτα τεντωμένα - τον οποίο ονόμαζαν «Γερμανικό χαιρετισμό». Σύμφωνα με τον ιστορικό Ρίτσαρντ Τζ. Έβανς, αυτή η χρήση του «Φύρερ» από την Πανγερμανική Ένωση του Σένερερ πιθανότατα εισήγαγε τον όρο στην Γερμανική ακροδεξιά, αλλά η συγκεκριμένη υιοθέτησή του από τους Ναζί μπορεί επίσης να επηρεάστηκε από την χρήση στην Ιταλία του «Ντούτσε», που σημαίνει επίσης «ηγέτης», ως άτυπο τίτλο για τον Μπενίτο Μουσολίνι , τον φασίστα πρωθυπουργό και αργότερα (από το 1.922 μ.Χ.) δικτάτορα της χώρας.

Φύρερ του Ναζιστικού Κόμματος. Ο Αδόλφος Χίτλερ έλαβε τον τίτλο για να δηλώσει την θέση του ως επικεφαλής του Ναζιστικού Κόμματος . Τον έλαβε το 1.921 μ.Χ. όταν, εξοργισμένος από το σχέδιο του ιδρυτή του κόμματος Άντον Ντρέξλερ να συγχωνευθεί με ένα άλλο αντισημιτικό ακροδεξιό εθνικιστικό κόμμα, παραιτήθηκε από το κόμμα.

Ο Ντρέξλερ και η Εκτελεστική Επιτροπή του κόμματος στην συνέχεια συναίνεσαν στο αίτημα του Χίτλερ να γίνει πρόεδρος του κόμματος με «δικτατορικές εξουσίες» ως προϋπόθεση για την επιστροφή του. Φύρερ και Καγκελάριος. Το 1.933 μ.Χ., ο Χίτλερ διορίστηκε Reichskanzler (Καγκελάριος του Ράιχ) από τον Πρόεδρο Paul von Hindenburg. Ο Μπιορν Χέκε αναφέρεται επίσημα ως «Gruppenführer».

Ο Γκαμπριέλε Ντα Νούτσιο και ο Μουσολίνι πήραν κατά σειρά και οι 2 τον τίτλο του Ντούτσε αλλά και ο Γαριβάλδης άτυπα από θαυμαστές του και δημοσιογράφους.  Ο Σαλβίνι έχει τον τίτλο του Καπετάνο, ο Μπερλουσκόνι του Καβαλιέρε και ο Μπεμπέ Γκρίλο το Κωμικός και Γρύλος.

Ο όρος Ντούτσε Σουπρέμο (κυριολεκτικά «Ανώτατος Ηγέτης») χρησιμοποιήθηκε πιο επίσημα από τον Βίκτωρα Εμμανουήλ Γ΄ το 1.915 μ.Χ., κατά την διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, αναφερόμενος στον ρόλο του ως αρχιστράτηγου των ενόπλων δυνάμεων.

Ο όρος «Vozd» (Вождь) στα ρωσικά σημαίνει «Ηγέτης» ή «Αρχηγός» και χρησιμοποιήθηκε ως επίσημος τίτλος για τον Ιωσήφ Στάλιν κατά την διάρκεια της διακυβέρνησής του στην Σοβιετική Ένωση. Ακολουθούν τα βασικά στοιχεία για την σημασία και τη χρήση του όρου:

• Προέλευση: Η λέξη ιστορικά σήμαινε τον αρχηγό μιας φυλής ή ενός στρατού. Στο πλαίσιο της Σοβιετικής Ένωσης, απέκτησε μια βαθιά πολιτική και σχεδόν θρησκευτική χροιά, υποδηλώνοντας τον απόλυτο, αλάθητο ηγέτη.

• Προσωπολατρεία: Ο τίτλος έγινε κεντρικό κομμάτι της προσωπολατρίας του Στάλιν. Χρησιμοποιούνταν συχνά η έκφραση «Vozd Promyshlennosti» (Ηγέτης της Βιομηχανίας) ή «Vozd Narodov» (Ηγέτης των Λαών).

• Ιστορικό πλαίσιο: Αν και ο όρος είχε χρησιμοποιηθεί αρχικά και για τον Λένιν, με τον Στάλιν πήρε τη μορφή του απόλυτου τίτλου εξουσίας, αντίστοιχου με το «Φύρερ» (Führer) στη ναζιστική Γερμανία ή το «Ντούτσε» (Duce) στην φασιστική Ιταλία.

Οι ρίζες του caudillismo μπορεί να συνδέονται με το πλαίσιο διακυβέρνησης στη μεσαιωνική και πρώιμη σύγχρονη Ισπανία κατά την διάρκεια της Reconquista από τους Μαυριτανούς. Ισπανοί κονκισταδόρες όπως ο Hernán Cortés και ο Francisco Pizarro παρουσιάζουν χαρακτηριστικά του caudillo, όντας επιτυχημένοι στρατιωτικοί ηγέτες, έχοντας αμοιβαία εμπιστοσύνη στον ηγέτη και τους υποστηρικτές του και ανταμείβοντάς τους για την αφοσίωσή τους.

Κατά την αποικιακή εποχή, το Ισπανικό στέμμα επιβεβαίωσε την εξουσία του και εγκαθίδρυσε μια πληθώρα γραφειοκρατικών θεσμών που εμπόδιζαν την περσοναλιστική διακυβέρνηση.  Ο ιστορικός John Lynch υποστηρίζει ότι η άνοδος των caudillos στην Ισπανική Αμερική δεν έχει τις ρίζες της στο μακρινό Ισπανικό παρελθόν, αλλά στο άμεσο πλαίσιο των Ισπανοαμερικανικών πολέμων ανεξαρτησίας.

Οι πόλεμοι ανέτρεψαν την αποικιακή κυριαρχία και άφησαν ένα κενό εξουσίας στις αρχές του 19ου Αιώνα μ.Χ. Οι Caudillos είχαν μεγάλη επιρροή στην ιστορία της Ισπανικής Αμερικής και άφησαν μια κληρονομιά που έχει επηρεάσει τα πολιτικά κινήματα στην σύγχρονη εποχή.  Ο Emilio Aguinaldo , ένας Φιλιππινέζος επαναστάτης που ήταν ο πρώτος Πρόεδρος των Φιλιππίνων και είχε το παρατσούκλι "El Caudillo".

Ωστόσο, ο όρος χρησιμοποιείται επίσης για τα αυταρχικά καθεστώτα του Φρανθίσκο Φράνκο στην Ισπανία και του Αντόνιο Σαλαζάρ στην Πορτογαλία. Ο όρος χρησιμοποιείται συχνά υποτιμητικά από τους επικριτές ενός καθεστώτος. Ο Ισπανός στρατηγός Φρανθίσκο Φράνκο (1.936 μ.Χ.–1.975 μ.Χ.), ωστόσο, πήρε με υπερηφάνεια τον τίτλο ως δικό του κατά την διάρκεια και μετά την στρατιωτική ανατροπή της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο (1.936 μ.Χ.–1.939 μ.Χ.).

Ο τίτλος Conducător (Ρουμανικά:  kondukəˈtor], που σημαίνει «Ηγέτης») ήταν ο τίτλος που χρησιμοποιούσε επίσημα ο Ρουμάνος δικτάτορας Ιόν Αντονέσκου κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου , και χρησιμοποιήθηκε επίσης περιστασιακά στον επίσημο διάλογο για να αναφερθεί στον Κάρολο Β' και τον Νικολάε Τσαουσέσκου.

Το Πογκλάβνικ (Κροατικά: [pǒɡlaːʋniːk]) είναι Κροατική λέξη που σημαίνει «ηγέτης» ή «οδηγός». Ως πολιτικός τίτλος, συνδέεται στενά με τον Άντε Πάβελιτς, επικεφαλής της φασιστικής οργάνωσης γνωστής ως Ούστασε το 1.929 μ.Χ. και υπηρέτησε ως δικτάτορας του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας, ενός φασιστικού κράτους-μαριονέτας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου που χτίστηκε από τμήματα της Γιουγκοσλαβίας που κατείχε ο Άξονας από τις αρχές της ναζιστικής Γερμανίας και της φασιστικής Ιταλίας, μεταξύ 1.941 μ.Χ. και 1.945 μ.Χ.

Ομοιότητες Γαριβάλδης και Γκαμπριέλε Ντα Νούτσιο. Αν και ο Τζουζέπε Γαριβάλδης (1.807 μ.Χ.–1.882 μ.Χ.) και ο Γκαμπριέλε Ντ' Ανούντσιο (1.863 μ.Χ.–1.938 μ.Χ.) έζησαν σε διαφορετικές εποχές και είχαν διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες —ο πρώτος ήταν δημοκρατικός επαναστάτης του Risorgimento, ο δεύτερος εθνικιστής ποιητής του Μεσοπολέμου— παρουσιάζουν εντυπωσιακές ομοιότητες στον τρόπο δράσης και στην προσωπικότητά τους.

Μάλιστα, όταν ο Ντ' Ανούντσιο κατέλαβε την πόλη Φιούμε το 1.919 μ.Χ., ο ίδιος δήλωσε περήφανα ότι επρόκειτο για «το σπουδαιότερο κατόρθωμα μετά την Εκστρατεία των Χιλίων του Γαριβάλδη». Οι βασικές τους ομοιότητες εντοπίζονται στους εξής άξονες:

1. Ιδιωτικοί Στρατοί και Παραστρατιωτική Δράση. Και οι δύο αρνήθηκαν να περιοριστούν στα στενά πλαίσια των επίσημων κρατικών στρατών και οργάνωσαν δικές τους ανεξάρτητες στρατιωτικές δυνάμεις:

• Γαριβάλδης: Συγκρότησε το σώμα των «Ερυθροχιτώνων» (εθελοντές με κόκκινα πουκάμισα), με τους οποίους πραγματοποίησε την περίφημη Εκστρατεία των Χιλίων, απελευθερώνοντας την Νότια Ιταλία.

• Ντ' Ανούντσιο: Ηγήθηκε ενός ιδιωτικού στρατού περίπου 2.000 Ιταλών εθελοντών και δυσαρεστημένων στρατιωτών (γνωστοί ως Arditi ή Legionari), με τους οποίους κατέλαβε το λιμάνι Φιούμε (σημερινή Ριέκα της Κροατίας) κόντρα στις εντολές της ιταλικής κυβέρνησης.

2. Χαρισματική Προσωπολατρία και Λαϊκό είδωλο. Υπήρξαν οι δύο πρώτοι μεγάλοι «λαϊκοί ήρωες» της σύγχρονης Ιταλίας, ικανοί να φανατίζουν και να καθοδηγούν τις μάζες:

• Ο Γαριβάλδης λατρεύτηκε σαν επίγειος «άγιος» ή ομηρικός ήρωας, με την φωτογραφία του να βρίσκεται σε χιλιάδες Ιταλικά σπίτια.

• Ο Ντ' Ανούντσιο απέκτησε τον τίτλο "Il Vate" (Ο Προφήτης). Ήταν master της αυτοπροβολής, χρησιμοποιώντας την λογοτεχνική του δεινότητα και τις θεατρικές του δημόσιες ομιλίες για να δημιουργήσει έναν μύθο γύρω από το όνομά του.

3. Ρομαντικός Εθνικισμός και το Όραμα της «Μεγάλης Ιταλίας». Η κινητήριος δύναμη και των δύο ήταν το πάθος για τα ιταλικά εδάφη, αν και με διαφορετικό ιδεολογικό πρόσημο:

• Ο Γαριβάλδης είχε ως σκοπό της ζωής του την Ιταλική ενοποίηση (Risorgimento) και το σύνθημά του ήταν «Ρώμη ή Θάνατος».

• Ο Ντ' Ανούντσιο πίστευε στην ολοκλήρωση αυτού του έργου. Εξοργισμένος από την «Ακρωτηριασμένη Νίκη» της Ιταλίας μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, θέλησε να προσαρτήσει με τη βία εδάφη που θεωρούσε ιστορικά ιταλικά (όπως το Φιούμε).

4. Περιπετειώδης Ζωή, Τόλμη και Διεθνής Φήμη. Και οι δύο έζησαν μυθιστορηματικές ζωές που ξεπερνούσαν τα όρια της εποχής τους:

• Γαριβάλδης: Πολέμησε ως αντάρτης στην Νότια Αμερική (κερδίζοντας τον τίτλο «Ήρωας των Δύο Κόσμων»), επέζησε από δεκάδες μάχες και έγινε παγκόσμιο σύμβολο της ελευθερίας.

• Ντ' Ανούντσιο: Παρά το γεγονός ότι ήταν κυρίως άνθρωπος των γραμμάτων, στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο έγινε παρασημοφορημένος πιλότος. Έχασε το ένα του μάτι σε αεροπορικό ατύχημα και ηγήθηκε παράτολμων ενεργειών, όπως η περίφημη προπαγανδιστική πτήση πάνω από τη Βιέννη για να πετάξει φυλλάδια.

5. Η ταραγμένη σχέση με την επίσημη Πολιτεία. Κανείς από τους δύο δεν ήταν «άνθρωπος του συστήματος».

• Ο Γαριβάλδης ήρθε επανειλημμένα σε ρήξη με την επίσημη Ιταλική κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό Καβούρ, καθώς τον θεωρούσαν υπερβολικά ριζοσπάστη και απρόβλεπτο.

• Ο Ντ' Ανούντσιο αγνόησε πλήρως τις διεθνείς συνθήκες της ιταλικής κυβέρνησης. Στο τέλος, ο ιταλικός στρατός αναγκάστηκε να βομβαρδίσει το Φιούμε (τα "Ματωμένα Χριστούγεννα" του 1.920 μ.Χ.) για να τον εξαναγκάσει σε παράδοση.

Η Εκστρατεία των Χιλίων (Spedizione dei Mille) του Τζουζέπε Γαριβάλδη το 1.860 μ.Χ. και η Κατάληψη του Φιούμε (Impresa di Fiume) του Γκαμπριέλε Ντ' Ανούντσιο το 1.919 μ.Χ. αποτελούν δύο από τις πιο παράτολμες, ρομαντικές και «πειρατικές» στρατιωτικές επιχειρήσεις στην σύγχρονη ιταλική ιστορία. Αν και τις χωρίζουν σχεδόν 60 χρόνια, οι δύο αυτές εκστρατείες μοιάζουν εντυπωσιακά στην δομή, την μεθοδολογία και το ύφος τους.

1. Παράνομη Εκκίνηση και «Κλοπή» Πλοίων. Και οι δύο επιχειρήσεις ξεκίνησαν ουσιαστικά ως παράνομες ενέργειες, καθώς οι επίσημες ιταλικές κυβερνήσεις δεν μπορούσαν να τις στηρίξουν ανοιχτά για διπλωματικούς λόγους:

• Γαριβάλδης: Τον Μάιο του 1.860 μ.Χ., ο Γαριβάλδης και οι άνδρες του επιβιβάστηκαν κρυφά σε δύο ατμόπλοια (Piemonte και Lombardo) στο λιμάνι Quarto της Γένοβας. Η κυβέρνηση του Καβούρ επίσημα δήλωσε άγνοια, αν και κρυφά έκανε τα στραβά μάτια.

• Ντ' Ανούντσιο: Τον Σεπτέμβριο του 1.919 μ.Χ., ο Ντ' Ανούντσιο ξεκίνησε από το Ρονκί (Ronchi) με μια αυτοκινητοπομπή. Στη διαδρομή προς το Φιούμε, έπεισε ολόκληρα τμήματα του επίσημου ιταλικού στρατού να στασιάσουν και να τον ακολουθήσουν, «κλέβοντας» ουσιαστικά στρατιωτικό δυναμικό από το κράτος.

2. Ανεπαρκής Στρατός εναντίον Υπερδύναμης. Και στις δύο περιπτώσεις, μια μικρή, φαινομενικά αδύναμη ομάδα εθελοντών αποφάσισε να τα βάλει με πολύ ισχυρότερους αντιπάλους:

• Οι «Χίλιοι» του Γαριβάλδη: Ήταν περίπου 1.000 εθελοντές (φοιτητές, δικηγόροι, τεχνίτες) με ελάχιστο και απαρχαιωμένο οπλισμό. Κατάφεραν όμως να αποβιβαστούν στην Σικελία και να ανατρέψουν τον επαγγελματικό στρατό του Βασιλείου των Δύο Σικελιών που αριθμούσε δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες.

• Οι «Λεγεωνάριοι» του Ντ' Ανούντσιο: Ήταν περίπου 2.000 άνδρες (κυρίως παρασημοφορημένοι βετεράνοι Arditi). Αγνόησαν τις διαταγές των Μεγάλων Δυνάμεων (ΗΠΑ, Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία) που έλεγχαν την περιοχή μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και κατέλαβαν την πόλη χωρίς να πέσει ούτε μια ντουφεκιά.

3. Η Ίδρυση Αντάρτικων Καθεστώτων. Μόλις κατέλαβαν τα εδάφη-στόχους, και οι δύο ηγέτες εγκαθίδρυσαν προσωρινές, προσωπικές κυβερνήσεις:

• Γαριβάλδης: Ανακήρυξε τον εαυτό του «Δικτάτορα της Σικελίας» (Dictator of Sicily) στο όνομα του βασιλιά Βίκτωρα Εμμανουήλ Β'. Κυβέρνησε το νησί για μερικούς μήνες, εφαρμόζοντας κοινωνικές μεταρρυθμίσεις.

• Ντ' Ανούντσιο: Ίδρυσε την Αντιβασιλεία του Καρνάρο (Reggenza Italiana del Carnaro) στο Φιούμε. Εκεί δημιούργησε ένα ουτοπικό, σχεδόν θεατρικό κράτος, όπου οι καθημερινές παρελάσεις, οι συναυλίες και οι ποιητικοί λόγοι από το μπαλκόνι ήταν υποχρεωτικά.

4. Το κοινό σύνθημα: «Ή την Ρώμη ή τον Θάνατο». Το τελικό όραμα και των δύο εκστρατειών δεν ήταν απλώς η κατάληψη μιας περιοχής, αλλά η πίεση προς την κεντρική εξουσία της Ιταλίας:

• Ο Γαριβάλδης χρησιμοποιούσε το σύνθημα "Roma o Morte" (Ρώμη ή Θάνατος). Στόχος του ήταν να ανέβει από τον νότο, να καταλάβει το Παπικό Κράτος και να ενώσει όλη την Ιταλία με πρωτεύουσα την Ρώμη.

• Ο Ντ' Ανούντσιο ήθελε να αναγκάσει την ιταλική κυβέρνηση να προσαρτήσει επίσημα το Φιούμε. Όταν η κυβέρνηση αρνήθηκε, απείλησε ακόμη και με δική του «Πορεία προς την Ρώμη» για να ανατρέψει την πολιτική ηγεσία.

5. Το τέλος: Η υποχώρηση για το «καλό της πατρίδας». Παρά την επιτυχία τους, και οι δύο εκστρατείες έληξαν όταν οι δύο ηγέτες ήρθαν αντιμέτωποι με το επίσημο ιταλικό κράτος, επιλέγοντας τελικά να μην προκαλέσουν εμφύλιο πόλεμο:

• Γαριβάλδης (Η συνάντηση στο Τεάνο): Τον Οκτώβριο του 1.860, μ.Χ. ο Γαριβάλδης παρέδωσε όλες τις κατακτήσεις του στον βασιλιά Βίκτωρα Εμμανουήλ Β'. Παρόλο που οι άνδρες του ήθελαν να συνεχίσουν προς την Ρώμη, ο Γαριβάλδης υποτάχθηκε για να αποφευχθεί η διάσπαση του νέου κράτους.

• Ντ' Ανούντσιο (Τα Ματωμένα Χριστούγεννα): Τον Δεκέμβριο του 1.920 μ.Χ., η Ιταλική κυβέρνηση υπέγραψε συνθήκη που καθιστούσε το Φιούμε ελεύθερο κράτος και έστειλε τον επίσημο στρατό να διώξει τον Ντ' Ανούντσιο. Μετά από σύντομες συγκρούσεις (όπου σκοτώθηκαν περίπου 50 άτομα), ο Ντ' Ανούντσιο αποχώρησε για να μην χυθεί άλλο Ιταλικό αίμα.

Ομοιότητες Γαριβάλδης και Γκαμπριέλε Ντα Νούτσιο με Μουσολίνι. Ο Τζουζέπε Γαριβάλδης και ο Γκαμπριέλε Ντ' Ανούντσιο αποτέλεσαν δύο από τα σημαντικότερα ιδεολογικά και αισθητικά πρότυπα για τον Μπενίτο Μουσολίνι, ο οποίος άντλησε από αυτούς στοιχεία για να οικοδομήσει τον ιταλικό φασισμό.

Αν και ο Γαριβάλδης έζησε τον 19ο Αιώνα μ.Χ. ως δημοκρατικός επαναστάτης και ο Ντ' Ανούντσιο ήταν εθνικιστής ποιητής των αρχών του 20ού, ο Μουσολίνι οικειοποιήθηκε την δράση τους με τους εξής τρόπους:

1. Ομοιότητες Μουσολίνι και Τζουζέπε Γαριβάλδης. Ο Μουσολίνι προσπάθησε να παρουσιαστεί ως ο «φυσικός διάδοχος» του Γαριβάλδη, παραμορφώνοντας το δημοκρατικό του υπόβαθρο για να εξυπηρετήσει τη φασιστική προπαγάνδα:

• Η λατρεία του Ηγέτη (Duce): Ο Γαριβάλδης ήταν η πρώτη χαρισματική, λαϊκή φιγούρα της σύγχρονης Ιταλίας που λατρεύτηκε τυφλά από τους οπαδούς του. Ο Μουσολίνι αντέγραψε αυτό το μοντέλο προσωπολατρίας για να καθιερώσει τον τίτλο του Duce.

• Τακτικές Παραστρατιωτικής Δράσης: Οι περίφημοι «Ερυθροχίτωνες» (Redshirts) του Γαριβάλδη, που έδρασαν εκτός επίσημου στρατού για την ένωση της Ιταλίας, شكلισαν το ιστορικό προσχέδιο για τους «Μελανοχίτωνες» (Blackshirts), τα φασιστικά τάγματα εφόδου του Μουσολίνι.

• Η Πορεία προς τη Ρώμη: Η θρυλική εκστρατεία του Γαριβάλδη («Ρώμη ή Θάνατος») ενέπνευσε απευθείας την Πορεία προς την Ρώμη του Μουσολίνι το 1.922 μ.Χ. για την κατάληψη της εξουσίας.

• Εθνική Αναγέννηση (Risorgimento): Ο Μουσολίνι καπηλεύτηκε το όραμα του Γαριβάλδη για μια ενιαία, ισχυρή Ιταλία, υποστηρίζοντας ότι ο φασισμός ολοκλήρωνε το έργο της ιταλικής ενοποίησης.

2. Ομοιότητες Μουσολίνι και Γκαμπριέλε Ντ' Ανούντσιο. Ο Ντ' Ανούντσιο θεωρείται ο «νονός» ή ο «προφήτης» του ιταλικού φασισμού. Ο Μουσολίνι αντέγραψε σχεδόν αυτούσια την πολιτική αισθητική και τα τελετουργικά που εφηύρε ο Ντ' Ανούντσιο κατά την κατάληψη της πόλης Φιούμε (.1919 μ.Χ.-1.920 μ.Χ.):

• Πολιτικά Τελετουργικά και Ρητορική: Ο Ντ' Ανούντσιο καθιέρωσε τις ομιλίες από το μπαλκόνι προς το πλήθος, τις ρητορικές ερωτήσεις στις οποίες το κοινό απαντούσε μαζικά, και τις πολεμικές ιαχές (όπως το "Eja, eja, alalà!"). Ο Μουσολίνι τα μετέτρεψε σε σήμα κατατεθέν του καθεστώτος του.

• Ο Ρωμαϊκός Χαιρετισμός: Η αναβίωση του προτεταμένου δεξιού χεριού ως χαιρετισμού ξεκίνησε από τον Ντ' Ανούντσιο (επηρεασμένος από το θέατρο και τον κινηματογράφο της εποχής) και υιοθετήθηκε επίσημα από τον Μουσολίνι.

• Η Λατρεία του Μαρτυρίου και του Θανάτου: Ο Ντ' Ανούντσιο εισήγαγε μια σχεδόν θρησκευτική λατρεία γύρω από τους πεσόντες στρατιώτες και το δικαίωμα της Ιταλίας για εδάφη («Ακρωτηριασμένη Νίκη»). Ο Μουσολίνι χρησιμοποίησε αυτό το εθνικό τραύμα για να φανατίσει τις μάζες.

• Οικονομικός Συνεταιρισμός (Corporatism): Το σύνταγμα που συνέταξε ο Ντ' Ανούντσιο για το Φιούμε (Carta del Carnaro) εισήγαγε τις βάσεις του συντεχνιακού κράτους (corporatism), το οποίο αργότερα έγινε ο επίσημος οικονομικός πυλώνας του φασιστικού καθεστώτος.

Ο Τζουζέπε Γαριβάλδης και ο Μπέπε Γκρίλο (ιδρυτής του Κινήματος 5 Αστέρων) αποτελούν δύο ιστορικά ορόσημα για την Ιταλία, καθώς λειτούργησαν ως οι αρχέτυποι αντισυστημικοί ηγέτες που εμφανίστηκαν σε περιόδους βαθιάς κρίσης. Αν και τους χωρίζει ενάμιση αιώνας και εντελώς διαφορετικές ιδεολογίες (ο Γαριβάλδης ήταν ρομαντικός εθνικιστής/δημοκράτης, ο Γκρίλο ψηφιακός λαϊκιστής), οι πολιτικές τους τροχιές παρουσιάζουν εντυπωσιακές δομικές ομοιότητες:

1. Η γέννηση μέσα από βαθιές κρίσεις του συστήματος.  Και οι δύο εκμεταλλεύτηκαν την κατάρρευση ή την πλήρη απαξίωση του υπάρχοντος πολιτικού κατεστημένου:

• Γαριβάλδης: Έδρασε σε μια Ιταλία κατακερματισμένη, υπό ξένη κυριαρχία και διοικούμενη από διεφθαρμένες μοναρχίες.

• Γκρίλο: Ίδρυσε το Κίνημα 5 Αστέρων (M5S) το 2009 μ.Χ., στην κορύφωση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και εν μέσω της πλήρους απαξίωσης του Ιταλικού πολιτικού συστήματος (εποχή Μπερλουσκόνι, σκάνδαλα διαφθοράς).

2. Αντισυστημική και αντικαθεστωτική ρητορική. Και οι δύο στράφηκαν εναντίον της «ελίτ» και των επαγγελματιών πολιτικών:

• Γαριβάλδης: Περιφρονούσε τους διπλωμάτες (όπως τον πρωθυπουργό Καβούρ) και τις παραδοσιακές αυλές, θεωρώντας ότι πρόδιδαν τα συμφέροντα του λαού.

• Γκρίλο: Καθιέρωσε την περίφημη "Vaffanculo Day" (Ημέρα «Άει στο διάολο») στρεφόμενος κατά της ιταλικής πολιτικής τάξης (την οποία αποκαλούσε «Κάστα»), προωθώντας την άμεση δημοκρατία.

3. Χαρισματικοί ηγέτες εκτός «Κόμματος». Δεν υπήρξαν ποτέ παραδοσιακοί πολιτικοί καριέρας, αλλά προσωπικότητες με τεράστια λαϊκή απήχηση:

• Ο Γαριβάλδης βασιζόταν στην στρατιωτική του αίγλη και τον προσωπικό του μαγνητισμό για να στρατολογεί εθελοντές.

• Ο Γκρίλο, ως πρώην κωμικός, χρησιμοποίησε το χιούμορ, την σάτιρα και το διαδίκτυο (το blog του) για να δημιουργήσει ένα μαζικό κίνημα από το μηδέν.

4. Η «Έμπνευση» για τη γέννηση της Ακροδεξιάς και του Εθνικισμού στην ίδια χώρα. Αν και κανένας από τους δύο δεν ξεκίνησε ως ακροδεξιός, τα κινήματά τους άνοιξαν τον δρόμο για την ριζοσπαστικοποίηση της ιταλικής δεξιάς:

• Η κληρονομιά του Γαριβάλδη: Το όραμά του για μια ενιαία, ισχυρή Ιταλία και η παραστρατιωτική δράση των Ερυθροχιτώνων καπηλεύτηκαν και παραμορφώθηκαν αργότερα από τον Μπενίτο Μουσολίνι για να θεμελιώσει τον φασισμό και να δημιουργήσει τους Μελανοχίτωνες.

• Η κληρονομιά του Γκρίλο: Το Κίνημα 5 Αστέρων «έσπασε» το παραδοσιακό δίπολο Κεντροαριστεράς-Κεντροδεξιάς και νομιμοποίησε την σκληρή αντιμεταναστευτική και ευρωσκεπτικιστική ρητορική. Αυτή η διάβρωση του συστήματος επέτρεψε σε καθαρά εθνικιστικές δυνάμεις, όπως η Λέγκα του Σαλβίνι και τα Αδέλφια της Ιταλίας της Τζόρτζια Μελόνι, να κυριαρχήσουν πολιτικά.

5. Εξαγωγή του μοντέλου σε άλλες χώρες. Η δράση και των δύο λειτούργησε ως παγκόσμιο προσχέδιο:

• Γαριβάλδης: Ενέπνευσε απελευθερωτικά, εθνικιστικά και δημοκρατικά κινήματα σε όλο τον κόσμο κατά τον 19ο Αιώνα μ.Χ. (από την Λατινική Αμερική μέχρι τα Βαλκάνια).

• Γκρίλο: Το μοντέλο του ψηφιακού, αντισυστημικού λαϊκισμού του M5S μελετήθηκε και αντιγράφηκε από πολλά ευρωπαϊκά κόμματα της περιόδου της κρίσης (όπως οι Podemos στην Ισπανία, αλλά και διάφορα λαϊκιστικά/αντισυστημικά σχήματα σε όλη την Ευρώπη που επιδίωξαν να παρακάμψουν τα παραδοσιακά ΜΜΕ μέσω του διαδικτύου).

Η συγκυβέρνηση M5S - Σαλβίνι (2018 μ.Χ.): Το σημείο καμπής για την σημερινή Ιταλική Δεξιά Το 2018, το Κίνημα 5 Αστέρων (M5S) του Μπέπε Γκρίλο κέρδισε τις εκλογές με ένα τεράστιο αντισυστημικό κύμα, αλλά δεν είχε αυτοδυναμία. Η απόφασή τους να σχηματίσουν κυβέρνηση συνεργασίας με την Λέγκα του Ματέο Σαλβίνι άλλαξε για πάντα τις ισορροπίες:

• Η «νομιμοποίηση» της σκληρής ρητορικής: Το M5S, αν και ξεκίνησε ως ένα κίνημα «ούτε αριστερά, ούτε δεξιά» με έμφαση στο περιβάλλον και την διαφάνεια, δέχθηκε να συμμαχήσει με τον εθνικιστικό λαϊκισμό του Σαλβίνι. Αυτό επέτρεψε στην σκληρή αντιμεταναστευτική ατζέντα να γίνει επίσημη κυβερνητική πολιτική.

• Ο Σαλβίνι κλέβει την παράσταση: Αν και το M5S ήταν ο μεγαλύτερος εταίρος, ο Σαλβίνι ως Υπουργός Εσωτερικών χρησιμοποίησε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τις ακραίες πολιτικές του (όπως το κλείσιμο των λιμανιών στα πλοία διασωστών) για να κυριαρχήσει στην επικαιρότητα.

• Η κατάρρευση των 5 Αστέρων και η άνοδος της Μελόνι: Η κυβερνητική φθορά αποδυνάμωσε το Κίνημα 5 Αστέρων, καθώς οι ψηφοφόροι ένιωσαν ότι το κόμμα ενσωματώθηκε στο σύστημα. Οι δεξιοί και εθνικιστές ψηφοφόροι που απογοητεύτηκαν, μετακινήθηκαν μαζικά προς τα Αδέλφια της Ιταλίας της Τζόρτζια Μελόνι, η οποία είχε μείνει στην αντιπολίτευση και φαινόταν ως η μόνη «καθαρή» αντισυστημική φωνή.

Η τρέχουσα πολιτική κατάσταση στην Ιταλία χαρακτηρίζεται από έντονες ανακατατάξεις, με την πρωθυπουργό Τζόρτζια Μελόνι να δέχεται πλέον ασφυκτική πίεση από τα δεξιά της. Η μεγαλύτερη ανατροπή στο Ιταλικό πολιτικό σκηνικό είναι η ίδρυση και η ραγδαία άνοδος του ακροδεξιού κόμματος «Εθνικό Μέλλον» (Futuro Nazionale) από τον απόστρατο στρατηγό και ευρωβουλευτή Ρομπέρτο Βανάτσι.

Η ανάδειξη του Βανάτσι δεν είναι τυχαία· αποτελεί το άμεσο αποτέλεσμα της ιδεολογικής φθοράς, των στρατηγικών λαθών και των κενών που άφησαν πίσω τους το Κίνημα 5 Αστέρων, η Λέγκα και τα Αδέλφια της Ιταλίας.

1. Η τρέχουσα σχέση της Μελόνι με τα «υπολείμματα» του Γκρίλο. Το Κίνημα 5 Αστέρων (M5S), που κάποτε ίδρυσε ο Μπέπε Γκρίλο, βρίσκεται σε κατάσταση βαθιάς εσωτερικής κρίσης και διάσπασης, με τα ποσοστά του να έχουν υποχωρήσει. Η σχέση της Μελόνι με το M5S (υπό την ηγεσία πλέον του Τζουζέπε Κόντε) είναι απόλυτα συγκρουσιακή:

• Η ιδεολογική βεντέτα: Η Μελόνι έχτισε την άνοδό της στην εξουσία καταργώντας εμβληματικά μέτρα των 5 Αστέρων, όπως το «εισόδημα του πολίτη» (reddito di cittadinanza).

• Η απογοήτευση των ψηφοφόρων: Το M5S ξεκίνησε ως ένα αντισυστημικό κίνημα οργής. Η μετέπειτα κυβερνητική του ενσωμάτωση άφησε ένα τεράστιο σώμα ψηφοφόρων «της διαμαρτυρίας» χωρίς στέγη. Ο Βανάτσι έρχεται τώρα να προσελκύσει ακριβώς αυτό το κοινό —ειδικά στον φτωχότερο ιταλικό Νότο— που θέλει να ψηφίσει «αντισυστημικά» και κατά των Βρυξελλών.

2. Πώς τα τρία κόμματα «γέννησαν» το Εθνικό Μέλλον του Βανάτσι. Το κόμμα Εθνικό Μέλλον τροφοδοτείται απευθείας από τις υποχωρήσεις και την μετατόπιση των τριών μεγάλων λαϊκιστικών και δεξιών δυνάμεων της χώρας:

Α. Από το Κίνημα 5 Αστέρων (M5S): Η αναζήτηση της «αντισυστημικής οργής». Ο Μπέπε Γκρίλο απέδειξε ότι ένας «εξωτερικός παίκτης» χωρίς πολιτικό παρελθόν μπορεί να σαρώσει το κατεστημένο αν εκμεταλλευτεί την οργή των μαζών. Ο Βανάτσι αντέγραψε ακριβώς αυτό το μοντέλο. Καθώς το M5S μετατράπηκε σε ένα συμβατικό κόμμα, ο Βανάτσι αυτοπαρουσιάζεται ως ο νέος, αυθεντικός «πολεμιστής» ενάντια στις ελίτ, την πολιτική ορθότητα και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Β. Από τη Λέγκα του Σαλβίνι: Ο κανιβαλισμός και η ρήξη. Η σχέση του Βανάτσι με την Λέγκα είναι η πιο επεισοδιακή. Μετά τις διώξεις του στρατηγού για το ομοφοβικό και ξενοφοβικό του βιβλίο «Ο κόσμος ανάποδα», ο Ματέο Σαλβίνι προσπάθησε να τον εργαλειοποιήσει. Τον έθεσε επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου της Λέγκα για να διασώσει το κόμμα του από την κατάρρευση.

Ωστόσο, ο Βανάτσι αποδείχθηκε υπερβολικά δημοφιλής για να μείνει στη σκιά του Σαλβίνι. Αφού εκλέχθηκε ευρωβουλευτής, αποχώρησε και ίδρυσε το Εθνικό Μέλλον, «κλέβοντας» την σκληρή εθνικιστική βάση της Λέγκα, η οποία πλέον βλέπει τα ποσοστά της να συρρικνώνονται.

Γ. Από τα Αδέλφια της Ιταλίας της Μελόνι: Το κενό στα δεξιά. Η Τζόρτζια Μελόνι, προκειμένου να κυβερνήσει σταθερά και να γίνει αποδεκτή από την Δύση, έκανε σημαντικούς συμβιβασμούς: υιοθέτησε μια απόλυτα φιλοατλαντική/φιλοΝΑΤΟϊκή στάση και στηρίζει την Ουκρανία.

Αυτή η «συστημική» στροφή της Μελόνι άφησε ακάλυπτη την πιο ριζοσπαστική, φιλορωσική και ακροδεξιά πτέρυγα των Ιταλών ψηφοφόρων. Ο Βανάτσι εισέβαλε σε αυτό το κενό με μια ατζέντα ανοιχτά φιλορωσική (εναντίον των κυρώσεων στον Πούτιν), ακραία ρατσιστική και αντι-ΛΟΑΤΚΙ, κατηγορώντας ουσιαστικά την Μελόνι ότι «ξεπούλησε» τις ιδέες της.

Η Ιταλία αποδεικνύει για ακόμα μια φορά ότι η αντισυστημική οργή δεν εξαφανίζεται· απλώς αλλάζει πρόσωπο, μετακινούμενη από τον ψηφιακό λαϊκισμό του Γκρίλο στον σκληρό εθνικιστικό αυταρχισμό του Βανάτσι.

Η αλληλεπίδραση μεταξύ των ιταλικών κομμάτων και της Γερμανικής Εναλλακτικής για την Γερμανία (AfD) αποτελεί ένα από τα πιο ενδιαφέροντα κεφάλαια της σύγχρονης ευρωπαϊκής πολιτικής. Η Ιταλία λειτούργησε ιστορικά ως το «πολιτικό εργαστήρι» της Ευρώπης, προσφέροντας το προσχέδιο για την άνοδο του λαϊκισμού, ενώ σήμερα η AfD επιστρέφει αυτή την έμπνευση τροφοδοτώντας την ιταλική ριζοσπαστική δεξιά.

Μέρος 1^ο: Πώς τα Ιταλικά κόμματα ενέπνευσαν την AfD και την Ευρώπη. Η AfD ιδρύθηκε το 2013 μ.Χ. ως ένα μετριοπαθές, ευρωσκεπτικιστικό κόμμα καθηγητών πανεπιστημίου. Η μετέπειτα ριζοσπαστικοποίησή της και η μετατροπή της σε ένα μαζικό λαϊκιστικό κίνημα βασίστηκε σε μοντέλα που είχαν ήδη δοκιμαστεί με επιτυχία στην Ιταλία:

• Φόρτσα Ιτάλια (Μπερλουσκόνι) – Το μοντέλο των Media και του «Bunga-Bunga» Λαϊκισμού: Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι έδειξε πρώτος στην Ευρώπη πώς ένας ηγέτης μπορεί να παρακάμψει τις παραδοσιακές κομματικές δομές επικοινωνώντας απευθείας με τον λαό μέσω της απλοποιημένης, τηλεοπτικής γλώσσας. Η AfD αντέγραψε αυτή την τακτική στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, χρησιμοποιώντας ακραία συνθήματα και σπάζοντας τα πολιτικά ταμπού της μεταπολεμικής Γερμανίας.

• Κίνημα 5 Αστέρων (Μπέπε Γκρίλο) – Ο Ψηφιακός Αντισυστημισμός: Το M5S απέδειξε ότι η εκμετάλλευση της οικονομικής οργής μέσω του ίντερνετ μπορεί να διαλύσει το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα. Η AfD υιοθέτησε αυτή την αντισυστημική ρητορική («Εμείς εναντίον των Ελίτ») και τη μετέτρεψε σε όπλο, ιδίως στα κρατίδια της Ανατολικής Γερμανίας.

• Λέγκα (Ματέο Σαλβίνι) – Η Σκληρή Αντιμεταναστευτική Ατζέντα: Κατά την προσφυγική κρίση του 2015 μ.Χ., ο Σαλβίνι μετέτρεψε τη Λέγκα από περιφερειακό κόμμα του Βορρά σε εθνική δύναμη με κεντρικό σύνθημα «Πρώτα οι Ιταλοί». Αυτή ακριβώς η μετατόπιση ενέπνευσε την AfD να εγκαταλείψει την καθαρά οικονομική ατζέντα κατά του ευρώ και να μετατραπεί σε ένα σκληρά αντιμεταναστευτικό και ισλαμοφοβικό κόμμα.

• Αδέλφια της Ιταλίας (Τζόρτζια Μελόνι) – Η «Θεσμική» Νομιμοποίηση: Η Μελόνι έδειξε στην ευρωπαϊκή δεξιά πώς ένα κόμμα με ρίζες στο μεταφασιστικό παρελθόν μπορεί να κερδίσει τις εκλογές, αν συνδυάσει την εγχώρια εθνικιστική ρητορική («Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια») με μια πιο συμβατική εξωτερική πολιτική. Αυτή η επιτυχία έδωσε στην AfD το θάρρος να διεκδικήσει ανοιχτά την κυβερνητική εξουσία στηΝ Γερμανία.

Μέρος 2ο: Πώς το «Εθνικό Μέλλον» του Βανάτσι εμπνεύστηκε από την AfD. Η ίδρυση του κόμματος «Εθνικό Μέλλον» (Futuro Nazionale) από τον Ρομπέρτο Βανάτσι σηματοδοτεί μια αντίστροφη πορεία: πλέον είναι ένα ιταλικό κόμμα που αντιγράφει το Γερμανικό μοντέλο της AfD. Η έμπνευση και η σύνδεση των δύο δυνάμεων εντοπίζεται στα εξής σημεία:

• Η ρήξη με την «Συστημική» Δεξιά: Όπως η AfD γεννήθηκε και γιγαντώθηκε επειδή η Χριστιανοδημοκρατική Ένωση (CDU) της Μέρκελ μετακινήθηκε προς το κέντρο, έτσι και ο Βανάτσι ίδρυσε το Εθνικό Μέλλον επειδή η Μελόνι έκανε «συστημική» στροφή. Εμπνεόμενος από την απόλυτη άρνηση της AfD να συμβιβαστεί με το κατεστημένο, ο Βανάτσι τοποθετείται στα δεξιά της Μελόνι, αρνούμενος τις υποχωρήσεις.

• Η Ύπαρξη κοινής Ρωσόφιλης και Αντι-ΝΑΤΟϊκής Ατζέντας: Η Μελόνι στηρίζει ανοιχτά την Ουκρανία και το ΝΑΤΟ. Αντίθετα, ο Βανάτσι —ακριβώς όπως η AfD στην Γερμανία— υιοθετεί μια έντονα φιλορωσική στάση (Russophilia), ζητώντας την άρση των κυρώσεων κατά του Πούτιν και εκφράζοντας σκεπτικισμό απέναντι στο ΝΑΤΟ.

• Πολιτισμικός Πόλεμος (Culture War): Το βιβλίο του Βανάτσι «Ο κόσμος ανάποδα» και η ρητορική του κατά της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, των μεταναστών και της «πράσινης μετάβασης» αποτελούν πιστή αντιγραφή της ιδεολογικής πλατφόρμας της AfD.

• Επίσημη Συμμαχία: Η ιδεολογική αυτή συγγένεια σφραγίστηκε και επίσημα. Σε μια ιστορική κίνηση, ηγετικά στελέχη της AfD (όπως ο Μαρκ Γιόνγκεν) εμφανίστηκαν ανοιχτά σε πολιτικές συγκεντρώσεις του Βανάτσι στην Ιταλία, επισημοποιώντας τη συνεργασία τους για μια ευρύτερη ένωση των πιο ριζοσπαστικών, εθνικιστικών δυνάμεων της Ευρώπης

Το πολιτικό σκηνικό δείχνει ότι οι εθνικιστικές δυνάμεις της Ευρώπης δεν δρουν πλέον απομονωμένα, αλλά λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία, ανταλλάσσοντας στρατηγικές και ιδέες ανάλογα με το ποιος κυριαρχεί σε κάθε χρονική συγκυρία.

Πράγματι, η ιστορική διαδρομή που περιγράφετε είναι απόλυτα ακριβής. Όπως στον 21ο Αιώνα μ.Χ. η Ιταλία λειτούργησε ως το «πολιτικό εργαστήρι» του σύγχρονου λαϊκισμού για την AfD, έτσι ακριβώς στον Μεσοπόλεμο (δεκαετίες 1.920 μ.Χ. και 1.930 μ.Χ.) αποτέλεσε το προσχέδιο και την απόλυτη πηγή έμπνευσης για τον Αδόλφο Χίτλερ και το Ναζιστικό Κόμμα (NSDAP).

Ο Χίτλερ δεν εφηύρε τον φασισμό από το μηδέν αντέγραψε, συστηματικά και σε βάθος, την πολιτική αισθητική του Γκαμπριέλε Ντ' Ανούντσιο και την ολοκληρωτική κρατική δομή του Μπενίτο Μουσολίνι.

1. Από τον Ντ' Ανούντσιο στον Χίτλερ: Η εφεύρεση της Φασιστικής Αισθητικής. Η βραχύβια «Αντιβασιλεία του Καρνάρο» που ίδρυσε ο Ντ' Ανούντσιο στο Φιούμε (1.919 μ.Χ.-1.920 μ.Χ.) υπήρξε η αισθητική και τελετουργική μήτρα του ολοκληρωτισμού. Ο Χίτλερ και οι συνεργάτες του (όπως ο Γκέμπελς) μελέτησαν και υιοθέτησαν σχεδόν αυτούσια τα εξής στοιχεία:

• Ο Ρωμαϊκός Χαιρετισμός: Η αναβίωση του προτεταμένου δεξιού χεριού, που ξεκίνησε από τον Ντ' Ανούντσιο στο Φιούμε, μετατράπηκε στον επίσημο ναζιστικό χαιρετισμό (Hitlergruß).

• Οι Διάλογοι με το Πλήθος: Ο Ντ' Ανούντσιο καθιέρωσε τις ομιλίες από το μπαλκόνι, όπου έθετε ρητορικά ερωτήματα και το φανατισμένο πλήθος απαντούσε ρυθμικά με μία φωνή. Ο Χίτλερ τελειοποίησε αυτή την θεατρικότητα στις διαβόητες συγκεντρώσεις της Νυρεμβέργης.

• Η Λατρεία του Θανάτου και του Μαρτυρίου: Οι πολεμικές ιαχές, τα μαύρα λάβαρα, τα εμβλήματα με τις νεκροκεφαλές (που χρησιμοποιούσαν οι Arditi του Ντ' Ανούντσιο) έγιναν τα κεντρικά σύμβολα των ταγμάτων ασφαλείας του Χίτλερ (SS / Totenkopf).

2. Από τον Μουσολίνι στον Χίτλερ: Το Πολιτικό και Στρατιωτικό Προσχέδιο. Στα πρώτα χρόνια του ναζιστικού κινήματος (δεκαετία του 1.920 μ.Χ.), ο Μουσολίνι ήταν το απόλυτο είδωλο του Χίτλερ. Ο μετέπειτα Γερμανός δικτάτορας είχε μάλιστα μια προτομή του Μουσολίνι στο γραφείο του στα κεντρικά γραφεία του NSDAP στο Μόναχο.

• Από τους Μελανοχίτωνες στους Φαιοχίτωνες: Ο Μουσολίνι δημιούργησε τις φασιστικές ομάδες κρούσης (Μελανοχίτωνες) για να τρομοκρατεί την αριστερά και τους εργάτες. Ο Χίτλερ αντέγραψε αμέσως τη δομή αυτή, ιδρύοντας τα δικά του τάγματα εφόδου, τα SA (Φαιοχίτωνες / Brownshirts).

• Το Πραξικόπημα της Μπυραρίας (1.923 μ.Χ.): Όταν ο Μουσολίνι κατέλαβε την εξουσίας το 1.922 μ.Χ. μέσω της περίφημης Πορείας προς την Ρώμη, ο Χίτλερ εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ που προσπάθησε να κάνει ακριβώς το ίδιο στην Γερμανία μόλις έναν χρόνο μετά. Το αποτυχημένο «Πραξικόπημα της Μπυραρίας» στο Μόναχο σχεδιάστηκε ως μια «Πορεία προς το Βερολίνο», αντιγράφοντας τη στρατηγική του Μουσολίνι.

• Η Αρχή του Ηγέτη (Führerprinzip): Ο τίτλος Führer (Ηγέτης) είναι η απευθείας γερμανική μετάφραση του ιταλικού Duce. Η ιδέα ότι ο Ηγέτης είναι αλάνθαστος, ενσαρκώνει τη θέληση του έθνους και βρίσκεται πάνω από το Σύνταγμα, γεννήθηκε στη φασιστική Ιταλία πριν μεταφερθεί στη ναζιστική Γερμανία.

Η Ιστορική Ειρωνεία και η Αντιστροφή των Ρόλων. Υπάρχει μια εντυπωσιακή ιστορική αναλογία με το σήμερα. Όπως είδαμε, η AfD ξεκίνησε παίρνωντας μαθήματα από την Ιταλία, αλλά σήμερα το ιταλικό «Εθνικό Μέλλον» του Βανάτσι εμπνέεται από την Γερμανική AfD.

Το ίδιο ακριβώς συνέβη και στον Μεσοπόλεμο: Ενώ ο Χίτλερ ξεκίνησε ως «μαθητής» του Μουσολίνι, μετά το 1.933 μ.Χ. η οικονομική και στρατιωτική ισχύς της Γερμανίας ξεπέρασε κατά πολύ την Ιταλία. Έτσι, ο Μουσολίνι μετατράπηκε σταδιακά σε «υποτελή» του Χίτλερ, αναγκάζοντας την Ιταλία να υιοθετήσει μέχρι και τους γερμανικούς, αντισημιτικούς Φυλετικούς Νόμους του 1.938 μ.Χ., τους οποίους αρχικά ο Μουσολίνι απέρριπτε.

Η επαναλαμβανόμενη αυτή «πολιτική ανταλλαγή» μεταξύ Ιταλίας και Γερμανίας αποτελεί ένα από τα πιο σταθερά και συναρπαστικά φαινόμενα της ευρωπαϊκής πολιτικής ιστορίας, αναδεικνύοντας τις δύο χώρες ως συγκοινωνούντα δοχεία ιδεών, αισθητικής και στρατηγικής. Αναλύοντας αυτή την διαχρονική σχέση, προκύπτουν ορισμένα βασικά συμπεράσματα για το πώς λειτουργεί αυτός ο άξονας:

1. Η Ιταλία ως το «Εργαστήριο» και η Γερμανία ως ο «Βιομηχανοποιητής», Ιστορικά, η Ιταλία λειτουργεί ως το πολιτικό «θερμοκήπιο» της Ευρώπης. Λόγω της χρόνιας πολιτικής της αστάθειας, των οικονομικών ανισοτήτων (Βορράς-Νότος) και μιας βαθιάς ριζωμένης δυσπιστίας των πολιτών προς τους θεσμούς, η Ιταλία εφευρίσκει πρώτη τα νέα πολιτικά μοντέλα:

• Ο Ντ' Ανούντσιο και ο Μουσολίνι δημιούργησαν το τελετουργικό και την δομή του ολοκληρωτισμού.

• Ο Μπερλουσκόνι εφηύρε τον σύγχρονο τηλεοπτικό λαϊκισμό της δεκαετίας του '90 μ.Χ.

• Ο Μπέπε Γκρίλο εισήγαγε τον ψηφιακό αντισυστημισμό των social media.

Η Γερμανία, από την άλλη πλευρά, λειτουργεί συχνά ως ο «επεξεργαστής». Παίρνει αυτές τις ιταλικές ιδέες, τις οργανώνει με δομική πειθαρχία, τις ιδεολογικοποιεί σε βάθος και, λόγω του ειδικού της βάρους στην Ευρώπη, τους δίνει μια τρομακτική θεσμική ή συστημική ισχύ (όπως έκανε ο Χίτλερ με τον φασισμό ή όπως κάνει σήμερα η AfD, μετατρέποντας τον μεσογειακό λαϊκισμό σε μια συμπαγή, ψυχρή βορειοευρωπαϊκή πολιτική πλατφόρμα).

2. Η δυναμική της Αντιστροφής των Ρόλων. Η ανταλλαγή αυτή δεν είναι ποτέ μονόδρομη, αλλά ακολουθεί έναν κύκλο όπου ο «μαθητής» συχνά ξεπερνά τον «δάσκαλο», αναγκάζοντάς τον σε προσαρμογή:

• Στον Μεσοπόλεμο: Ο Χίτλερ αντέγραψε τον Μουσολίνι, αλλά μόλις το Ναζιστικό Κόμμα γιγαντώθηκε οικονομικά και στρατιωτικά, η Γερμανία έγινε ο κυρίαρχος παίκτης, αναγκάζοντας την Ιταλία να συρθεί πίσω από την δική της ατζέντα.

• Στον 21ο αιώνα: Η AfD άντλησε διδάγματα από τον Σαλβίνι και τον Γκρίλο για να σπάσει το γερμανικό πολιτικό κατεστημένο. Σήμερα, όμως, που η AfD έχει καταστεί κυρίαρχη δύναμη στην Γερμανία, ο Ρομπέρτο Βανάτσι και το «Εθνικό Μέλλον» στρέφονται προς το Βερολίνο για να αντιγράψουν την δική της ασυμβίβαστη, σκληρή ρητορική, αμφισβητώντας τη μετριοπαθή στροφή της Μελόνι.

3. Η Γεωγραφία του Λαϊκισμού. Αυτή η ανταλλαγή δείχνει επίσης πώς τα ίδια πολιτικά εργαλεία μεταμορφώνονται ανάλογα με το εθνικό πλαίσιο. Ο Ιταλικός λαϊκισμός τείνει να είναι πιο θεατρικός, προσωποπαγής και συναισθηματικός (βασισμένος σε χαρισματικές φιγούρες όπως ο Γαριβάλδης, ο Ντ' Ανούντσιο, ο Μπερλουσκόνι ή ο Γκρίλο).

Αντίθετα, ο γερμανικός παραδοσιακά επενδύει περισσότερο σε συμπαγείς κομματικές δομές, γραφειοκρατική οργάνωση και νομικίστικα επιχειρήματα (όπως η συστηματική χρήση δικαστικών μαχών και συνταγματικών ορίων από την AfD).

Συνολικά, η σχέση Ιταλίας-Γερμανίας αποδεικνύει ότι οι ριζοσπαστικές πολιτικές τάσεις στην Ευρώπη σπάνια γεννιούνται σε απομόνωση. Λειτουργούν ως ένας διαρκής διάλογος ανάμεσα στον μεσογειακό αυθορμητισμό και την βορειοευρωπαϊκή μεθοδολογία, διαμορφώνοντας καθοριστικά το μέλλον ολόκληρης της ηπείρου.

Ο Αδόλφος Χίτλερ και το ναζιστικό καθεστώς δημιούργησαν ένα ιδεολογικό μωσαϊκό, αντλώντας έμπνευση από μια ευρεία γκάμα προσωπικοτήτων. Οι φιγούρες αυτές χρησιμοποιήθηκαν τόσο για την διαμόρφωση της πολιτικής του στρατηγικής όσο και για την ιστορική νομιμοποίηση του Γ' Ράιχ ως ιστορικής συνέχειας των προηγούμενων Αυτοκρατοριών. Ακολουθεί η ανάλυση του τρόπου με τον οποίο καθεμία από τις προσωπικότητες αυτές επηρέασε ή χρησιμοποιήθηκε από τον Χίτλερ:

1. Μπενίτο Μουσολίνι: Το Σύγχρονο Πολιτικό Πρότυπο. Ο Μουσολίνι υπήρξε ο άμεσος πολιτικός μέντορας του Χίτλερ στα πρώτα του βήματα, παρά το γεγονός ότι αργότερα οι ρόλοι ισχύος αντιστράφηκαν:

• Το Μοντέλο του Φασισμού: Ο Χίτλερ μελέτησε προσεκτικά την άνοδο του Μουσολίνι στην εξουσίας τη δεκαετία του 1.920 μ.Χ. Η δομή του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος (NSDAP), τα τάγματα εφόδου (SA) και η ολοκληρωτική προσωπολατρία του Führer βασίστηκαν απευθείας στο ιταλικό φασιστικό πρότυπο.

• Το Πραξικόπημα της Μπυραρίας (1.923 μ.Χ.): Η αποτυχημένη απόπειρα του Χίτλερ να καταλάβει την εξουσίας στο Μόναχο ήταν μια άμεση, βιαστική προσπάθεια να αντιγράψει την Πορεία προς τη Ρώμη του Μουσολίνι (1.922 μ.Χ.).

2. Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ: Ο «Αστέρας στο Σκότος». Ιστορικές έρευνες καταδεικνύουν ότι ο Χίτλερ έτρεφε βαθύ θαυμασμό για τον Ατατούρκ, αποκαλώντας τον μάλιστα «λάμπον αστέρι» μέσα στο σκοτάδι της δεκαετίας του 1.920 μ.Χ.:

• Εθνική Αναγέννηση από τις Στάχτες: Ο Χίτλερ έβλεπε στον Αττατούρκ έναν ηγέτη που κατάφερε να απορρίψει μια ταπεινωτική διεθνή συνθήκη (την Συνθήκη των Σεβρών) και να ανοικοδομήσει ένα ισχυρό, εθνικό κράτος από τα ερείπια μιας ηττημένης Aυτοκρατορίας. Αυτό ακριβώς ήθελε να κάνει ο Χίτλερ με την Συνθήκη των Βερσαλλιών.

• Ολοκληρωτικός Εκσυγχρονισμός: Εντυπωσιάστηκε από τον βίαιο, εκ βάθρων εκκοσμικευμένο και εθνικιστικό μετασχηματισμό της Τουρκίας, θεωρώντας τον Ατατούρκ ως το πρώτο επιτυχημένο παράδειγμα αυταρχικού ηγέτη στον 20ό Αιώνα μ.Χ., πριν ακόμη και από τον Μουσολίνι.

3. Φρειδερίκος Α' Μπαρμπαρόσα: Ο Μύθος του Κοιμώμενου Αυτοκράτορα. Ο Μπαρμπαρόσα (Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον 12^ο Αιώνα μ.Χ.) χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως μυθολογικό και στρατιωτικό σύμβολο:

• Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα: Ο Χίτλερ ονόμασε την Γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση το 1.941 μ.Χ. «Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα», συνδέοντας τον πόλεμο στα ανατολικά με τις μεσαιωνικές εκστρατείες των Γερμανών προς την Ανατολή (Drang nach Osten).

• Ο Μύθος του Κυφχόιζερ: Σύμφωνα με τον Γερμανικό λαϊκό μύθο, ο Μπαρμπαρόσα δεν πέθανε, αλλά κοιμάται μέσα σε μια σπηλιά στο όρος Κυφχόιζερ και θα ξυπνήσει όταν η Γερμανία τον χρειαστεί για να την οδηγήσει στο μεγαλείο. Η ναζιστική προπαγάνδα παρουσίασε τον Χίτλερ ως την εκπλήρωση αυτής της προφητείας.

4. Όθων Α' ο Μέγας: Ο Ιδρυτής του Πρώτου Ράιχ. Ο Όθων Α' (10ος Αιώνας μ.Χ.) κατείχε κεντρική θέση στην ιστορική αφήγηση του εθνικοσοσιαλισμού:

• Η Θεμελίωση του Ράιχ: Ο Όθων Α' ήταν ο ηγεμόνας που ενοποίησε τα γερμανικά φύλα και στέφθηκε Αυτοκράτορας, ιδρύοντας ουσιαστικά την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους (το Πρώτο Ράιχ).

• Η Ανατολική Επέκταση: Ο Χίτλερ θαύμαζε την πολιτική του Όθωνα να επεκτείνει την γερμανική επιρροή προς τα ανατολικά (κατά των Σλάβων και των Μαγυάρων), κάτι που ο ίδιος ήθελε να επαναλάβει σε τεράστια κλίμακα με τη θεωρία του «Ζωτικού Χώρου» (Lebensraum).

5. Καρλομάγνος: Μια Αμφιλεγόμενη Σχέση. Η στάση του Χίτλερ και του ναζιστικού καθεστώτος απέναντι στον Καρλομάγνο (9ος Αιώνας μ.Χ.) πέρασε από διάφορα στάδια:

• Η Αρχική Απόρριψη (Χίμλερ): Στα πρώτα χρόνια, κορυφαία στελέχη όπως ο Χάινριχ Χίμλερ κατήγγειλαν τον Καρλομάγνο ως «Σφαγέα των Σαξόνων», επειδή είχε εκτελέσει χιλιάδες παγανιστές Γερμανούς για να τους εξαναγκάσει να εκχριστιανιστούν.

• Η Ύστερη Αποκατάσταση (Χίτλερ): Ο ίδιος ο Χίτλερ παρενέβη και επέβαλε την «αποκατάσταση» του Καρλομάγνου. Τον χαρακτήρισε ως έναν από τους μεγαλύτερους πολιτικούς της ιστορίας, διότι κατάφερε να ενώσει τα Γερμανικά φύλα και να δημιουργήσει μια πανευρωπαϊκή Αυτοκρατορία. Μάλιστα, κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, μια μεραρχία των Waffen-SS που αποτελούνταν από Γάλλους εθελοντές ονομάστηκε «Μεραρχία Καρλομάγνος» (Charlemagne).

Άλλες Σημαντικές Προσωπικότητες Έμπνευσης. Πέρα από τους προαναφερθέντες, ο Χίτλερ επηρεάστηκε βαθύτατα από:

• Φρειδερίκος Β' ο Μέγας (της Πρωσίας): Ο απόλυτος ιστορικός ήρωας του Χίτλερ. Είχε το πορτρέτο του στο γραφείο του μέχρι τις τελευταίες του μέρες στο καταφύγιο. Θαύμαζε την στρατιωτική του ιδιοφυΐα και την επιμονή του κατά τον Επταετή Πόλεμο, όταν η Πρωσία αντιμετώπισε σχεδόν μόνη της μια συμμαχία υπερδυνάμεων.

• Ρίχαρντ Βάγκνερ: Ο αγαπημένος του συνθέτης, του οποίου οι όπερες (βασισμένες στην γερμανική μυθολογία) διαμόρφωσαν την αισθητική και το ρομαντικό, εθνικιστικό πάθος του Χίτλερ από τα νεανικά του χρόνια στην Βιέννη.

Οι χαρακτηρισμοί αυτοί χρησιμοποιούνται στον πολιτικό και δημοσιογραφικό λόγο από επικριτές, πολιτικούς αντιπάλους και αναλυτές, προκειμένου να αναδείξουν ομοιότητες στην ρητορική, την ιδεολογία ή τις πολιτικές τακτικές των σύγχρονων προσώπων με τους δικτάτορες του παρελθόντος. Οι λόγοι για τους οποίους έχουν γίνει αυτοί οι παραλληλισμοί ανά πρόσωπο περιλαμβάνουν:

1. Σίλβιο Μπερλουσκόνι (Silvio Berlusconi). Ο Μπερλουσκόνι χαρακτηρίστηκε από επικριτές ως ένας «σύγχρονος» ή «μικρός Μουσολίνι» κυρίως λόγω του τρόπου διακυβέρνησης και της κυριαρχίας του στα μέσα ενημέρωσης:

• Έλεγχος των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης: Όπως ο Μουσολίνι αναγνώρισε νωρίς την δύναμη της προπαγάνδας, έτσι και ο Μπερλουσκόνι, ως μεγιστάνας των media, χρησιμοποίησε την τηλεοπτική του Αυτοκρατορία για να διαμορφώσει την κοινή γνώμη και να εδραιώσει την πολιτική του ισχύ.

• Προσωποπαγές Κόμμα και Λαϊκισμός: Ίδρυσε ένα κόμμα (Forza Italia) προσαρμοσμένο αποκλειστικά γύρω από το πρόσωπό του, εισάγοντας ένα μοντέλο ισχυρού ηγέτη που παρουσιαζόταν ως ο μοναδικός εκφραστής του λαού ενάντια στο κατεστημένο.

• Υποβάθμιση των Θεσμών: Οι συχνές επιθέσεις του εναντίον της δικαιοσύνης και των πολιτικών του αντιπάλων ερμηνεύτηκαν από τους επικριτές του ως προσπάθεια αποδυνάμωσης των δημοκρατικών ελέγχων.

2. Ματέο Σαλβίνι (Matteo Salvini). Ο ηγέτης της Λέγκας (Lega) δέχθηκε παρόμοιους χαρακτηρισμούς εξαιτίας της πολιτικής του ατζέντας και συγκεκριμένων συμβολισμών:

• Εθνικιστική Ρητορική και Μετανάστευση: Η σκληρή αντιμεταναστευτική του πολιτική και το σύνθημα «Πρώτα οι Ιταλοί» (Prima gli Italiani) θεωρήθηκαν από την αριστερά και φιλελεύθερους αναλυτές ως αναβίωση του εθνικιστικού δόγματος του φασιστικού παρελθόντος.

• Συμβολικές Αναφορές: Κατά την διάρκεια της θητείας του ως Υπουργός Εσωτερικών, ο Σαλβίνι χρησιμοποίησε ορισμένες φορές φράσεις ή έκανε εμφανίσεις (όπως ομιλία από το ίδιο μπαλκόνι στην πόλη Φορλί όπου είχε μιλήσει ιστορικά ο Μουσολίνι) που προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις και ιστορικούς παραλληλισμούς.

3. Ρομπέρτο Βανάτσι (Roberto Vannacci). Ο ευρωβουλευτής και πρώην στρατηγός προκάλεσε έντονες συζητήσεις στην Ιταλία, με τους επικριτές του να τον συνδέουν με τον φασισμό λόγω των ιδεών που εκφράζει:

• Ιδεολογικές Θέσεις: Στο μπεστ σέλερ βιβλίο του «Ο κόσμος ανάποδα» (Il mondo al contrario), αλλά και σε δημόσιες τοποθετήσεις του, εξέφρασε ομοφοβικές, ρατσιστικές και ξενοφοβικές απόψεις, αμφισβητώντας αν οι μειονότητες ή οι έγχρωμοι πολίτες μπορούν να θεωρούνται «πλήρως» Ιταλοί.

• Ιστορική Αναθεώρηση: Έχει προκαλέσει αντιδράσεις χαρακτηρίζοντας δημοσίως τον Μπενίτο Μουσολίνι ως «πολιτικό άνδρα» (statesman), υποβαθμίζοντας παράλληλα τον ολοκληρωτικό χαρακτήρα του φασιστικού καθεστώτος.

Η πρωθυπουργός της Ιταλίας δέχθηκε έντονη κριτική και χαρακτηρίστηκε από εγχώριους και διεθνείς επικριτές ως «μεταφασίστρια» ή «νέος Μουσολίνι» κυρίως κατά την άνοδό της στην εξουσία:

• Ιστορικές Ρίζες του Κόμματος: Το κόμμα της, Αδέλφια της Ιταλίας (Fratelli d'Italia), αποτελεί ιδεολογικό διάδοχο του Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος (MSI), το οποίο είχαν ιδρύσει πρώην υποστηρικτές του Μουσολίνι μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το κόμμα διατηρεί μάλιστα στο έμβλημά του την τρικολόρ φλόγα, ένα σύμβολο με φασιστικές ρίζες.

• Πολιτική Ατζέντα: Οι παραδοσιακές εθνικιστικές της θέσεις, η έμφαση στο τρίπτυχο «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια» και η σκληρή ρητορική κατά της παράτυπης μετανάστευσης οδήγησαν τους πολιτικούς της αντιπάλους να τη συνδέσουν με το αυταρχικό παρελθόν της χώρας, αν και η ίδια έχει καταδικάσει δημόσια τον φασισμό και τους φυλετικούς νόμους του Μουσολίνι.

4. Μπιορν Χέκε (Björn Höcke). Ο επικεφαλής του κόμματος Εναλλακτική για την Γερμανία (AfD) στο κρατίδιο της Θουριγγίας αναφέρεται συχνά από πολιτικούς, ΜΜΕ και τη γερμανική υπηρεσία πληροφοριών ως ένας «νέος Χίτλερ» ή ως ακροδεξιός εξτρεμιστής για πολύ συγκεκριμένους νομικούς και ιστορικούς λόγους:

• Χρήση Ναζιστικών Συνθημάτων: Ο Χέκε έχει καταδικαστεί από γερμανικά δικαστήρια για τη σκόπιμη χρήση του απαγορευμένου συνθήματος «Όλα για την Γερμανία!» (Alles für Deutschland), το οποίο αποτελούσε το επίσημο ρητό των SA (των ταγμάτων εφόδου του Χίτλερ).

• Ιστορικός Αναθεωρητισμός: Έχει προκαλέσει παγκόσμια κατακραυγή χαρακτηρίζοντας το Μνημείο του Ολοκαυτώματος στο Βερολίνο ως «μνημείο ντροπής» και ζητώντας μια «στροφή 180 μοιρών» στον τρόπο με τον οποίο η Γερμανία διαχειρίζεται το ναζιστικό της παρελθόν.

• Επίσημος Χαρακτηρισμός: Η Γερμανική Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος (BfV) έχει ταξινομήσει επίσημα τον Χέκε και το περιφερειακό του παράρτημα στην Θουριγγία ως «δεξιά εξτρεμιστική» οργάνωση, επιτρέποντας τη στενή παρακολούθησή του.

Η απόδοση του χαρακτηρισμού «Χίτλερ» σε δημοκρατικά εκλεγμένους Γερμανούς ηγέτες δεν βασίζεται σε ιδεολογική ταύτισή τους με τον ναζισμό, αλλά χρησιμοποιείται ως μέσο πίεσης, προπαγάνδας ή διαμαρτυρίας σε περιόδους κρίσεων:

Γκέρχαρντ Σρέντερ (Gerhard Schröder): Κατά την διάρκεια της θητείας του, επικρίθηκε έντονα από την εσωτερική αντιπολίτευση για τις σκληρές οικονομικές μεταρρυθμίσεις της αγοράς εργασίας (Ατζέντα 2010 μ.Χ.) και τους πολέμους σε Βοσνία και Σερβία, με ακραίους επικριτές να χρησιμοποιούν υπερβολικούς παραλληλισμούς για τον κοινωνικό αντίκτυπο των μέτρων.

Άνγκελα Μέρκελ (Angela Merkel): Κατά την διάρκεια της Ευρωπαϊκής κρίσης χρέους (κυρίως την περίοδο 2011 μ.Χ.–2015 μ.Χ.), διαδηλωτές και ΜΜΕ σε χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου (όπως η Ελλάδα) εμφάνιζαν συχνά την Μέρκελ σε καρικατούρες με ναζιστική στολή μαζί με Σόιμπλε. Η ρητορική αυτή χρησιμοποιήθηκε για να καταγγείλει την σκληρή οικονομική λιτότητα που επέβαλε το Βερολίνο στην Ευρωζώνη, παρομοιάζοντάς την λανθασμένα με μια μορφή «οικονομικού ιμπεριαλισμού».

Όλαφ Σολτς (Olaf Scholz):. Η απόφαση της κυβέρνησής του να στείλει Γερμανικά όπλα και άρματα μάχης εναντίον της Ρωσίας παρουσιάστηκε σκόπιμα από την Μόσχα ως «αναβίωση του ναζισμού».

Φρίντριχ Μερτς (Friedrich Merz): Ως καγκελάριος της Γερμανίας, ο Μερτς έχει βρεθεί στο στόχαστρο με το ναζιστικό παρελθόν λόγω του παππού του, ο οποίος είχε διατελέσει δήμαρχος επί Τρίτου Ράιχ. Παράλληλα, στο εσωτερικό της Γερμανίας, η συντηρητική του ατζέντα στο μεταναστευτικό και οι πιέσεις γύρω από το πολιτικό «τείχος προστασίας» (Brandmauer) απέναντι στο ακροδεξιό κόμμα AfD προκαλούν συχνά έντονες λεκτικές επιθέσεις από την ριζοσπαστική αριστερά.

Σίδηρους καγκελάριος ονομάστηκε ο Μπίσμαρκ και Σίδηρους Τσάρος ο Αλέξανδρος ο Γ’.

Απέτυχαν οι επιχειρήσεις των ειδικών δυνάμεων επί Κλίντον με ελικόπτερα Μπλακ Χοκ το 1.993 μ.Χ. κατά του Ομαλού πολέμαρχου Αιντίντ, όπως και επί Κάρτερ με ελικόπτερα για διάσωση των ομήρων στην Αμερικανική πρεσβεία στο ισλαμικό Ιράν του Χομεϊνί.

Ο Αρμίνιος που κάποτε εκπαιδεύτηκε από τους Ρωμαίους. Ο Αρμίνιος έμαθε λατινικά και κατατάχθηκε στον Ρωμαϊκό στρατό με τον νεότερο αδελφό του Φλάβιο. Υπηρέτησε στον Ρωμαϊκό στρατό μεταξύ 1 και 6 μ.Χ. και έλαβε στρατιωτική εκπαίδευση, καθώς και ρωμαϊκή υπηκοότητα και την ιδιότητα του ευγενή πριν επιστρέψει στην Γερμανία. Αυτές οι εμπειρίες του έδωσαν γνώσεις για την Ρωμαϊκή πολιτική και τις στρατιωτικές τακτικές, οι οποίες του επέτρεψαν να προβλέπει με επιτυχία τους εχθρικούς ελιγμούς μάχης κατά την διάρκεια των μεταγενέστερων εκστρατειών του εναντίον του Ρωμαϊκού στρατού. Επιστροφή στην Γερμανία. Magna Germania το 9 μ.Χ.: Η κίτρινη επιγραφή αντιπροσωπεύει τις περιοχές που ελέγχονταν από την Ρωμαϊκή Δημοκρατία το 31 π.Χ., οι αποχρώσεις του πράσινου αντιπροσωπεύουν σταδιακά κατακτημένες περιοχές υπό τη βασιλεία του Αυγούστου και οι ροζ περιοχές στον χάρτη αντιπροσωπεύουν φυλές υποτελών. Γύρω στο 4 μ.Χ., ο Αρμίνιος ανέλαβε την διοίκηση ενός Χερουσκανικού αποσπάσματος βοηθητικών Ρωμαϊκών δυνάμεων, πιθανώς ενώ πολεμούσε στους Παννονικούς πολέμους στην Βαλκανική χερσόνησο. Επέστρεψε στη βόρεια Γερμανία το 7 μ.Χ. ή 8 μ.Χ., όπου η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε εδραιώσει ασφαλή έλεγχο των εδαφών ακριβώς ανατολικά του Ρήνου, κατά μήκος των ποταμών Λίπε και Μάιν , και τώρα επιδίωκε να επεκτείνει την ηγεμονία της ανατολικά προς τους ποταμούς Βέζερ και Έλβα, υπό τον Πόπλιο Κουνκτίλιο Βάρο, έναν υψηλόβαθμο διοικητικό αξιωματούχο που διορίστηκε από τον Αύγουστο ως κυβερνήτης. Ο Αρμίνιος στράφηκε εναντίον τους όταν αυτοί ήλθαν σαν κατακτητές στην χώρα του, εκδίωξε τον φιλορωμαίο και πράκτορα των Ρωμαίων πατέρα της συζύγου Θουσνέλντα Σέγεστη και ξεσήκωσε τον λαό του εναντίον τους ενώ ο αδελφός του Φάβιος που ειχε εκπαιδευτεί από την Ρώμη ήλθε μαζί με τον Ρωμαϊκό στρατό στην Γερμανία ως συνεργάτης και αξιωματικός τους. Μετά από ανταρτοπόλεμο και κυρίως την ήττα των Ρωμαίων στην μάχη του Τευτοβούργιου Δρυμού οι Ρωμαίοι αποχώρησαν ηττημένοι από την Γερμανία αν και έκαναν και μετά επιδρομές και ο Αρμίνιος θεωρήθηκε ήρωας από τους Γερμανούς και αρκετοί ενώθηκαν μαζί του αλλά στην συνέχεια σκοτώθηκε στον εμφύλιο που ακολούθησε όταν προσπαθήσει να ενώσει όλη την Γερμανία και τους φυλάρχους της υπό εξουσια του ίσως και με παρακίνηση των Ρωμαίων και από τότε η Γερμανία παρέμεινε διαιρεμένη σε πολλά κράτη που πολεμούσαν συνεχώς μεταξύ τους.

Ο Μοχάμεντ Φάρα Αϊντίντ που κάποτε εκπαιδεύτηκε από τους δυτικούς στην Ιταλία. και ξεκίνησε την καριέρα του την δεκαετία του 1.950 μ.Χ. υπηρετώντας ως αρχηγός αστυνομίας στις ιταλικής κυριαρχίας δυνάμεις ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Μετά την ανεξαρτησία της Σομαλίας το 1.960 μ.Χ., ο Αϊντίντ έγινε αξιωματικός στον Σομαλικό Εθνικό Στρατό. Τελικά ανήλθε στον βαθμό του ταξίαρχου και διοικούσε στρατιωτικές δυνάμεις κατά την διάρκεια του πολέμου του Ογκάντεν (1.977 μ.Χ.-78 μ.Χ.) και του συνοριακού πολέμου (1982 μ.Χ.-83 μ.Χ.). Από το 1.984 μ.Χ. έως το 1.989 μ.Χ., ήταν πρεσβευτής της Σομαλικής Λαϊκής Δημοκρατίας στην Ινδία. Το 1.989 μ.Χ., καθώς η Σομαλική εξέγερση εναντίον του Siad Barre κλιμακωνόταν, ο Aidid έγινε σημαντικός ηγέτης εντός του επαναστατικού Ενωμένου Σομαλικού Κογκρέσου (USC) και λίγο αργότερα του συνασπισμού των επαναστατικών παρατάξεων, της Σομαλικής Εθνικής Συμμαχίας (SNA). Μαζί με άλλες ένοπλες ομάδες της αντιπολίτευσης στις αρχές του 1.991 μ.Χ., κατάφερε να ανατρέψει το 22χρονο καθεστώς του Barre, οδηγώντας στο πλήρες ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου. Ο Aidid είχε φιλοδοξίες για την προεδρία της νέας σομαλικής κυβέρνησης και επιδίωκε συμμαχίες και ενώσεις με άλλες πολιτικοστρατιωτικές οργανώσεις προκειμένου να σχηματίσει μια εθνική κυβέρνηση. Ο Αϊντίντ στράφηκε εναντίον των Αμερικάνων όταν αυτοί ήλθαν σαν κατακτητές στην χώρα του, εκδίωξε όπως αναφέρθηκε πιο πριν τον φιλοσοβιετικό δικτάτορα του Siad Barre και πράκτορα των Σοβιετικών και ξεσήκωσε τον λαό του εναντίον τους ενώ ο γιος του Χουσεΐν Φάρα Αϊντίντ που ειχε εκπαιδευτεί από την Αμερική υπό τον Κλίντον ήλθε μαζί με τον Αμερικανικό στρατό στην Σομαλία ως συνεργάτης και αξιωματικός τους στους Αμερικάνους καταδρομείς. Μετά από ανταρτοπόλεμο και κυρίως την ήττα των Αμερικάνων στην μάχη του Μογκαντίσου [Μπλακ Χοκ Ντάουν] που στις 3-4 Οκτωβρίου 1.993 μ.Χ. οι Αμερικανοί αποχώρησαν ηττημένοι από την Σομαλία αν και έκαναν και μετά επιδρομές και ο Αϊντίντ θεωρήθηκε ήρωας από τους Σομαλούς και αρκετοί ενώθηκαν μαζί του αλλά στην συνέχεια σκοτώθηκε στον εμφύλιο που ακολούθησε βουτάν προσπαθήσει να ενώσει όλη την Σομαλία και τους φυλάρχους της υπό εξουσια του ίσως και με παρακίνηση των Αμερικάνων και από τότε η Σομαλία παρέμεινε διαιρεμένη σε πολλά κράτη που πολεμούσαν συνεχώς μεταξύ τους.

Σε κατάσταση συνεχούς χάους, εμφυλίου, ανομίας και αναρχίας και αδύναμης κεντρικής διοίκησης είναι τα κράτη της Σομαλίας και της Αϊτής.

Φλογοβολά υπήρχαν στην Αρχαία Κίνα, στην Αρχαία Ελλάδα εμφανίστηκαν στην μάχη στο Πήλιον, στην Ρωμανία τον Μεσαίωνα χρησιμοποιούταν φλογοβολά με υγρό πυρ και στα νεότερα χρόνια οι Γερμανοί, Αμερικανοί, Βρετανοί και Ρώσοι χρησιμοποίησαν φλογοβολά στους 2 Παγκόσμιους Πολέμους ενώ οι Αμερικανοί τα χρησιμοποίησαν στον Πόλεμο της Κορέας ως στον Πόλεμο του Βιετνάμ.

Με ανεμόπτερα κατέλαβαν οι Γερμανοί το 1.940 μ.Χ. το Φρούριο Εμπέν Εμαέλ στο Βέλγιο, όπως και με ανεμόπτερα απελευθέρωσε ο Όττο Σκορτσένι και οι Γερμανοί κομάντος το 1.943 μ.Χ. στην Σικελία.

Το Τείχος ασπίδων και οπλών των Αξόνων του Αλφρέδου του Μέγα ήταν σαν την Αρχαία Ελληνική Οπλιτική Φάλαγγα.

Κρατική Τρομοκρατία ασκήθηκε από τον Λένιν και τον Ροβεσπιέρο.

Το πτώμα του Ρασπούτιν πετάχτηκε στον πάγο από τον δολοφόνο του Γιουζούποφ και τους συνεργούς του, όπως και το πτώμα του Κολτσάκ πετάχτηκε στον πάγο από τους δολοφόνους του με διαταγές του Λένιν, ενώ οι μπολσεβίκοι ξέθαψαν και έκαψαν το πτώμα του Λένιν όπως κάηκε και το πτώμα του Σαβοναρόλα στην Φλωρεντία από τους Μέδικους.

Παρά την ήττα του Κολτσάκ στον Ρωσικό Εμφύλιο ο  Κολτσάκ αναγνωρίζονταν για χρόνια ως αρχηγός του Ρωσικού Κράτους, όπως και παρά την ήττα του Τσανγκ Και Τσεκ στον Κινεζικό Εμφύλιο ο  Τσανγκ Και Τσεκ αναγνωρίζονταν για χρόνια ως αρχηγός του Κινεζικού Κράτους στην Ταιβάν.

Οι Σάγκα των Βίκινγκ ήταν σαν τα Αρχαία Ομηρικά Έπη.

Ο Μιχαήλ ο Γενναίος και ο Βλαντ Γ΄ Τσέπες Δράκουλας πήραν τους θρόνους τους και οι 2 με την υποστήριξη των Οθωμανών και σύντομα στράφηκαν εναντίον τους και εξόντωσαν τους απεσταλμένους τους και τους εμπορους τους, οι Τούρκοι τους κήρυξαν τον πόλεμο και εισέβαλαν στα εδάφη τους και οι Μιχαήλ ο Γενναίος και ο Βλαντ Γ΄ Τσέπες Δράκουλας τους νίκησαν με τις στρατηγικές τους ικανότητες και τους εκδίωξαν από τα εδάφη τους και πιο πριν σχεδόν κατάφεραν με στρατό να εισβάλουν για να εξοντώσουν με στρατιώτες τους τους αρχηγούς των εχθρών τους Μωάμεθ Β΄ τον Πορθητή και Σινάν Πασά αντίστοιχα οι οποίοι πάρα τρίχα γλίτωσαν, ενώ στο τέλος και οι 2 προδοθήκαν και δολοφονήθηκαν από συμμάχους και στρατιώτες τους. 

Λέγεται πως τόσο ο Τσένγκις Χαν, όσο και ο Στάλιν πριν πάει για ύπνο έλεγαν ότι το να παίρνει εκδίκηση κατά των εχθρών τους είναι το πιο όμορφο πράγμα που μπορει να κάνεις.

Έθαψαν ζωντανούς με τοίχο σε ναό και δωμάτιο σπιτιού μέχρι τον θάνατο τους ο Παυσανίας και η Ελίζαμπεθ Μπάθορυ αντίστοιχα.

Ο Νέρωνας ήθελε να καταστρέψει την Ρώμη για να κτίσει σε αυτή την Νερώνεια πόλη, όπως και ο Χίτλερ ήθελε να κτίσει σε θέση Βερολίνου την πόλη Γερμάνια.

Ο Έρολ Μασκ υποστηρίζει πως ο Επστάιν ζει όπως και ο Pavel Gubarevo υποστηρίζει πως ο Πριγκοζίν ζει.  

Ο Στρατηγός Ντάγκλας ΜακΆρθουρ και ο πατέρας του, Άρθουρ ΜακΆρθουρ Τζούνιορ, ήταν οι πρώτοι πατέρας και γιος που κέρδισαν ο καθένας το Μετάλλιο της Τιμής, την ύψιστη στρατιωτική τιμή της Αμερικής.

Ο Άρθουρ το απέκτησε σε ηλικία 18 ετών ως αξιωματικός της Ένωσης στην Μάχη του Ιεραποστολικού Ριτζ το 1.863 μ.Χ., όταν κατέλαβε την σημαία του συντάγματός του και την σήκωσε στην κορυφογραμμή υπό σφοδρά πυρά, συσπειρώνοντας τους άνδρες του για να κατακτήσουν την κορυφή.

Ο Ντάγκλας έλαβε το μετάλλιο το 1.942 μ.Χ. για την ηγεσία της άμυνας των Φιλιππίνων ενάντια στην ιαπωνική εισβολή, συμπεριλαμβανομένης της αντίστασης στην Χερσόνησο Μπαταάν. Μόνο ένα άλλο δίδυμο πατέρα-γιου μοιράζεται αυτή την διάκριση:

Ο Θεόδωρος Ρούσβελτ, για την επίθεση στον λόφο Σαν Χουάν το 1.898 μ.Χ., και ο γιος του Θεόδωρος Ρούσβελτ Τζούνιορ, ο οποίος ηγήθηκε του πρώτου κύματος στην ακτή της Γιούτα την Ημέρα-Νορμανδία. Αυτές ήταν ισχυρές οικογένειες που παρήγαγαν ισχυρούς άνδρες.

Όλες οι προαναφερόμενες ιστορικές αναφορές σε πρόσωπα και γεγονότα, που εξελίχθηκαν με παρόμοιο τρόπο, είναι μόνο λίγες από τις πολλές που συνέβησαν στον διάβα των Αιώνων, και συνέλαβαν σημαντικά στην διαμόρφωση της ιστορίας όπως την γνωρίζουμε σήμερα.