ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΦΙΛΙΠΠΙΝΩΝ ΣΤΗΝ ΝΕΟΤΕΡΗ ΕΠΟΧΗ

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΦΙΛΙΠΠΙΝΩΝ ΣΤΗΝ ΝΕΟΤΕΡΗ ΕΠΟΧΗ

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Ως γνωστόν, οι Φιλιππίνες, αποτελούν ένα αρχιπέλαγος πολλών νησιών (σχεδόν οκτώ χιλιάδων), οι οποίες εξερευνήθηκαν και αποικίστηκαν από ανθρώπους (πιθανώς προερχομένους από την Ταιβάν), εδώ και σχεδόν έξι χιλιάδες χρονιά.

Μέχρι και τον δέκατο τέταρτο αιώνα μετά Χριστόν, επικρατούσαν στην περιοχή αυτή οι ανιμιστικές, βουδιστικές και ινδουιστικές θεότητες, όμως τότε, η κατάσταση στην περιοχή αυτή άρχιζε να αλλάζει, αφού σε αυτή, αρχίσαν να διεισδύουν μουσουλμάνοι έμποροι (προερχόμενοι από Μαλαισία και Ινδονησία), οι οποίοι και αρχινά να διαδίδουν το ισλάμ στις Φιλιππίνες.

Τον επόμενο αιώνα, στην περιοχή, κατέφτασαν και οι Ισπανοί, οι οποίοι γρηγορά αρχίσαν να την καταλαμβάνουν και να την εποικούν, ερχόμενοι σύντομα σε ρήξη με τους μουσουλμάνους των νησιών.

Οι Ισπανοί, οι οποίοι το έτος 1571, ιδρύσαν την πόλη της Μανίλας (σημερινή πρωτεύουσα των Φιλιππίνων), ονόμασαν πρώτοι τους μουσουλμάνους κάτοικους των Φιλιππίνων Μορό (οι οποίοι κατοικούσαν στο νότιο τμήμα της χώρας), από τους Μουσουλμάνους της Βορείας Αφρικής, τους οποίους οι ίδιοι αποκαλούσαν Μορίσκος ή Μόρο.

Οι Μόρο, επιτέθηκαν στα Ισπανικά εδάφη, με σκοπό να τα καταλάβουν στο όνομα της τζιχάντ, όμως οι Ισπανοί σύντομα αντεπιτέθηκαν και συνέτριψαν τους μουσουλμάνους των Φιλιππίνων, τα εδάφη των οποίων κατέλαβαν τελικά πλήρως, μετρά από μια σειρά πολλών αιματηρών μαχών.

Στην διάρκεια της κυριαρχίας τους, οι Ισπανοι εκτέλεσαν πολλά κατασκευαστικά έργα στις Φιλιππίνες, υπήρξε ευημερία, ενώ και ο καθολικός Χριστιανισμός εξαπλώθηκε σε όλη σχεδόν την χώρα (εκτός των εδαφών των Μορό).

Όμως, σύντομα οι Μόρο επαναστάτησαν κατά των Ισπανών, λόγω της καταπίεσης των Ισπανών, και οι εξεγέρσεις αυτών, ήταν συνέχεις και διήρκησαν για πολλούς αιώνες, ως και τον 19^ο αιώνα μ.Χ.

Τελικά, τα έτη από το 1876 ως και το 1887, οι Ισπανοί κατάφεραν να καταλάβουν πλήρως τα εδάφη των Μορό, όμως λίγα χρονιά μετρά και συγκεκριμένα το 1890, οι Ισπανοί ήρθαν σε πολεμική σύγκρουση με τις ΗΠΑ, οι οποίες και κατέλαβαν τις Φιλιππίνες.

Το 1904, οι Μόρο επαναστατήσαν και εναντίον των ΗΠΑ (https://www.pentapostagma.gr/2018/05/%CF%80%CF%8E%CF%82-%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CF%84%CF%81%CF%8C%CE%BC%CE%B7%CF%84%CE%BF%CE%B9-%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%80%CF%80%CE%B9%CE%BD%CE%AD%CE%B6%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%B3%CE%BA.html), ζητώντας την ανεξαρτησία τους, αλλά η εξέγερση τους αυτή, κατεστάλη τελικά αγρία από τον στρατό που έστειλαν στην περιοχή οι Αμερικανοί πρόεδροι Μακ Κίνλευ και Θίοντορ Ρούζβελτ το 1913, με συνολικά θύματα ένα εκατομμύριο νεκρούς.

Μέχρι και το 1944, οι Φιλιππίνες αποτελούσαν ένα αμερικανικό προτεκτοράτο, ενώ οι Ιάπωνες κατέλαβαν την περιοχή τα έτη 1941-1944 και σε αυτήν, εκδηλώθηκε επανάσταση των Μορό κατά των Γιαπωνέζων, η οποία μεταπολεμικά, στράφηκε ξανά κατά των ΗΠΑ.

Τελικά, το 1948, οι ΗΠΑ έδωσαν στις Φιλιππίνες την ανεξαρτησία τους.

Οι Μορό, επαναστατήσαν για μια ακόμα φορά, με στόχο την ανεξαρτησία των εδαφών τους από τις Φιλιππίνες, έχοντας αυτή την φορά και την οικονομική και πολιτική στήριξη της κομμουνιστικής Κίνας και της ΕΣΣΔ, με συνέπεια στις περιοχές των Μορό, να εμφανιστεί το κομμουνιστικό κίνημα των MΝLF το 1947.

[Η ραγδαία φτώχεια, όπως και οι εποικισμοί των Φιλιππινέζων στα εδάφη των Μόρο, βοήθησε την «εισροή» εθελοντών στο κίνημα αυτό].

Ο δε πόλεμος του Βιετνάμ και η εμπλοκή των Φιλιππίνων σε αυτόν ως συμμάχου των ΗΠΑ, καθώς και η εκτέλεση μερικών μουσουλμάνων στρατιωτών (Μόρο) από τον στρατό των Φιλιππίνων το 1968, λόγω άρνησης τους να πολεμήσουν ενάντια σε ομοθρήσκους τους από την Μαλαισία σε έναν τότε φαινομενικά επικείμενο πόλεμο των δυο  αυτών κρατών, «έδωσε το έναυσμα-πρόσχημα» για εξέγερση στους κομμουνιστές Μόρο, λόγω δήθεν καταπίεσης του ισλάμ (στην πραγματικότητα, όσοι εκτελέστηκαν ήταν στην πραγματικότητα λιποτάκτες).

[Εδώ θα πρέπει να αναφερθεί, ότι τότε ηγέτης των Φιλιππίνων, ήταν ο Φερδινάνδο Μάρκος.

Ο Φερδινάνδο Μάρκος, ήταν πρόεδρος και δικτάτορας των Φιλιππίνων, από το μέχρι και το 1986. Ήταν φανατικός εθνικιστής και αντικομμουνιστής και αρχικά πολύ αγαπητός στον λαό (όπως ακριβώς και ο σημερινός πρόεδρος των Φιλιππίνων ο Ντουέρτε) νεαρός δικηγόρος, που εξελέγη μάλιστα δημοκρατικά, πλειοψηφικά από αυτόν.

Τελικά όμως, λόγω του αυταρχισμού του, ο Μάρκος εκδιώχθηκε από την εξουσία, ύστερα από λαϊκή επανάσταση, το 1986 και αναγκάστηκε να καταφύγει στην Χαβάη, όπου και πέθανε τελικά το έτος 1989.].

Η εξέγερση των Μόρο, συντάραξε τις Φιλιππίνες και αυτοί κατόρθωσαν σε σύντομο διάστημα (με την υλική βοήθεια της Κίνας και της ΕΣΣΔ), να επεκταθούν σε πολλά εδάφη και να πιέσουν ραγδαία τα κυβερνητικά στρατεύματα.

Οι αντάρτες, είχαν στην διάθεση τους σχεδόν δεκαπέντε χιλιάδες ενόπλους, ενώ οι κυβερνητικοί σχεδόν εβδομήντα χιλιάδες. Ακολούθησε άγριος ανταρτοπόλεμος και συγκρούσεις στα εδάφη αυτά.

Οι συγκρούσεις κράτησαν για πάρα πολλά χρονιά, ενώ ο τότε πρόεδρος (και δικτάτορας) των Φιλιππίνων, ο Μάρκος, αναγκάστηκε να εφαρμόσει το 1972 στρατιωτικό νομό στην περιοχή, έχοντας παράλληλα και την βοήθεια των ΗΠΑ.

Από το έτος 1973, οι δυνάμεις του Μάρκος, εκπαιδευμένες από τις ΗΠΑ, αρχίσαν μια μεγάλη αντεπίθεση στα κατειλημμένα από τους Μόρο εδάφη, καταλαμβάνοντας τα περισσότερα εξ αυτών, και το 1976, υπεγράφη σύμφωνο ειρήνης (με μερική αυτονομία των Μόρο), αναμεσά στον Μάρκος και το ΜΝLF (με συνολικά πέντε χιλιάδες νεκρούς αντάρτες, χίλιους κυβερνητικούς στρατιώτες και τριάντα πέντε χιλιάδες αμάχους).

Όμως, στην συνέχεια, ο Μάρκος δεν τήρησε τους ορούς αυτονομίας και οι Μόρο επαναστάτησαν ξανά, ιδρύοντας την οργάνωση MLF, η οποία προερχόταν από πρώην μέλη του MNLF, η οποία εξεγέρθηκε άμεσα κατά της κεντρικής κυβέρνησης της χώρας.

[Το MLF, γνωστό και ως ισλαμικό κίνημα των Μόρο, χρηματοδοτήθηκε (όλος τυχαίος πάντα) από την Σαουδική Αραβία, είχε στις τάξεις του και «εθελοντές μουσουλμάνους μουτζαχεντίν», που πριν πολεμούσαν στο Αφγανιστάν].

Στις δε Φιλιππίνες, το έτος 1986, ο πρόεδρος Φερδινάνδο Μάρκος, έχοντας χάσει την υποστήριξη των ΗΠΑ και του στρατού της χώρας, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την εξουσία και να διαφύγει από την χώρα, μαζί με την οικογένεια του στο εξωτερικό, οπού και πέθανε το 1989.

Οι κυβερνήσεις που τον διαδέχτηκαν, δεν κατόρθωσαν να σταματήσουν την βία στην χώρα και οι επιθέσεις του ισλαμικού MLF, η ισλαμική τρομοκρατία και ο ανταρτοπόλεμος, συνεχίστηκαν αμείωτες σε όλες τις περιοχές των Μόρο (οι οποίοι βρίσκονται στις μάχες με τα κυβερνητικά στρατεύματα συχνά υπό την επήρεια παραισθησιογόνων ουσιών, τις οποίες παράλληλα εμπορεύονται με στόχο το κέρδος, καθώς και την χρηματοδότηση των παραστρατιωτικών οργανώσεων τους).

Επιπλέον, το 2010, ιδρύθηκε και άλλη μια ισλαμική οργάνωση, οι «μουσουλμάνοι μαχητές ελευθέριας», ενώ κάποια έτη νωρίτερα, είχε ιδρυθεί στις Φιλιππίνες και η ισλαμική τρομοκρατική οργάνωση της Αμπού Σαγιάφ (η οποία και έχει δεχθεί την αρχηγία του ISIS). Την ίδια ώρα, πολλοί ηττημένοι τζιχαντιστές του ISIS, λέγεται ότι κατευθύνονται στο αρχιπέλαγος των Φιλιππίνων (http://www.zougla.gr/kosmos/article/i-ites-ton-tzixantiston-tou-isis-sti-mesi-anatoli-tous-odigoun-stis-filipines).

Τελικά, λόγω της έντονης ισλαμικής βίας, το 2016, στις Φιλιππίνες, εξελέγη πρόεδρος, ο εβδομηντάχρονος Ντουέρτε, ένας φανατικός εθνικιστής, όπως ακριβώς και ο Μάρκος πριν από αυτόν, ο οποίος και υποσχέθηκε την πάταξη των εμπόρων ναρκωτικών, καθώς και των ισλαμιστών της χώρας, οι οποίοι συνεργάζονται μαζί τους με ατέλειωτη βία και μεθόδους, ακόμα αγριότερες αυτών.

Και όντως στον τομέα αυτό, ο Ντουέρτε τήρησε απολυτά τον λόγο του:

Μέχρι σήμερα, πάνω από εφτά χιλιάδες ναρκέμποροι και ισλαμιστές έχουν εξοντωθεί στις Φιλιππίνες, σε άγριες μάχες μεταξύ του στρατού της χώρας και των ισλαμιστικών οργανώσεων και της ντόπιας μαφίας ναρκωτικών.

Ο ίδιος ο Ντουέρτε, θαυμάζει και έχει συμμαχήσει άλλοτε με τον Τραμπ, άλλοτε με τον Πούτιν και άλλοτε με τον Σι ζι Πινγκ, με τους οποίους αλώστε και έχει παρεμφερή συμπεριφορά, τόσο πολιτικά, όσο και ως άνθρωπος (οι οποίοι και τον προμηθεύουν με όπλα, όπως Σαουδική Αραβία-Κατάρ, προμηθεύουν τους Μόρο).

Θα καταφέρει άραγε ο Ντούρε, ο «νέος Μάρκος», να επιτύχει εκεί που απέτυχε ο αυθεντικός ενάντια στους Μόρο (ισλαμιστές και μη), εξοντώνοντας οριστικά το αυτονομιστικό κίνημα τους;

Άγνωστο, αλλά τίποτε δεν είναι απίθανο στην εποχή του χάους που ζούμε, όπου κάθε σχεδόν μέρα κάτι απίθανο συμβαίνει, που μας κρατά σε εγρήγορση και μας τονώνει το ενδιαφέρον για την μάθηση περαιτέρω ειδήσεων και νέων.

[Τέλος, θα πρέπει να πούμε ότι στις μέρες μας, οι Φιλιππίνες όπως και η Κίνα, μπορούν να χρησιμοποιήσουν ακόμα και νέες σημαντικές εναλλακτικές σχεδιαζόμενες διώρυγες και εμπορικούς-ενεργειακούς κόμβους στην Ασία (κατά το παράδειγμα της Ρωσίας στην Μεσόγειο-http://www.triklopodia.gr/%CF%80%CF%89%CF%83-%CE%B7-%CE%B1%CE%BE%CE%B9%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%81/,http://www.triklopodia.gr/%CF%84%CE%BF-%CF%86%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%BF-%CE%B1%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CE%B8%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%B6%CE%B5%CE%B9-%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%BF-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC/#, https://politik.gr/o-%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B3%CF%8C%CF%82-%CE%BDord-stream-ii-%CE%B4%CE%B9%CF%87%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CE%B9/), για την προώθηση της οικονομίας και του εμπορίου τους (π.χ. την σχεδιαζόμενη διώρυγα της φιλικής για τις ίδιες, Ταϊλάνδης-http://www.defence-point.gr/news/dioryga-tis-tailandis-ergo-pou-tha-feri-ti-dysi-pio-konta-stin-asia).

Αλλά και για την αποφυγή της διάβασης εχθρικών για τις ίδιες κράτη, όπως π.χ. της Μαλαισίας και των εμπορικών διαδρομών-κόμβων που αυτή ελέγχει (των Στενών της Μαλακάσα), η οποία είναι παράλληλα και σύμμαχος των εχθρικών για Φιλιππίνες-Κίνα, ΗΠΑ και μπορεί αν λάβει διαταγή από αυτές να κλείσει τα Στενά για τις δύο αυτές, εχθρικές προς την Αμερική χώρες].

ΟΙ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΚΡΑΤΙΚΑ ΠΡΟΔΟΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΠΤΟΛΕΜΑΙΟΥ ΤΟΥ ΑΥΛΗΤΗ ΚΑΙ Η ΠΑΡΕΜΦΕΡΗΣ ΠΡΟΔΟΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΥΒΕΝΗΤΩΝ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ

ΟΙ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΚΡΑΤΙΚΑ ΠΡΟΔΟΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΠΤΟΛΕΜΑΙΟΥ ΤΟΥ ΑΥΛΗΤΗ ΚΑΙ Η ΠΑΡΕΜΦΕΡΗΣ ΠΡΟΔΟΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΥΒΕΝΗΤΩΝ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Ως γνωστόν, ο Πτολεμαίος ο Αυλητής, υπήρξε ένας από τους πλέον διεφθαρμένους, αντιλαϊκούς και δωσίλογους Φαραώ της Αίγυπτου, ο οποιος χάρις στην καταπίεση που ασκούσε στον λαό του, καθώς και την δουλική του συμπεριφορά έναντι των Ρωμαίων, κατόρθωσε να γίνει ιδιαίτερα μισητός σε αυτόν.

Ο Πτολεμαίος ο Αυλητής, ήταν γιος του Πτολεμαίου του Θ' του Λάθυρου, και όταν βασίλεψε έλαβε τους τίτλους «Νέος Διόνυσος» και «Θεός Φιλοπάτωρ Φιλάδελφος», αν και η μητέρα του ήταν άγνωστη και όχι η επίσημη σύζυγος του βασιλιά (και ο ίδιος δεν ήταν εξαρχής αναγνωρισμένος ως διάδοχος).

Όμως τελικά,  έμεινε ευρύτερα γνωστός στην ιστορία ως ο Πτολεμαίος «ο Νόθος», ή Πτολεμαίος «ο Αυλητής», εξαιτίας του γεγονότος, πως ήταν λάτρης των διονυσιακών οργίων και κατά την διάρκεια που τα τελούσε, έπαιζε αυλό.

Ο δε προκάτοχος του, ο Πτολεμαίος ο ΙΑ' Αλέξανδρος Β' (που έγινε βασιλιάς υστέρα από πιέσεις των Ρωμαίων), είχε λιντσαριστεί από τον Αλεξανδρινό λαό, επειδή είχε δολοφονήσει την πολυαγαπημένη τους βασίλισσα Βερενίκη την Γ’ (η οποία είχε αναγκαστεί να τον παντρευτεί υστέρα από τις πιέσεις του Ρωμαίου δικτάτορα Σύλλα), με σκοπό να καταλάβει τον θρόνο για τον εαυτό του.

Όμως, μετά τον θάνατο αυτού, εκλείψαν και οι επίσημοι απόγονοι των Πτολεμαίων στον θρόνο, ενώ οι μονοί νόμιμοι διάδοχοι, με βάση την γραμμή αίματος, ήταν πια οι πρίγκιπες και οι πριγκίπισσες των εχθρικών προς το Πτολεμαικό βασίλειο, Σελευκιδών.

Και ένεκα του λόγου αυτού (ο λαός της Αλεξάνδρειας δεν ήθελε επουδενί την ένωση με τους Σελευκίδες, αλλά επιθυμούσε την ανεξαρτησία του βασιλείου), αυτοί αποκλειόταν αυτόματα από τον θρόνο της Αιγύπτου.

Έτσι, οι βασιλικοί σύμβουλοι, κατέληξαν τελικά (και αναγκαστικά), στην επιλογή για τον θρόνο της Αιγύπτου, των δυο νόθων γιων του Πτολεμαίου Θ' του Λάθυρου, ως ηγετών της χωράς αυτής.

Επίσης, αυτοί κατέληξαν ταχύτατα στις αποφάσεις αυτές, αφού, ο Φαραώ Πτολεμαίος ο ΙΑ, είχε (υποτίθεται) κληρονομήσει το κράτος του (το οποίο αποτελούταν από την Αίγυπτο και την Κύπρο) στους Ρωμαίους και αν υπήρχε κενό εξουσίας, υπήρχε το ενδεχόμενο οι Ρωμαίοι να προσαρτήσουν άμεσα την χωρά.

Και επιπλέον, οι βασιλικοί σύμβουλοι πίστευαν πως με την επιλογή νέων ηγετών στην Αίγυπτο, θα έφερναν την Ρώμη προ τετελεσμένων γεγονότων, ξεχνώντας πως για να ανέλθει ένας νέος Φαραώ στον θρόνο, ήταν απαραίτητη η άδεια και έγκριση των Ρωμαίων. 

Τελικά, αφού κατέφτασαν στην Αίγυπτο από την Συρία οπού και διέμεναν, οι γιοι του Πτολεμαίου Θ' του Λάθυρου, ονομάστηκαν βασιλείς, με τον πρώτο να βασιλεύει στην Αίγυπτο, και τον δεύτερο στην Κύπρο.

Παρόλες όμως τις προσπάθειες και τις προσδοκίες των βασιλικών συμβουλών, οι άνοδος στον θρόνο της Αιγύπτου και της Κύπρου, των δυο Πτολεμαίο αδερφών (του Πτολεμαίου του Αυλητή και του Πτολεμαίου της Κύπρου), προκάλεσε μεγάλη ρήξη στις σχέσεις Ρώμης-Αλεξάνδρειας, μιας και οι Ρωμαίοι αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν τους νέους βασιλείς.

Οι δε Ρωμαίοι, υποστήριξαν τότε, ότι είχαν στα χεριά τους την (υποτιθέμενη) διαθήκη του Πτολεμαίου ΙΑ', μέσω της οποίας αυτός, κληρονομούσε (δήθεν) το βασίλειο του στην Ρώμη, αντί για την ιδιά του την οικογένεια.

Εξαιτίας αυτών των γεγονότων, ο Πτολεμαίος ο Αυλητής, αποφάσισε να προσπαθήσει να πείσει τους διάφορους Ρωμαίους Συγκλητικούς, να τον αναγνωρίσουν ως βασιλιά και Φαραώ της Αιγύπτου, μέσω εκτενών δωροδοκιών, αφού γνώριζε, ότι οι περισσότεροι Ρωμαίοι αριστοκράτες και αξιωματούχοι, ήταν ιδιαίτερα άπληστοι, διεφθαρμένοι και επιρρεπείς σε δωροδοκίες.

Εξαιτίας όμως της πολιτικής αυτής της Πτολεμαίου του Αυλητή, ένα πολύ μεγάλο μέρος των κρατικών εσόδων, κατέληγε στα χεριά των Ρωμαίων αφού σε αυτούς δεν έφτανε μόνο μια δωροδοκία, αλλά αυτοί απαιτούσαν συνεχείς πληρωμές, προκειμένου να προωθήσουν την υπόθεση του Πτολεμαίου, όταν αυτοί θα το έκριναν σκόπιμο.

Έτσι, ο Πτολεμαίος ο Αυλητής, προκειμένου να φανεί κάλος στους Ρωμαίους (και από φόβο μην έχει και ο ίδιος το ίδιο τέλος με τον τελευταίο βασιλιά των Σελευκιδών, του οποίου το κράτος προσαρτήθηκε τότε από τον Πομπήιο τον Μέγα στην Ρώμη), αποφάσισε να στείλει στρατό, προκειμένου να βοηθήσει τον Πομπήιο στην κατάκτηση της Φοινίκης και της Παλαιστίνης.

Όμως, ο λαός της Αλεξάνδρειας, οργίστηκε από την πράξη αυτή του Πτολεμαίου, αφού ταραχή αυτά, ανήκαν παλαιοτέρα στο Πτολεμαικό βασίλειο, το οποία είχε χάσει από τους Σελευκίδες και είχε πολεμήσει πολλές φορές με αυτούς για την ανάκτηση τους, ενώ τώρα ο βασιλιάς τους έστελνε στρατό σε αυτό, όχι για να τα επανακαταβάλει, αλλά για να βοηθήσει μια εχθρική προς την Πτολεμαικό Αίγυπτο χωρά να τα προσαρτήσει για λογαριασμό της.

Μόνο, ο φόβος μην τυχόν οι Ρωμαίοι βρουν μια επανάσταση κατά του προδοτικού και ανίκανου βασιλιά του (στην απεγνωσμένη προσπάθεια του να επιτύχει την αναγνώριση της Ρώμης), έκανε τον Αλεξανδρινό λαό να μην επαναστατήσει τότε άμεσα εναντίον του.

[Εδώ θα πρέπει να ειπωθεί, ότι η Πτολεμαικό δυναστεία, ζημιώθηκε, όχι μόνο από την συνεχή απώλεια των εξωτερικών κτήσεων της, αλλά και από την έλλειψη συντήρησης των υδραυλικών εγκαταστάσεων του Νείλου, οι οποίες ήταν ιδιαίτερα σημαντικές για την καλλιέργεια της γης, καθώς και για τον έλεγχο την υπερχείλισης του ποταμού αυτού, όπως επίσης την φυγή των χωρικών από τα χωράφια, εξαιτίας της ξηρασίας ή των πλημμύρων].

Την ιδιά χρονική περίοδο, κάποιοι από τους Ρωμαίους ηγέτες (όπως π.χ. ο Καίσαρας), πίεζαν να οριστούν αυτοί κυβερνήτες της Αιγύπτου, με σκοπό να αποκτήσουν μια πλούσια και καίρια γεωστρατηγική βάση για να αυξήσουν την πολιτική-στρατιωτική δύναμη τους.

Και άλλοι (όπως π.χ. ο Κράσσος και ο Πομπήιος, οι οποίοι μαζί με τον Καίσαρα είχαν συστήσει την Πρώτη Τριανδρία), πίεζαν για την άμεση προσάρτηση της Αιγύπτου και της κατάληψης της από τα ρωμαϊκά στρατεύματα.

Τελικά όμως, ο Πτολεμαίος ο Αυλητής, κατάφερε να εξαγοράσει τα μέλη της Τριανδρίας με το τεράστιο για την εποχή χρηματικό ποσό των 6.000 χρυσών και με την υποστήριξη αυτών, αυτός να αναγνωριστεί βασιλιάς της Αιγύπτου και σύμμαχος της Ρώμης.

Με επιπλέον αντάλλαγμα όμως,  ο Πτολεμαίος ο Αυλητής, να αφήσει στην τύχη του τον αδερφό του, τον Πτολεμαίο της Κύπρου, όπως και το βασίλειο του, το οποίο οι Ρωμαίοι ανακήρυξαν με νομό ρωμαϊκή Επαρχία.

Για τον λόγο αυτό, απεστάλη ο Μάρκος Κάτωνας στο νησί, προκειμένου να το προσαρτήσει στην Ρώμη, και στην συνέχεια να αναγκάσει τον Πτολεμαίο της Κύπρου, να αναγνωρίσει την πράξη αυτή των Ρωμαίων.

Φυσικά όμως, οι Ρωμαίοι, ήθελαν να προσαρτήσουν την Κύπρο, όχι μόνο για την καίρια γεωστρατηγική και εμπορική της θέση, αλλά κυρίως, επειδή ο Πτολεμαίος της Κύπρου ήταν ζάμπλουτος και οι Ρωμαίοι ήθελαν να οικειοποιηθούν την περιουσία του.

Ως αντάλλαγμα για την προσάρτηση αυτή, οι Ρωμαίοι προσφέραν στον Πτολεμαίο της Κύπρου, την θέση του αρχιερέα του Ναού της Αφροδίτης στην Πάφο, αλλά αυτός προτίμησε τελικά να αυτοκτονήσει.

Όταν ο λαός της Αλεξάνδρειας έμαθε αυτά τα γεγονότα, καθώς και την προδοσία του βασιλιά τους έναντι του αδερφού και του κράτους του (αφού το Πτολεμαικό βασίλειο, αν και είχε δυο βασιλιάδες σε Αίγυπτο-Κύπρο, θεωρούταν ενιαίο), προκειμένου να εξασφαλίσει την αναγνώριση του από τους Ρωμαίους, εξαγριώθηκε.

Αυτή ήταν και η αίτια, που σε συνδυασμό με την τεράστια φτώχεια και πεινά που επικρατούσε στην Αίγυπτο, εξαιτίας του γεγονότος πως το μεγαλύτερο μέρος των εσοδών  του κράτους, κατέληγε σε δωροδοκίες διεφθαρμένων Ρωμαίων αξιωματούχων, έκανε το ποτήρι της οργής των Αλεξανδρινών πολίτων να ξεχειλίσει.

Αν και το 58 π.Χ., ο Πτολεμαίος πήγε στην Ρώμη, λέγοντας ότι ο λαός βρισκόταν στα πρόθυρα της εξέγερσης, ενώ παράλληλα ζητούσε  και την βοήθεια του ρωμαϊκού στρατού για να τον κρατήσει σε υποταγή, οι Ρωμαίοι δεν του έδωσαν σημασία, και για να διατρανώσει το γεγονός αυτό, ο Κάτωνας,  τον υποδέχτηκε στο αποχωρητήριο του.

Τελικά, η εξέγερση που τόσο φοβόταν ο Αυλητής συνέβη το ίδιος έτος, όταν οι Αλεξανδρινοί επαναστάτησαν ενάντια στον προδοτικό βασιλιά τους, διώχνοντας από την Αίγυπτο.

Μετά την φυγή του Πτολεμαίου του Αυλητή, ο λαός της Αλεξάνδρειας, αναγνώρισε ως κυβερνήτη της Αιγύπτου, την Βερενίκη Δ', την κόρη του Αυλητή, ως την νέα βασίλισσα του Νείλου.

Ο Αυλητής, αναγκάστηκε να μείνει τα έτη 58 και 57 π.Χ. στην Ρώμη, οπού προσπάθησε να πείσει μέσω δωροδοκιών και υποσχέσεων τους Ρωμαίους Συγκλητικούς να τον επαναφέρουν στον θρόνο της Αιγύπτου, ενώ ταυτόχρονα, έβαλε να  εξοντώσουν τους απεσταλμένους της κόρης του από την Αλεξάνδρεια.

Αλλά, χωρίς χρήματα πια, αναγκαζόταν να δανείζεται ακόμα περισσότερα χρήματα από Ρωμαίους πιστωτές (με τεράστια πάντα επιτόκια) και με τον τρόπο αυτό, να χρεώνεται ακόμα περισσότερο σε αυτούς (http://alophx.blogspot.gr/2018/02/blog-post_85.html).

Εν τελεί, το έτος 57 π.Χ., ο Πτολεμαίος, κατάφερε να  εξαγοράσει τον Ρωμαίο κυβερνήτη της Συρίας, Aulus Gabinius, ο οποίος ήταν υποστηρικτής του Πομπήιου, αφού πρώτα του υποσχέθηκε ως αμοιβή 10.000 χρυσά τάλαντα.

Έτσι, το 55 π.Χ., ο Gabinius εισέβαλε στην Αίγυπτο, μαζί με τον αρχηγό του ιππικού του, Μάρκο Αντώνιο, και κατάφερε να νικήσει τον Πτολεμαικό στρατό, τον οποίο καθοδηγούσε ο Αρχέλαος, ο σύζυγος της κόρης του Πτολεμαίου του Αυλητή, της  Βερενίκης Δ', ο οποίος και σκοτώθηκε στην μάχη αυτή.

Ο Πτολεμαίος ο Αυλητής ανακατέλαβε την εξουσία στην Αίγυπτο, μέσω της βοήθειας του ρωμαϊκού στρατού, ενώ στην συνέχεια, εκτέλεσε άμεσα την κόρη του, η οποία από την μια είχε στραφεί εναντίον του, ενώ  από την άλλη, είχε προσπαθήσει να ανεξαρτητοποιήσει την Αίγυπτο από την επιρροή της συμμαχικής στον Αυλητή, Ρώμης.

Όμως, η πρωτοβουλία αυτή του Gabinius, δεν έγινε δεκτή από την Σύγκλητο, μιας και η περιοχή αυτή δεν ήταν εντός της δικαιοδοσίας του, και αυτός αναγκάστηκε να πληρώσει  πρόστιμο 10.000 ταλάντων και στην συνέχεια εξορίστηκε από την Ρώμη, έχοντας όμως πρώτα προλάβει να αφήσει ισχυρή στρατιωτική δύναμη προς βοήθεια του Πτολεμαίου.

Παράλληλα με την επιστροφή του Αυλητή στην Αίγυπτο, κατέφτασαν σε αυτή και οι Ρωμαίοι πιστωτές του, οι οποίοι τον ανάγκασαν, προκειμένου να τους ξεπληρώσει, να τους ορίσει ως διαχειριστές των οικονομικών του βασιλείου, με προεξάρχοντα αυτών, τον Rabirius Postumus.

Η οικονομική αφαίμαξη και καταπίεση του λαού της Αιγύπτου ήταν τέτοια (μαζί και με την στρατιωτική κατοχή της χωράς), ώστε σε μόλις ένα μόνο χρόνο, αυτός ξεσηκώθηκε και τον έδιωξε από την χώρα.

Την ίδια περίοδο, ο Αυλητής,  πηρέ τον τίτλο «νέος Διόνυσος» και στην υπόλοιπη βασίλεια του, παραδόθηκε σε συνέχεις κραιπάλες και όργια, ενώ ενθουσιασμένος με την λατρεία του θεού Βάκχου, δημιούργησε έναν θίασο, ο οποίος οργίαζε υπό την προεδρία του.

Τελικά, ο Πτολεμαίος ο Αυλητής, πέθανε το 51 π.Χ., και στην διαθήκη του, όρισε την κόρη του Κλεοπάτρα και τον αδερφό της Πτολεμαίο, ως βασιλείς στην χώρα, ορίζοντας μάλιστα ως εκτελεστές της, τους τόσο αγαπητούς στον ίδιο Ρωμαίους.

Όμως, τα παιδιά του ήρθαν σε σύντομα σε σύγκρουση μεταξύ τους, ενώ μπλέχτηκαν και στον ρωμαϊκό εμφύλιο Καίσαρα-Πομπηίου, στέλνοντας τεράστιες ποσότητες σίτου, στρατού και χρήματων στον Πομπήιο, όταν μάλιστα υπήρχε λιμός στην χώρα, κάτι που έκανε και τους δυο ιδιαίτερα αντιπαθείς στον Αλεξανδρινό λαό.

Τελικά όμως, ως γνωστόν, στον εμφύλιο αυτό, νίκησε ο Καίσαρας, ο οποιος έφτασε στην συνέχεια στην Αίγυπτο, καταδιώκοντας τον ηττημένο αντίπαλο του για την εξουσία, τον Πομπήιο.

Εκεί, τόσο ο Πτολεμαίος, όσο και η αδερφή του η Κλεοπάτρα, προσπάθησαν να προσφέρουν εκδούλευση στον Καίσαρα, ο πρώτος σκοτώνοντας τον αντίπαλο του και ζητώντας να γίνει «πελάτης» του, ενώ η αδερφή του, προσφέροντας το κορμί της και την υποταγή του βασιλείου, όπως ακριβώς δηλαδή έκανε και ο αδερφός της.

Στην εθνική αυτή μειοδοσία, πλειοδότησε η Κλεοπάτρα, η οποία με την βοήθεια και τον στρατό του Καίσαρα πηρέ τον θρόνο της Αιγύπτου, εξοντώνοντας τον αδίστακτο και διεφθαρμένο εχθρό της ιδίας και του Καίσαρα, τον ευνούχο Ποθεινό, ενώ χάρις στον Καίσαρα, αυτή κατάφερε να αποδοθεί ξανά η Κύπρος στο Πτολεμαικό βασίλειο.

Παράλληλα όμως, κατάφερε να ξεχρεώσει και το χρέος του πατερά της (ο οποίος είχε ξεχρεώσει μόνο το μισό), από το οποίο ο Καίσαρας διέγραψε μεγάλο μέρος του, εισπράττοντας όμως ένα σημαντικό μέρος της δόσης (είκοσι εκατομμύρια δηνάρια).

Όλα αυτά τα γεγονότα αυτά, συνέβησαν και στην εποχή μας με το πολιτικό μας σύστημα. Και στις μέρες μας, οι πολιτικοί στην χώρα μας, προέρχονται από διεφθαρμένες πολίτικες δυναστείες (https://alophx.blogspot.gr/2017/09/blog-post_98.html).

Οι οποίες επιβάλλονται στην ηγεσία της χωράς μας, είτε από μέλη της ντόπιας ολιγαρχίας (όπως οι βασιλικοί σύμβουλοι επέβαλαν τον Πτολεμαίο Αυλητή ως βασιλιά της Αιγύπτου), είτε από ξένες δυνάμεις (όπως η Τριανδρία επανέφερε τον Αυλητή ως ηγέτη στο Πτολεμαικό βασίλειο).

Και οι πολίτικες δυναστείες στην εποχή μας, όπως ακριβώς ο Πτολεμαίος ο Αυλητής, προδώσαν την χώρα και παρέδωσαν Ελληνικά εδάφη σε ξένους (όπως π.χ. ο προδότης χουντικός δικτάτορας Ιωαννίδης ή οι μετρά από αυτόν δωσίλογοι Έλληνες πολιτικοί, οι οποίοι έλεγαν πως τάχα: «Η Κύπρος στέκει μακριά»).

Επίσης, στην εποχή μας, πολλοί πολιτικοί μας χρηματίζονται και παίρνουν χρηματικά δάνεια για να ανέλθουν στην εξουσία, ενώ βρίσκονται στην εξωτερικό, προσπαθώντας να πείσουν τις ξένες δυνάμεις να τους εγκαταστήσουν (ή να επαναγκαστήσουν) ως κυβερνήτες στην χώρα μας, όπως π.χ. έκανε ο Αυλητής όταν ήταν εξόριστος στην Ρώμη.

[Τέτοιοι πολιτικοί, οι οποίοι ήρθαν από το εξωτερικό στην πατρίδα μας, με την υποστήριξη των ξένων, παριστάνοντας μάλιστα τους σωτήρες της χωράς, ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο πρεσβύτερος, ενώ στις μέρες μας, την έγκριση των δυτικών, είχαν, ο Γεώργιος Παπανδρέου ο νεότερος, ο Λουκάς Παπαδήμος, ο Αντώνης Σαμαράς, ο Αλέξης Τσίπρας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κ.λπ.].

Και αν κάποιοι από αυτούς στρεφόταν προς άλλες δυνάμεις, εχθρικές προς τις ΗΠΑ (π.χ. Ρωσία, Κίνα, Γερμάνια), τότε αυτές τους έδιωχναν από την εξουσία, όπως ακριβώς έγινε με την κόρη του Αυλητή (ή τον Καραμανλή στις μέρες μας, και όσους μνημονικούς πρωθυπουργούς στράφηκαν στην επιρροή της Γερμανίας, αντί των ΗΠΑ).

Και στις μέρες μας, οι κυβερνήτες της χωράς μας, έχουν μέσω των μνημονίων παραδώσει την χώρα μας στα χεριά διεθνών τοκογλύφων, προκειμένου να ξεχρεώσουν χρέη που δημιούργησαν οι ίδιοι και όχι ο λαός μας, όπως ακριβώς έκανε ο Αυλητής με τον δανειστή του, τον Rabirius Postumus.

Επίσης και στην εποχή μας, οι δανειστές μας και οι δυτικές Μεγάλες δυνάμεις δεν δίνουν καμία σημασία στις εκκλήσεις των κυβερνητών μας για βοήθεια, έναντι ενός λαού που βρίσκεται στα πρόθυρα της εξέγερσης, όπως ακριβώς ο Κάτωνας, ο οποίος υποδέχτηκε τον Αυλητή στο αποχωρητήριο του, προκειμένου να ακούσει τις προειδοποιήσεις του.

Επιπλέον, η προδοτική πολιτική των πολίτικων μας σε εθνικά θέματα (π.χ. το Μακεδονικό) και η προδοτική εξωτερική και οικονομική πολιτική αυτών μέσω μνημονίων, στρέφει πια ανοιχτά τον λαό εναντίον τους, με τον ίδιο τρόπο που η προδοτική πολιτική του Αυλητή σε Φοινίκη-Παλαιστίνη-Κύπρο, έστρεψε τον Αλεξανδρινό λαό εναντίον του.

 Και φυσικά, πιο πριν, είχαν υπάρξει μεταξύ των Ελλήνων πολίτικων, μεγάλες πολίτικες διαμάχες για την εξουσία, με πρωταγωνιστές αδίστακτους και διεφθαρμένους «πολίτικους ευνούχους», όπως π.χ. τον Ευάγγελο Βενιζέλο (https://alophx.blogspot.gr/2018/02/400-2018-update.html)), όπως εγινε με την Κλεοπάτρα και τον ευνούχο Ποθεινό μετά τον θάνατο του Αυλητή.

Τέλος, και στις μέρες μας, πολιτικοί, οι οποίοι στην αρχή προσπάθησαν να δείξουν ότι στρέφονται κατά των Μεγάλων δυτικών δυνάμεων (π.χ. ο Τσίπρας), συμμαχώντας τάχα με τους Ρώσους και τους Κινέζους, μόλις είδαν ότι το κόλπο τους δεν έπιασε, στράφηκαν άμεσα στην Δύση, και υποτάχτηκαν πλήρως και προδοτικά σε αυτή, όπως έκαναν και τα παιδιά του Αυλητή, όταν μετρά την ήττα του Πομπηίου που υποστήριζαν, επικράτησε ο Καίσαρας και έσπευσαν άμεσα να υποταχτούν σε αυτόν.

Από όλα τα παραπάνω, γίνεται εύκολα φανερό στον καθένα μας, ότι ο μπεκρής και διεφθαρμένος δωσίλογος βασιλιάς, ο Πτολεμαίος ο Αυλητής, θα μπορούσε άνετα να διαπρέψει και στις μέρες μας ως ένας «καταπληκτικός» Έλληνας προδότης πολιτικός.

Θα είναι άραγε αυτή η μοίρα της χώρα μας στην συνέχεια, δηλαδή να μας κυβερνούν πάντα διεφθαρμένοι και προδότες Έλληνες πολιτικοί, οι οποίοι θα παίρνουν την εξουσία με την βοήθεια των Μεγάλων δυνάμεων;

Στο χέρι μας είναι να αλλάξουμε την κατάσταση αυτή και να εκλέξουμε μια αξία ηγεσία, η οποία, έχοντας μάθει σωστά τα διδάγματα της ιστορίας θα μας βγάλει από την πολιτική και οικονομική εξάρτηση των ξένων και θα επαναφέρει το έθνος μας ξανά σε μια τροχιά πολιτισμικής, οικονομικής, όπως και συνάμα πολιτικής ακμής και αναγέννησης.

ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΚΡΑΤΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΟΙ ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΠΟΥ ΑΝΑΜΕΝΟΝΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ

ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΚΡΑΤΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΟΙ ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΠΟΥ ΑΝΑΜΕΝΟΝΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Ως γνωστόν, κατά την διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ελλάδα, εισήλθε σε αυτόν στο πλευρό των Συμμάχων (Μεγάλη Βρετάνια, Γαλλία, ΗΠΑ-Η Ρωσία, είχε αποχωρήσει από την συμμαχία αυτή, λίγο πριν την είσοδο της Ελλάδας στον πόλεμο, με την «βοήθεια» των Γερμανών-http://alophx.blogspot.gr/2017/09/siloviki-1999.html).

Κατά την διάρκεια του πολέμου αυτού, η Ελλάδα, σε συμμαχία με τις μεγάλες δυνάμεις, αλλά και πολλά ορθόδοξα κράτη των Βαλκάνιων (Σερβία, Μαυροβούνιο, Ρουμανία), πολέμησε έναντι σχεδόν όλων των προαιώνιων εχθρών της, τόσο στην Ανατολή (δηλαδή την Οθωμανική Αυτοκρατορία-Χαλιφάτο των Νεότουρκων υπό την διοίκηση του ανίσχυρου πια Σουλτανου-http://www.xorisorianews.gr/%CE%B7-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%83%CE%B5%CE%BB%CF%84%CE%B6%CE%BF%CF%8D%CE%BA%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B8%CF%89%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%8E%CE%BD/), όσο και στον Βορρά (έναντι των Γερμανών, των Αλβανών και των Βουλγάρων).

Η λήξη δε αυτού του Παγκοσμίου Πολέμου, βρήκε την Ελλάδα στο πλευρό των νικητών, υπό την ηγεσία του πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου, οπαδού της Μεγάλης Ιδέας του Ελληνικού Έθνους.

Η οποία φάνηκε ότι είχε σχεδόν πια πραγματοποιηθεί πλήρως, με την υπογραφή  της Συνθήκης  των Σέρβων το έτος 1920 και την δημιουργία της Ελλάδας των δυο Ηπείρων και των πέντε θαλασσών, μόλις 87 χρονιά μετά την ίδρυση του νέου Ελληνικού κράτους το 1833.

Όμως, εν μέσω της μεγάλης ευφορίας του Ελληνικού λαού για την απελευθέρωση των αλυτρώτων περιοχών του από την βάρβαρη Τούρκικη κατοχή, η οποία μόλις πριν από λίγα έτη είχε πραγματοποιήσει γενοκτονία έναντι των Ελλήνων της περιοχής (Ελλήνων Μικράς Ασίας, Ανατολικής Θράκης, Πόντου-http://www.triklopodia.gr/%CE%BF%CE%B9-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%89-%CE%B1%CF%80%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%B7-%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BF/), όπως επίσης και πολλών άλλων εθνοτήτων (Αρμένιοι, Ασσυροχαλδαίοι, Κούρδοι), πάντα με την βοήθεια των Γερμανών, άρχισαν τα προβλήματα.

Με την αποβίβαση του απελευθερωτή Ελληνικού στρατού στην Σμύρνη το 1920, οι Τούρκοι, υπό την ηγεσία του εθνικιστή στρατηγού Κεμάλ Αττατούρκ, άρχισαν την ίδια μέρα που αυτή πραγματοποιήθηκε, βίαιες προβοκατόρικες επιθέσεις, τόσο έναντι των Ελλήνων στρατιωτών και αμάχων, όσο ακόμα και έναντι των αόπλων Τούρκων συμπολιτών τους, για τις οποίες κατηγορούσαν τον Ελληνικό στρατό, σε μια προσπάθεια να τον σπιλώσουν ως δήθεν σφαγιαστή και καταπιεστή των μη Ελληνικών πληθυσμών.

Στις κινήσεις του αυτές, ο Κεμάλ, στηριζόταν άμεσα, καταρχάς από την Ιταλία, η οποία εποφθαλμιούσε την Μικρά Ασία από τους Έλληνες, την οποία χάρις στις διπλωματικές προσπάθειες του Έλληνα πρωθυπουργού, Ελευθέριου Βενιζέλου, δεν έλαβε με βάση την Συνθήκη των Σέρβων το 1920. Οπότε, οι Ιταλοί ενίσχυαν τον Κεμάλ, με την προοπτική να διώξουν τους Έλληνες από την περιοχή, με σκοπό να την «οικειοποιούν» οι ίδιοι.

Όμως, η προσπάθεια τους αυτή, πέτυχε μόνο εν μέρει, αφού σύντομα αποφάσισαν να εγκαταλείψουν πλήρως τις περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που είχαν καταλάβει μετρά το πέρας του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου (Αττάλεια) και να υπογράψουν ευνοϊκές για τους ιδίους οικονομικές συνθήκες με τους Τούρκους (εμπορικές και για πώληση όπλων).

[Τα ίδια ακριβώς έπραξαν στην συνέχεια και οι Γάλλοι, οι οποίοι επίσης εγκατάλειψαν πλήρως την περιοχή της Κιλικίας που είχαν καταλάβει από τους Οθωμανούς, μετά το πέρας του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ παράλληλα υπέγραψαν με αυτούς, ευνοϊκές για τους ιδίους οικονομικές συνθήκες ή συμβόλαια για  πώληση όπλων].

Εκτός όμως Από τους Ιταλούς, σημαντική βοήθεια στους εθνικιστές Τούρκους του Κεμάλ, έδωσαν και οι Σοβιετικοί, οι οποίοι, μόλις τρία έτη από την άνοδο τους στην εξουσία, προτίμησαν να στηρίξουν τους εθνοκτόνους Τούρκους, αντί των λαών που αυτοί εξολόθρευαν, πάρα τις διακηρύξεις τους για (δήθεν) υποστήριξη της ανεξαρτησίας των λαών.

Αντίθετα, λέγοντας ηθελημένα ψέματα, κατηγορούσαν τους Έλληνες ως δήθεν αποικιοκράτες, καταπιεστές και σφαγιαστές (ενώ οι Τούρκοι παρουσιαζόταν ως μαχητές της ελευθέριας έναντι καταπιεστών, μια προπαγάνδα, η οποία με ειρωνικό τρόπο συνέβη με τον ίδιο ακριβώς τρόπο για αυτούς στο Αφγανιστάν-http://alophx.blogspot.gr/2017/09/11092001-isis-13112015.html).

[Ενώ, για να προωθήσουν την άθλια προπαγάνδα τους εντός Ελλάδας, χρησιμοποίησαν ντόπια κομμουνιστικά στελέχη, τα οποία είτε λόγω αφέλειας (πιστεύοντας τα ψέματα των Σοβιετικών για δήθεν «Ελληνικό ιμπεριαλισμό»), και κυρίως λόγω της γνώσης ότι αν δεν υποστήριζαν τις Σοβιετικές απόψεις, οι Σοβιετικοί θα τους έκοβαν την χρηματοδότηση, αποφάσισαν να προδώσουν την χώρα τους.

Και φυσικά, να στηρίξουν όλα τα ψέματα που οι Σοβιετικοί επιστράτευσαν εναντίον της, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα γεωπολιτικά συμφέροντα τους, καθώς και τους Τούρκους συμμάχους τους (http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2018/01/blog-post_58.html, http://www.triklopodia.gr/apokalipsi-anaferoun-sovietika-arxeia-prodosia-kommouniston-dimiourgias-valkanikis-sinomospondias-8211-rolos-thesi-elladas/)].

Για ποιον όμως λόγο οι Σοβιετικοί στήριξαν τους Τούρκους; Η αλήθεια είναι, ότι η δικαιολογία  που προέβαλαν οι ίδιοι οι Σοβιετικοί, για την πρότερη συμμετοχή των Ελλήνων στην (αποικιοκρατική) εκστρατεία των Συμμάχων στην Ουκρανία, έναντι του Σοβιετικού καθεστώτος, το οποίο τότε ήταν δήθεν η επίσημη κυβέρνηση της χώρας (και δήθεν εκλεκτή του λαού της Ρωσίας), δεν είναι καθόλου πειστική.

Και αυτό, για τον λόγο ότι εκείνη την περίοδο, το Σοβιετικό καθεστώς, το οποίο είχε πάρει με πραξικόπημα, (χρηματοδοτούμενο μάλιστα από τους Γερμανούς, χωρίς την στήριξη φυσικά του Ρωσικού λαού-http://alophx.blogspot.gr/2017/09/siloviki-1999.html,http://www.dw.com/el/%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%BF-%CE%BA%CE%AC%CE%B9%CE%B6%CE%B5%CF%81-%CE%B2%CE%BF%CE%AE%CE%B8%CE%B7%CF%83%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BC%CF%80%CE%BF%CE%BB%CF%83%CE%B5%CE%B2%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%82/a-41260530), την εξουσία στην Αγιά Πετρούπολη και την Μόσχα, καθώς και στις γύρω από αυτές περιοχές, δεν είχε κανένα έρεισμα στον Σοβιετικό λαό.

Αντίθετα μάλιστα, με την πραξικοπηματική ανάληψη της εξουσίας στην Ρωσία από τους κομμουνιστές του Λένιν, άρχισε στην χώρα ένας βίαιος εμφύλιος, αφού τόσο οι ντόπιοι Ρώσοι, όσο και οι άλλες εθνότητες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, επαναστάτησαν εναντίον τους, ζητώντας είτε την πτώση τους, είτε την ανεξαρτησία τους.

Οπότε ευκολά γίνεται κατανοητό, ότι ούτε η νόμιμη κυβέρνηση του Ρωσικού λαού ήταν, ούτε οι εκλεκτοί του, ούτε φυσικά είχαν και την υποστήριξη της συντριπτικής πλειοψηφίας αυτού.

Αντίθετα, ήταν ένα πραξικοπηματικό καθεστώς, το οποίο καταπίεζε άγρια τους κάτοικους της Ρωσίας και είχε προδώσει την χώρα του και τα συμφέροντα της στην ξένη δύναμη που το είχε βοηθήσει να καταλάβει την εξουσία (την Γερμάνια).

Παραδίδοντας της μάλιστα στην συνέχεια, μέσω της κατάπτυστης για την Ρωσία, Συνθήκης του Μπρεστ-Λιτόφσκ (http://alophx.blogspot.gr/2017/09/siloviki-1999.html), πολλά εδάφη και πλουτοπαραγωγικούς πόρους της χώρας αυτής, χωρίς φυσικά να ρωτηθούν ποτέ οι πολίτες για αυτό.

Επίσης, οι μπολσεβίκοι, όπως και ο Τσάρος πριν από αυτούς, δεν ήθελε η Κων/λη και τα Στενά να πέσουν στα χέρια των Ελλήνων, αλλά να τα καταλάβουν όλα αυτοί για λογαριασμό  της ΕΣΣΔ και να τα ελέγχουν ολοκληρωτικά.

[Το γεγονός ότι το καθεστώς αυτό, επικράτησε στον εμφύλιο πόλεμο στην συνέχεια, δεν οφειλόταν στην στήριξη του λαού, αλλά αρχικά κυρίως στα χρήματα των Γερμανών υποστηρικτών τους.

Και στην συνέχεια, όταν καταλήφθηκε από τους κομμουνιστές η Μόσχα και η Αγιά Πετρούπολη (στις οποίες βρισκόταν όλες οι πολεμικές βιομηχανίες της Ρωσίας, ενώ οι εχθροί τους στα εδάφη τους δεν είχαν εργοστάσια για όπλα), αλλά και οι γύρω από αυτήν πετρελαιοπηγές της Κεντρικής Ασίας και του Καυκάσου, τα έσοδα των μπολσεβίκων, αυξήθηκαν σημαντικά (μαζί με τα πλούσια ορυχεία των περιοχών αυτών).

Το ίδιο βοήθησε αυτούς η κατοχή του χρυσού της πρότερης από αυτούς Ρωσικής κυβέρνησης, όπως και η πώληση σημαντικού μέρους της κρατικής εξουσίας στην μαύρη αγορά (http://alophx.blogspot.gr/2017/11/blog-post.html).

Οι δε αξιωματικοί των Σοβιετικών, ήταν πρώην Τσαρικοί αξιωματικοί, των οποίων τις οικογένειες είχαν απαγάγει οι αδίστακτοι οπαδοί του Λένιν, και τους εκβίαζαν πως αν δεν πολέμαγαν για αυτούς, θα τις δολοφονούσαν.

Όλα αυτά τα έσοδα, βοήθησαν τους μπολσεβίκους να πληρώνουν τους μισθοφόρους κατ’ ουσία στρατιώτες τους και μέσω της ισχύς των όπλων, να κρατούν «μονιμά μαντρωμένο» υπό την τυραννική εξουσία τους τον Ρωσικό λαό.

Έτσι, όταν έπεσαν οι Γερμανοί σύμμαχοι και χρηματοδότες των Ρώσων, αμέσως μετά την λήξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, αυτοί είχαν πια όλη την απαραίτητη «οικονομική ευμάρεια», προκειμένου να πορευτούν αυτόνομα, αν και η συνεργασία των Σοβιετικών και των Γερμανών, συνεχίστηκε απτόητη μέχρι και την εισβολή των Γερμανών στην ΕΣΣΔ, τόσο με τα γερμανικά δημοκρατικά καθεστώτα, όσο και με το ναζιστικό καθεστώς (http://alophx.blogspot.gr/2017/11/blog-post.html)].

Στην ουσία, οι Σοβιετικοί, υποστήριξαν τον Κεμάλ, τόσο επειδή ήθελαν και αυτοί να του πουλήσουν όπλα και να λάβουν ευνοϊκές οικονομικές συμφωνίες από αυτόν, όσο κυρίως προκειμένου να καταφέρουν να κάνουν την Τουρκία να συμμαχήσει με αυτούς κατά των δυτικών και μέσω αυτής, να καταφέρουν να επεκτείνουν σημαντικά την επιρροή τους και στα πετρελαιαγωγικά κράτη της Μέσης Ανατολής.

Φυσικά, αυτό ήταν κάτι που δεν μπορούσαν να παραδεχτούν δημοσιά, οπότε επιστράτευσαν την προπαγάνδα για τους δήθεν «αποικιοκράτες και ιμπεριαλιστές Έλληνες».

Κάτι που φυσικά ήταν ψέμα, αφού από την μια, ούτε αυτοί ήταν η νόμιμη κυβέρνηση της χώρας (αντίθετα μάλιστα, η προηγουμένη από τους μπολσεβίκους και πραγματικά νομική είχε καλέσει τους Συμμάχους).

Και επίσης, οι Έλληνες δεν πήγαν στην Ουκρανία για να πολεμήσουν τον Ρωσικό λαό ή να καταλάβουν εδάφη, αλλά γιατί μόνο αν λάμβαναν μέρος στον πόλεμο εκεί θα αφήναν την Ελλάδα να απελευθερώσει την σκλαβωμένη στους Τούρκους Ελληνική Μικρά Ασία.

[Το κατά ποσόν δε, τους ήταν σεβαστή για τους μπολσεβίκους η γνώμμη του λαού, αποδείχτηκε στις εκλογές που επιτράπηκε να γίνουν από αυτούς, αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας από αυτούς για την νέα Εθνοσυνέλευση της χώρας (το έτος 1917).

Σε αυτές, πήραν μόνο το 25% των ψήφων, ενώ οι αντίπαλοι τους εσέροι, το 45%. Και αμέσως με το που ανακοινωθήκαν τα αποτελέσματα αυτά, εισέβαλαν με στρατιώτες τους στην συνέλευση και την κατήργησαν, ενώ στην χώρα αυτή, δεν ξανάγιναν ελεύθερες εκλογές για τα υπόλοιπα 72 χρονιά, ως την πτώση της ΕΣΣΔ].

Από τους υπολοίπους συμμάχους, οι μεν ΗΠΑ, κρατούσαν φιλοτουρκική στάση (με λαμπρή εξαίρεση φυσικά του προξένου των ΗΠΑ στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, Τζωρτζ Χόρτον- https://www.pentapostagma.gr/2018/03/%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%B2%CE%AF.html), ενώ οι Βρετανοί, στήριζαν την Ελλάδα (με τα λογία μονάχα όμως και όχι πολεμικά ή οικονομικά).

Και αυτό, γιατί πίστευαν ότι με διαλυμένη Τουρκία, θα μπορούσαν να ελέγχουν ευκολότερα τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής, ενώ αν αυτή έφερνε αντιρρήσεις, θα μπορούσαν να την πιέσουν στρατιωτικά μέσω των κρατών που ήθελαν να δημιουργήσουν (Μεγάλη Ελλάδα, δημοκρατία Πόντου-Αρμενίας και Κουρδιστάν), προκειμένου να υποταχτεί αυτή στις απαιτήσεις τους.

Ουσιαστικά, η Ελλάδα, θα έπαιζε τον ρολό του προπυργίου της Δύσης στην περιοχή αυτή (όπως κάνει σήμερα το Ισραήλ στην περιοχή της Μέσης Ανατολής), μαζί με τα κράτη του Πόντου-Αρμενίας, καθώς και του Κουρδιστάν, τα οποία προβλεπόταν να δημιουργηθούν μέσω της Συνθήκης των Σεβρών κατά το έτος 1920 (http://www.triklopodia.gr/%CE%BF-%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%83-%CE%B4%CE%B9%CF%87%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%83-%CF%84%CE%BF%CF%85-1914-1917-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BD/).

[Όμως, εκείνη την εποχή, δυστυχώς ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας, είχε την ατυχία να διοικείται από έναν προδότη πολιτικό, τον μισέλληνα, φιλότουρκοι, κομπλεξικό και Χρηστομάνο, Αριστείδη Στεργιάδη (http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2014/06/blog-post_6596.html,http://elldiktyo.blogspot.gr/2014/08/aristides.stergiades.html), ο οποίος ήταν προσωπικός φίλος του Βενιζέλου, παντελώς αυταρχικός αλαζόνας και πάντα μεροληπτούσε υπερ. των Τούρκων.

Ο πολίτικος αυτός, ο οποίος είχε τόσο την στήριξη του Ελευθέριου Βενιζέλου, αλλά και της φιλοβασιλικής κυβέρνησης που διαδέχθηκε την δική του, ήταν ο πρώτος που εγκατέλειψε αμέσως μετρά την ήττα στο Σαγγάριο το 1921 την περιοχή της Σμύρνης, εγκαταλείποντας τον ντόπιο πληθυσμό στην τύχη του, προλαβαίνοντας όμως πρώτα να σπείρει τον πανικό εν μέσω του άμαχου πληθυσμού.

Και ως γνήσιος απατεώνας, το έσκασε άμεσα στο Παρίσι, όπου και έμεινε ως τον θάνατο του, αρνούμενος να γυρίσει στην Ελλάδα και να λογοδοτήσει για τα εγκλήματα του, ξέροντας ότι ο λαός θα τον λύντσαρε.

Αντίθετα μάλιστα, όπως ακριβώς συμβαίνει και στις μέρες μας με τους πολίτικους μας, όταν αυτοί έχουν εφαρμόσει προδοτικές πολίτικες για την χώρα, ισχυρίζονταν πως αυτός έπραξε τα πάντα σωστά, από «το μεγάλο πατριωτικό του καθήκον», πως τον είχαν παρεξηγήσει, αλλά και πως για όλα έφταιγαν οι πολιτικοί του αντίπαλοι.

Αντίθετα, οι μεγάλοι Εκκλησιαστικοί ηγέτες που κατηγορούσε, όπως ο Χρυσόστομος Σμύρνης, αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν το ποίμνιο τους όταν είχαν την ευκαιρία και προτίμησαν να συμπάσχουν μαζί του και να το βοηθήσουν, ενώ στο τέλος βασανίστηκαν και λιντσαρίστηκαν από τον βάρβαρο Τουρκικό όχλο].

Παρόλα αυτά, όπως όλοι γνωρίζουμε, δυστυχώς για την πατρίδα μας, η Μικρασιατική Εκστρατεία που ξεκίνησε επί κυβέρνησης Ελευθέριου Βενιζέλου και συνεχίστηκε μετά από την φιλοβασιλική κυβέρνηση, οδήγησε τελικά στην Μικρασιατική καταστροφή, στο κάψιμο της Σμύρνης, στην γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, καθώς και στην τεράστια εισροή προσφυγών στα εδάφη της κυρίως Ελλάδας.

[Με την “ευγενική χορηγία πάντα και βοήθεια”, τόσο των δυτικών, όσο και των Ρώσων δήθεν “συμμάχων” μας].

Αποτέλεσμα αυτής φρικτής καταστροφής ήταν ο ξεριζωμός του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας και του Πόντου, ο οποίος υπήρχε στις περιοχές αυτές, για εάν διάστημα σχεδόν τριών  χιλιετιών από τον καιρό του Α’ και Β’ Ελληνικού αποικισμού.

Στις μέρες μας, μια σχεδόν παρεμφερής κατάσταση, επικρατεί στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και του Ισραήλ, του οποίου η σύγχρονη ιστορία, παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με αυτή της σύγχρονης Ελλάδας.

Έτσι, οι ομοιότητες μεταξύ των δυο αυτών κρατών είναι οι εξής:

Η Ελλάδα, ιδρύθηκε ως κράτος το έτος 1833, με την υποστήριξη τόσο των δυτικών δυνάμεων (Αγγλία, Γαλλία) και των Ρώσων, και πάρα τις αντιδράσεις των Γερμανών (Πρώσων, Αυστριακών), υστέρα από έναν βίαιο πόλεμο ανεξαρτησίας, πολεμώντας τους Τούρκους και τους Άραβες, οι οποίοι είχαν προκαλέσει πολλά Ολοκαυτώματα σφαγών στην Ελλάδα έναντι του απλού λαού.

Και το Ισραήλ,  ιδρύθηκε ως κράτος το έτος 1948, με την υποστήριξη τόσο των δυτικών δυνάμεων (Αγγλία, Γαλλία, ΗΠΑ) και των Σοβιετικών, και πάρα τις αντιδράσεις των Αράβων), υστέρα από έναν βίαιο πόλεμο ανεξαρτησίας, πολεμώντας τους Άραβες, ενώ πιο πριν, οι Ναζί,  είχαν προκαλέσει το Ολοκαύτωμα έναντι των Ισραηλινών.

Η Ελλάδα, πολέμησε μετά την απελευθέρωση της με τους Τούρκους σε πολλούς πολέμους, οι περισσότεροι εκ των οποίων ήταν νικηφόροι, για την ίδια (http://alophx.blogspot.gr/2017/09/blog-post_69.html).

Αντίστοιχα και το Ισραήλ, πολέμησε μετά την ανεξαρτησία του, με τους Άραβες σε πολλούς πολέμους, οι περισσότεροι εκ των οποίων ήταν νικηφόροι, για το ίδιο (http://alophx.blogspot.gr/2017/07/blog-post_68.html).

Η Ελλάδα, θριάμβευσε μετά την λήξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου (μόλις 85 χρόνια μετά την ίδρυση της ως κράτος), από τον οποίο διαλύθηκε ο μεγάλος της εχθρός, η Οθωμανική Αυτοκρατορία και το Χαλιφάτο των Τούρκων Σουλτάνων, ενώ και οι υπόλοιποι εχθροί της στα Βαλκάνια, ηττήθηκαν πλήρως (Βουλγάροι, Αλβανοί).

Και το Ισραήλ, θριάμβευσε μετά την λήξη του πολέμου στην Μέση Ανατολή κατά του ισλαμισμού, (μόλις 70 χρόνια μετά την ίδρυση του ως κράτος), από τον οποίο διαλυθήκαν οι μεγάλοι της εχθροί, οι Άραβες (π.χ. Ιράκ, Συρία, Λιβύη, Υεμένη κ.λ.π.) από πολλούς εμφυλίους πολέμους και τις δήθεν «Αραβικές εξεγέρσεις» (http://www.freepen.gr/2018/01/80.html), καθώς και το Χαλιφάτο του ISIS.

Η Ελλάδα, θριάμβευσε στις Σέβρες, υπό την ηγεσία του πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου, ο οποίος ήταν οπαδός της Μεγάλης Ιδέας.

Αντίστοιχα, το Ισραήλ θριάμβευσε στον πόλεμο αυτόν, υπό την ηγεσία του Σαρόν παλαιότερα και τώρα του Νετανιάχου.

Η Ελλάδα κατηγορήθηκε αναληθώς ως αποικιοκρατική δύναμη, καθώς και πως τάχα διέπραττε σφαγές μουσουλμάνων στην Μικρά Ασία, ενώ τις περισσότερες από αυτές στην πραγματικότητα, τις διέπρατταν οι φανατικοί ισλαμιστές-εθνικιστές Τούρκοι του Κεμάλ, προκειμένου να κατηγορήσουν προβοκατόρικα τους Έλληνες για αυτές.

Το Ισραήλ, κατηγορήθηκε ορθώς ως αποικιοκρατική δύναμη, καθώς και για ότι διέπραττε σφαγές μουσουλμάνων στην Παλαιστίνη, αν και αρκετές από αυτές, τις διέπρατταν επίσης οι φανατικοί ισλαμιστές-εθνικιστές της Χαμάς, και κατηγορήσουν προβοκατόρικα τους Ισραηλινούς και για αυτές.

Η Ελλάδα, στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αντιμετώπισε μαζί με τους υπολοίπους συμμάχους της Αντάντ, την παγκόσμια τζιχάντ, την οποία έχει ανακηρύξει ο Τούρκος Χαλίφης (http://alophx.blogspot.gr/2016/09/v-behaviorurldefaultvmlo_0.html).

Το Ισραήλ, στον πόλεμο κατά του ισλαμισμού, αντιμετώπισε μαζί με τους υπολοίπους δυτικούς συμμάχους του, την παγκόσμια τζιχάντ, την οποία έχει ανακηρύξει ο Χαλίφης του ISIS, καθώς και Μπιν Λάντεν πριν από αυτόν.

Η Ελλάδα, είχε μετά τις Σέβρες αρχικά την υποστήριξη των δυτικών συμμάχων της (Άγγλων, Γάλλων, ΗΠΑ) οι οποίοι όμως στήριζαν την Ελλάδα με τα λογία μονάχα και όχι πολεμικά ή οικονομικά.

Και αυτό, γιατί πίστευαν ότι με μια διαλυμένη Τουρκία, θα μπορούσαν να ελέγχουν ευκολότερα τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής, ενώ αν αυτή έφερνε αντιρρήσεις, θα μπορούσαν να την πιέσουν στρατιωτικά μέσω των κρατών που ήθελαν να δημιουργήσουν (Μεγάλη Ελλάδα, δημοκρατία Πόντου-Αρμενίας και Κουρδιστάν), προκειμένου να υποταχτεί αυτή στις απαιτήσεις τους.

Ουσιαστικά, η Ελλάδα, θα έπαιζε τον ρολό του προπυργίου της Δύσης στην περιοχή αυτή (όπως κάνει σήμερα το Ισραήλ στην περιοχή της Μέσης Ανατολής), μαζί με τα κράτη του Πόντου-Αρμενίας, καθώς και του Κουρδιστάν, τα οποία προβλεπόταν να δημιουργηθούν μέσω της Συνθήκης των Σεβρών το 1920 (http://alophx.blogspot.gr/2017/09/blog-post_8.html).

Και το Ισραήλ, έχει στις μέρες μας, την υποστήριξη των δυτικών συμμάχων της (Άγγλων, Γάλλων, ΗΠΑ) οι οποίοι όμως στο στηρίζουν, όχι μόνο με τα λογία μονάχα, αλλά συνάμα και  πολεμικά ή οικονομικά.

Και αυτό, γιατί πιστεύουν ότι με μια διαλυμένη Μέση Ανατολή, θα μπορούν να ελέγχουν ευκολότερα τα πετρέλαια της περιοχής, ενώ αν κάποιο κράτος τους φέρει αντιρρήσεις,  μπορούν να το πιέσουν στρατιωτικά μέσω του Ισραήλ, καθώς και των κρατών που θέλουν να δημιουργήσουν στην περιοχή (π.χ. Κουρδιστάν- http://www.triklopodia.gr/%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%83-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B9%CF%83%CF%81%CE%B1%CE%B7%CE%BB-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BC%CE%B5%CF%83%CE%B7-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%B7/), προκειμένου αυτό να υποταχτεί σε αυτούς.

Ουσιαστικά, το Ισραήλ, παίζει τον ρολό του προπυργίου της Δύσης στην περιοχή αυτή, μαζί με το κράτος του Κουρδιστάν, τα οποίο προβλέπεται να δημιουργηθεί σύντομα στην Μέση Ανατολή.

Η Ελλάδα, εκτός από τους Τούρκους, είχε επίσης να αντιμετωπίσει και τον κρυφό πόλεμο των πρώην συμμάχων της, των Ρώσων, οι οποίοι εξόπλιζαν και στήριζαν τον Κεμάλ (όπως έκαναν φυσικά και οι δυτικοί).

Και το Ισραήλ, έχει επίσης να αντιμετωπίσει και τον κρυφό πόλεμο των πρώην συμμάχων του, των Ρώσων, οι οποίοι εξοπλίζουν και στηρίζουν τους εχθρούς της (τον Άσαντ στην Συρία, το θεοκρατικό Ιράν, καθώς και την Χεσμπολάχ στον Λίβανο- http://alophx.blogspot.gr/2018/01/blog-post_95.html, http://alophx.blogspot.gr/2017/11/blog-post_17.html).

Στην Ευρώπη, τότε όπως και τώρα, επικρατούσε έναντι της Ελλάδας, μεγάλος ανθελληνισμός.

Στην Ευρώπη, τότε όπως και τώρα, επικρατούσε έναντι του Ισραήλ Ελλάδας, μεγάλος αντισημιτισμός.

Στην Ελλάδα, υπήρχαν τότε, πολιτικά κόμματα, τα οποία προδίδαν την χώρα τους, αρνούνταν την στράτευση και έκαναν τα πάντα για την ήττα και καταστροφή της, εξυπηρετώντας ξένα συμφέροντα (π.χ. το ΚΚΕ για την ΕΣΣΔ).

Στο Ισραήλ, υπάρχουν σήμερα, θρησκευτικά κόμματα και παρατάξεις, τα οποία προδίδουν την χώρα τους, αρνούνται την στράτευση και κάνουν τα πάντα για την ήττα και καταστροφή της, εξυπηρετώντας ξένα συμφέροντα (π.χ. οι λεγόμενοι «Ορθόδοξοι Εβραίοι»).

Τότε, οι Γερμανοί, ηττήθηκαν στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και στην Ρωσία, πήραν πραξικοπηματικά οι μπολσεβίκοι την εξουσία στην χώρα αυτή.

Σήμερα, οι Γερμανοί, φαίνεται ότι έχουν ηττηθεί στον πόλεμο για τους αγωγούς, ενώ στην Ρωσία, οι σιλοβίκι, πήραν πραξικοπηματικά λίγα χρονιά πριν (http://alophx.blogspot.gr/2017/09/siloviki-1999.html), την εξουσία στην χώρα αυτή.

[Και ο εκπρόσωπος τους ο Πούτιν, δεν προβλέπεται να την χάσει σύντομα, εκτός και αν η Ρωσία, υποστεί μελλοντικά μια ήττα ανάλογη με αυτή του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου επί εξουσίας του.

Και στην χώρα αυτή, σε μια τέτοια περίπτωση, αναμένεται να επικρατήσει μεγάλη οργή και εκδηλωθεί επανάσταση (αυθόρμητη ή χρηματοδοτουμένη από το εξωτερικό σαν των μπολσεβίκων) ή πραξικόπημα των στρατηγών και ο Πούτιν πέσει με την βία και πολύ αίμα.

Και όπως στον ρωσικό εμφύλιο που ξεκίνησε μετά το πραξικόπημα των μπολσεβίκων το 1917, ακολούθησε η εισβολή των δυτικών και των Ιαπώνων στην Ρωσία, έτσι και σε έναν νέο ενδεχόμενο εμφύλιο ή πραξικόπημα στην Ρωσία, μπορεί να ακολουθήσει εισβολή των δυτικών και των Ιαπώνων ή ακόμα και των Κινέζων στην Ρωσία (http://alophx.blogspot.gr/2017/09/blog-post_20.html).

Και σε μια τραγική επανάληψη της ιστορίας, να ακολουθήσει η καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του Ισραήλ από την Τρίτη Ρώμη, την Ρωσία, κατά τον τρόπο που οι δυνάμεις της Πρώτης Ρώμης, κατέστρεψαν το Ισραήλ επί Τίτου το 70 μ.Χ. (http://www.triklopodia.gr/%CE%BF%CE%B9-%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B5%CF%83-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BB%CE%BF%CE%B9-%CE%B2%CE%B9%CE%BF%CE%B9-%CF%84/)].

Και σε περίπτωση που στις μέρες μας το Ισραήλ, μπορεί να υποστεί εάν νέο Ολοκαύτωμα, εξαιτίας της βάρβαρης και σχεδόν γενοκτονικής πολιτικής που ασκεί έναντι των Παλαιστίνιων, η οποία ελάχιστα διαφέρει από την πολιτική που εφάρμοσαν έναντι των Εβραίων και των λαών της Ευρώπης οι Ναζί.

[Αλλά καταστροφή έναντι του Ισραήλ, το οποίο υπερεξοπλίζεται (όπως και πολλές άλλες παγκόσμιες δυνάμεις-https://www.analystsforchange.org/2018/05/sirpi-1739-2017-11.html), μπορεί να συμβεί και από άλλες αίτιες, 70 μόλις έτη μετά την ίδρυση του.

π.χ. μέσω χτυπημάτων από πυραύλους, συμβατικούς ή ακόμα και πυρηνικούς, από πλευράς Ιράν, Λιβανού ή Συρίας (http://www.triklopodia.gr/%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BC%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%83%CF%85%CF%81%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%BC%CE%B5-%CF%83%CF%84%CF%8C%CF%87%CE%BF-%CF%84%CE%BF-%CE%B3%CE%BA%CE%BF%CE%BB/#) ή μια μαζική στρατιωτική εισβολή στα εδάφη του από τους Άραβες εχθρούς του.

Κάτι που μπορεί να συμβεί, αν το Ισραήλ καταστρέψει τα ιερά των μουσουλμάνων στην Ιερουσαλήμ, για να φτιάξει τον τρίτο ναό του Σολομώντα (http://www.triklopodia.gr/%CF%84%CE%B1-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B1-%CF%83%CF%87%CE%B5%CE%B4%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B9%CF%83%CF%81%CE%B1%CE%B7%CE%BB-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7/), στην προσπάθεια του να δημιουργήσει το μεγάλο Ισραήλ του Σιωνισμού, ενώνοντας όλους τους μουσουλμάνους εχθρούς του και προκαλώντας παγκόσμια τζιχάντ και θρησκευτικό πόλεμο εναντίον του.

Επίσης, δεν είναι απίθανη και  μια εισβολή ακόμα και των Ρώσων ή των Κινέζων στην Μέση Ανατολή, προκειμένου να καταλάβουν τα πετρέλαια της, αλλά και για να βοηθήσουν τους μουσουλμάνους συμμάχους τους έναντι του Ισραήλ].

Και σε μια τέτοια περίπτωση, το Ισραήλ, εν αντιθέσει με τους Έλληνες της Μικράς Ασίας, δεν έχει κάποιο κράτος-καταφύγιο για να κατευθυνθεί. Αντίθετα, πίσω του έχει μόνο την θάλασσα, κάτι που σημαίνει, ότι αν το κράτος αυτό, αντιμετωπίσει ξανά την απειλή αφανισμού, το πιθανότερο είναι να επιλέξει την επιλογή «Σαμψών».

Σύμφωνα δε με την επιλογή αυτή, ισχύει το δόγμα: «Αποθανέτω η ψυχή μου μετρά των αλλοφύλων», και το Ισραήλ τότε, θα ρίξει πυρηνικά σε όλους τους εχθρούς του, ιδίως στους Άραβες-Ιρανούς και τις πετρελαιοπηγές τους και ανατινάζοντας κυριολεκτικά την περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Οπότε, όπως ευκολά καταλαβαίνει κάνεις, σε μια τέτοια περίπτωση, η καταστροφή δεν θα συμβεί τοπικά και μόνο σε μια ηττημένη χώρα (π.χ. σαν την Ελλάδα στην Μικρασιατική καταστροφή), αλλά θα έχει σχεδόν παγκόσμια εμβέλεια.

Για αυτό θα πρέπει να λάβουμε όλα τα απαραίτητα μέτρα ως κράτος, προκειμένου να αποφύγουμε τόσο δυσάρεστες καταστάσεις, διδασκόμενοι από το παρελθόν μας και να θυμόμαστε πάντα τα ρητά που λένε ότι: «Η ιστορία γράφεται πάντα από τους νικητές» αλλά και «η επανάληψη είναι η μητέρα των σπουδών» (http://corfiatiko.blogspot.gr/2018/05/t-1843.html).

ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΡΥΚΤΟΥΣ ΠΟΡΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ

ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΡΥΚΤΟΥΣ ΠΟΡΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Ως γνωστόν, σε πολλά κράτη του τρίτου κόσμου, ιδίως στις Ηπείρους της Αφρικής και της Ασίας, έλαβαν κατά καιρούς χώρα, πολλοί αιματηροί πόλεμοι, οι οποίοι εκτός των μεγάλων φυλετικών, εθνικών και θρησκευτικών διαφορών των κατοίκων τους, συνέβησαν επίσης και για την κατοχή του πλούτου και των πρώτων υλών των περιοχών αυτών.

Οι πόλεμοι αυτοί, κορυφωθήκαν τους τρεις τελευταίους αιώνες, ξεκινώντας από την αρχή του νεότερου ιμπεριαλισμού και αποικιοκρατίας τον 19^ο αιώνα στην Αφρική και συνεχίζονται αμείωτοι ως τις μέρες μας, προκαλώντας στο διάβα τους πολλές υλικές καταστροφές, δυστυχία, ερείπια, καθώς και εκατομμύρια θυμάτων.

[Πιο γνωστοί βέβαια στις μέρες μας, είναι οι πόλεμοι, για τους οποίους ακούγονται πάρα πολλά στις μέρες μας, όπως π.χ. οι πόλεμοι στο Ιράκ, την Συρία, την Λιβύη, ή το Αφγανιστάν, τους οποίους ξεκίνησαν οι Μεγάλες δυνάμεις, με σκοπό τον έλεγχο του πετρελαίου, του φυσικού αερίου, του χρυσού ή των αγωγών που μπορούν να διατρέξουν αυτές μελλοντικά, εκτός των άλλων.

Όμως, παράλληλα με όλους αυτούς τους πολέμους, που λαμβάνουν τεράστια δημοσιότητα, λαβαίνουν στις μέρες μας χώρα και πιο «αθόρυβοι πόλεμοι», των οποίων το διακύδευμα πολλές φορές, είναι εξίσου σημαντικό με τους προηγουμένους].

Μια από τις χώρες αυτές, είναι το Μαρόκο. Η χώρα αυτή, το έτος 1975, αμέσως μετά την αποχώρηση των Ισπανών από την περιοχή, κατέλαβε την περιοχή της Δυτικής Σαχάρας, στην οποία και κατοικούν σχεδόν 400.000 ψυχές (https://www.tribune.gr/blog/news/article/290912/agnosto-diplomatiko-skaki-polisario-sti-dit-sachara-ke-ellada.html).

Εκεί, καταπίεσε αγρία τον ντόπιο πληθυσμό και προσπάθησε μάλιστα να αποικίσει την περιοχή, διώχνοντας τους ντόπιους. Συνέπεια αυτών των πράξεων της κυβέρνησης του Μαρόκου, ήταν να επαναστατήσουν οι κάτοικοι της Δυτικής Σαχάρας, σχηματίζοντας το Απελευθερωτικό Μέτωπο Πολισάριο, με στόχο την ανεξαρτησία της περιοχής.

[Τους αντάρτες του Πολισάριο, υποστήριξε κυβέρνηση της Αλγερίας, η Λιβύη του Κανταΐφι, το Μάλι και το Τσαντ, ενώ το Μαρόκο, κυρίως οι δυτικές χώρες].

Οι πολεμικές συγκρούσεις, οι οποίες κράτησαν πολλές δεκαετίες, με εναλλασσόμενες φάσεις, αλλά στο τέλος, υπογράφηκε κατάπαυση του πυρός, με η αποστολή στρατιωτών του ΟΗΕ, ενώ το 1991, η περιοχή χωρίστηκε σε δυο τμήματα, τα οποία στις μέρες μας, χωρίζονται από ένα τείχος, μήκους σχεδόν 2.700 χιλιομέτρων.

Όμως για ποιον λόγο ξεκίνησε ο πόλεμος αυτό; Η αίτια ήταν η ύπαρξη πολλών κοιτασμάτων πετρελαίου, καθώς και ορυχείων χαλκού, χρυσού και φωσφόρου στην περιοχή της Δυτικής Σαχάρας, τα οποία ήθελε να πάρει υπό την κατοχή του το Μαρόκο.

Για παρεμφερείς λόγους, έγινε και ο πρόσφατος πόλεμος στο Μάλι (http://www.triklopodia.gr/%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B4%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B1-%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B5-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84/), στον οποίο αναδείχθηκαν οι Τουαρέγκ.

Στην περιοχή αυτή, υπάρχουν τεράστια κοιτάσματα χρυσό και ουράνιου, ενώ μέσω των ορυχείων της, η χώρα αυτή, βρίσκεται στην τρίτη θέση σε παραγωγή χρυσού από όλες τις Αφρικάνικες χώρες (https://parents.org.gr/forum/topic/15009-i-katara-toy-oryktou-ploutoy-stin-afriki/).

Στην Αλγερία, τόσο ο πόλεμος της Ανεξαρτησίας υπό τον Μπέλα, τα πραξικοπήματα που ακλούθησαν, όσο και ο εμφύλιος του 1991-1997, προήλθαν, λόγω της ύπαρξης τεράστιων κοιτασμάτων πετρελαίου στην χώρα αυτή, καθώς και για τον έλεγχο των αγωγών πετρελαίου που περνούν από τα εδάφη της (http://www.triklopodia.gr/%CE%BF%CE%B9-%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%B9-%CF%83%CF%87%CE%B5%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B6%CE%BF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CE%B9-%CE%B5%CE%BD%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B5%CE%B9/).

Στο Κονγκό, τα έτη 1998 μέχρις και 2008 (πάρα την ειρηνευτική συμφωνία του 2003), διεξήχθη ο δεύτερος πόλεμος του Κονγκό, ο όποιος, όπως και ο πρώτος της Ανεξαρτησίας, είχε εκατομμύρια θυμάτων, ενώ και οι υλικές καταστροφές που προκλήθηκαν από αυτόν, ήταν αμέτρητες.

Ο πόλεμος αυτός, ήταν η πλέον βάρβαρη σύγκρουση στην νεότερη ιστορίας της Αφρικής, στην οποία συμμετείχαν συνολικά εννέα χώρες της Ηπείρου αυτής, ενώ τα συνολικά θύματα, ανήλθαν σε πέντε εκατομμύρια νεκρούς.

Ο πόλεμος, διεξήχθη από τις διάφορες εχθρικές μεταξύ τους πολιτικές παρατάξεις της χώρας, οι οποίες προσπαθούσαν να ελέγξουν την εξουσία της χώρας (οι κυβερνητικοί του Καμπίλα να την διατηρήσουν δικτατορικά και οι επαναστάτες να την καταλάβουν πραξικοπηματικά).

[Φυσικά, ήταν και ένας έντονα αυτονομιστικός πόλεμος των άνω των 250 φυλών της χώρας που ήθελαν ανεξαρτησία και η χώρα αυτή, παρέμεινε ενωμένη, μόνο χάρις στην θέληση των Μεγάλων δυνάμεων οι οποίες θα έλεγχαν πιο εύκολα ένα κράτος και τον πλούτο του, πάρα πολλά και αντιμαχόμενα μεταξύ τους (όπως π.χ. κάνουν με τα Σκόπια σήμερα)].

Η κάθε πλευρά στον πόλεμο αυτό, υποστηρίχθηκε από τα γειτονικά κράτη της Αφρικής και μη (π.χ. Ζιμπάμπουε, Βόρεια Κορέα), όσο και από τις Μεγάλες δυνάμεις (π.χ. ΗΠΑ, Κίνα, ΕΕ), στην προσπάθεια αυτών να επωφεληθούν από τον εμφύλιο αυτό πόλεμο, προκειμένου να προωθήσουν τα συμφέροντα τους στην χώρα αυτή (http://pass-world.gr/congo-gia-ti-bia-twn-metalleumatwn-kai-tin-pagkosmia-siwpi/).

Έτσι, για αντάλλαγμα για τον στρατιωτικό οπλισμό, τα δάνεια και την πολιτική υποστήριξη που παρείχαν οι χώρες αυτές στην κυβέρνηση Καμπίλα, πήραν την συνεκμετάλλευση των πλουσίων ορυκτών πόρων της χώρας.

Οι οποίοι δεν ήταν καθόλου ευκαταφρόνητοι, μιας και το Κονγκό, διαθέτει συνολικά κοιτάσματα συνολικής αξίας τριών τρις δολαρίων σε πετρέλαιο, χρυσό, διαμάντια, λίθοι, βόριο (δυο εκατομμύρια τόνοι), μάρμαρο (δέκα εκατομμύρια τόνοι), ασβεστώσει βραχώδη πετρώματα (σαράντα εκατομμύρια τόνοι), ουράνιο (5.000 τόνοι) καθώς και σε πολύτιμες σπάνιες γαίες (που είναι απαραίτητες για πολλές τεχνολογίες σήμερα).

Για τους ίδιους ακριβώς λόγους, συνέβη και ο πόλεμος της Ανεξαρτησίας της χώρας αυτής, με την άμεση εμπλοκή των ΗΠΑ, της ΕΣΣΔ, του Βελγίου και της Κίνας, με σκοπό τον έλεγχο του ορυκτού πλούτου της χώρας αυτής.

[Επίσης και στην Βόρεια Κορέα, για την οποία λέγεται ότι μπορεί σύντομα να ξεκινήσει πόλεμο με τις ΗΠΑ, υπάρχουν τεράστιες ποσότητες σπάνιων γαιών (http://www.defence-point.gr/news/i-voria-korea-ta-thaad-i-spanies-gees-ke-to-dikeo-thalassas)].

Για τους ίδιους λόγους, έγιναν όμως και οι πρόσφατοι εμφύλιοι πόλεμοι στην Σομαλία, οι οποίοι ακλούθησαν την πτώση της δικτατορίας του στην χώρα αυτή το 1991, καθώς και η μετέπειτα εισβολή των Αιθιόπων στην χώρα αυτή το 2006 (https://www.globalpolicy.org/component/content/article/205/39476.html).

Από τους πολέμους αυτούς, η χώρα διασπάστηκε σε πολλά αντιμαχόμενα μεταξύ τους τμήματα, το πιο σημαντικό εκ των οποίων, είναι η Σομαλιλάνδη, η οποία και διατηρεί την ανεξαρτησία της χάρις στους δυτικούς.

 Και αυτό, εξαιτίας του ότι σε αυτή, υπάρχει μεγάλη ποσότητα πετρελαίου στα χωρικά της ύδατα, το οποίο οι ηγέτες της έχουν παραχωρήσει στην Δύση, ως αντάλλαγμα για την βοήθεια της.

[Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος, για τον οποίο οι δυτικοί βοήθησαν στην ανεξαρτησία του Νοτίου Σουδάν και μπλέχτηκαν στον πόλεμο στο Νταρφούρ-http://www.triklopodia.gr/%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B4%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B1-%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B5-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84/

Η Αφρικανική Ήπειρος, διαθέτει συνολικά αποθέματα πετρελαίου αξίας 100 δις. βαρελιών, ήτοι το 30% των παγκόσμιων αποθεμάτων πετρελαίου, ενώ τα ορυκτά προϊόντα, αποτελούν το 57% των συνολικών εξαγωγών της υποσαχάριας Αφρικής.

Σπουδαία πετρελαιοπαραγωγός χώρα της Αφρικής, είναι η Νιγηρία που είναι και μέλος του ΟΠΕΚ, κατέχοντας το 2,5% των διαπιστωμένων παγκόσμιων αποθεμάτων φυσικού αερίου, ενώ και το Τσαντ επίσης, διαθέτει μεγάλη παραγωγή πετρελαίου.

Το Μάλι διαθέτει πολλά ορυχεία χρυσού, ενώ η  Σιέρα Λεόνε, διαθέτει αδαμαντωρυχεία, όπως και η  Μποτσουάνα και η Ναμίμπια, ενώ οι χώρες αυτές, διαθέτουν επίσης χρυσό, το βωξίτη και το κολτάν].

Στις μέρες μας, έχουν ξαναβρεθεί τεράστιες ποσότητες πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Μεσόγειο και συγκεκριμένα από μια περιοχή που ξεκινάει από την Αίγυπτο, συνεχίζει στην Γάζα της Παλαιστίνης, το Ισραήλ, τον Λίβανο, την Συρία, καθώς και στην Κύπρο και την Ελλάδα (στο Αιγαίο).

Τα κοιτάσματα αυτά, διεκδικούν από τους νόμιμους κάτοχους τους πολλοί σφετεριστές (π.χ. οι Τούρκοι από Ελλάδα και Κύπρο ή οι Ισραηλινοί από Παλαιστίνη, Λίβανο και Συρία) και μάλιστα τους απειλούν με πόλεμο αν δεν υποκύψουν στους εκβιασμούς τους.

Οπότε, για πολλούς ετοιμάζεται μια σειρά νέων πολέμων στην περιοχή της Μεσογείου, με αίτια και πάλι τους ορυκτούς πόρους των χωρών αυτών, στους οποίους αναμένεται να εμπλακούν οι Μεγάλες δυνάμεις, φέρνοντας εμφυλίους πολέμους με πάμπολλα θύματα και καταστροφές, δικαιώνοντας απολυτά το ρητό που λέει ότι: «Ο πλούτος μιας χώρας, εκτός από ευλογιά, μπορεί να αποτελέσει και την μεγαλύτερη κατάρα της».