ΠΩΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Η ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΗ ΙΔΕΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΚΛΕΚΤΟΥ ΈΘΝΟΥΣ ΤΩΝ ΗΠΑ Η ΠΙΣΤΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΗΘΕΝ ΟΙ ΧΑΜΕΝΕΣ ΦΥΛΕΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ, Η ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΣΙΩΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΗ ΜΕΣΣΙΑΝΙΚΗ ΙΔΕΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΡΩΣΙΑ

Πως γεννήθηκε η προτεσταντική ιδέα περί του Εκλεκτού Έθνους των ΗΠΑ η Πιστή για την Πέμπτη Αυτοκρατορία στην Αγγλία που είναι δήθεν οι Χαμένες φυλές του Ισραήλ, η ίδρυση του Χριστιανικού Σιωνισμού και η αντίστοιχη μεσσιανική ιδέα για την Ρωσία

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Όπως είναι γνωστό η προτεσταντική ιδέα περί του Εκλεκτού Έθνους των ΗΠΑ σε συνδυασμό με την Πιστή για την Πέμπτη Αυτοκρατορία του Δανιήλ γεννήθηκε στην Αγγλία. Πολλοί Άγγλοι βασιλείς έλεγαν ότι οι Αγγλία είναι οι Χαμένες φυλές του Ισραήλ και όλα αυτά οδήγησαν στην ίδρυση του Χριστιανικού Σιωνισμού.

Αλλά υπήρχε μια αντίστοιχη ιδέα για την Ρωσία που πιστεύουν αρκετοί στην χώρα αυτή από την ίδρυση της, ότι όπως και οι ΗΠΑ πως είναι εκλεκτό έθνος και αυτή η ιδεολογία συνέβαλε στην επέκταση της όπως έγινε με τις ΗΠΑ.

Η έννοια του «εκλεκτού έθνους» αποτελεί κεντρικό άξονα στον πολιτικό και θρησκευτικό στοχασμό πολλών χωρών, ιδιαίτερα των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας. Η ιδέα αυτή συνδέεται με προτεσταντικές θεωρήσεις, βιβλικά προφητικά κείμενα και ερμηνείες ιστορικής αποστολής, που διαμόρφωσαν ιδεολογίες όπως το Αμερικανικό Πεπρωμένο (Manifest Destiny) και τον Χριστιανικό Σιωνισμό, αλλά και την Ρωσική αντίληψη περί «Τρίτης Ρώμης».

Στην Αγγλία του 16^ου–17^ου Αιώνα μ.Χ., οι προτεστάντες θεολόγοι ανέπτυξαν την αντίληψη ότι η Αγγλία είναι η Πέμπτη Αυτοκρατορία, όπως προφητεύεται στο Βιβλίο του Δανιήλ. Η Πέμπτη Αυτοκρατορία θεωρείται η τελική Βασιλεία του Θεού πάνω στην Γη, που θα εκπληρώσει την θεϊκή τάξη και θα προετοιμάσει την έλευση της Χριστιανικής Βασιλείας.

Προτεστάντες λόγιοι, όπως οι John Napier και Joseph Mede, διακήρυξαν ότι οι Άγγλοι προέρχονταν από τις Χαμένες Φυλές του Ισραήλ. Η θεωρία αυτή συνδέει την Αγγλία με τη θεϊκή αποστολή της σωτηρίας των εθνών και τον ηθικό ηγετικό ρόλο στον κόσμο.

Οι πρώτοι Άγγλοι έποικοι στην Βόρεια Αμερική (Πουριτανοί, Κουάκεροι) υιοθέτησαν την αντίληψη της εκλεκτότητας και της «θεϊκής αποστολής» του έθνους. Από αυτήν τη θεολογική βάση προέκυψε η έννοια του American Manifest Destiny: ότι οι ΗΠΑ έχουν θεϊκή υποχρέωση να επεκταθούν και να διαδώσουν πολιτισμό και θρησκεία.

Ο δε Χριστιανικός Σιωνισμός συνδέει την προφητική Βίβλο με την σύγχρονη πολιτική, υποστηρίζοντας ότι οι Εβραίοι πρέπει να επιστρέψουν στην γη του Ισραήλ. Βασίζεται σε προτεσταντικές ερμηνείες (π.χ. John Nelson Darby, 19^ος Αι. μ.Χ.) που διδάσκουν την αναγκαιότητα της ίδρυσης του κράτους του Ισραήλ για τη θεία προφητεία.

Σαν δράσεις και ως πολιτική επιρροή ο Χριστιανικός Σιωνισμός στηρίζει οικονομικά και πολιτικά το Ισραήλ, συχνά επηρεάζοντας τις αποφάσεις του Κογκρέσου των ΗΠΑ και προωθεί στρατηγικές συμφωνίες και εμπλοκή των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή με βάση θρησκευτικά κίνητρα. Παράλληλα ενισχύει την ιδέα ότι οι ΗΠΑ έχουν θεϊκή αποστολή ως «εκλεκτό έθνος».

Στην Ρωσία υπάρχει η θεωρεία της Τρίτης Ρώμης και η αντίστοιχη ιδέα περί εκλεκτού έθνους.  Από τον 16^ο Αιώνα μ.Χ., η Μόσχα θεωρείται η Τρίτη Ρώμη, δηλαδή η κληρονόμος της Ορθόδοξης πίστης μετά τη Ρώμη και την Κωνσταντινούπολη.

Ο Τσάρος και η Εκκλησία υποστήριζαν ότι η Ρωσία έχει θεϊκή αποστολή να προστατεύσει την Ορθοδοξία και να καθοδηγήσει τους λαούς της Ανατολικής Ευρώπης. Όπως οι ΗΠΑ, η Ρωσία θεωρεί τον εαυτό της εκλεκτό έθνος και θεματοφύλακα ενός θρησκευτικού και ηθικού καθήκοντος.

Υπάρχουν ομοιότητες ΗΠΑ και Ρωσίας στην έννοια του εκλεκτού έθνους αφού και στις 2 περιπτώσεις υπήρχε θεολογική βάση προτεσταντισμό, Βιβλική Πέμπτη Αυτοκρατορία-Ορθόδοξη χριστιανική παράδοση, Τρίτη Ρώμη.

Επίσης και η έννοια εκλεκτότητας, με το American Manifest Destiny και την προστασία Ορθοδοξίας και «εκλεκτής αποστολής». Στρατηγικός στόχος-Επέκταση και ηγεμονία στην Βόρεια Αμερική-Επέκταση και ηγεμονία στην Ανατολική Ευρώπη και Ασία.

Πολιτική επιρροή ήταν και ο Χριστιανικός Σιωνισμός με υποστήριξη του Ισραήλ και μια στρατιωτική και πολιτική επέκταση, ιεραποστολική πολιτική και ιδεολογική συνέπεια την ηθική νομιμοποίηση εξωτερικής πολιτικής μέσω της Θεϊκής νομιμοποίηση  της επεκτατικής πολιτικής.

Η προτεσταντική ιδέα των ΗΠΑ ως «Εκλεκτού Έθνους» βρίσκεται στον πουριτανισμό της Νέας Αγγλίας τον 17^ο Αιώνα μ.Χ. Πρωτα ο John Winthrop στο κήρυγμα “A Model of Christian Charity” (1.630 μ.Χ.) μίλησε για την αποικία ως «πόλη επάνω σε λόφο» (city upon a hill), δηλαδή πρότυπο προς μίμηση για τα έθνη.

Ο δε John Cotton ανέπτυξε θεοκρατικές αντιλήψεις περί «διαθήκης» (covenant) μεταξύ Θεού και κοινότητας. Αργότερα η ιδέα ενσωματώθηκε στην Αμερικανική πολιτική θεολογία και στην έννοια της «Αμερικανικής εξαίρεσης» (American exceptionalism).

Η ιδέα του «Αμερικανικού Πεπρωμένου» (Manifest Destiny) καθιερώθηκε το 1.845 μ.Χ. από τον  John L. O'Sullivan που έγραψε ότι οι ΗΠΑ έχουν «προφανές πεπρωμένο» να επεκταθούν σε όλη την Βόρεια Αμερική και συνδέθηκε με την θρησκευτική πεποίθηση ότι οι ΗΠΑ έχουν θεϊκή αποστολή.

Η Πέμπτη Αυτοκρατορία του Δανιήλ και η Αγγλία βασίζεται στο Βιβλίο του Δανιήλ (κεφ. 2 και 7), όπου μετά από τέσσερις αυτοκρατορίες έρχεται η Βασιλεία του Θεού («Πέμπτη Αυτοκρατορία»). Κατά την Αγγλική Επανάσταση εμφανίστηκε το κίνημα των:

Fifth Monarchists – Πίστευαν ότι η Αγγλία θα ήταν το όργανο εγκαθίδρυσης της Πέμπτης Αυτοκρατορίας, δηλαδή της βασιλείας του Χριστού στην γη. Σημαντική τους μορφή ήταν ο Thomas Venner, που ηγήθηκε εξέγερσης το 1661.

Η ιδέα ότι οι Άγγλοι είναι οι «Χαμένες Φυλές του Ισραήλ» αναπτύχθηκε κυρίως τον 17^ο–19^ο Αιώνα μ.Χ. και κορυφώθηκε στο λεγόμενο «Βρετανικό Ισραηλιτισμό» (British Israelism). Πρωτα ο John Sadler – Από τους πρώτους που συνέδεσαν Άγγλους και Ισραήλ.

Ο δε Richard Brothers υποστήριξε ότι οι Βρετανοί είναι απόγονοι των χαμένων φυλών, ο  Edward Hine συστηματοποίησε τη θεωρία τον 19^ο Αιώνα μ.Χ. Η ιδέα αυτή επηρέασε κύκλους σε Βρετανία και ΗΠΑ.

Ο Χριστιανικός Σιωνισμός είναι η ιδέα ότι η επιστροφή των Εβραίων στη Γη του Ισραήλ είναι θεϊκά προδιαγεγραμμένη και συνδέεται με την έλευση του Χριστού. Πρώιμες μορφές ήταν οι Thomas Brightman και ο Joseph Mede.

Συστηματική μορφή πήρε τον 19^ο Αιώνα μ.Χ. από τον John Nelson Darby, ιδρυτή του dispensationalism και τον Plymouth Brethren, ενώ στις ΗΠΑ διαδόθηκε μέσω της Scofield Reference Bible.

Η Ρωσική εκδοχή έχει ορθόδοξες και Αυτοκρατορικές ρίζες.

(α) «Τρίτη Ρώμη», Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης (1.453 μ.Χ.), αναπτύχθηκε η ιδέα ότι η Μόσχα είναι η διάδοχος της Ρώμης και της Κωνσταντινούπολης και ο Philotheus of Pskov που διατύπωσε το δόγμα «Δύο Ρώμες έπεσαν, η τρίτη στέκει και τέταρτη δεν θα υπάρξει».

(β) Ο Σλαβοφιλισμός (19^ος Αι. μ.Χ.) των Aleksey Khomyakov και  Ivan Kireyevsky που πίστευαν ότι η Ρωσία έχει ιδιαίτερη πνευματική αποστολή απέναντι στην «διεφθαρμένη» Δύση.

(γ) Ρωσικός Μεσσιανισμός (19ος–20ός Αι μ.Χ..) Fyodor Dostoevsky – Ανέπτυξε την ιδέα της Ρωσικής αποστολής σωτηρίας της ανθρωπότητας. Αυτές οι ιδέες επιβίωσαν και μετασχηματίστηκαν τόσο στην τσαρική όσο και σε μεταγενέστερες εθνικιστικές αφηγήσεις.

Συμπερασματικά η  ιδέα του εκλεκτού έθνους στην Βόρεια Αμερική και στην Ρωσία έχει κοινά χαρακτηριστικά, θρησκευτική και προφητική βάση (Βίβλος ή Ορθόδοξη παράδοση), αίσθηση θείας αποστολής και «εκλογής» για ηγεμονία και επέκταση, στρατηγική επιρροή στην εξωτερική πολιτική και στη διεθνή στάση και συνέργεια με πολιτικές ιδεολογίες και εθνικισμό, που νομιμοποιεί επεκτατικές κινήσεις

Στην περίπτωση των ΗΠΑ, ο συνδυασμός προτεσταντικής θεολογίας, Manifest Destiny και Χριστιανικού Σιωνισμού ενίσχυσε την αντίληψη ενός αποστολικού και ηγεμονικού ρόλου διεθνώς. Αντίστοιχα, η Ρωσία από την ίδρυσή της ως Τρίτη Ρώμη θεωρούσε την επεκτατική πολιτική και την προστασία της Ορθοδοξίας ως θεϊκό καθήκον, με αποτέλεσμα η έννοια του «εκλεκτού έθνους» να καθορίζει τη στρατηγική της.

Θα είναι άραγε αυτή η εξέλιξη των πραγμάτων στις μέρες μας; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά, άλλα μόνο αν λάβουμε όλα τα κατάλληλα μέτρα ως λαός θα αποφύγουμε τις οποίες κακοτοπιές και θα φέρουμε εκ νέου την πολυαγαπημένη μας πατρίδα σε μία κατάσταση ακμής και ευημερίας.

ΠΩΣ Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΑΠΟ ΗΠΑ ΓΡΟΙΛΑΝΔΙΑΣ, ΚΑΝΑΔΑ, ΜΕΞΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΥΒΑΣ ΘΥΜΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ ΠΡΟΕΔΡΩΝ ΠΟΛΚ, ΜΑΚ ΚΙΝΛΕΥ ΚΑΙ ΘΕΟΔΩΡΟ ΡΟΥΖΒΛΕΛΤ

ΠΩΣ Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ καταληψης απο  ΗΠΑ Γροιλανδιας, Καναδα, Μεξικου και Κουβας θυμιζει τους πολεμους των Αμερικανων Προεδρων Πολκ, Μακ Κινλευ και Θεοδωρο Ρουζβλελτ

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Όπως είναι γνωστό πολλές φορές ιστορικά οι ΗΠΑ κατέλαβαν περιοχές, τις οποίες στην συνέχεια χρησιμοποίησαν για να καταλάβουν άλλες, όπως έκαναν με την ιστορική κατάκτηση της Κούβας και των Φιλιππίνων από την Ισπανία που μοιάζουν πολύ με τα φερόμενα σχέδια του Προέδρου Τραμπ για 2026 μ.Χ.

Η Ισπανία κατέκτησε την Κούβα και τις Φιλιππίνες κατά την περίοδο της αποικιοκρατίας, επεκτείνοντας την αυτοκρατορία της στον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό. Η κατάκτηση βασίστηκε σ στρατιωτική υπεροχή: Τα Ισπανικά στρατεύματα είχαν προηγμένα όπλα και οργάνωση σε σχέση με τις τοπικές κοινωνίες.

Διπλωματία και συμμαχίες: Χρησιμοποιήθηκαν συμβάσεις και συμμαχίες με τοπικούς ηγέτες για την εδραίωση της ισπανικής κυριαρχίας. Οικονομική εκμετάλλευση: Οι αποικίες αποτέλεσαν πηγές πρώτων υλών, εργατικού δυναμικού και εμπορικών δικτύων για τη μητρόπολη.

Διοικητική οργάνωση: Η Ισπανία εισήγαγε θεσμούς, διοίκηση και φορολόγηση που ενίσχυαν την κυριαρχία της. Η Ισπανική κατάκτηση είχε μεγάλη διάρκεια, αλλά συχνά αντιμετώπισε εξεγέρσεις και εθνικιστικά κινήματα, που αργότερα οδήγησαν στην απελευθέρωση των αποικιών.

Στις αρχές του 2026 μ.Χ., ο Πρόεδρος Τραμπ φέρεται να έχει ανακοινώσει δημόσια σχέδια για κατάληψη της Γροιλανδίας, του Καναδά, του Μεξικού και της Κούβας με μια προσέγγιση που θυμίζει ιστορικά Αμερικανικές επεκτατικές ενέργειες, όπως εκείνες των Προέδρων Πολκ, Μακ Κινλεϋ και Ρούζβελτ.

Αν τα σχέδια αυτά πραγματοποιηθούν θα υπάρχει καταρχάς μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση και τεχνολογική υπεροχή: Θα βασιζόταν στην υψηλή τεχνολογία και στην οργανωμένη στρατιωτική δύναμη των ΗΠΑ.

Επίσης θα υπήρχε και μια διπλωματική πίεση, αφού οι ΗΠΑ πιθανόν να χρησιμοποιούσαν οικονομικές κυρώσεις, πολιτική πίεση και διεθνείς συμμαχίες για να μειωθεί η αντίσταση. Επίσης θα υπήρχε και οικονομική εκμετάλλευση: Ο έλεγχος φυσικών πόρων και στρατηγικών περιοχών θα ήταν κεντρικός στόχος.

Θα υπήρχε και μια Γεωπολιτική αναδιανομή: Μια τέτοια κατάληψη θα επηρέαζε άμεσα τις ισορροπίες δύναμης στη Βόρεια Αμερική και την Καραϊβική. Η πιθανή κατάληψη του Μεξικού και ιστορικές αναλογίες

Η κατάληψη μέρους των βόρειων εδαφών του Μεξικού θα θυμίζει: Πολκ (1.846 μ.Χ.-1.848 μ.Χ.): Η προσάρτηση τεράστιων εδαφών του Μεξικού μέσω του Μεξικανικού Πολέμου. Μακ Κινλεϋ (1.898 μ.Χ.): Η κατάληψη των Φιλιππίνων μετά τον Ισπανό-Αμερικανικό Πόλεμο.

Ρούζβελτ (1.901 μ.Χ.-1.909 μ.Χ.): Η επέκταση της αμερικανικής επιρροής στην Καραϊβική και την Λατινική Αμερική μέσω στρατιωτικής και οικονομικής δύναμης. Η ιστορική αναλογία είναι εμφανής: οι ΗΠΑ, όπως και η Ισπανία, θα βασίζονταν σε στρατιωτική υπεροχή, τεχνολογική ανωτερότητα και πολιτική στρατηγική για να επιβάλουν κυριαρχία.

Όμως αν όλα αυτά γίνονταν πραγματικότητα θα υπήρχε και παγκόσμια κριτική και γεωπολιτικές επιπτώσεις. Πρωτα θα υπήρχε διεθνής αντίδραση. Μια τέτοια ενέργεια θα ήταν πιθανότατα καταδικασμένη από τον ΟΗΕ και άλλους διεθνείς οργανισμούς, οδηγώντας σε κυρώσεις και διπλωματική απομόνωση.

Θα υπήρχαν όμως και εσωτερικές αντιδράσεις: Τα ίδια τα κράτη που θα ήταν άμεσοι στόχοι των ΗΠΑ θα μπορούσαν να αντισταθούν, δημιουργώντας μακροχρόνιες συγκρούσεις. Οικονομικές συνέπειες: Το κόστος κατάληψης και διαχείρισης νέων περιοχών θα ήταν τεράστιο, ενώ οι αγορές μπορεί να αντιδρούσαν αρνητικά.

Ιστορικές αναλογίες θα υπήρχαν και με τους Ισπανούς, αφού όπως η Ισπανική αποικιοκρατία οδήγησε σε εθνικές εξεγέρσεις, έτσι και η Αμερικανική επέκταση θα αντιμετώπιζε πολιτική και κοινωνική αντίσταση.

[Υπάρχουν ομοιότητες Τραμπ με Πολκ, Μακ Κίνλεϊ και Θεόδωρο Ρούζβελτ με κοινό ιδεολογικό υπόβαθρο: «Manifest Destiny» σε νέα μορφή. Ο Πολκ (1.845 μ.Χ.–1.849 μ.Χ.). Πίστευε ότι οι ΗΠΑ έχουν ιστορική αποστολή να επεκταθούν. Νομιμοποίησε τον πόλεμο με το Μεξικό ως “αναπόφευκτο”.

Ο Μακ Κίνλεϊ (1.897 μ.Χ.–1.901 μ.Χ.) μετέτρεψε τις ΗΠΑ σε αποικιακή δύναμη, μιλούσε για “εκπολιτισμό” και “τάξη”, ο δε Θ. Ρούζβελτ (1.901 μ.Χ.–1.909 μ.Χ.) διατύπωσε το δικαίωμα επέμβασης (Roosevelt Corollary)

Οι ΗΠΑ ως “παγκόσμιος χωροφύλακας” επί Τραμπ το 2026 μ.Χ. έχει σαν ρητορική «America First» = σύγχρονη Manifest Destiny. Η επέκταση παρουσιάζεται ως ασφάλεια, οικονομική επιβίωση και γεωπολιτική ανάγκη.

Όλοι παρουσιάζουν την επέκταση ως αμυντική πράξη που μοιάζει επιθετική μόνο στους άλλους. Όλοι είχαν στρατηγική εδαφικής επέκτασης με επιλεκτικούς στόχους, ο Πολκ στο Βόρειο Μεξικό και Καλιφόρνια, ο Μακ Κίνλεϊ σε Κούβα, Φιλιππίνες, Γκουάμ, ο Ρούζβελτ σε Παναμάς και Καραϊβική και ο Τραμπ σε Καναδά, Γροιλανδία, Βόρειο Μεξικό και Κούβα.

Κοινό μοτίβο είναι πως οι στόχοι γεωγραφικά είναι κοντινοί, στρατηγικά κρίσιμοι και ελέγχουν  εμπορικούς δρόμους, πρώτες ύλες και στρατιωτικές προσβάσεις. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις έγινε χρήση «Ημί-πολέμου» αντί καθαρής εισβολής, ο Πολκ με πρόκληση επεισοδίου για να ξεκινήσει πόλεμος, ο Μακ Κίνλεϊ με ανθρωπιστικό πρόσχημα (Κούβα), ο Ρούζβελτ με οικονομικός στραγγαλισμός + στρατιωτική πίεση και το ίδιο μπορεί να κάνει υποθετικά το 2026 μ.Χ. με κυρώσεις, εσωτερική αποσταθεροποίηση, στρατιωτικές «ζώνες ασφαλείας» και δημοψηφίσματα υπό πίεση ή με μισθοφορικές/υβριδικές επιχειρήσεις.

Υπήρχε πάντα οικονομική στρατηγική πίσω από την επέκταση, το 1848 μ.Χ. για γη και αγροτική επέκταση, το 1.898 μ.Χ.       με Αγορές & πρώτες ύλες, το 1905 μ.Χ. με ν ναυτική κυριαρχία και το 2026 μ.Χ. για ενέργεια, σπάνιες γαίες σε Αρκτική. Η Γροιλανδία, ο Καναδάς και το Βόρειο Μεξικό έχουν κρίσιμους πόρους, συνδέονται με Αρκτική κυριαρχία και εμποδίζουν Κίνα & Ρωσία.

Ο Τραμπ, σε ένα τέτοιο σενάριο, θα έμοιαζε περισσότερο με συνδυασμό Πολκ + Ρούζβελτ, με εδαφικό ρεαλισμό, ωμή ισχύ και ελάχιστο σεβασμός σε διεθνείς θεσμούς. Όμως κάποια πράγματα σήμερα είναι διαφορετικά.

Ο κόσμος είναι πυρηνικός, οι αγορές αντιδρούν σε ώρες, οι κοινωνίες αντιστέκονται ασύμμετρα, η κατοχή δεν είναι πάντα βιώσιμη. Γι’ αυτό, μια τέτοια στρατηγική σήμερα θα ήταν νέο-ιμπεριαλισμός χωρίς Αυτοκρατορία και εξαιρετικά ασταθής.

Αν ο Τραμπ ακολουθούσε έναν τέτοιο δρόμο θα έμοιαζε ιστορικά με Πολκ, Μακ Κίνλεϊ και Ρούζβελτ, αλλά θα λειτουργούσε σε πολύ πιο εχθρικό διεθνές περιβάλλον με μεγαλύτερο κόστος, μικρότερο όφελος και τεράστιο ρίσκο].

Συμπερασματικά, η  ιστορική κατάκτηση της Κούβας και των Φιλιππίνων από την Ισπανία βασίστηκε σε στρατιωτική, οικονομική και διοικητική υπεροχή. Αν τα σχέδια του Προέδρου Τραμπ για κατάληψη της Γροιλανδίας, του Καναδά, του Μεξικού και της Κούβας πραγματοποιούνταν, θα μπορούσαν να θεωρηθούν σύγχρονη εκδοχή των αμερικανικών επεκτατικών προεδρικών πολιτικών, παρόμοιων με αυτές των Πολκ, Μακ Κινλεϋ και Ρούζβελτ.

Η βασική διαφορά θα ήταν το διεθνές πλαίσιο και η τεχνολογική δυναμική του 21^ου Αιώνα μ.Χ., που καθιστούν μια τέτοια επέκταση πολύ πιο περίπλοκη, επικίνδυνη και πιθανώς αναποτελεσματική από τις ιστορικές αποικιοκρατικές κατακτήσεις.

Θα είναι άραγε αυτή η εξέλιξη των πραγμάτων στις μέρες μας; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά, άλλα μόνο αν λάβουμε όλα τα κατάλληλα μέτρα ως λαός θα αποφύγουμε τις οποίες κακοτοπιές και θα φέρουμε εκ νέου την πολυαγαπημένη μας πατρίδα σε μία κατάσταση ακμής και ευημερίας.

ΚΡΑΤΗ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΠΡΟΛΗΠΤΤΙΚΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΑΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ

κρατη που εκαναν προληπττικους πολεμους διαχρονικα και αντιστοιχαα σεναρια στις μερες μας

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Όπως είναι γνωστό καθόλη την διάρκεια της ιστορίας υπήρξαν πολλοί προληπτικοί και προκαταβολικοί πόλεμοι.  Προκαταβολικός (Preemptive) πόλεμος: Ξεκινά πριν μια επιθετική επίθεση συμβεί, με την πεποίθηση ότι αυτή είναι επικείμενη και αναπόφευκτη.

Προληπτικός (Preventive) πόλεμος: Ξεκινά όχι επειδή μια επίθεση είναι άμεσα επικείμενη, αλλά επειδή ένα κράτος πιστεύει πως μακροπρόθεσμα απειλείται και πρέπει να εξουδετερώσει την απειλή πριν δυναμώσει.

Στο διεθνές δίκαιο γενικώς η προληπτική χρήση βίας δεν θεωρείται νόμιμη εκτός αυστηρών περιπτώσεων άμυνας, ενώ η προκαταβολική αυτοάμυνα μπορεί να γίνει δεκτή μόνον αν η απειλή είναι άμεση και υπαρκτή (Caroline test).

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα Ιστορικών Κρατών που χρησιμοποίησαν Προληπτική ή Προκαταβολική στρατιωτική δράση. Στην Αρχαιότητα στον Πελοποννησιακός Πόλεμος η Αθήνα, σύμφωνα με τον Θουκυδίδη, ενίσχυσε και επιτέθηκε στρατηγικά για να προλάβει την άνοδο της Σπάρτης. Ένα Κλασικό παράδειγμα προληπτικού πολέμου λόγω φόβου απώλειας ισχύος (το λεγόμενο Θουκυδίδειο δίλημμα).

Στην Ρωμαϊκή Δημοκρατία/Αυτοκρατορία οι Ρωμαίοι συχνά επιτίθονταν σε γειτονικούς λαούς πριν αυτοί ισχυροποιηθούν στρατιωτικά με γνωστό παράδειγμα οι Πόλεμοι εναντίον Καρχηδόνας (ιδίως ο 3^ος) ή οι εκστρατείες στην Γαλατία από τον Καίσαρα.

Προληπτικός πόλεμος για διατήρηση ηγεμονίας υπήρχε και στον Μεσαίωνα με την Μογγολική Αυτοκρατορία, αφού οι Μογγόλοι συχνά επιτίθονταν πρώτοι, θεωρώντας ότι: «Όποιος δεν υποτάσσεται σήμερα, θα επιτεθεί αύριο» Αυτό ήταν δόγμα στρατηγικής επιβίωσης.

Στην Κίνα οι Δυναστείες Han, Tang, Ming έκαναν εκστρατείες εναντίον Νομάδων (Xiongnu, Μογγόλων), ή Περιφερειακών βασιλείων. Στην Νεότερη Ιστορία (1.500 μ.Χ.–1.800 μ.Χ.) η Ισπανική Αυτοκρατορία έκανε επιθέσεις σε ιθαγενή βασίλεια, ανταγωνιστικές αποικιακές δυνάμεις με στόχο να προλάβει άλλες Ευρωπαϊκές δυνάμεις. Η Βρετανική Αυτοκρατορία διεξήγαγε προληπτικές εκστρατείες στην Ινδία. στην Αφρική και στις θάλασσες με στόχος τον πλήρη έλεγχο του εμπορίου πριν το κάνουν άλλοι.

Η Ιαπωνία (1.904 μ.Χ.–1.905 μ.Χ.) στον Ρωσοϊαπωνικός Πόλεμος: Η Ιαπωνία επιτέθηκε πρώτη στην Ρωσία, για να μην χάσει τον έλεγχο της Κορέας. Κλασικό παράδειγμα προληπτικού πολέμου μεγάλης επιτυχίας

Στον 20ό Αιώνα μ.Χ. η Φινλανδία (1.941 μ.Χ.) επιχείρησε να προλάβει όλες τις Σοβιετικές πιέσεις μετά τον Χειμερινό Πόλεμο, όπως και το Ισραήλ με τους Αγγλογάλλους το 1.956 μ.Χ. με την κρίση του Σουέζ.

Πολύ γνωστός είναι και ο Πόλεμος των Έξι Ημερών (1.967 μ.Χ.) που εξαπέλυσε το Ισραήλ.  Το Ισραήλ εξαπέλυσε αιφνιδιαστική επίθεση τον Ιούνιο του 1967 εναντίον Αιγύπτου, Συρίας και Ιορδανίας, πριν θεωρούμενες εχθρικές δυνάμεις έχουν πλήρως κινητοποιηθεί. Η ενέργεια αυτή έχει χαρακτηριστεί ευρέως προκαταβολικός πόλεμος και χρησιμοποίησε την αντίληψη ότι οι γειτονικές χώρες ετοίμαζαν επίθεση εναντίον του Ισραήλ.

Επίσης το Ισραήλ εφαρμόζοντας το Δόγμα Begin εκτέλεσε την «Επιχείρηση Opera» (1981 μ.Χ.) Το 1.981 μ.Χ. το Ισραήλ βομβάρδισε τον ιρακινό πυρηνικό αντιδραστήρα Osirak, τον οποίο θεωρούσε μελλοντική απειλή.

Αυτή η επιχείρηση θεωρείται προληπτική στρατιωτική δράση για την αποτροπή πιθανής μελλοντικής προόδου του πυρηνικού προγράμματος του Ιράκ και διαμόρφωσε το λεγόμενο Δόγμα Begin: να μην επιτρέπεται σε περιφερειακούς αντιπάλους να αποκτήσουν δυνατότητα πυρηνικών όπλων.

Παρότι η εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία (1.939 μ.Χ.) και η επίθεση της Ιαπωνίας στο Περλ Χάρμπορ (1.941 μ.Χ.) έχουν καταδικαστεί ιστορικά ως επιθετικές, πολλοί εξιστορικοί σχολιασμοί δείχνουν ότι οι ηγεσίες των δύο αυτών κρατών φιλοδόξησαν να αποκτήσουν στρατηγική υπεροχή πριν αντιδράσουν οι αντίπαλοι — μια μορφή προληπτικής/προκαταβολικής σκέψης που εντάσσεται σε ευρύτερα σχέδια επέκτασης και κυριαρχίας (αν και όχι νόμιμης αυτοάμυνας).

Το ίδιο έκαναν και οι ΗΠΑ με την εισβολή στο Ιράκ (2003 μ.Χ.). Η Αμερικανική εισβολή στο Ιράκ χαρακτηρίστηκε από πολλούς παρατηρητές προληπτικός πόλεμος, καθώς η κυβέρνηση Μπους επέλεξε να εξαπολύσει πόλεμο πριν αποδειχθεί άμεσα ότι το Ιράκ ήταν έτοιμο να επιτεθεί, με την λογική να εμποδιστεί η ανάπτυξη όπλων μαζικής καταστροφής.

Το Δόγμα Ben-Gurion και η Στρατηγική του Ισραήλ. Ο David Ben-Gurion, πρώτος πρωθυπουργός του Ισραήλ, ενσωμάτωσε στην στρατηγική άμυνας την ιδέα ότι το μικρό και ευάλωτο κράτος πρέπει να ενεργεί αιφνιδιαστικά και εν τω βάθει, με σκοπό να απενεργοποιεί απειλές πριν αυτές ολοκληρωθούν — κάτι που προβλήθηκε μέσα από επακόλουθες στρατιωτικές επιλογές, όπως στους πολέμους του 1.967 μ.Χ. και συνέβαλε στην δομική στρατηγική αιφνιδιασμού του ισραηλινού στρατού.

Όμως θα πρέπει να αναφερθεί ότι το “δόγμα Ben-Gurion” δεν είναι τυπικό διεθνές νομικό πλαίσιο, αλλά μια Ισραηλινή στρατηγική αντίληψη ασφαλείας που επηρέασε πολλές μετέπειτα επιλογές του κράτους αυτού.

Υπάρχουν πολλές σύγχρονες Προκλήσεις: Ισραήλ με μεγάλη πιθανότητα νέων δράσεων. Έτσι είναι πιθανή στρατιωτική δράση εναντίον Λιβάνου, Συρίας, Ιράκ, Ιράν. Στο σημερινό γεωστρατηγικό περιβάλλον, υπάρχουν συζητήσεις (αν και όχι επίσημες δηλώσεις) για το κατά πόσο το Ισραήλ θα μπορούσε να εφαρμόσει προληπτικό/προκαταβολικό πλήγμα εναντίον χωρών όπως:

Ιράν: Λόγω των εντεινόμενων ενδείξεων για ανάπτυξη πυρηνικών δυνατοτήτων, οι Ισραηλινές ηγεσίες έχουν εκφράσει δημόσια (και μέσω αναλύσεων) ότι θα θεωρούσαν “πολιτικό op­tion” ένα πρόωρο χτύπημα σε περίπτωση που πιστεύουν ότι η απειλή είναι αναπόφευκτη.

Συρία και Ιράκ: Παρόμοιες δράσεις δείχνουν ένα γενικό μοτίβο πρόληψης της εδραίωσης στρατιωτικών δυνατοτήτων που θεωρούνται απειλή, όπως συνέβη με την Επιχείρηση Outside the Box του 2007 μ.Χ. στην Συρία.

Λίβανος (Hezbollah): Ενώ το Ισραήλ έχει ήδη εμπλακεί σε συγκρούσεις και επιχειρήσεις στον Λίβανο (π.χ. επιχειρήσεις για να αδρανοποιήσει εντεινόμενες επιθέσεις), οποιαδήποτε μελλοντική επίθεση θα είχε ισχυρά πολιτικά και νομικά εμπόδια, και πιθανώς θα ήταν αναγνωρισμένη διεθνώς ως προληπτική ενέργεια με διαφορετική νομική επιβολή από την απλή αυτοάμυνα.

Στις διεθνείς σχέσεις, ο όρος προληπτικός πόλεμος είναι πολύ αμφιλεγόμενος νομικά και γενικά αντιμετωπίζεται ως μη νόμιμη εκτός εξαιρετικών συγκυριών αυτοάμυνας υπό το διεθνές δίκαιο (Χάρτης ΟΗΕ Άρθρο 51).

Συμπερασματικά ο προληπτικός πόλεμος μπορεί να θεωρηθεί δικαιολογημένος υπό συγκεκριμένες συνθήκες άμεσης απειλής. Προληπτικός πόλεμος αποσκοπεί στην εξουδετέρωση πιθανής μελλοντικής απειλής και γενικά θεωρείται παράνομος στο διεθνές δίκαιο.

Το Ισραήλ έχει χρησιμοποιήσει στρατηγικές αιφνιδιασμού ή πρόληψης σε κρίσιμες συγκυρίες, κάτι που έχει επηρεάσει τη συζήτηση για παρόμοιες μελλοντικές ενέργειες. Παράδειγμα άλλων κρατών (ΗΠΑ, Γερμανία, Ιαπωνία) δείχνουν πώς οι ηγεσίες μπορούν να υιοθετούν στρατηγικές πρώτου πλήγματος είτε με πρόσχημα άμυνας είτε στο πλαίσιο επιθετικών σχεδίων που μεταμφιέζονται.

Ιστορικά, πολλές μεγάλες δυνάμεις αλλά και μικρότερα κράτη έχουν καταφύγει σε προληπτικούς (preventive) ή προκαταβολικούς (preemptive) πολέμους, άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε με καταστροφικές συνέπειες. Παρακάτω σου δίνω μια αναλυτική αλλά κατανοητή χαρτογράφηση σε όλη την ιστορία, από την Αρχαιότητα έως σήμερα.

Στον 21^ο Αιώνα μ.Χ. το ίδιο συνέβη με την Ρωσία με τους πολέμους σε Γεωργία (2008 μ.Χ.) και Ουκρανία (2022 μ.Χ.), και η Ρωσική ηγεσία το παρουσίασε ως πρόληψη μελλοντικής απειλής του ΝΑΤΟ. Η δε Τουρκία έκανε το ίδιο με επιχειρήσεις σε Συρία και Ιράκ με την λογική της προληπτικής άμυνας κατά κουρδικών οργανώσεων.

Συμπερασματικά ο προληπτικός πόλεμος εμφανίζεται όταν ένα κράτος φοβάται απώλεια ισχύος, θεωρεί ότι ο χρόνος δουλεύει εναντίον του, δεν εμπιστεύεται την διπλωματία και διαθέτει στρατιωτικό πλεονέκτημα τώρα, όχι αργότερα.

Θα είναι άραγε αυτή η εξέλιξη των πραγμάτων στις μέρες μας; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά, άλλα μόνο αν λάβουμε όλα τα κατάλληλα μέτρα ως λαός θα αποφύγουμε τις οποίες κακοτοπιές και θα φέρουμε εκ νέου την πολυαγαπημένη μας πατρίδα σε μία κατάσταση ακμής και ευημερίας.

ΔΙΑΣΗΜΟΙ ΝΑΥΤΙΚΟΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΗΠΑ, ΔΥΣΗ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΧΩΡΕΣ

ΔιασημΟι ναυτικοι αποκλεισμοι στην ιστορια από ΗΠΑ, Δυση και άλλες χωρες

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Όπως είναι γνωστό καθόλη την διάρκεια της ιστορίας υπήρξαν πολλοί ναυτικοί αποκλεισμοί από την Αρχαιότητα μέχρι σήμερα, με πιο γνωστό πρόσφατα τον ναυτικό αποκλεισμό στην Βενεζουέλα (1.903 μ.Χ. και 2025 μ.Χ. και σήμερα), στην Κούβα, στο Ιράν και στην σύγχρονη γεωπολιτική χρήση του αποκλεισμού ως όπλο.

Ο ναυτικός αποκλεισμός αποτελεί ένα από τα αρχαιότερα και ισχυρότερα εργαλεία πολέμου και πολιτικής πίεσης. Στόχος του είναι η αποκοπή ενός κράτους από το εμπόριο, την τροφοδοσία, την ενέργεια και την επικοινωνία, οδηγώντας το σε οικονομική κατάρρευση ή πολιτική υποταγή χωρίς απαραίτητα χερσαία εισβολή. Από τις Τριήρεις της αρχαίας Ελλάδας μέχρι τα σύγχρονα αεροπλανοφόρα και τις οικονομικές κυρώσεις, ο αποκλεισμός παραμένει όπλο στρατηγικής ασφυξίας.

Ο πιο γνωστός ναυτικός αποκλεισμός στην Αρχαιότητα ήταν ο Αθηναϊκός αποκλεισμός της Ποτίδαιας (432 π.Χ.). Ο Περικλής χρησιμοποίησε τον στόλο για να αποκλείσει την Ποτίδαια, δείχνοντας ότι η θάλασσα ήταν κλειδί για την αυτοκρατορία.

Στον Πελοποννησιακό Πόλεμο η  Αθήνα απέκλεισε πόλεις μέσω ναυτικής κυριαρχίας, ενώ η Σπάρτη, με Περσική οικονομική βοήθεια, ανέτρεψε την ισορροπία αποκλείοντας τις θαλάσσιες οδούς της Αθήνας.

Στην περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας η Ρώμη χρησιμοποίησε πολύ συχνά ναυτικούς αποκλεισμούς για να γονατίσει την Καρχηδόνα, την Αίγυπτο και πολλές άλλες εξεγερμένες επαρχίες και πόλεις.

Στην περίοδο του Μεσαίωνας και στην πρώιμη νεότερη εποχή, ιδιαίτερα την εποχη των Σταυροφοριών οι Βενετοί και οι Γενουάτες απέκλειαν λιμάνια της Ανατολής για να ελέγξουν το εμπόριο και να επιβάλουν πολιτικούς όρους.

Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία οι Οθωμανοί Τούρκοι χρησιμοποίησαν αποκλεισμούς κατά της Κωνσταντινούπολης (1.453 μ.Χ.) και αργότερα κατά της Ρόδου, όπως επίσης και της Βενετίας και της Μάλτας.

Κατά την διάρκεια της Αμερικάνικης Επανάστασης και την νίκη των Γάλλων κατά των Βρετανών στην ναυμαχία του Τζέσαπικ, οι Γάλλοι επέβαλαν ναυτικό αποκλεισμό κατά του Γιόρκταουν και αυτό συντέλεσε σημαντικά στην παράδοση του στους Αμερικάνους επαναστάτες και στην Αμερικανική ανεξαρτησία.

Ναυτικοί αποκλεισμοί έγιναν όμως και τον 17^ο – 18^ο Αιώνα μ.Χ. με τους Αγγλογαλλικους πόλεμους, όταν η  Βρετανία ανέπτυξε το σύστημα παγκόσμιου αποκλεισμού, ελέγχοντας τις θάλασσες, ιδιαίτερα κατά τους Ναπολεόντειους Πόλεμους.

Ο πιο γνωστός ήταν ο Μεγάλος Ηπειρωτικός αποκλεισμός (1.806 μ.Χ.–1.814 μ.Χ.) από τον Ναπολέοντα, όπως και ο ανταποδοτικός Βρετανικός ναυτικός αποκλεισμός της Ευρώπης, που κατέστρεψε το Γαλλικό εμπόριο. Αυτή η σύγκρουση καθιέρωσε τον αποκλεισμό ως οικονομικό όπλο μαζικής κλίμακας.

Τον 19^ο Αιώνα μ.Χ., την εποχή της Αυτοκρατορικής επιβολής υπήρχε Ναυτικός αποκλεισμός της Ελλάδας (το 1850 μ.Χ. με την Υπόθεση Πατσίφικο), όπως επίσης και κατά την διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου. Η Βρετανία απέκλεισε τον Πειραιά για να επιβάλει αποζημιώσεις και να εμποδίσει την Ελλάδα να βγει στον Κριμαϊκό Πόλεμο στο πλευρό της Ρωσίας.

Ακολουθήσαν οι ναυτικοί αποκλεισμοί της Κίνας κατά την διάρκεια των Πολέμων του Οπίου, όπως και στους  πολέμους της συγκεκριμένης χώρας με την Ιαπωνία, αλλά και κατά τον πόλεμο των Μπόερς και στους Παγκοσμίους Πολέμους.

Ακολουθήσε και ο  Ναυτικός Αποκλεισμός της Βενεζουέλας (1.902 μ.Χ.–1.903 μ.Χ.) από Μεγάλες Δυνάμεις όπως η Μεγάλη Βρετανία, η Γερμανία και η Γαλλία με αιτία το γεγονός ότι η Βενεζουέλα αρνήθηκε να πληρώσει χρέη και αποζημιώσεις σε Ευρωπαϊκές εταιρείες.

Στην εκτέλεση του αποκλεισμού αυτού υπήρξε κατάληψη λιμανιών, βύθιση πλοίων, πλήρης εμπορικός αποκλεισμός, αλλά παράλληλα και μια στρατιωτική απειλή κατά της κυβέρνησης της Βενεζουέλας για να υποκύψει.

Όμως υπήρχαν παράλληλα και τα σχέδια της Γερμανίας για την χωρά αυτή. Η Γερμανία επιδίωκε μόνιμη ναυτική βάση στην Καραϊβική, επέκταση επιρροής στο δυτικό ημισφαίριο και επίσης και αμφισβήτηση του Δόγματος Μονρόε.

Οι ΗΠΑ αντέδρασαν άμεσα στις αιτιάσεις αυτές των Γερμανών και τους απείλησαν με άμεση δράση, επιβάλλοντας τελικά διπλωματική λύση, θέτοντας τα θεμέλια της Αμερικανικής ηγεμονίας στην περιοχή.

Στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρξε  Βρετανικός αποκλεισμός της Γερμανίας (1.914 μ.Χ.–1.919 μ.Χ.), κάτι που προκάλεσε λιμό και εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους αμάχων. Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρξε Συμμαχικός αποκλεισμός του Άξονα και παράλληλα και Γερμανικός υποβρυχιακός πόλεμος (αντι-αποκλεισμός) και αποκλεισμός Ιαπωνίας από τις ΗΠΑ.

Στον  Ψυχρός Πόλεμος έγινε ο αποκλεισμός του Βερολίνου (1.948 μ.Χ.–1.949 μ.Χ.), ενώ αυτός ο Σοβιετικός αποκλεισμός, αντιμετωπίστηκε με αερογέφυρα. Ακολούθησε ο Ναυτικός αποκλεισμός της Κούβας (1.962 μ.Χ.), όταν οι ΗΠΑ επέβαλαν ναυτική καραντίνα για να αποτρέψουν πυρηνικούς πυραύλους.

Υπήρξαν όμως και σύγχρονοι ναυτικοί αποκλεισμοί στον 21^ο Αιώνα μ.Χ., με πιο γνωστό από όλους αυτόν της Κούβας.  Ο οικονομικός και ναυτικός αποκλεισμός από τις ΗΠΑ (από το 1.962 μ.Χ.) είναι ο μακροβιότερος στην ιστορία.

Σκοπός του είναι να εμποδίζει ναυτιλιακές ασφαλίσεις, τραπεζικές συναλλαγές, όπως και παράνομη διακίνηση καύσιμων, οπλών, μισθοφόρων και τρόφιμων από άλλες χώρες προς την Κούβα και από την Κούβα προς άλλες χώρες.

Ακολουθήσε και ο  Ναυτικός Αποκλεισμός της Βενεζουέλας (2025νμ.Χ.) από τις ΗΠΑ του Αμερικανού Προέδρου Τραμπ στις μέρες μας με δικαιολογία την συμμέτοχη της κυβέρνησης της Βενεζουέλας σε εμπόριο ναρκωτικών.

Έτσι από το 2015 μ.Χ. και μετά υπάρχει απαγόρευση ναυτιλιακής ασφάλισης, δέσμευση πλοίων, αποκλεισμός καυσίμων, όπως και κυρώσεις σε τρίτες χώρες.  Οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν τον αποκλεισμό για πολιτική αλλαγή καθεστώτος Η πείνα και η έλλειψη φαρμάκων είναι άμεσες συνέπειες.

Στην εκτέλεση του αποκλεισμού αυτού υπήρξε κατάληψη λιμανιών, βύθιση πλοίων, πλήρης εμπορικός αποκλεισμός, αλλά παράλληλα και μια στρατιωτική απειλή κατά της κυβέρνησης της Βενεζουέλας για να υποκύψει., όμως σημαντικότερο ρολό έπαιξε φυσικό ο μεγάλος πλούτος της χώρας αυτής σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο, αλλά και σπάνιες γαίες, κάτι που οδήγησε στην εισβολή των ΗΠΑ στην χωρά αυτή και στην απαγωγή του Προέδρου της Μαδούρο. 

Στην Μέση Ανατολή, όπως είναι γνωστό το Ισραήλ έχει επίβαλε έναν μεγάλο ναυτικό αποκλεισμό στην Γάζα εδώ και πολλά χρόνια, αφενός μεν για να κάνει με τον τρόπο αυτό την ηγεσία της Χαμάς να παραδοθεί, αλλά και για να εκδιώξει μέσω της πείνας τους Παλαιστίνιους από τα εδάφη τους και να τα προσαρτήσει.

Στην περίπτωση του Ιράν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι τους με έναν μεγάλο ναυτικό αποκλεισμό θέλουν να εμποδίσουν τις εξαγωγές πετρελαίου, να ελέγχουν τα Στενά του Ορμούζ, να καταλαμβάνουν πλοία, όπως και να αποκόπτουν τραπεζικές και ναυτιλιακές υπηρεσίες. Πρόκειται για υβριδικό ναυτικό αποκλεισμό (στρατιωτικό + οικονομικό).

Ο ναυτικός αποκλεισμός εξελίχθηκε από απλή στρατιωτική πρακτική σε εργαλείο παγκόσμιας κυριαρχίας. Από την Αθήνα και την Ρώμη μέχρι τις ΗΠΑ, η θάλασσα παραμένει ο δρόμος του πλούτου – και όποιος τον ελέγχει, ελέγχει κράτη, λαούς και ιστορία.

Θα είναι άραγε αυτή η εξέλιξη των πραγμάτων στις μέρες μας; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά, άλλα μόνο αν λάβουμε όλα τα κατάλληλα μέτρα ως λαός θα αποφύγουμε τις οποίες κακοτοπιές και θα φέρουμε εκ νέου την πολυαγαπημένη μας πατρίδα σε μία κατάσταση ακμής και ευημερίας.