ΟΙ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΩΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΩΝ ΤΩΝ ΑΣΣΥΡΙΩΝ ΜΕ ΤΙΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΕΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

ΟΙ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΩΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΩΝ ΤΩΝ ΑΣΣΥΡΙΩΝ ΜΕ ΤΙΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΕΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Ως γνωστόν, η Ασσυρία, η οποία και έλαβε την ονομασία της από την πόλη-κράτος της Ασσούρ (η οποία αρχικά αποκαλούταν Σουμπαρτού), ήταν μια αρχαιά και ισχυρή χώρα, η οποία βρισκόταν στην κοιλάδα του Τίγρη, ενώ το κράτος αυτό, υπήρξε επανειλημμένα μια ισχυρή Αυτοκρατορία στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Οι Ασσύριοι, οι οποίοι ήταν ένας λαός Σημιτικής καταγωγής, εγκαταστάθηκαν στις  κοιλάδες του Τίγρη και του Ευφράτη την 3ης χιλιετία π.Χ., ενώ οι ίδιοι ήταν σκληροί πολεμιστές, έχοντας μια εξαιρετική στρατιωτική οργάνωση.

Γρηγορά, ο λαός αυτός, μέσω συνέχων κατακτήσεων και αστραπιαίων πολέμων, άπλωσε την κυριαρχία του σε μεγάλο μέρος της Δυτικής Ασίας, ενώ στις κατακτήσεις του, συμπεριλαμβανόταν και η  Αίγυπτος.

Στην ανάπτυξη δε της δύναμης του Ασσυριακού κράτους, σημαντικό ρολό έπαιξε και η ευνοϊκή γεωγραφική θέση του, η οποία συντέλεσε σημαντικά στην ανάπτυξη της οικονομίας και του εμπορίου του, μιας και από τα εδάφη του, περνούσαν οι σπουδαιότεροι δρόμοι του εμπορίου της Ασίας.

Η ιστορία της Ασσυρίας ξεκινά από το 2500 π.Χ. και χωρίζεται ουσιαστικά σε τρεις χρονικές περιόδους:

Την παλαιό-Ασσυριακή περίοδο, η οποία διαιρείται σε δύο υπό-περιόδους, την Πρώτο-Ιστορική περίοδο (αλλιώς ονομαζόμενή και περίοδος τής ξένης κυριαρχίας), η οποία διήρκησε περίπου από το 2500 ως το 2000 π.Χ.), την Παλαιο-Ασσυριακή περίοδο, η οποία διήρκησε από το 2000 ως το 1392 π.Χ., καθώς και την Νεασσυριακή περίοδο, που διήρκησε από το 853 μέχρι το 609 π.Χ.

Στην διάρκεια της πρώτης περιόδου της ιστορίας τους (την παλαιό-Ασσυριακή περίοδο), οι Ασσύριοι, αν και ήταν μια πολεμοχαρής φυλή, εξαρτιούνταν πολιτικά κυρίως από τους Σουμερίους και σχεδόν πάντα, κυβερνιόταν από τους εκπολιτισμένους γείτονές τους, δηλαδή τις Σουμεριακές και Ακκαδικές μοναρχίες.

[Αρχαιολογικά και ιστορικά, δεν υπάρχει μέχρι σήμερα, κανένα απολύτως ιστορικό στοιχείο, που να αποδίνει, ότι οι Ασσύριοι υπήρξαν ανεξάρτητοι σε οποιοδήποτε χρονικό διάστημα πριν από την 2η Χιλιετία π.Χ].

Ο πρώτος ανεξάρτητος μονάρχης της Ασσυρίας, προερχόταν από την δυναστεία του Κικία, η οποία διατηρήθηκε δύο αιώνες (συγκεκριμένα από 2000 ως το 1809 π.Χ.), στο τέλος των οποίων, ο τελευταίος εκπρόσωπος της δυναστείας, ο Ερισούμ ο Β’, ηττήθηκε από τον Αμορίτη Σαμσί Αντάντ Σαμσί Αντάντ τον Α’, ο οποίος και κατέλαβε την χώρα αυτή και την επέκτεινε μέχρι οροσειρά του Ζάγρου, μεταμορφώνοντας την με τον τρόπο αυτό, στο ισχυρότερο κράτος της Μεσοποταμίας.

Την εποχή του γιου του παραπάνω μονάρχη,  το Ασσυριακό κράτος, κατέστη υποτελής του ικανού Βαβυλώνιου βασιλιά Χαμουραμπί (το έτος 1771 π.χ.), αλλά σε μια μόλις γενιά, ανεξαρτητοποιήθηκε και πάλι από τους Βαβυλώνιους.

Στην διάρκεια των επομένων αιώνων, οι Ασσύριοι  κατακτήθηκαν από το ισχυρό βασίλειο των Μιτάννι, και οι Ασσύριοι βασιλείς έμειναν υποτελείς σε αυτό, για διάστημα σχεδόν ενάμιση αιώνα, στο τέλος του οποίου, οι Μιτάννι καταστράφηκαν από τους Χετταίους.

Το γεγονός αυτό, είχε σαν συνέπεια την ίδρυση της Α’ Ασσυριακής Αυτοκρατορίας από τον Ασσύριο βασιλιά, Ασούρ Ουμπαλίτ τον Α’, ο οποίος και ήταν ο θεμελιωτής της Α’ Ασσυριακής Αυτοκρατορίας.

Αυτός, επωφελούμενος από την καταστροφή του κράτους των Μιτάννι από τους Χετταίους, ανακήρυξε την ανεξαρτησία της Ασσυρίας, και την κατέστησε ισχυρή δύναμη, αφού πρώτα την αναδιοργάνωσε και έδωσε την κόρη του σύζυγο στον Κασσίτη βασιλιά Μπουρνά Μπουριάς, προκειμένου να συνάψουν συμμαχία.

Οι διάδοχοι του, επεκτείναν σημαντικά το κράτος της Ασσυρίας, καταλαμβάνοντας εδάφη των Χετταίων και των Μιτάννι, ενώ ταυτόχρονα, συνέτριψαν και τους Κασσίτες, το κράτος του Ουραρτού, και κατέλαβαν ακόμα, ολόκληρη την Βαβυλώνα, η οποία ήταν και η μέγιστη επέκταση τους.

Όμως, ένας Βαβυλώνιος πρίγκιπας, ο Ναβουχοδονόσορ ο Α΄, ύστερα από επανάσταση,  ανακήρυξε την ανεξαρτησία της Βαβυλώνας και άρχισε να επεκτείνει το κράτος του, λεηλατώντας τις Ασσυριακές περιοχές.

Αν και ο επαναστάτης βασιλιάς ηττήθηκε τελικά, και το κράτος της (παλαιάς) Ασσυριακής Αυτοκρατορίας, γνώρισε μια  τελευταία ακμή επί βασιλείας του Τιγκλάθ Πιλεσέρ του Α’, ο οποίος κατέκτησε πολλές περιοχές των Χετταίων, μετά τον θάνατο του, η δύναμη  της όπως της Α’ Ασσυριακής αυτοκρατορίας κατέρρευσε και το κράτος αυτό αποδυναμώθηκε και έπεσε σε παρακμή για πολλούς αιώνες.

Από την παρακμή αυτή, εξήλθε χάρις στον ιδρυτή της Β’ Ασσυριακής Αυτοκρατορίας, τον  Αντάντ Νιραρί τον Β’, ο οποίος με τις κατακτήσεις του, κατέλαβε το κράτος των Φρυγών. Οι διάδοχοι του,  κατέλαβαν με άπειρες σφαγές και βαρβαρότητες, την Παλαιστίνη, την Συρία και την Βαβυλώνα.

Επί  ηγεμονίας Τιγκλάθ Πιλεσέρ του Γ΄, κατελήφθησαν όλα τα υπόλοιπα νεοχιττίτικα βασίλεια της Ασίας, καθώς και το κράτος του Ουραρτού, ενώ το κράτος του Ιούδα, κατέστη υποτελές στους Ασσυρίους.

Υπό την ηγεσία του Σαργών του Β’, το 722 π.Χ., κατελήφθη η Κύπρος, η Παλαιστίνη, ενώ ανακαταλήφθηκε η Βαβυλώνα και το κράτος της Ουραρτού που είχαν επαναστατήσει κατά των Ασσυρίων, ενώ τότε, κυριά πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας έγινε η Νινευή.

Υπό τον Εσαραδδών, τον γιο του Σενναχειρείμ, οι Ασσύριοι  κατέλαβαν την Αίγυπτο, το 671 π.Χ.,  ενώ καταστράφηκαν η πόλη της Σιδώνας, καθώς  και οι πόλεις των Φοινικικών παράλιων που είχαν επαναστατήσει.

 Στην συνέχεια, ο γνωστός στους Έλληνες λόγω της βιαιότητας και της ακολασίας του, βασιλιάς Ασσουρμπανιπάλ (εξελληνισμένα Σαρδανάπαλος),  κατέλαβε την Λυδία και το Ελάμ, ενώ οι βιαιότητες που πραγματοποίησε στην καταστολή εξεγερμένων πόλεων, ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο.

Μετά τον θάνατο του Σαρδανάπαλου, οι Ασσύριοι γνώρισαν κατακόρυφη παρακμή, ενώ ο Ναβοπολάσαρ της Βαβυλώνας (ο πατέρας του Ναβουχοδονόσορα),  επαναστάτησε και ανακηρύχτηκε βασιλιάς της Βαβυλώνας.

Σταδιακά, όλα τα υπόδουλα κράτη των Ασσυρίων, άρχισαν να επαναστατούν εναντίον τους, οι επαρχίες της Ασσυρίας άρχισαν να καταλαμβάνονται από τους Βαβυλωνίους και τους Μήκους, ενώ μια συμμαχία Μηδών, Βαβυλωνίων και Σκυθών, νίκησε τους Ασσυρίους και κατέλαβε και κατέστρεψε την πρωτεύουσα τους την Νινευή (632 π.Χ.).

Από τότε, το Ασσυριακό κράτος διαλύθηκε οριστικά, ενώ ο λαός του, δεν κατάφερε να αποκτήσει ποτέ ξανά από τότε, ανεξάρτητη κρατική οντότητα στην ιστορία (οι σημερινοί απόγονοι των Ασσυρίων είναι οι Ασσυροχαλδαίοι).

Οι Ασσύριοι, ήταν ένας πολύ βάρβαρος λαός, ο οποίος χρησιμοποιούσε ως όπλο τον τρόμο και την βία (τόσο για να αποθαρρύνει τις επαναστάσεις εναντίον του, όσο και επειδή ήταν ένας βίαιος λαός από την φύση τους), ενώ διέπραττε σε κάθε κατάκτηση του (νέων εδαφών ή επαναστατημένων λαών), πάντα, αυτό που σήμερα αποκαλούμε γενοκτονία.

Έτσι, π.χ. ο Ασσουρνασιρπάλ (όπως και όλοι οι Ασσύριοι βασιλείς), με μεγάλη χαρά και τιμή, περιέγραφε στα μνημεία που κατασκεύασε, τον βάρβαρο τρόπο, με τον οποίο τιμώρησε μερικές στασιαστικές πόλεις:

«Έχτισα μια στήλη απέναντι από την πύλη της πόλης του και έγδαρα όλους τους αρχηγούς που είχαν στασιάσει και κάλυψα τη στήλη με το δέρμα τους. Μερικούς τους έκλεισα μέσα στη στήλη, άλλους τους ανασκολόπισα σε πασσάλους πάνω στη στήλη, . . . και έκοψα τα άκρα των αξιωματούχων, των βασιλικών αξιωματούχων που είχαν στασιάσει. . . . Πολλούς αιχμαλώτους από ανάμεσά τους τούς έκαψα στην πυρά και πολλούς τους πήρα ζωντανούς. Έκοψα τα χέρια μερικών και τα δάχτυλά τους, τις μύτες άλλων, τα αφτιά και τα δάχτυλά τους, και έβγαλα τα μάτια πολλών. Έφτιαξα μια στήλη με τους ζωντανούς και μια άλλη με κεφάλια, και έδεσα τα κεφάλια τους σε στύλους (κορμούς δέντρων) ολόγυρα στην πόλη. Τους νεαρούς τους και τις παρθένες τους τούς έκαψα στην πυρά. . . . Είκοσι άντρες συνέλαβα ζωντανούς και τους έχτισα στο τείχος του ανακτόρου του. . . . Τους υπόλοιπους [πολεμιστές τους] τούς άφησα να πεθάνουν από δίψα στην έρημο του Ευφράτη».—Αρχεία της Αρχαίας Ασσυρίας και Βαβυλωνίας (Ancient Records of Assyria and Babylonia), του Ντ. Ντ. Λάκενμπιλ, 1926, Τόμ. 1, σ. 145, 147, 153, 162.

Σε ανάγλυφα συχνά παρουσιάζονται είτε να σέρνουν τους αιχμαλώτους τους με σχοινιά περασμένα σε άγκιστρα που τρυπούσαν τη μύτη ή τα χείλη είτε να τους βγάζουν τα μάτια με την αιχμή ενός δόρατος.

Τα σαδιστικά βασανιστήρια, λοιπόν, ήταν συνηθισμένο χαρακτηριστικό των πολέμων που διεξήγαν οι Ασσύριοι, οι οποίοι καυχιούνταν αναίσχυντα για όλα αυτά και τα κατέγραφαν επιμελώς.

Η φήμη της σκληρότητάς τους αναμφίβολα τους έδινε ένα πλεονέκτημα στον πόλεμο επειδή έσπερνε τον τρόμο στις καρδιές εκείνων που βρίσκονταν στην πορεία της επέλασης τους και συχνά κατέλυε κάθε αντίσταση. Για όλους αυτούς τους λογούς, η Νινευή, η  πρωτεύουσα της Ασσυρίας,  ήταν γνωστή και ως «πόλη της αιματοχυσίας».

Καταλαβαίνει εύκολα κάνεις επομένως, ποσό μεγάλη αγάπη έτρεφαν όλοι οι υπόδουλοι λαοί, για τους βάρβαρους Ασσυρίους.

Στις μέρες μας, εμφανίστηκε άλλο ένα βάρβαρο κράτος, το οποίο αρχικά ήταν όπως και οι Ασσύριοι διαιρεμένοι και υποταγμένοι σε πολλά κράτη (π.χ. Αυστριακούς, Γάλλους) από τον 17^ο αιώνα μ.Χ., τα οποία ενοποιήθηκαν τον 19^ο αιώνα (1871 μ.Χ.), αποτινάσσοντας την επικυριαρχία των ξένων, και γενόμενο νέα υπερδύναμη.

Το κράτος αυτό, ήταν η Γερμάνια, η οποία ενοποιήθηκε μετά από πλήθος πολλών αιώνων και αιματηρών πολεμικών συγκρούσεων (εμφυλίων πολέμων ή πολέμων με αλλά κράτη). Στην συνέχεια, το κράτος αυτό, επεκτάθηκε με αφάνταστη βαρβαρότητα και αγριότητα, προς άλλες Ηπείρους (Αφρική, Ασία), δημιουργώντας την Αυτοκρατορία του Β’ Ράιχ και πραγματοποιώντας πολλές και ανήκουστες γενοκτονίες έναντι των ιθαγενών πληθυσμών (https://alophx.blogspot.gr/2017/11/blog-post_8.html).  

Στην συνέχεια, το κράτος αυτό, προκάλεσε τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην προσπάθεια του για παγκόσμια κυριαρχία (1914-1918), στον οποίο διέπραξε ανήκουστες βαρβαρότητες, οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα σχεδόν είκοσι εκατομμύρια νεκρούς, αλλά στο τέλος ηττήθηκε από ένα συνασπισμό των λαών που είχε επιτεθεί και καταπίεζε ανηλέως (τους Συμμάχους της Ανάντ).

Μετά δε από δεκαπέντε έτη παρακμής (την δημοκρατία της Βαϊμάρης), η Αυτοκρατορία της Γερμανίας, επανιδρύθηκε από ένα ανηλεή σφαγέα και αδίστακτο πολιτικό, τον Αδόλφο Χίτλερ, ο οποίος την επανίδρυσε (Γ’ Ράιχ) και την επανισχυροποίησε.

Αμέσως μετά, η Γερμάνια, υπό την ηγεσία του, ξεκίνησε άλλον έναν Παγκόσμιο Πόλεμο για κυριαρχία, τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (1939-1945), στον οποίο διέπραξε ακόμα πιο ανήκουστες βαρβαρότητες από τον Πρώτο (π.χ. εκτενείς γενοκτονίες, στρατόπεδα συγκέντρωσης κ.λπ.), οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα σχεδόν εξήντα εκατομμύρια νεκρούς.

Επίσης, η Γερμάνια,  χρησιμοποίησε εκτενώς τον τρόμο και την βία ως ψυχολογικά όπλα, αλλά στο τέλος, ηττήθηκε από ένα συνασπισμό των λαών που είχε επιτεθεί και καταπίεζε ανηλεώς (τους Συμμάχους).

Εν συνέχεια, η Γερμάνια, κάθισε σχετικά ήσυχη για πεντέμισι σχεδόν δεκαετίες, αλλά με το πέρας αυτών, η Γερμάνια, εκμεταλλευόμενη την ισχύ που είχε αποκτήσει στην ΕΕ, την μετέτρεψε χάρις στην ισχυρή οικονομία της σε μια νέα Γερμανική Αυτοκρατορία (το Δ’ Ράιχ), αυστηρά ελεγχόμενη από την ίδια.

Και για άλλη μια φορά, καταπιέζει ανηλεώς με οικονομικό αυτή την φορά τρόπο (μνημόνια), τα κράτη μέλη της Ένωσης αυτής, προσπαθώντας να τα υποτάξει πλήρως στην βούληση της, αλλά και να αρπάξει τον ορυκτό τους πλούτο.

Ως αποτέλεσμα αυτής της τυραννικής συμπεριφοράς της Γερμανίας, οι λαοί της ΕΕ, έχουν αρχίσει να επαναστατούν εναντίον και να αναδεικνύουν με μεγάλα ποσοστά, αντιγερμανικά κόμματα και πατριωτικές δυνάμεις, οι οποίες είναι έτοιμες να αντιπαρατεθούν με την Γερμάνια.

Και στην προσπάθεια τους αυτή, οι λαοί αυτοί, ενθαρρύνονται από άλλες χώρες, οι οποίες επιθυμούν διακαώς την διάλυση της πολιτικής-οικονομικής επιρροής και ισχύος της Γερμανίας στην ΕΕ, προκειμένου να την μοιραστούν μεταξύ τους (ΗΠΑ, Ρωσία).

Θα έχουμε άραγε και εδώ μια κοινή συσπείρωση όλων των καταπιεσμένων λαών κατά της Γερμανίας, με την πλήρη υποστήριξη των εξωτερικών εχθρών της, η οποία θα οδηγήσει στην διάλυση της ΕΕ και στην πτώση της πολιτικής δύναμης στην Ευρώπη, με τον ίδιο τρόπο που η επανάσταση των καταπιεσμένων από την Ασσυρία λαών και η επίθεση των εχθρών της (Μηδών, Βαβυλωνίων, Σκυθών), οδήγησε στην οριστική διάλυση της Ασσυριακής Αυτοκρατορίας και στην καταστροφή της Νινευή;

Άγνωστο, αλλά δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως στο τέλος το έγκλημα πάντα τιμωρείται και όπως λέει και η γνωστή λαϊκή φράση: «Οποίος σκάβει λάκκο για τους άλλους, στο τέλος, καταλήγει να πέφτει πάντα ο ίδιος μέσα».

Η ΚΑΤΑΧΘΟΝΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΔΥΝΑΣΤΕΙΑΣ ΡΟΤΣΙΛΝΤ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΙΚΗΣ ΤΟΥΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΩΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ

Η ΚΑΤΑΧΘΟΝΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΔΥΝΑΣΤΕΙΑΣ ΡΟΤΣΙΛΝΤ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΙΚΗΣ ΤΟΥΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΩΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Ως γνωστόν, ο τραπεζικός οίκος των Ρότσιλντ, ιδρύθηκε το 1743, όταν ο τότε εβραϊκής καταγωγής κάτοικος της Φρανκφούρτης, Άμσελ Μάγιερ Μπάουρερ, έμπορος μεταξωτών υφασμάτων και αργυραμοιβός, ίδρυσε στην πόλη αυτή, ένα ανταλλακτήριο χρυσού (με το οποίο ασκούσε τοκογλυφικές δραστηριότητες), το οποίο είχε σαν σήμα μια κόκκινη ρωμαϊκή ασπίδα που είχε πάνω της έναν κίτρινο κεραυνό.

Στην συνέχεια, ο γιος του, ο Άμσελ Μάγιερ Μπάουρερ, που κληρονόμησε το ανταλλακτήριο αυτό και τις κερδοσκοπικές δραστηριότητες από τον πατερά του, οικειοποιήθηκε το σήμα της επιχείρησης και άλλαξε το επίθετο του με βάση αυτό,  σε Rotschild (Ρότσιλντ)].

[Το σήμα της επιχείρησης ήταν μια κόκκινη ασπίδα, στα γερμανικά rote Schield=κόκκινη ασπίδα, και μέσω τη ένωσης των δυο αυτών λέξεων (rote+schield), βγήκε το νέο επίθετο της οικογένειας, το Rotschild (Ρότσιλντ)].

O Άμσελ Μάγιερ Ρότσιλντ, μετέτρεψε το ανταλλακτήριο του πατερά του σε τράπεζα και άρχιζε να δίνει με τόκο δάνεια σε όσους πλούσιος εκείνη την εποχή τα χρειαζόταν.

Ο κυριότερος πελάτης του Μάγιερ εκείνη την εποχή, ήταν ο πρίγκηπας της Έσσης, Γουλιέλμος, ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους της Ευρώπης την εποχή εκείνη.

Αυτός, ανέθεσε στον Μάγιερ Άμσελ Ρότσιλντ, να διαχειριστεί την περιουσία του, κάνοντας συγκεκριμένες επενδύσεις που θα του επέφεραν σημαντικά κέρδη.

Όμως, ο Άμσελ, αντί να κάνει τις επενδύσεις που του ζήτησε ο πρίγκηπας, έκανε άλλες πολύ πιο ριψοκίνδυνες (βασικά κερδοσκοπούσε στο χρηματιστήριο του Λονδίνου), οι οποίες όμως ήταν επιτυχείς για τον ίδιο και του επέφεραν αφάνταστα περισσότερα κέρδη.

Έτσι, όταν ο πρίγκηπας της Έσσης, του ζήτησε να του αποδώσει τα κέρδη από τις επενδύσεις του (και μην γνωρίζοντας ότι ο Άμσελ τις είχε επενδύσει άλλου), αυτός του επέστρεψε μεν τα χρήματα του συν το ποσό που θα είχε κερδίσει ο πρίγκηπας, αν ο Άμσελ έκανε τις επενδύσεις που του ζητούσε.

Όμως, παρακράτησε τα εξτρά κέρδη για τον εαυτό του και με τον τρόπο αυτό (ληστεύοντας στην ουσία τα κέρδη από χρήματα άλλων), κατάφερε να γίνει ο πλουσιότερος άνθρωπος τότε στην Ευρώπη.

Στην διάρκεια των Ναπολεόντειων πολέμων, ο Άμσελ αρχικά υποστήριζε οικονομικά μόνο την μια πλευρά του Πολέμου, αυτή που ήταν κατά του Ναπολέοντα. Όταν όμως οι δυνάμεις των Γάλλων, κατέλαβαν την Φρανκφούρτη και την Έσσης, και άρχισαν να κατάσχουν περιουσιακά στοιχεία του Ρότσιλντ, αυτός άλλαξε τακτική.

Βλέποντας ότι η νίκη της μιας πλευράς όπως πίστευε αρχικά (όπως και η μονόπλευρη υποστήριξη ενός εκ των αντιμαχόμενων), δεν του επέτρεπε να είναι πάντα σίγουρος για την νίκη του ιδίου, αποφάσισε να αλλάξει τακτική και να υποστηρίζει από τότε και τις δυο πλευρές, έτσι ώστε ανεξαρτήτως του ποιος θα νικούσε, αυτός να κέρδιζε σε κάθε περίπτωση.

Αυτή την τακτική, δηλαδή την υποστήριξη όλων των αντιμαχόμενων σε έναν πόλεμο, την ακολουθήσε η οικογένεια Ρότσιλντ από τότε σε όλη την διάρκεια της ιστορίας της.

[Επίσης, ο Μάγιερ Άμσελ Ρότσιλντ, «νοίκιασε» στην Βρετανική κυβέρνηση, Γερμανούς μισθοφόρους από την Έσσης, προκειμένου αυτοί να πολεμήσουν εναντίον των Αμερικανών επαναστατών.]

Ο Ρότσιλντ, μέσω του ηγεμόνα της Έσσης Γουλιέλμου, ήρθε σε συμφωνία με τον Αυστριακό στρατό παρέχοντάς του αγαθά και πρώτες ύλες, που κυμαίνονταν από στάρι και στολές, μέχρι άλογα και στρατιωτικό εξοπλισμό.

Επίσης, στα τέλη του 1806, όταν ο Αυτοκράτορας της Γαλλίας, Ναπολέοντας Βοναπάρτης, επέβαλε εμπάργκο στα αγγλικά αγαθά, ο Ρότσιλντ εισήγε τα λαθραία αυτά πια (και απαγορευμένα) προϊόντα, βγάζοντας τόνους χρημάτων.

Στην συνέχεια, ο Άμσελ, έστειλε τους πέντε γιους του, που δουλεύαν μαζί του και έμαθαν την (τραπεζική) τέχνη της τοκογλυφίας από αυτόν, να δημιουργήσουν παραστήματα της τράπεζας του σε 5 μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις.

Έτσι, ο Amschel Mayer Rothschild παρέμεινε μαζί του στην Φρανκφούρτη, ο Salomon Mayer Rothschild εγκαταστάθηκε στην Βιέννη, ο Nathan Mayer Rothschild στο Λονδίνο, ο Calmann Mayer Rothschild στην Νάπολη και ο James Mayer Rothschild στο Παρίσι.

Βασικός κανόνας του πατρός Ρότσιλντ, την οποία μετέδωσε στα παιδιά του, ήταν ότι οι επιχειρήσεις δεν θα έπρεπε να ξεφύγουν από τα χέρια της οικογένειας, που θα τους επέτρεπε να κρατήσουν σε πέπλο μυστικότητας το μέγεθος του πλούτου τους και τα επιχειρηματικά τους επιτεύγματα.

Ο Mayer Rothschild, κράτησε επιτυχώς την τύχη στην οικογένεια με τους προσεκτικά τακτοποιημένους γάμους μεταξύ των «στενά συνδεδεμένων» οικογενειακών μελών, ενώ όλα τα μέλη της οικογένειας, ανεξαρτήτως που βρισκόταν, συνεργαζόταν πάντα μεταξύ τους.

Ο πιο πετυχημένος απ’ όλους, ο Νάθαν (Nathan), ο οποίος είχε εγκατασταθεί στο Λονδίνο.

Αυτός, χρηματοδοτούσε την Βρετανική πολεμική μηχανή με δάνεια, σιτηρά, βαμβάκι, τροφή και όπλα, ενώ είχε αναπτύξει επίσης και ένα δίκτυο πρακτόρων, ναυλωτών και αγγελιαφόρων για να μεταφέρουν χρυσό και πληροφορίες σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Ο Αυτή η ιδιωτική υπηρεσία πληροφοριών, ήταν τόσο αποτελεσματική, ώστε επέτρεψε στον Nathan να μάθει την είδηση της νίκης του Ουέλλινγκτον στο Βατερλό, μια ολόκληρη μέρα μπροστά από τους κυβερνητικούς επίσημους αγγελιοφόρους.

Στην συνέχεια, ο Nathan, διέδωσε παντού με τους αγγελιοφόρους του, πως τάχα ο Ναπολέοντας είχε νικήσει στην μάχη αυτή.

Οι επενδυτές πανικοβλήθηκαν, οι μετοχές των περισσοτέρων μέτοχων των τράπεζων πέσαν και ο Νάθαν κέρδισε αμύθητα ποσά κερδοσκοπώντας στο χρηματιστήριο του Λονδίνου, ενώ ταυτόχρονα αγόρασε κοψοχρονιά όλες τις μετοχές των πανικόβλητων επενδυτών και έγινε ο πιο πλούσιος άνθρωπος στην Αγγλία (όταν την επόμενη ημέρα μαθεύτηκε η απατή του, ήταν πια αργά, αφού οι μετοχές ανήκαν πια οριστικά στον Nathan).

Οι Ρότσιλντ, αγοράσαν επίσης και πολλές άλλες εταιρίες σε όλο τον κόσμο, όπως διυλιστήρια χρυσού και του ασημιού, υψικαμίνου, οινοποιίας, ασημιού κ.λ.π.

[Επίσης, η ελεγχόμενη από τους Ρότσιλντ εταιρεία Barings, χρηματοδότησε το κινεζικό εμπόριο οπίου και το εμπόριο της παράνομης διακίνησης των μαύρων της Αφρικής, καθώς και την αγορά της Λουϊζιάνα από τον Ναπολέοντα νωρίτερα.

Το δε έτος 1823, οι Rothchilds αναλαμβάνουν επίσης και τις χρηματοοικονομικές πράξεις της Καθολικής Εκκλησίας σε όλο τον κόσμο].

Στον Αμερικανικό εμφύλιο, οι Ρότσιλντ χρηματοδοτήσαν και τις δυο πλευρές, χορηγώντας τους πανάκριβα και τοκογλυφικά δάνεια, ενώ στους Παγκοσμίους Πολέμους, υποστήριξαν και χρηματοδοτήσαν και τις δυο πλευρές, ακόμα και τους Ναζί που έσφαζαν τους ομοεθνείς και ομοθρήσκους τους Εβραίους!!!

Οι Ρότσιλντ χρηματοδότησαν επίσης και την μετοικεσία και επανεγκατάσταση των Εβραίων στο σημερινό Ισραήλ, τόσο πριν, όσο και μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ ήταν μετέπειτα και θερμότεροι υποστηρικτές (και χρηματοδότες) της ίδρυσης του κράτους του Ισραήλ (το μεγαλύτερο δε μέρος των εδαφών του κράτους αυτού, ανήκει σε αυτούς).

Στους Αραβοϊσραηλινούς πολέμους, υποστήριξαν μέσω της τεράστιας οικονομικής (και συνεπώς και πολιτικής) τους επιρροής, το κράτος του Ισραήλ, ωθώντας τις χώρες της Δύσης (ΗΠΑ-ΕΟΚ) να το υποστηρίξουν δυναμικά.

Στις μέρες μας, η περιουσία των Ρότσιλντ, υπολογίζεται από κάποιους στο (εξωφρενικό για άλλους) ποσό των 500 τρις δολαρίων, ενώ αυτοί ταυτόχρονα κατέχουν και πάνω από 15.000 επιχειρήσεις παγκοσμίως.

Το 2005, ο Εντουάρ ντε Ρότσιλντ εξαγόρασε την εφημερίδα «Λιμπερασιόν, ενώ το 2015, ο οίκος των Ρότσιλντ, εξαγόρασε το 37% του χρηματοπιστωτικού ομίλου Rockefeller, ενώνοντας με τον τρόπο αυτό, αυτές τις δυο μεγάλες τραπεζικές (και κερδοσκοπικές) επιχειρήσεις.

Ποιο θα είναι άραγε το μέλλον του ανήλεους αυτού τοκογλυφικού οίκου, οργανωτή τόσων πολέμων και θανάτων;

Θα συνεχίσει να μακροημερεύει με αντίστοιχους τρόπους (http://yiorgosthalassis.blogspot.com/2018/02/blog-post_819.html) ή κάποια στιγμή στο μέλλον θα καταρρεύσει και αυτός, όπως τόσες άλλες τοκογλυφικές τράπεζες πριν από αυτών (π.χ. αυτές της Βενετίας);

Τίποτα δεν είναι απίθανο, αλλά τα μέλη του οίκου Ρότσιλντ, δεν θα πρέπει να ξεχνάνε, πως τίποτε δε  είναι αιώνιο και πολλές φορές μπορούν να καταστρέψουν όσους τα κατέχουν, γιατί όπως έλεγε και ο Κολομβιανός συγγραφέας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές: «Τα χρήματα, δεν είναι παρά τα περιττώματα του διαβόλου».

[Και φυσικά, θα πρέπει να αναφερθεί, πως ο πλούτος από μόνος του δεν φέρνει την ευτυχία: Αρκεί να θυμηθούμε, ότι ο πλούτος δεν έσωσε ούτε τον γιο του Αριστοτέλη Ωνάση, Αλέξανδρο, ούτε τον γιο του Τζον Κένεντι, Τζον Τζον, ούτε και τον γιο του Ντέιβιντ Ροκφέλερ, Ρίτσαρντ, από αεροπορικό ατύχημα, ούτε και απέτρεψε την συνεχή και αγιάτρευτη λύπη και οδύνη των γονιών και των οικογενειών τους για τον χαμό τους].

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΙΝΔΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ ΩΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΙΝΔΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ ΩΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Ως γνωστόν, η Ινδία πρωτοκατοίκηθηκε πριν πολλές χιλιάδες χρονιά, από τους πρώτους ιθαγενείς κάτοικους της, οι οποίοι ονομάστηκαν μετέπειτα Δραβίδες.

Αυτοί, κατοικούσαν για πολύ καιρό στα εδάφη της, μέχρις ότου, στο 1500 π.Χ., οι προγονοί των σημερινών Ινδών, οι Άρειοι, έφτασαν στην περιοχή της Ινδίας-Ιράν, από την Κεντρική Ασία.

Αυτοί, κατοικούσαν εκεί από την αρχαιότητα, αλλά, γύρω στο 1500 π.Χ., κατέβηκαν από τα μέρη τους και κατέλαβαν τις σημερινές χώρες του Ιράν και της Ινδίας, αποτελώντας τους προγονούς των συγχρόνων Ινδών και Ιρανών (Άλλωστε, Ιράν, σημαίνει η χώρα των Αρείων).

Στο Ινδία, οι Άρειοι που κατέλαβαν την χώρα, σύντομα την χώρισαν σε πολλά ανεξάρτητα και αντιμαχόμενα μεταξύ τους βασίλεια, εκ των οποίων, οι ισχυρότεροι ηγέτες, οι οποίοι στο τέλος επικράτησαν στις μεταξύ τους συγκρούσεις, σύντομα δημιουργήσαν ακόμα πιο μεγάλες μοναρχίες.

[Συνολικά, η Ινδία ήταν χωρισμένη σε 118 βασίλεια, ενώ ο λαός του κάθε βασιλείου διαιρούνταν σε 7 τάξεις (ή κάστες) δηλαδή τους φιλόσοφους (Βραχμάνους), τους γεωργούς, τους βοσκούς, τους τεχνίτες, τους στρατιώτες, τους επόπτες και τους συμβούλους του βασιλιά].

Οι «βέροι» Ινδοί, κυριαρχούσαν στους προτέρους λαούς και αποτελούσαν την αριστοκρατία της χωράς (ενώ ο ισχυρότερος αριστοκράτης γινόταν ο βασιλιάς της κάθε περιοχής), ενώ ο (κατά βάση) προ-αρειανός φτωχός λαός, αποτελούσε τους φτωχούς υπηκόους, που διέθεταν ελάχιστα δικαιώματα.

Ουσιαστικά, οι νέοι Άρειοι επικυρίαρχοι-κατακτητές, αποτελούσαν την ανώτερη αριστοκρατία, τους πολεμιστές και τον Κλήρο, δηλαδή τις «ανώτερες τάξεις», ενώ ο κατακτημένος λαός των Δραβίδων, αποτελούσε την κατώτερη τάξη, που ήταν δούλοι, χωρίς σχεδόν καθόλου ανθρωπινά δικαιώματα.

Έτσι, οι πρώτοι ιθαγενείς κάτοικοι της χώρας, είτε εξοντώθηκαν, είτε αφομοιώθηκαν από τους Άρειους που κατέβηκαν από τον Βορρά, οι οποίοι και «νομιμοποίησαν πνευματικά» το άδικο και καταπιεστικό σύστημα των καστών, μέσω της υποχρεωτικής επιβολής της θρησκείας τους, του Ινδουισμού.

Όμως, ως αντίδραση στην καταπίεση, αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί η θρησκεία του Βουδισμός, η οποία όμως ελάχιστα διέφερε ουσιαστικά από τον Ινδουισμό, και προωθούσε ουσιαστικά την πλήρη αδράνεια, ωφελώντας έτσι τους εκάστοτε καταπιεστές.

Και αυτό, γιατί έλεγε στους ανθρώπους να μην ασχολούνται καθόλου με το τι συμβαίνει στον κόσμο και μόνο να προσπαθούν να φτάσουν μονιμά στην εσωτερική πλήρη απάθεια και ανυπαρξία, ασχολούμενοι μόνο με αυτήν και καθόλου με ότι συμβαίνει γύρω τους καλό ή κακό για τους ίδιους.

Επίσης, ο Βουδισμός, συνιστούσε να μην καταναλώνει κάνεις ενέργεια για την επίλυση προσωπικών ή συλλογικών προβλημάτων, γιατί αυτή υποτίθεται πως κατέστρεφε την πορεία της μετενσάρκωσης, όσο και την προσπάθεια ζωής, ακόμα και αν κάνεις πέθανε διπλά σε κάποιον και χρειαζόταν άμεση βοήθεια. Τα ίδια υποστήριζε και ο Ινδουισμός.

[Ο δε ιδρυτής της θρησκείας του Βουδισμού, ο πρώην Ινδός πρίγκηπας Βούδας, ο οποίος σύστηνε νηστεία, ολιγοφαγία και την πλήρη χορτοφαγία, αποδείχθηκε στο τέλος υποκριτής, όταν πέθανε μια μέρα, μετρά την τεράστια και λαίμαργη κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων κρέατος].

Επιπλέον, οι πολλές διάφορες των δυο αυτών θρησκειών, προκάλεσαν τόσο φυλετικούς, όσο και πολιτικούς και θρησκευτικούς πολέμους, ανάμεσα στις ηγεμονίες που υποστήριζαν διαφορετικό θρησκευτικό σύστημα.

Το 517 π.Χ., ο Πέρσης βασιλιάς Δαρείος ο Α΄, επωφελήθηκε από τις διαμάχες στην Ινδία και εισέβαλε στο παράκτιο δυτικό τμήμα της χώρας, το οποίο και κατέλαβε.

Το 326 π.Χ., ο Μέγας Αλέξανδρος νίκησε τον  βασιλιά Πώρο στην μάχη στον Υδάσπη ποταμού και στην συνέχεια, μεγάλο μέρος της Ινδίας, κατελήφθη από τον στρατό του, ο οποίος προέλαυσε και προσάρτησε τα εδάφη της Πενταποταμίας.

Μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου,  δημιουργήθηκαν πολλά ινδικά κρατίδια με Έλληνες ηγεμόνες, τα οποία και κατάφεραν να διατηρηθούν στην περιοχή, μέχρις σχεδόν και  το 50 π.Χ.

Όμως, λίγο μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, μεγάλο μέρος της Ινδίας, ενοποιήθηκε από τον Σανδρόκοττο της δυναστείας Μαουρύα, ο οποίος με συνέχεις εκστρατείες, επέκτεινε τα εδάφη του, σε όλη την Βορειά και Κεντρική Ινδία (όπως και οι απόγονοι του).

Την δυναστεία Μαουρύα, διαδέχθηκε η δυναστεία των Γκούπτα, η οποία και κατάφερε να ενοποιήσει ξανά την διαλυμένη μετά την πτώση της προηγουμένης δυναστείας Ινδία.

Αλλά, με την πτώση και της δυναστείας αυτής, η Ινδία διαλύθηκε ξανά σε πολλά κράτη, σπουδαιότερα των οποίων ήταν το Κασμίρ και το Νεπάλ και παρέμεινε στην κατάσταση αυτή μέχρις και τον έβδομο μετά Χριστόν αιώνα.

Τότε, οι Άραβες μουσουλμάνοι, εκμεταλλευόμενοι από την εξασθένηση της χώρας, επωφελήθηκαν και εισέβαλαν σε αυτή για πρώτη φορά το 711, κατορθώνοντας να υποτάξουν πολλές περιοχές της.

Οι κατακτήσεις των μουσουλμάνων συνεχίστηκαν, μέχρις και τον 14^ο αιώνα, όταν σχεδόν ολοκληρώνεται και η μουσουλμανική κατάκτηση της Ινδίας, αλλά εκείνη την περίοδο, άρχισε στην Ινδία η εισβολή των Μογγόλων του Ταμερλάνου, ο στρατός του οποίου λεηλάτησε και κατέστρεψε τα πάντα.

Αργότερα η διαλυμένη Ινδία, κατακτήθηκε και ενοποιήθηκε εκ νέου, από τον Μογγόλο Μπαμπούρ τον Μέγα (κοινό απόγονο του Τζένκινς Χαν και του Ταμερλάνου) και τους απογόνους του.

Σύντομα, όμως οι Ευρωπαίοι εμφανίστηκαν στην Ινδία και οι ισχυρότεροι εξ’ αυτών, οι Βρετανοί, κατάφεραν μετά από πολλές μάχες, να καταλάβουν την χώρα οριστικά από τους Μογγόλους τον 17^ο  αιώνα μ.Χ.

Αυτοί, με την «Εταιρεία των Ανατολικών Ινδιών», που ήταν μια πανίσχυρη πολιτική, οικονομική και στρατιωτική οργάνωση, και την ικανοτάτη ηγεσία του εξαίρετου Βρετανού στρατηγού Ρόμπερτ Κλάιβ (και τυχοδιώκτη), κατέλαβαν σύντομα όλη την  Ινδική χερσόνησο, την οποία και εκπηδάν υπό την εξουσία τους.

Η οριστική επικράτηση των Βρετανών, ήρθε το έτος 1857 μ.Χ., όταν και καθαίρεσαν τον τελευταίο Μογγόλο ηγεμόνα, μεταβιβάζοντας εν είτε 1858  την εξουσία της Ινδίας στην βασίλισσα Βικτωρία, η οποία ονομάστηκε «Αυτοκράτειρα των Ινδιών» το 1877.

Όλες οι  ένοπλες εξεγέρσεις των Ινδών για ανεξαρτησία, πνίγηκαν στο αίμα από τον Βρετανικό στρατό.

Το έτος 1885, ιδρύθηκε το «Ινδικό Εθνικό Κογκρέσο», το οποίο έθεσε ως στόχο του την απελευθέρωση της Ινδίας.

Στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο,  οι Ινδοί πολέμησαν στο πλευρό των Βρετανών, πιστεύοντας ότι με την λήξη του πολέμου, οι Βρετανοί θα επέτρεπαν  την ανεξαρτησία τους, ενώ το ίδιο ακριβώς έπραξαν και στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Τελικά, οι Ινδοί, κέρδισαν την ανεξαρτησία τους το έτος 1948, χάρις στους αγώνες του  Μαχάτμα Γκάντι  (http://www.triklopodia.gr/%CE%B7-%CF%87%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%BC%CE%B7-%CE%B2%CE%B9%CE%B1%CF%83-%CE%B7-%CE%B9%CE%B5%CF%81%CE%B1-%CE%B5%CE%BE%CE%B5%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B4/), ο οποίος μέσω της τακτικής της «μη βίας» και της την «παθητικής αντίστασης, κατάφερε να επιτύχει τελικά την ανεξαρτησία της Ινδίας (ο ίδιος ο Γκάντι, δολοφονήθηκε τα 1948, το έτος της Ινδικής ανεξαρτησίας).

Όμως, στην συνέχεια, η Ινδία χωρίστηκε σε δυο αντιμαχόμενα μεταξύ τους κράτη, την Ινδουιστική Ινδία και το ισλαμικό Πακιστάν (το όνομα του οποίου σημαίνει η «χώρα των πιστών»), τα οποία ξεμπλέχτηκαν σε πολλούς πολέμους μεταξύ τους (http://www.triklopodia.gr/%CE%BF%CE%B9-%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B5%CF%83-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CF%89%CE%BD-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B9%CF%83%CF%81%CE%B1%CE%B7%CE%BB-%CE%BC/), ενώ λόγω του εθνικισμού τους και τους θρησκευτικούς τους φανατισμού καταδίωξαν αγρία (όπως κάνουν ακόμα και σήμερα) τους αλλοθρήσκους στα κράτη τους (κυρίως τους Χριστιανούς).

Παράλληλα, η Ινδία πολέμησε και ηττήθηκε από την Κίνα το 1962, η οποία χάρις στην νίκη της αυτή, κατέλαβε τμήμα εδάφους στην βορειοδυτική Ινδία, επιδιώκοντας με τον τρόπο αυτό, την συνένωση των νοτιοανατολικών περιοχών της με το Θιβέτ.

Στις μέρες μας, η Ινδία συνερίζεται με Κίνα-Ρωσία-Βραζιλία στον οικονομικό οργανισμό των BRICS, καθώς και με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, έναντι του Πακιστάν (το οποίο στηρίζει η Κίνα, η οποία είναι σύμμαχος του και όχι πάντα φίλη των Ινδών), στην οποία και πουλούν όπλα μαζί με την Ινδία.

[Παρόλα αυτά, θα πρέπει εδώ να αναφέρουμε, ότι  η Ινδία είναι μέλος του ομίλου BRICS, καθώς και σύμμαχος των Βραζιλιάνων και των Ρώσων, με τους οποίους έχει αναπτύξει ισχυρά οικονομικά συμφέροντα.

Παρόλα αυτά, όπως έδειξαν και τα πρόσφατα συνοριακά επεισόδια της Ινδίας έναντι της Κίνας σε σχέση με τα συνοριακά εδάφη των δυο αυτών κρατών στα Ιμαλάια (http://www.huffingtonpost.gr/2017/07/24/eidhseis-diethnes-epikindynh-klimakwsh-antipara8eshs-kinas-indias-imalaia-pekino_n_17571108.html), όπως επίσης και επίδειξη δύναμης του κινεζικού στόλου στις Βαλβίδες,  όπου η Ινδία ήθελε να στείλει  ειρηνευτική δύναμη, αλλά οι Κινέζοι αντέδρασαν,  μας δείχνει ότι ουσιαστικά αυτές οι δυο χώρες, δεν ήταν στην πραγματικότητα ποτέ σύμμαχοι.

Και έχουν συνάψει επιώ της ουσίας μόνο μία «προσωρινή λυκοφιλία» μεταξύ τους (https://www.pentapostagma.gr/2018/02/%CF%83%CE%B5-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%BA%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B7-%CE%BF-%CF%80%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B7-%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CE%AD%CF%80%CF%84%CF%85.html).

Η  δε ένταση, η οποία υποβόσκει μεταξύ των δύο αυτών χωρών, είναι πολύ πιθανό σύντομα να φτάσει ξανά σε μία πολεμική σύγκρουση μεταξύ τους, όπως ακριβώς συνέβη το έτος 1962  μεταξύ της Ινδίας του Νερού  και της Κίνας του Μάο (στην οποία κέρδισαν οι Κινέζοι).

 Στην περίπτωση αυτή, η Ινδία, θα να ψάξει άλλου για συμμαχία έναντι της Κίνας (ΗΠΑ, Ισραήλ), η οποία έχει ως σύμμαχο το εχθρικό προς την ίδια Πακιστάν (http://www.triklopodia.gr/%CE%BF%CE%B9-%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B5%CF%83-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CF%89%CE%BD-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B9%CF%83%CF%81%CE%B1%CE%B7%CE%BB-%CE%BC/), μια χώρα την οποία και οι Αμερικανοί έχουν αρχίσει να στρέφονται εναντίον της, ενώ οι Ρώσοι, συνεχίζουν να παίζουν  σε διπλό ταμπλό, όπως πάντα, σε αυτές οι συγκρούσεις].

Το Πακιστάν, το οποίο υποστηρίζουν τα αρθρικά προς αυτή κράτη της Σαουδικής Αραβίας, Κατάρ, τα οποία θέλουν να δημιουργήσουν ανεξάρτητο κράτος στο Κασμίρ και χρηματοδοτούν το ισλαμιστικό και αυτονομιστικό κίνημα σε αυτό κατά της Ινδίας μαζί με το Πακιστάν (όπως και πολλές τρομοκρατικές επιθέσεις στην Ινδία).

[Πρόσφατα, ο ανώτερος θρησκευτικός ηγέτης του Πακιστάν (ο οποίος και θα λάβει μέρος στις εκλογές που θα γίνουν στην χώρα αυτή το 2018), πρότεινε την σύγκληση μιας παγκόσμιας ισλαμικής συνδιάσκεψης όλων των μουσουλμανικών κρατών.

Στην διάσκεψη αυτή, θα πρέπει καταρχάς όλοι οι μουσουλμάνοι να ενωθούν, και στην συνέχεια να κηρύξουν παγκόσμια τζιχάντ κατά του Ισραήλ και των άλλων «άπιστων κρατών» (Ινδία, ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, ΕΕ), χρησιμοποιώντας τα πυρηνικά όπλα του Πακιστάν, τα οποία όπως υποστήριξε ανήκουν σε όλο το ισλάμ.

Αυτό είναι και το επίπεδο του θρησκευτικού φανατισμού πολλών πολιτικών της χώρας αυτής].

Θα υπάρξει άραγε σύντομα ένας νέος, πόλεμος μεταξύ Πακιστάν και Ινδίας, ίσως και πυρηνικός την φορά αυτή και ίσως και θρησκευτικός, όπως συνέβη στην Αρχαιότητα και τον Μεσαίωνα στην χώρα αυτή;

Άγνωστο, αλλά η ιστορία μας έχει διδάξει, ότι τίποτα δεν είναι απίθανο και για τον λόγο αυτό, δεν θα πρέπει να ξαφνιαστούμε καθόλου εάν ξαναζήσουμε μια επανάληψη της παλαιότερης ιστορίας της Ινδίας στην σύγχρονη εποχή. 

Η ΚΑΘΙΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΔΟΛΑΡΟΥ ΤΟ 1973 ΚΑΙ ΠΩΣ ΑΥΤΗ ΕΠΗΡΕΑΣΕ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΩΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ

Η ΚΑΘΙΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΔΟΛΑΡΟΥ ΤΟ 1973 ΚΑΙ ΠΩΣ ΑΥΤΗ ΕΠΗΡΕΑΣΕ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΩΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Ως γνωστόν, οι ΗΠΑ, αμέσως μετά τον πόλεμο του Γιόμα Κιπούρ το 1973 και την τεράστια πετρελαϊκή κρίση που ακολουθήσε μετρά το πέρας αυτού, αποφάσισαν να αποσύρουν την σύνδεση του δολαρίου με τον χρυσό (Συμφωνία του Μπρέντον Γουτς-http://alophx.blogspot.gr/2018/04/blog-post_16.html) και να το συνδέσουν με το πετρέλαιο.

[Η πετρελαϊκή κρίση του 1973, ήταν συνέπεια του πετρελαϊκού εμπάργκο που επέβαλαν τα Αραβικά κράτη στην Δύση, εξαιτίας της υποστήριξης που αυτή παρείχε στο Ισραήλ στον πόλεμο αυτό με αύξηση των τιμών του πετρελαίου άνω του 40%, από τρία σε δώδεκα δολάρια.

Αποτέλεσμα της κρίσης αυτής, ήταν μια μερική κατάρρευση του ισχύοντος τότε νομισματικού κανόνα της σύνδεσης του δολαρίου με τον χρυσό, ο οποίος είχε καθιερωθεί μέσω του συστήματος του Μπρέντον Γουτς και η αντικατάσταση του με τον κανόνα των πετροδολαρίων].

Ως αποτέλεσμα των γεγονότων αυτών, η σύνδεση της αξίας του δολαρίου με τον χρυσό, αντικαταστάθηκε με αυτή με το πετρέλαιο.

Οπότε, ανάλογα με την αύξηση ή πτώση της αξίας του πετρελαίου, θα σημειώνονταν και η αντίστοιχη αύξηση ή πτώση της τιμής του δολαρίου, ενώ το νόμισμα αυτό, θα συνδεόταν μέσω του πετρελαίου, με τα οικονομικά συμφέροντα λίγων ισχυρών πετρελαϊκών κρατών, σε αντίθεση με τον χρυσό, ο οποίος συνδέονταν με πολλά κράτη και οικονομίες.

Όμως, τα κράτη αυτά (τα πλούσια Αραβικά πετρελαϊκά κράτη της Μέσης Ανατολής, γνωστά και ως πετρομοναρχίες του Κόλπου), ήταν πολιτικοί, οικονομικοί και στρατιωτικοί σύμμαχοι των ΗΠΑ στον Ψυχρό Πόλεμο.

Επίσης, τα κράτη αυτά, ταλανιζόταν πολλές φορές από συνεχείς αιματηρές εσωτερικές συγκρούσεις (π.χ. θρησκευτικές συγκρούσεις, μάχες ενάντια σε εθνικές μειονότητες, άνοδο της εθνικιστικής ιδεολογίας του παναραβισμού, του κομμουνισμού ή της θεοκρατίας που ήθελαν να ρίξουν τις μοναρχίες).

Αλλά και στο εξωτερικό, τα κράτη αυτά, ένιωθαν πως απειλούταν από τις γειτονικές Αραβικές χώρες (κομμουνιστικές ή εθνικιστικές), οι οποίες ήταν πολιτικοί και στρατιωτικοί σύμμαχοι της Σοβιετικής Ένωσης, ενώ φοβόταν, πως αυτά, κάποια στιγμή, σε συμμαχία με την ΕΣΣΔ, θα επιτίθονταν εναντίον τους και θα τα καταλαμβανόταν από αυτούς.

Επίσης, οι πετρομοναρχίες του Κόλπου, φοβόταν πολύ την ύπαρξη και χρήση των πολλών κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αεριού που είχε στην κατοχή της η ΕΣΣΔ, καθώς και την συνεχή δημιουργία αγωγών από αυτή, τόσο προς Ευρώπη, όσο και προς Ασία, με πιο συμφέρουσες τιμές από των δικών τους.

Οι Άραβες πετρελαιάδες βασιλείς, φοβόταν ότι μέσω αυτής της πολιτικής των Σοβιετικών, θα έπεφταν οι διεθνείς τιμές πετρελαίου (και αρά τα έσοδα τους), ενώ θα έχαναν τους πελάτες τους σε Ασία και Ευρώπη, ενώ και τα βασίλεια τους στην συνέχεια θα χρεωκοπούσαν και οι ίδιοι θα έχαναν την εξουσία μέσω επαναστάσεων (κομμουνιστικών ή εθνικιστικών).

Τους ιδίους ακριβώς φόβους είχαν και οι ΗΠΑ, οι οποίες φοβόταν πως σε μια τέτοια περίπτωση, θα αυξανόταν υπέρμετρα η πολιτική και οικονομική επιρροή της ΕΣΣΔ. Οπότε αποφάσισαν να βρουν τρόπους για να την αντιμετωπίσουν.

Ο πρώτος, ήταν με το να προτείνουν στις φιλικές προς αυτές πετρελαϊκές χώρες (Αραβικές και μη), να προβούν στην δημιουργία ενός ενεργειακού πετρελαϊκού οργανισμού, ο οποίος μέσω της συνεργασίας πολλών κρατών, τα οποία ήταν υπεύθυνα για την παραγωγή πετρελαίου, θα γινόταν εφικτό το ανεβοκατέβασμα ή η σταθεροποίηση της τιμής του κατά το δοκούν, ανάλογα με τα συμφέροντα των ΗΠΑ ή των πετρομοναρχιών του Κόλπου.

Ο οργανισμός αυτός, πράγματι ιδρύθηκε, και είναι ο γνωστός σε όλους μας ΟΠΕΚ, ο οποίος μέχρι και τις μέρες μας, είναι υπεύθυνος για τις τιμές του πετρελαίου και βρίσκεται ως επιώ το πλείστων μέχρι σήμερα, υπό την επιρροή των ΗΠΑ (με εξεύρεση κάποια μέλη του, όπως π.χ. το Ιράν και την Βενεζουέλα).

Ο δεύτερος τρόπος αντιμετώπισης των προβλημάτων που ενέκυπταν λόγω της ΕΣΣΔ, ήταν με το να διαμορφωθεί μια αμοιβαία επωφελής πολιτική μεταξύ των ΗΠΑ και των πετρομοναρχιών του Κόλπου, η οποία θα διασφάλιζε τόσο τα οικονομικά, όσο και τα στρατιωτικά συμφέροντα και των δυο μερών.

Έτσι, οι ΗΠΑ, που τώρα είχαν συνδέσει το νόμισμα τους με τον μαύρο χρυσό (το πετρέλαιο), πρότειναν στα Αραβικά πετρελαϊκά κράτη, να αγοράζουν συνεχώς δολάρια από αυτές, ως αντάλλαγμα για την στρατιωτική προστασία που αυτές θα τους εξασφάλιζαν. Επίσης, συμφωνήθηκε το πετρέλαιο να αγοράζεται και να πωλείται μόνο σε δολάρια. 

Τα πετροδόλαρα, έφτασαν στις δυτικές αγορές, από τις ΗΠΑ και τις πετρομοναρχίες του Κόλπου. Συγκεκριμένα, οι πετρομοναρχίες, μέσω της τεράστιας ποσότητας δολαρίων που είχαν αγοράσει, αρχίσαν να εξαγοράζουν πολλές δυτικές επιχειρήσεις και εταιρίες (ιδιωτικές ή κρατικές που είχαν ιδιωτικοποιηθεί) και σύντομα, κατάφεραν να ελέγξουν ένα μεγάλο μέρος της οικονομίας των δυτικών κρατών.

Μέσω αυτών των πράξεων (και των αγορών) τους, κατάφεραν να συνδέσουν την ευημερία των δυτικών κρατών με τα δικά τους πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα, αφού ελέγχαν μεγάλο μέρος των οικονομίων αυτών (και συνεπώς και της πολιτικής και επιχειρηματικής ελίτ τους μέσω λαδώματος ή εξαγορών).

Επίσης, τους προμήθευαν και με τις μεγαλύτερες ποσότητες πετρελαίου, ενώ σε περίπτωση πτώσης των πετρομοναρχιών, οι χώρες αυτές, θα έχαναν το τόσο απαραίτητο για την ευημερία τους πετρέλαιο, ενώ αυτές στην συνέχεια θα αναγκαζόταν να υποκύψουν στην συνέχεια οικονομικά και πολιτικά στον μόνο προμηθευτή που θα έμενε, την εχθρική για αυτές, ΕΣΣΔ.

Οπότε, μέσω αυτών των επιχειρημάτων, οι πετρομοναρχίες του Κόλπου, θα μπορούσαν να εκβιάζουν τους δυτικούς, πως αν δεν μας προστατεύσετε, δεν θα έχει πια πετρέλαιο, ενώ οι αντίπαλοι σας οι Σοβιετικοί θα επικρατήσουν πλήρως.

Έτσι, καθιερώθηκε το σύστημα αυτό, βάση του οποίου, οι μεν ΗΠΑ, τύπωναν συνεχώς νέα δολάρια για να καλύψουν τα έξοδα τους μέσω της FED (για τον προϋπολογισμό ή για να έχουν χρήματα, προκειμένου να δίνουν τοκογλυφικά δάνεια μέσω του ελεγχόμενου από αυτές ΔΝΤ).

Στην συνέχεια, τα δολάρια αυτά τα αγοράζαν οι Άραβες, οι οποίοι αγοράζαν πολλές δυτικές επιχειρήσεις ή να τα τοποθετούν σε δυτικές τράπεζες, οι οποίες τα χρησιμοποιούσαν για να δίνουν δάνεια στους πολίτες των κρατών της Δύσης (για να αναπτυχθεί η οικονομία των κρατών αυτών ή ως στεγαστικά δάνεια).

[Στην συνέχεια, τα δυτικά κράτη, αγοράζαν με τα πετροδόλαρα αυτά εκ νέου πετρέλαιο από τις μοναρχίες του Κόλπου και ο «χαρούμενος αυτός οικονομικός κύκλος», επαναλαμβανόταν ξανά].

Τα δε δυτικά κράτη (π.χ. ΗΠΑ-ΕΕ), με τα χρήματα αυτά, έδιναν (τοκογλυφικά δάνεια με άθλιους) δάνεια σε φτωχές (αλλά πλούσιες σε ορυκτούς πόρους) αναπτυσσόμενες τριτοκοσμικές χώρες της Ασίας και της Αφρικής, αλλά ακόμα και σε χώρες της ΕΟΚ (μέσω των πετροδολάριων αυτών, δοθήκαν τα περιφημά πακέτα Ντελόρ, αλλά και απέκτησε πολλά κεφάλαια το ΔΝΤ).

Επίσης, θα πρέπει να αναφερθεί, πως μέσω του ελέγχου της τιμής του πετρελαίου από ΗΠΑ και πετρομοναρχίες, αυτές μπορούσαν επίτηδες να επιτύχουν την άνοδο ή την πτώση παραγωγής πετρελαίου, με συνέπεια την παγκόσμια άνοδο ή πτώση τιμών και εσόδων από αυτό, κάτι που μείωνε έσοδα του κοινού εχθρού των ΗΠΑ-πετρομοναρχιών, της ΕΣΣΔ.

Ότι ακριβώς δηλαδή συμβαίνει και στις μέρες μας με την Ρωσία από την μια πλευρά και τις ΗΠΑ και τις πετρομοναρχίες του Κόλπου (κυρίως Σαουδική Αραβία και Κατάρ), οι οποίες προσπαθούν μέσω της τεχνητής μείωσης των τιμών του πετρελαίου  από το 2014, να πλήξουν την ρωσική οικονομία.

[Επίσης, και στις μέρες μας, οι πετρομοναρχίες, έχουν αγοράσει μέσω πετροδολάριων (http://yiorgosthalassis.blogspot.com/2018/03/blog-post_756.html#more), μεγάλο μέρος της οικονομίας των δυτικών, ενώ με αυτά χρηματοδοτούν και ισλαμικές τρομοκρατικές οργανώσεις και αντάρτικα, όπως π.χ. τον ISIS και την Αλ Κάιντα, όπως ακριβώς στον Ψυχρό Πόλεμο, χρηματοδοτούσαν τους μουτζαχεντίν στο Αφγανιστάν.

Ταυτόχρονα, με τα χρήματα αυτά, έχουν καταφέρει να ανεβάσουν στις ηγεσίες πολλών μουσουλμανικών κρατών, πολλά ισλαμικά κόμματα (π.χ. στην Τουρκιά του Ερντογάν), ενώ μέσω αυτών, χρηματοδοτούν την ισλαμική λαθρομετανάστευση στις δυτικές χώρες, όπως και πολλές δήθεν φιλανθρωπικές ΜΚΟ (π.χ. του Σορός), οι οποίες φροντίζουν να εξωραΐζουν την εικόνα των ισλαμιστών λαθρομεταναστών, ακόμα και όταν αυτοί διαπράττουν αποτρόπαια εγκλήματα και δεν θέλουν να ενσωματωθούν στις χώρες που τους δέχονται.

Αντίθετα, πολλοί από αυτούς, απαιτούν κιόλας θρασύτητα να αλλάξουν οι ντόπιοι τα έθιμα τους και να προσαρμοσθούν στις δίκες τους συνήθειες (ξεχνώντας ξεδιάντροπα πως αυτοί τους υποδέχτηκαν και τους τάισαν) και βρίσκουν στο άθλιο αυτό έργο τους, πολλούς ανόητους ή εθνομηδενιστές συμμάχους (http://www.liberal.gr/arthro/184445/apopsi/arthra/islam-kai-aristera-mia-anieri-summachia2.html).

(Οι πετρομοναρχίες, προώθησαν την ισλαμική λαθρομετανάστευση, προκειμένου μελλοντικά τα δυτικά κράτη να ισλαμοποιηθούν λόγω της μαζικής εισροής σε αυτά πολλών μουσουλμάνων, οι οποίοι γένουν μαζικά, εν αντιθέσει με τους δυτικούς, αλλά και για να ξεφορτωθούν οι ιδίες, το περίσσευμα των ισλαμιστών, των εγκληματιών και των φτωχών, το οποίο αν έμενε στις χώρες τους, θα τους δημιουργούσε πολλά προβλήματα)].

Όμως, αυτή η κατά τα αλλά, «λαμπρή πετρελαϊκή στρατηγική» των ΗΠΑ και των πετρομοναρχιών έναντι της Ρωσίας και άλλων εχθρών τους (π.χ. Κίνας, Ιράν), έχει ένα αδύνατο σημείο:

Αν το δολάριο, παύσει να είναι το παγκόσμιο νόμισμα αγοράς πετρελαίου και τα ισχυρά και μη κράτη της υφηλίου (και κυρίως τα πετρελαϊκά), πάψουν να το χρησιμοποιούν, τότε αυτόματα, η οικονομική δύναμη των ΗΠΑ (και του δολαρίου) που βασίζεται σε αυτό, θα καταρρεύσει, αφού αυτό θα παύσει να είναι περιζήτητο (και απαραίτητο προς αγορά) νόμισμα, με συνέπεια να χάσει την αξία του, να υποτιμηθεί και στην συνέχεια, η οικονομία των ΗΠΑ, να καταρρεύσει ολοσχερώς.

Αυτό, είναι κάτι που προσπαθούν να επιτύχουν η Ρωσία και η Κίνα (http://yiorgosthalassis.blogspot.com/2018/04/gazprom-power-of-siberia.html), συνάπτοντας συμμαχίες με άλλες χώρες, προκειμένου να τις πείσουν να εγκαταλείψουν το δολάριο και να χρησιμοποιούν για τις αγορές πετρελαίου άλλο νόμισμα (π.χ. το γουάν της Κίνας, του ρουβλίου της Ρωσίας ή ακόμα και του Ευρώ, αν αυτονομηθεί πλήρως η ΕΕ από τις ΗΠΑ).

Και αυτό είναι κάτι που οι ΗΠΑ, δεν μπορούν σε καμμιά περίπτωση να αφήσουν να συμβεί:

Και πολλοί λένε, πως αυτός ήταν ο κύριος λόγος, που οι ΗΠΑ, εισέβαλαν σε Ιράκ και Λιβύη (δυο ισχυρές πετρελαϊκές χώρες-http://oimos-athina.blogspot.gr/2018/04/blog-post_28.html), προκειμένου να ρίξουν Σαντάμ και Καντάφι, οι οποίοι, είχαν αποφασίσει να πάψουν να χρησιμοποιούν το δολάριο στις αγορές πετρελαίου, κάτι που θα το έκανε να αχεί την αξία, αλλά θα ήταν και κακό παράδειγμα για άλλες χώρες.

[Για την τραγική οικονομική κατάσταση των ΗΠΑ σήμερα (συνέπεια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του 2008, η οποία ξεκίνησε από την χώρα αυτή), θα πρέπει να ανέρθει πως ευθύνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό και η κατάργηση του νόμου Glass-Steagall, τον οποίο είχε ψηφίσει ο Ρούζβελτ το 1929.

Βάσει αυτού, απαγορευόταν στις εμπορικές τράπεζες να γίνουν επενδυτικές και το αντίστροφο, καθώς και να κερδοσκοπούν με τα χρήματα των πελατών τους. Όμως, η κυβέρνηση Κλίντον, κατήργησε τον νομό αυτό το 1999, με συνέπεια όλες οι τράπεζες να αρχίσουν την κερδοσκοπία στην χώρα αυτή (π.Χ., μέσω των SWAMPS), με συνέπεια οι ΗΠΑ, να οδηγηθούν στην κρίση του 2008].

Πολλοί δε στις μέρες μας φοβούνται, πως αν πραγματοποιηθεί άλλη μια μεγάλη οικονομική κρίση, θα δώσει αφορμή στις δυτικές χώρες ΗΠΑ-ΕΕ, να αλλάξουν το οικονομικό σύστημα για άλλη μια φορά και να αποσυνδέσουν αυτή την φορά τα χρήματα από την κυκλοφορία (με την δικαιολογία να  μην εξαρτάται η αξία τους από τις αστάθμητες τιμές του πετρελαίου ή του χρυσού) και να επιβληθεί στην θέση του, το τυραννικό σύστημα της ηλεκτρονικής οικονομικής παγκόσμιας διακυβέρνησης (https://alophx.blogspot.gr/2017/09/chip-ttip.html, https://alophx.blogspot.gr/2017/09/blog-post_72.html).

Ήδη, για το σύστημα αυτό ή αλλά παρόμοια, γίνονται προετοιμασίες σε πολλές χώρες (http://corfiatiko.blogspot.gr/2017/12/blog-post_310.htm,http://id-ont.blogspot.gr/2018/01/blog-post.html,http://oimos-athina.blogspot.gr/2017/12/blog-post_23.html#more,http://oladeka.com/2017/11/bitcoin-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%BD%CE%AD%CE%BF-%CE%B1%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%8C%CF%80%CE%BB%CE%BF/).

Οπότε, από όλα τα παραπάνω, γίνεται άμεσα κατανοητό, πως η εποχή μας ενδέχεται να είναι μια μεταβατική εποχή προς ένα νέο παγκόσμιο ολοκληρωτικό οικονομικό σύστημα, που αν το αποδεχτούμε όπως σχεδιάζεται σιγά, σιγά και στην χώρα μας (http://orthodoxathemata.blogspot.gr/2018/02/18.html), θα μας οδηγήσει στην καταστροφή.

Ενώ, όπως και με τα υπόλοιπα οικονομικά συστήματα στην Δύση (Μπρέντον Γουτς, πετροδολάριο), οι μονοί κερδισμένοι θα είναι οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι τους, ενώ εμείς θα βγούμε ζημιωμένοι όχι μόνο οικονομικά και εθνικά, αλλά και πολιτικά (ουσιαστική κατάλυση της δημοκρατίας μας με ηλεκτρονική διακυβέρνηση).