Η ΚΟΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΒΑΛΤΙΚΩΝ ΚΡΑΤΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΙΚΕΣ ΤΟΥ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΡΩΣΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥΣ ΤΟΝ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ

Η ΚΟΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΒΑΛΤΙΚΩΝ ΚΡΑΤΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΙΚΕΣ ΤΟΥ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΡΩΣΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥΣ ΤΟΝ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Ως γνωστόν, η ονομασία Βαλτικά κράτη (τα οποία ονομάζονται αλλιώς και Βαλτικές χώρες), αναφέρεται αποκλειστικά στα τρία σημαντικά (μικρά) Ευρωπαϊκά κράτη, που υπάρχουν στην Βαλτικής Θάλασσα, δηλαδή την Εσθονία, την Λετονία και την Λιθουανία.

Οι λαοί αυτοί, πρωτοεγκαταστάθηκαν στα εδάφη που καταλαμβάνουν σήμερα οι χώρες τους, ήδη από την Αρχαιότητα (την 3η με 2η χιλιετία π.Χ.), και στην συνέχεια, αναμείχθηκαν με τον τοπικό πληθυσμό και σχημάτισαν διάφορες Βαλτικές φυλές.

Το βόρειο μέρος της Εσθονίας (της οποίας ο λαός είναι φιννικής καταγωγής και την περίοδο εκείνη ήταν χωρισμένος σε πολλά μικρά και αντιμαχόμενα μεταξύ τους κρατίδια), κατακτήθηκε 1219 μ.Χ. από τους Δανούς, οι οποίοι το 1345 πουλήσαν τα εδάφη αυτά στους Γερμανούς Τεύτονες ιππότες.

Στην γειτονική Λετονία, το έτος 900 μ.Χ., οι Λετονοί ήταν χωρισμένοι σε τέσσερις ξεχωριστές φυλές, τους Κουρλανδούς, τους Λατγάλιους, τους Σελόνιους, καθώς επίσης και τους Λιβάνους.

Τον 12ο αιώνα μ.Χ., στην επικράτεια της Λετονίας, υπήρχαν συνολικά δεκατέσσερα κράτη με τους ηγέτες αυτών, τα οποία αντιμάχονταν έντονα μεταξύ τους.

Την κατάσταση αυτή, εκμεταλλευθήκαν οι Τεύτονες ιππότες (πάντα με τις ευλογίες του πάπα), οι οποίοι κατέλαβαν μέσω πολεμικών επιχειρήσεων, μεγάλα τμήματα της Λετονίας, όπως και της Νότιας Εσθονίας, ενώ οι ελάχιστες πόλεις της περιοχής που έμειναν ανεξάρτητες, έγιναν μέρος της Χανσεατικής Ένωσης.

Η δε Λιθουανία, η οποία ήταν και αυτή κατακερματισμένη σε πολλά μικρά αντιμαχόμενα κρατίδια, συνενώθηκε τελικά υπό την διοίκηση του ικανού Μιντάουγκας, το 1253 μ.Χ., ενώ και αυτή αντιμετώπισε την κατακτητική επιθετικότητα των Γερμανών Σταυροφόρων.

Το έτος 1385 μ.Χ., ο Μεγάλος Δούκας Γιογκάιλα της Λιθουανίας, παντρεύτηκε την βασίλισσά της Πολωνίας, με άμεση συνέπεια, τα δυο αυτά βασίλεια να ενωθούν σε ένα ισχυρό κράτος, ενώ η Λιθουανία εκχριστιανίστηκε (έγινε καθολική) στην συνέχεια πλήρως (με ειρηνικά μέσα αυτή την φορά).

Ως το τέλος δε του 14ου αιώνα, η Λιθουανία ήταν μια από τις μεγαλύτερες χώρες της Ευρώπης, περιλαμβάνοντας εδάφη της σημερινής Λευκορωσίας, Ουκρανίας, Ρωσίας, καθώς και της Λιθουανίας και της Πολωνίας.

Το 1410, με την μάχη του Τάννενμπεργκ (http://alophx.blogspot.gr/2017/09/blog-post_1.html), οι Τεύτονες ιππότες συντρίφτηκαν οριστικά, ενώ το μεγαλύτερο τμήμα της ηγεσίας τους, σκοτώθηκε ή αιχμαλωτίστηκε.

Στην συνέχεια, το κοινό βασίλειο Πολωνίας-Λιθουανίας, κατόρθωσε να επεκταθεί εδαφικά εις βάρος των Τευτόνων και να καταλάβει από αυτούς τα εδάφη της Εσθονίας και της Λετονίας, αλλά στην συνέχεια (τον 17^ο αιώνα μ.Χ.), η Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία, αναγκάστηκε να πολεμήσει με την Σουηδία και την Ρωσία για την κατοχή των χωρών αυτών.

Τα βαλτικά κράτη, ύστερα από συνέχεις πολέμους μεταξύ Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτεία και Σουηδίας, στους οποίους κέρδισαν οι Σουηδοί, τέθηκαν κατά μεγάλο μέρος υπό Σουηδική κυριαρχία.

Όμως, ύστερα από το πέρας του Μεγάλου Βορείου Πολέμου το 1721, τα βαλτικά κράτη, κατελήφθησαν στρατιωτικά από τους Ρώσους, οι οποίοι και κυριάρχησαν στην περιοχή μέχρις και το 1918.

Το έτος αυτό, ύστερα από την επικράτηση της χρηματοδοτούμενης από τους Γερμανούς, Οκτωβριανής Επανάστασης-πραξικοπήματος του 1917 (http://alophx.blogspot.gr/2017/09/siloviki-1999.html), και την υπογραφή της Συνθήκης του Μπρεστ-Λιτόφσκ, οι βαλτικές χώρες ανακηρύχθηκαν ανεξάρτητες από την Ρωσία.

Το 1939, ύστερα από την υπογραφή του Συμφώνου Μολότωφ-Ρίμπεντροπ (http://www.triklopodia.gr/%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%85%CE%BC%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%BF-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BC%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%84%CF%89%CF%86-%CF%81%CE%B9%CE%BC%CF%80%CE%B5%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80-%CE%BA%CE%B1%CE%B9/) μεταξύ ΕΣΣΔ και Γερμανίας, οι Σοβιετικοί, εφαρμόζοντας το μυστικό πρωτόκολλο αυτού, και παραβιάζοντας την Εθνική κυριαρχία των κρατών αυτών, ύστερα από απειλητικά τελεσίγραφα (για το τι θα πάθουν τα κράτη αυτά αν αντισταθούν στον Σοβιετικό στρατό), επιτέθηκαν σε αυτά και τα προσάρτησαν με την βία στο κράτος τους.

Στην περιοχή επικράτησε απολυτή βία, εκμετάλλευση, μαζικές εκτελέσεις και συνεχής καταπίεση από τους Σοβιετικούς, τόση ώστε, όταν το 1941 οι Γερμανοί εισέβαλαν στην ΕΣΣΔ, μεγάλο μέρος του ντόπιου πληθυσμού να τους δει ως ελευθερωτές, και να συνεργαστεί μαζί τους σε μια προσπάθεια απελευθέρωσης από την τυραννία της ΕΣΣΔ.

Μάλιστα, πολλοί πολίτες των βαλτικών χωρών, κατετάγησαν μαζικά για τον λόγο αυτό στα διαβόητα Γερμανικά και αιμοχαρή SS, ενώ οι βετεράνοι αυτών που είναι ακόμα εν ζωή, τιμώνται ως ήρωες που πολέμησαν για την ελευθέρια της χώρας τους, από τους σημερινούς κάτοικους των βαλτικών χωρών.

[Φυσικά, εννοείται πως ούτε οι Γερμανοί ελευθέρωσαν τις Βαλτικές χώρες και αυτοί τις εκμεταλλευτήκαν το ίδιο στίγμα με τους Σοβιετικούς, αλλά παράλληλα τους δούλευαν πλήρως, υποσχόμενοι τους ανεξαρτησία αν καταγόταν στα  SS και συνεργαζόταν μαζί τους, ξεχνώντας όμως να τους αναφέρουν πως είχαν υπογράψει στο Σύμφωνο Μολότωφ-Ρίπμεντροπ την παράδοση των Βαλτικών χωρών στην ΕΣΣΔ].

Στην συνέχεια, μετά το πέρας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι βαλτικές χώρες επανακαταλήφθησαν από τον Σοβιετικό στρατό και προσαρτήθηκαν στην ΕΣΣΔ μέχρις το 1991, οπότε αυτές, απέκτησαν ξανά την πλήρη ανεξαρτησία τους.

Στην μεταψυχροπολεμική εποχή, τα κράτη της βαλτικής, ανακηρύχθηκαν κοινοβουλευτικές δημοκρατίες, προσεγγίζοντας την Δύση και εντασσόμενα στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ το έτος 2004.

Επίσης, τα κράτη αυτά στην σύγχρονη εποχή, είναι σταθεροί σύμμαχοι της Γερμανίας και των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ, ενώ πιέζουν πάντα έντονα για μια επιθετική πολιτική κατά των Ρώσων, έχοντας δεχθεί και νατοϊκά στρατεύματα, καθώς και εξαρτήματα της αντιπυραυλικής αμερικάνικης Ασπίδας, η οποία στρέφεται κατά των Ρώσων.

Επίσης και τα τρία αυτά κράτη, διαθέτουν στο έδαφος τους σημαντικές ρωσικές μειονότητες (άνω του 30% του συνολικού τους πληθυσμού), τις οποίες καταπιέζουν αγρία, έχοντας τες ως πολίτες Γ’ κατηγορίας.

Όλη αυτή η αντιηρωική τους πολιτική, μπορεί στο τέλος να τους γυρίσει μπούμερανγκ, γιατί οι Ρώσοι, μπορούν να στηρίξουν κινήματα ανεξαρτησίας ή επαναστάσεις των Ρωσικών πληθυσμών εναντίον των βαλτικών κρατών και να τα αποδυναμώσουν ή ακόμα και να τα διαλύσουν, ενώ σε περίπτωση πολέμου, μπορούν ανετά σε ελάχιστα εικοσιτετράωρα να τα καλάρουν πλήρως, όπως έκαναν τόσες φορές στο παρελθόν.

Θα είναι άραγε αυτό το μέλλον των βαλτικών κρατών για άλλη μια φορά;

Άγνωστο, αλλά τίποτα δεν πρέπει να αποκλείεται, αφού ως γνωστόν, η ιστορία δε είναι παρά μία επανάληψη παρόμοιων περιστατικών και καταστάσεων, ιδίως όταν οι συμπεριφορές των ανθρώπων παραμένουν μόνιμα απαράλλαχτα αδιόρθωτες.

ΠΩΣ ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΤΟΝ 19ο ΑΙΩΝΑ ΕΚΕΜΕΤΑΛΕΥΤΗΚΑΝ ΤΙΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΛΑΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΩΟΘΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΕΠΕΚΤΑΤΙΚΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΜΕ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ

ΠΩΣ ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΤΟΝ 19^ο ΑΙΩΝΑ ΕΚΕΜΕΤΑΛΕΥΤΗΚΑΝ ΤΙΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΛΑΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΩΟΘΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΕΠΕΚΤΑΤΙΚΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΜΕ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Ως γνωστόν, στις μέρες μας (όπως συνέβαινε και στο παρελθόν), πολλά είναι τα κράτη, τα οποία έχουν πολλούς (εθνικούς ή ιδεολογικούς μύθους, δοξασίες και παραδόσεις), οι οποίες τους ενέπνεαν ή τους έδιναν ένα όραμα για το μέλλον (π.χ. ο θρύλος του μαρμαρωμένου βασιλιά, βοήθησε και αναπτέρωνε τις ελπίδες των υπόδουλων Ελλήνων για την Ελευθέρια, καθόλη την διάρκεια της Τουρκοκρατίας).

Όμως, πολλές φορές, τις παραδόσεις αυτές, τις εκμεταλλευτήκαν επιτήδειοι (εντόπιοι και μη) σε πολλά ευρωπαϊκά κράτη, προκειμένου να προωθήσουν τα συμφέροντα τους προς όφελος των ίδιων και εις βάρος των λαών αυτών.

[Έτσι, π.χ. στην Γερμανία, ο Χίτλερ και οι Ναζί, εκμεταλλευτήκαν τον θρύλο της επιστροφής του Αυτοκράτορα Φρειδερίκου Μπαρμπαρόσα για να βοηθήσει την Γερμανία όταν αυτή θα το είχε ανάγκη, παρουσιάζοντας τον Χίτλερ σαν την «μετενσάρκωση» αυτού, ο οποίος ήρθε να βοηθήσει την χρεωκοπημένη (λόγω του οικονομικού κραχ του 1929) και ταπεινωμένη  (λόγω των Συνθήκων του 1919), Γερμανία της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης].

Στην Ρωσία, είναι δε γνωστός ο μύθος-θρύλος του κόμματος των Εθνικομπολεσβίκων, οι οποίοι  πιστεύουν ότι κάποια στιγμή, θα εγερθεί ένας μεγάλος ηγέτης, ο οποίος θα καταφέρει να ενώσει όλη την Ευρασία με τα όπλα ή με την πειθώ (καταλαμβάνοντας καταρχάς την εξουσία στην Ρωσία), συνδυάζοντας επιτυχώς τις ιδεολογίες του εθνικισμού, του φασισμού, καθώς και του κομμουνισμού.

Και αυτός, στην συνέχεια, θα επιτεθεί με σφοδρότητα κατά της Δύσης, θα την διαλύσει και θα επιβάλει παγκόσμια την ιδεολογία του, επιτυγχάνοντας ακριβώς πλήρως, εκεί που απέτυχαν ο Χίτλερ, ο Μουσολίνι, ο Στάλιν ή ο Μάο.

Και παρόλο που αυτός ο θρύλος ίσως να μοιάζει περιθωριακός, η αλήθεια είναι ότι ο ευρασιανισμός (μια ιδεολογία η οποία προήλθε από τον Ντούγκιν, ο οποίος ήταν παλιά μέλος των Ρώσων Εθνικομπολεσβίκων), είναι σε άνοδο στην Ρωσία, αφού ο ιδρυτής του (ο Ντούγκιν), ο οποίος «ψιθυρίζεται» από πολλούς πως είναι μυστικοσύμβουλος του Πούτιν, εμπνέει πολλούς στην Ρωσία στην εποχή μας.

Και αυτό δεν είναι κάτι που θα πρέπει να προξενεί εντύπωση:

Αλώστε και σε παλαιότερες εποχές, πολλοί Ρώσοι αριστοκράτες ή εξερευνητές, όπως π.χ. ο Ιεριχώ, προωθούσαν τους μύθους για την θρυλική (φανταστική) υπόγεια πόλης της Αγκάρθα (αλλιώς Σαμπάλα) στο Θιβέτ, καθώς και για τις (δήθεν) μυθικές αρχαίες φυλές που ζούσαν σε αυτή.

Οι θιβετιανοί λάμα τον 20^ο αιώνα, πίστευαν επίσης και στον μύθο του βασιλιά του κόσμου, ο οποίος βρισκόταν στην υπόγεια πόλη της Σαμπάλα, και θα εμφανιζόταν ξανά στην γη, μετά από το τέλος μιας νέας μαζικής εισβολής της Ασίας στην Δύση και τα καταστρεπτικά αποτέλεσμα αυτής, για να σώσει τον κόσμο.

Επίσης, πολλές βουδιστικές και ανατολικές ιδέες είχαν εισχωρήσει τόσο πολύ στην Ρωσία, πριν την Ρωσική Επανάσταση του 1917, ώστε πολλοί Ρώσοι ευγενείς ενστερνιζόμενοι αυτές, είχαν ουσιαστικά προδώσει την Ορθοδοξία.

[Ο δε πασίγνωστος ψευδοκαλόγερος Ρασπούτιν, ο οποίος ήταν μέλος της οργιαστικής αίρεσης των Χλίστι, και σκοτώθηκε από Βρετανούς και τον Φέλιξ Γιουσούπωφ, επειδή πίεζε τον Τσάρο για ειρήνη Ρωσίας-Γερμανίας εν μέσω Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, είχε επηρεαστεί και αυτός από τις ιδέες αυτές].

Επίσης, η Ρωσική πολιτική στην Ασία, είχε επίτηδες ταυτίσει τον μύθο του Λευκού Τσάρου των Θιβετιανών, ο οποίος κατά τις δοξασίες τους, θα ερχόταν από τον Βορρά (την Βόρεια Σαμπάλα) και θα αποκαθιστούσε και θα εξάπλωνε τον βουδισμό, με την ίδια την Ρωσία, έτσι ώστε οι βουδιστές λαοί που αυτή κατακτούσε, να την υποδεχόταν ως τον (δήθεν) ελευθερωτή τους.

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, οι Ρώσοι (και μετέπειτα οι άθεοι πάραυτα ως προς την ιδεολογία Σοβιετικοί), αξιοποίησαν και τον μύθο της ένωσης όλων των λαών της Ασίας υπό ένα νέο Τζένκινς Χαν (ταυτίζοντας τον αρχικά με τους λευκούς και μετέπειτα τους κόκκινους Τσάρους, π.χ. τον Στάλιν) και θα επιτίθονταν στην Ευρώπη, τον οποίο πίστευαν οι Μογγόλοι, προκειμένου να αποκτήσουν την υποστήριξη των βουδιστικών πληθυσμών.

Αλλά και ο αιμοχαρής Ρώσος βαρόνος και στρατηγός, ο Ούνγερν φον Στένμπεργκ, ο οποίος  πίστευε πως είναι μετενσάρκωση του Τζένκινς Χαν, ο οποίος κατέλαβε την Μογγολία και έγινε δικτάτορας της κατά τον Ρωσικό εμφύλιο (1919-1922), εξαιτίας της πίστης του αυτής, ήθελε να κατακτήσει Ρωσία και Κίνα.

Ύστερα, σχεδίαζε να ενώσει τις δυο αυτές χώρες, αποκαθιστώντας την μοναρχία σε αυτές, και στην συνέχεια να εισβάλει στην Ευρώπη.

Όμως τελικά,  η εισβολή του στην Σοβιετική Ένωση απέτυχε, ενώ ο ίδιος συνελήφθη και εκτελέστηκε με διαταγή του Λένιν, και στην συνέχεια, η ΕΣΣΔ κατάλαβε την Μογγολία, εγκαθιστώντας σε αυτή, κομμουνιστική δικτατορία (ακριβώς δηλαδή το αντίθετο από ότι επιθυμούσε ο «αιμοχαρής βαρόνος», ο οποίος είχε μακρές Γερμανικές ρίζες).

[Η Αγκάρθα ή Σαμπάλα, υποτίθεται πως είναι ένας υπόγειος φανταστικός τόπος ή πόλη, η οποία ταυτιζόταν από πολλούς με την θεωρεία της κοίλης γης,  στην οποία πίστευαν μυστικιστές Ναζί, όπως π.χ. ο Χίμλερ, ενώ άλλοι Ρώσοι αξιωματούχοι, όπως ο Στένμπεργκ Μπαντάγιεφ, ήταν υπέρ της ένωσης Ευρασίας, Μογγολίας, Ρωσίας, Θιβέτ και Κίνας σε μια πολιτική ένωση.

Όλες αυτές ο ιδέες, για ένωση δηλαδή της Ευρασίας υπό την ηγεσία της Ρωσίας, υπάρχουν εκτενώς στην ιδεολογία του Εθνικομπολσεβικισμού και του Ευρασιανισμού, ο οποιος προωθείται στις μέρες μας πολύ έξυπνα στην Ρωσία, υπό την συνεχή επίβλεψη του Αλεξάντερ Ντούγκιν (http://www.triklopodia.gr/%CE%B7-%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%80%CF%84%CF%85%CE%BE%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CF%80%CE%BF%CE%BB/)].

Και οι Ρώσοι, οντάς έξυπνοι τακτικιστές και άσοι στην προπαγάνδα μετά από τόσες δεκαετίες στην «εξάσκηση» της, πιστεύεται ότι προσπαθούν να «αλιεύσουν» και να «μελετήσουν» τις κατά τόπους δοξασίες των λαών, με σκοπό να τις χρησιμοποιήσουν πολιτικά προς όφελος τους.

[Άλλωστε, αυτό είναι κάτι που έχουν κάνει πολλές φορές στο παρελθόν, ειδικά στην χώρα μας, σε μία μεγάλη περίοδο της ιστορίας-https://www.pentapostagma.gr/2018/03/%CE%BF%E1%BC%B1-%E1%BC%84%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CE%B9-%CF%84%E1%BF%B6%CE%BD-%CF%81%CF%8E%CF%83%CF%89%CE%BD-%CE%BC%CE%AD%CF%87%CF%81%CE%B9-%CF%84%E1%BD%B4%CE%BD-%E1%BC%90%CF%80%CE%B1.html].

Και αυτό, προκειμένου να τις εκμεταλλευτούν για άλλη μια φορά έξυπνα προς όφελος τους, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που έκαναν στο παρελθόν με τους θρύλους των Θιβετιανών, προκειμένου να επιτύχουν την υποστήριξη τους.

[Και εννοείται, πως το ίδιο ακριβώς πράγμα, προσπαθούν να επιτύχουν και οι δυτικοί αντίπαλοι τους, προς δικούς τους όφελος φυσικά και έναντι όλων των εχθρών τους (Ρώσων, Κινέζων, ή ακόμα και Ευρωπαίων)-http://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/spy-news/283627_i-cia-meleta-tis-profiteies-toy-agioy-paisioy-ehei-idrythei-aporrito].

{Εδώ μπορεί να αναφερθεί ότι και ο Χίμλερ «εμπνεόμενος» από τους 12 Ιππότες της Στρογγυλής  Τραπέζης (ίσως και τους 12 Αποστόλους), διόρισε 12 (αριθμημένοι με τον ίδιο) επιλεγμένους από τον ίδιο αρχηγούς των SS, με «μεσσία» τον Χίτλερ και αρχιερέα του τον ίδιο τον Χίμλερ.

Παράλληλα, ο ίδιος ο Χίμλερ πίστευε ότι τα SS θα αποτελούσαν την «ασπίδα της Ευρώπης» για μία μελλοντική εισβολή των Ασιατικών λαών στην Ευρώπη, σαν αυτή που «προανήγγειλε» από την Μογγολία ο επίσης Γερμανικής καταγωγής δικτάτορας της χώρας αυτής Φον Στένμπεργκ (https://www.triklopodia.gr/%CE%B1%CE%BB%CF%89%CF%80%CE%B7%CE%BE-%CE%B7-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BC%CE%BF%CE%B3%CE%B3%CE%BF%CE%BB%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BA%CF%84%CE%B7/, http://alophx.blogspot.com/2018/04/19.html)}.

Οπότε, όλοι οι λαοί της Ευρώπης και του κόσμου, θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί όταν άλλες ξένες μεγάλες δυνάμεις θα προσπαθήσουν να οικειοποιηθούν και να πείσουν πως αποτελούν την εκπλήρωση των μύθων, θρύλων ή οραμάτων τους, γιατί όπως απέδειξε και η περίπτωση των Θιβετιανών, αυτοί (Ρώσοι ή Σοβιετικοί στην περίπτωση αυτή), όχι μόνο δεν τους έσωσαν, αλλά αντίθετα, τους βύθισαν σε μια «ερυθρά μυθοπλαστική τυραννία», εκατομμυρίων θυμάτων, καθώς και υλικών καταστροφών.

ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΕΣ ΑΓΡΟΤΙΚΕΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΛΙΜΑΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΝΕΟΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ

ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΕΣ ΑΓΡΟΤΙΚΕΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΛΙΜΑΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΝΕΟΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Ως γνωστόν, ανά τους αιώνες, συνέβησαν πάρα πολλοί βίαιο μαζικοί αγώνες και επαναστάσεις των μελών του αγροτικού πληθυσμού, προκειμένου αυτοί να υπερασπίσουν τα συμφέροντα τους.

Οι αγώνες αυτοί, που ήταν άλλοτε αυθόρμητοι και άλλοτε οργανωμένοι, είχαν σχεδόν πάντα  ως βασική επιδίωξη των ανακατανομή των αγροτικών κλήρων, οι οποίοι είχαν βάναυσα καπηλευθεί από πλούσιους ευγενείς (αριστοκράτες), μεγαλογαιοκτήμονες ή τσιφλικάδες, αλλά και την μείωση της άγριας φορολογίας, την οποία τους επέβαλε μια καταπιεστική κεντρική εξουσία.

Περαιτέρω αίτιες αυτών των επαναστάσεων, ήταν και η μεγάλη αύξηση του πληθυσμού, αλλά και η μικρή ποσότητα διαθέσιμης γης για τα νέα μέλη του, αφού το μεγαλύτερο μέρος της γης, το είχαν καπηλευτεί οι πλούσιοι, ενώ στον λαό ανήκε ένα μικρό μόνο μέρος των κρατικών κτημάτων.

Επίσης, κακές σοδειές, τόσο εξαιτίας ακραίων καιρικών φαινομένων, όπως επίσης και πόλεμοι σε περιοχές, συντέλεσαν πολλές φόρες στην έκρηξη αγροτικών επαναστάσεων, μαζί με την προσπάθειες πολλών φεουδαρχών, να κλέψουν και την λίγη γη που ανήκε στους φτωχούς αγρότες.

Ιστορικά, τις περισσότερες φόρες, οι εξεγέρσεις αυτές απέτυχαν, τόσο λόγω κακού συντονισμού ή έλλειψης ικανής ηγεσίας και επαρκών οικονομικών-πολεμικών μέσων (σε αντίθεση π.χ. με τους ιππότες αριστοκράτες εχθρούς τους), καθώς και ενός σαφούς πολίτικου οράματος ή ακόμα και λέγω δολοφονίας ή εξαγοράς ικανών ηγετικών στελεχών των αγροτών από πλευράς των εχθρών τους.

Θα πρέπει δε να αναφερθεί, πως πολλές φόρες, τα κινήματα αυτά, πλαισίωσαν και κατώτατα (ή και μεσαία) λαϊκά στρώματα των πόλεων, καθώς και κάποια φιλόδοξα μέλη των ανώτερων τάξεων, τα οποία εκμεταλλεύτηκαν τα κινήματα αυτά, προκειμένου να καταφέρουν να ανέλθουν στην εξουσία (π.χ. Πεισίστρατος στην Αθήνα και Καίσαρας στην Ρώμη).

 Στην νεότερη ιστορία, ιδίως μετά την βιομηχανική επανάσταση και την μαζική μετανάστευση πρώην αγροτικών πληθυσμών στις πόλεις, οπού και μετατράπηκαν από αγρότες σε φτωχούς προλετάριους, είχε ως συνέπεια την μείωση του αγροτικού πληθυσμού (και λέγω της προόδου της τεχνολογίας, οπού με την χρήση νέων τεχνικών, λιγότερα άτομα, μπορούσαν να καλλιεργήσουν περισσότερη γη).

Οπότε, λόγω της μείωσης των αγροτικών πληθυσμών παγκοσμίως (ιδίως στις ανεπτυγμένες χώρες), οι εξεγέρσεις των αγροτών, σταδιακά ατόνησαν και την θέση του πήραν οι εξεγέρσεις και τα λαϊκά κινήματα των εργατών έναντι των καταπιεστικών πλούσιων βιομηχάνων (των νέων «αγροτών» έναντι των νέων «γαιοκτημόνων»), καθώς και έναντι των καταθλιπτικών φορών των κρατών.

[Και αυτά τα κινήματα, τα εκμεταλλευτήκαν αδίστακτοι δημαγωγοί προκειμένου να καταφέρουν να καταλάβουν την ηγεσία των χώρων τους, υποσχόμενοι σε αυτά τα πάντα, αλλά μόλις την πήραν, έκαναν ακριβώς τα αντίθετα από αυτά και στραφήκαν κατά των πρώην υποστηρικτών τους, σκοτώνοντας εκατομμύρια αθώων εργατών και αγροτών, τόσο στις χώρες τους, όσο και αλλού (π.χ. Στάλιν, Χίτλερ, Λένιν, Μουσολίνι, Μάο)] .

Στην Αρχαία Ελλάδα, σημειωθήκαν πολλές κοινωνικές συγκρούσεις λέγω των προβλημάτων γης, της αρπαγής γέρικων κλήρων από τους πλούσιους, των αγροτικών χρεών και των τοκογλυφικών τόκων.

Για να λυθούν δε αυτοί, άλλοτε επιστρατευτήκαν σοφοί νομοθέτες, οι οποίοι ψήφισαν νομούς, οι οποίοι έλυσαν μόνιμα ή προσωρινά τα αγροτικά προβλήματα, μαζί με τα προβλήματα των χρεών (π.χ. Σόλων, Λυκούργος, Βίας, Ζάλευκος) και άλλοτε μέσω υποσχέσεων κάποιοι ικανοί (και αδίστακτοι) πολιτικά αριστοκράτες, κατάφεραν με την βοήθεια των αγροτών να καταλάβουν την εξουσία και να εγκαθιδρύσουν τυραννία (π.χ. Πεισίστρατος, Κύψελος κ.λπ.).

[Το σκηνικό αυτό, επαναλήφθηκε πολλές φόρες στην Αρχαία Ελλάδα και σε πολλές άλλες πόλεις, μέχρι την πλήρη κατάληψη της από τους Ρωμαίους].

Αλλά και μετά τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλέξανδρου, υπήρξαν και βασιλείς, οι οποίοι προσπάθησαν να προχωρήσουν σε γενναίες αγροτικές μεταρρυθμίσεις (διαμοιρασμός αγροτικής γης), όπως οι βασιλιάδες της Σπαρτής Άγις ο Δ’ ή ο Κλεομένης ο Γ’ και ο Νάβις ή ο Αριστόνικος ο Γ΄ στην Πέργαμο (όμως οι προσπάθειες αυτών, καταπνίγηκαν είτε από την ντόπια ολιγαρχία, είτε από ξένες δυνάμεις).

Παρεμφερή ήταν η κατάσταση και στην Αρχαία Ρώμη, οπού οι προσπάθειες των Γράκχων για ειρηνική επίλυση των αγροτικών προβλημάτων, καταπνίγηκαν με βιαιότητα από την αριστοκρατία, με συνέπεια να εμφανιστούν και εδώ φιλόδοξοι αριστοκράτες, οι οποίοι κατάφεραν με την βοήθεια των στρατιωτών και του λαού να καταλάβουν την εξουσία και να εγκαθιδρύσουν δικτατορία (π.χ. Καίσαρας).

Στην συνεχεία, τον καιρό της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, πολλοί Αυτοκράτορες προστάτεψαν την αγροτική γη και φρόντισαν μάλιστα να διαμοιράσουν μέρος της σε ακτήμονες με την υποχρέωση να το καλλιεργούν και να το προστατεύουν πολεμικά (στους γνωστούς σε όλους μας ακρίτες).

Παρόλα αυτά, υπήρξαν και εδώ κάποια αγροτικά κινήματα, όπως π.χ. το κίνημα του Θωμά του Σλάβου κατά του Αυτοκράτορα Μιχαήλ του Β’ του Τραυλού, αλλά και το κίνημα των αγροτών του Μόρια κατά των Δεσποτών Θεόδωρου και Δημήτριου Παλαιολόγου (1446-1460 μ.Χ.).

Αργότερα, τον καιρό της Τουρκοκρατίας, σημειωθήκαν πολλές αγροτικές εξεγέρσεις στην Ελλάδα (αλλά ακόμα και στην ιδία την Οθωμανική Αυτοκρατορία, π.χ. τα κινήματα των Σαιταν Κολού, του Τζελάλ, του Σογκλουνόγλου ή του       Καλεντέρ Σαχ) κατά της καταπιεστικής αγροτικής πολίτικης των Οθωμανών (εκτός των τουλάχιστον εβδομήντα άλλων μικρών ή μεγάλων εθνικών εξεγέρσεων κατά των Τούρκων), όπως και «ενδιάμεσα», π.χ. του Διονυσίου του Φιλοσόφου.

Στα νεότερα χρονιά, στην Ελλάδα, σημειώθηκε στα Επτάνησα το αγροτικό κίνημα των ποπολάρων κατά των βενετών κατακτητών και γαιοκτημόνων, ενώ οι συγκρούσεις των αγροτών με τους αριστοκράτες εκεί, κράτησαν μέχρι και την ένωση αυτών με την Ελλάδα.

Η ίδια κατάσταση επικράτησε και στην Θεσσαλέ, μετά την ένωση αυτής με την Ελλάδα, όταν οι πρώην Οθωμανοί γαιοκτήμονες πούλησαν την γη τους σε Έλληνες μεγαλογαιοκτήμονες και με τον τρόπο αυτό, οι φτωχοί αγρότες που δούλευαν σε αυτά, έμεναν φτωχοί και άκληροι.

Οι συγκρούσεις αυτές (καθώς και η καταπίεση των μεγαλοτσιφλικάδων έναντι των φτωχών αγροτών), οδήγησαν τελικά στην αιματηρή εξέγερση τους το 1910 (Κιλελέρ), ενώ το πρόβλημα λύθηκε αργότερα με την κυβέρνηση Ελευθέριου Βενιζέλου, η οποία διαμοίρασε μεγάλο μέρος  της γεωργικής γης της Θεσσαλίας στους φτωχούς αγρότες.

Αλλά και σε άλλες χώρες της Ευρώπης και του κόσμου, σημειώθηκαν αγροτικές εξεγέρσεις:

Έτσι, στην Κεντρική Ευρώπη, σημειώθηκε τα έτη 1437-1438 μ.Χ., εξέγερση των Ούγγρων αγροτών κατά των φεουδαρχών (η οποία καταπνίγηκε βίαια), το κίνημα των αγροτών στην Γερμάνια (1524-1526 μ.Χ.) υπό τον Μύνστερ, το κίνημα του 1626 στην Άνω Αυστρία, αλλά και το αντίστοιχο του 1653 στην Ελβετία, το οποία είχαν παρεμφερή τύχη (αιματηρή και βίαιη κατάπνιξη).

Στην δυτική Ευρώπη, σημειώθηκε η περίφημη (ανεπιτυχής) αγροτική εξέγερση, γνωστή και ως η  εξέγερση των εργαζομένων το 1381 μ.Χ. (εν μέσω του χάους του Εκατονταετούς πολέμου), στην Φλωρεντία η εξέγερση των Τσιομπι το 1378 μ.Χ., ενώ στην Γαλλία, η εξέγερση των Ζακερί το 1358 μ.Χ (και αυτή εν μέσω του χάους του Εκατονταετούς πολέμου), όπως και η μετέπειτα γνωστή σε όλους μας Γαλλική Επανάσταση, που και αυτή οφείλονταν κατά μεγάλο μέρος σε κακές αγροτικές σοδειές και εξεγέρσεις.

Στην δε Ρωσία, σημειωθήκαν και εκεί ανεπιτυχείς αγροτικές εξεγέρσεις, όπως η αιματηρή εξέγερση των Κοζάκων τα έτη 1603-1605 μ.Χ., η οποία καταπνίχτηκε βίαια από τις αρχές, το ανεπιτυχές κίνημα του Στεπάν Ρανζίν (1670-1671 μ.Χ.), καθώς και το ιδιαίτερα επικίνδυνο για την Τσαρίνα Αικατερίνη την Μεγάλη, κίνημα του Κοζάκου-ευγενούς Πουγκάτσοφ, το οποίο κατανυχτικέ με μεγάλη δυσκολία μετά από δυο έτη (1773-1775 μ.Χ.).

Τα δε νεότερα έτη, ξέσπασε στην Ρωσία και μια αγροτική εξέγερση το 1902, η οποία καταπνίγηκε γρήγορα, και η κυβέρνηση του ικανού Στολύπιν, προσπάθησε να λύσει το αγροτικό πρόβλημα μοιράζοντας αγροτική γη των πλούσιων στους φτωχούς, κάτι που δεν κατέστη εφικτό λόγω της δολοφονίας του (είτε από τους πλούσιους που δεν ήθελαν να χάσουν μέρος της γης τους, είτε και από τους μπολσεβίκους, οι οποίοι φοβόταν ότι αν λυνόταν το αγροτικό πρόβλημα στην Ρωσία, δεν θα μπορούσαν να κάνουν πια προπαγάνδα για να στρατολογούν μέλη). 

[Αλλά και στην Ρουμανία, οι καταπιέσεις των τσιφλικάδων και η έλλειψη γης από αυτούς, οδήγησε το 1907, στην έκρηξη του πιο μεγάλου αγροτικού ξεσηκωμού των νεότερων χρόνων στα Βαλκάνια, ο οποίος καταπνίγηκε τελικά, μόνο ύστερα από την επέμβαση του ρουμανικού στρατού και την θανάτωση έντεκα χιλιάδων αγροτών].

Ακόμα και στην Κίνα, συνέβησαν πολλές αγροτικές εξεγέρσεις, όπως π.χ. το αποτυχημένο κίνημα των ετών 874-901 μ.Χ., αλλά και το κίνημα των ετών 1628-1645 μ.Χ. κατά των Μινγκ, το οποίο τελικά, οδήγησε μεν στην πτώση της δυναστείας αυτής, αλλά και την παράλληλη εισβολή στην χωρά αυτή των Μάντσου, οι οποίοι κατέλαβαν την Κίνα και εγκαθίδρυσαν την τελευταία αυτοκρατορική δυναστεία στην χωρά αυτή, η  οποία διήρκησε ως το 1911 μ.Χ.

[Ενώ, ακόμα και στην Κορέα, θρυλική έμεινε στους κατοίκους η αγροτική επανάσταση των ετών 1893-1894 μ.Χ., η οποία έδωσε το πρόσχημα στην Κίνα και την Ιαπωνία να εισβάλουν σε αυτή (τάχα για να βοηθήσουν την ντόπια κυβέρνηση, αλλά στην πραγματικότητα για να καταλάβουν την χωρά αυτή), η οποία οδήγησε σε μεταξύ τους πόλεμο, καθώς και σε τελική νίκη της Ιαπωνίας].

Αλλά και στις μέρες μας, η κατάσταση που επικρατεί σε πολλές χώρες, τόσο λόγω της ακραίας φτωχοποίησης, τόσο των αγροτικών τάξεων, όπως και των υπολοίπων, π.χ. αστών, έμπορων, εργατών, μπορεί να οδηγήσει αν φτάσει σε ακραίες καταστάσεις, σε εξεγέρσεις όλων αυτών, έναντι των καταπιεστικών κατά συντριπτική πλειοψηφία αρχουσών τάξεων, αν δεν ληφθούν ανακουφιστικά και φιλολαϊκά μέτρα.

Ενώ, μπορεί παράλληλα να οδηγήσει και στην άνοδο φιλοδοξών και αδίστακτων δημαγωγών πολιτικών στην εξουσία, όπως συνέβη τόσο στην Αρχαιότητα, όσο και στον Μεσαίωνα ή και την σύγχρονη εποχή (π.χ. Μεσοπόλεμος), με ιδιαίτερα επικίνδυνα αποτελέσματα.

Γενικά, δεν θα πέμπει ποτέ να ξεχνά κανείς, πως «η βία είναι η μαμή της ιστορίας», και πως αν δεν προσέξουμε την αγροτική γη που είναι απαραίτητη για την διατροφή των κρατών, τότε θα έρθουν δύσκολες μέρες για όλους μας, λόγω της πείνας και της φτώχειας, αφού ως γνωστόν: «Η χειρότερη μορφή βίας είναι η φτώχεια (Μαχάτμα Γκάντι)». 

ΕΞΤΡΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΑΡΘΡΑ

ΤΟ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΜΑΡΙΝΟΥ ΑΝΤΥΠΑ. ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ. Περισσότερο επίκαιρο παρά ποτέ το όραμα του Μαρίνου Αντύπα για ανατροπή του φαύλου καθεστώτος που κάνει τον άνθρωπο θηρίο με μια μεγάλη ηθική επανάσταση.

Με αφορμή τη συμπλήρωση το μήνα Μάρτιο 118 χρόνων από την δολοφονία του Χριστιανού κοινωνικού αγωνιστή Μαρίνου Αντύπα το 1907 μ.Χ. και 115 χρόνων από την εξέγερση του Κιλελέρ που ακολούθησε τρία χρόνια αργότερα, αλλά και την επικαιρότητα σήμερα του οράματός του για μια «μεγάλη ηθική επανάσταση» με στόχο την ανατροπή του φαύλου καθεστώτος που κάνει τον άνθρωπο θηρίο, η Χριστιανική Δημοκρατία εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση: 118 χρόνια έκλεισαν από τη δολοφονία του Χριστιανού κοινωνικού αγωνιστή Μαρίνου Αντύπα στον Πυργετό της Θεσσαλίας από πράκτορα των εγχώριων τσιφλικάδων στις 8 Μαρτίου 1907 μ.Χ.

Θεμέλιο των αγώνων του ήταν η συνειδητή Ορθόδοξη Πίστη του, που αποτελεί πηγή Αγάπης με Δικαιοσύνη. Όπως έγραφε λίγο πριν τον δολοφονήσουν, «Είμαι Σοσιαλιστής όνομα και πράγμα, φέρω τον τίτλον μου πιστώς και υπερηφάνως….Ότι λοιπόν ο Σοσιαλισμός είναι αυτή η αλήθεια, αυτή η δικαιοσύνη και ότι ο διδάξας τούτον είναι ο Χριστός και ότι ολόκληρος εν τω Ευαγγελίω εμπεριέχεται, τούτο είναι αναμφισβήτητον…». (Εφημερίδα «Ανάστασις» έτος Β’ φύλλο 55 24.3.1907, δημοσιευμένο μετά θάνατον).

Αληθινός κοινωνικός επαναστάτης, αγωνίζεται, όχι για μπαλώματα στο σάπιο κοινωνικό σύστημα των τσιφλικάδων και των συμμάχων τους, αλλά για την πλήρη ανατροπή του. Σε προκήρυξή του προς το λαό της Κεφαλλονιάς τονίζει: «Είμεθα επαναστάται ζητούντες να καταρρίψωμε διά της μεγάλης ηθικής επαναστάσεως το φαύλο καθεστώς». (Εφημερίδα «Ανάστασις» έτος Β’ φύλλο 49 11.3.1905 μ.Χ.).

Ταυτόχρονα επισημαίνει ότι η ρίζα του κακού που προκαλεί την αδικία είναι πνευματική, αφού το φαύλο καθεστώς που επιδιώκει να ανατρέψει «καταστρέφει τον άνθρωπο και τον εξομοιώνει με θηρίον».

Μήνυμα με διπλή κατεύθυνση: Προς τον συστημικό χριστιανισμό και τους εκφραστές του, που αγνοούν την αληθινή διάσταση της χριστιανικής ηθικής και έχουν μεταλλάξει σε επιλεκτική ατομική ηθικολογία το κοινωνικό μήνυμα του Ευαγγελίου, σωπαίνοντας για την κοινωνική αδικία και μετατρεπόμενοι σε ιδεολογικούς απολογητές του «φαύλου καθεστώτος» για το οποίο κάνει λόγο ο Μαρίνος Αντύπας.

Προς τους δήθεν προοδευτικούς, αριστεροδέξιους, του μαρξισμού, του κοσμοπολιτισμού και του λεγόμενου φιλελευθερισμού, επειδή όχι μόνο δεν κρύβει την πίστη του στο Χριστό και την Εκκλησία Του, αλλά την προβάλλει ως θεμέλιο της ηθικής επανάστασής του, της επανάστασης της Αγάπης. Διαχωρίζει έτσι τη θέση του, με τον πλέον σαφή τρόπο, από την μαρξιστικολενινιστική θεωρία και πρακτική για βίαιη επανάσταση μιας «εργατικής πρωτοπορίας».

Με την έκδοση του βιβλίου του Ηρακλή Κανακάκη «Μαρίνος Αντύπας- ο Επαναστάτης της Αγάπης», η εφημερίδα μας «Χριστιανική» αναδεικνύει τις χριστιανικές αφετηρίες των αγώνων του, που είναι άγνωστες στους πιο πολλούς.

Ο Μαρίνος Αντύπας θυμίζει ότι «…Ο Ιησούς παραγγέλλει! Αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν. Είναι δύσκολο, σχολιάζει να αρνηθεί τις ότι, αν ο Νόμος αυτός εφαρμοσθεί ποτέ, οι άνθρωποι θα ώσιν αδελφοί και η χαρά και το μειδίαμα θα βασιλεύσωσι μεταξύ των, αντί των δακρύων και του αίματος» (Εφημερίδα «Ανάστασις» έτος Β’ φύλλο 55 ο.π. )

Σημείο αναφοράς του οράματος του Μαρίνου Αντύπα για κοινωνική δικαιοσύνη ήταν το κοινωνικό μήνυμα του Ευαγγελίου, γεγονός που τον κατατάσσει στους πρωτεργάτες του Χριστιανικού Κοινωνισμού στην Ελλάδα.

Ο ίδιος δεν έμεινε στις διακηρύξεις, αλλά φρόντισε να εφαρμόσει όσα πίστευε, ως επιστάτης αγροκτήματος, αποδίδοντας δικαιοσύνη στους εργάτες γης και όχι ελεημοσύνη από τα κλοπιμαία! Άμεση συνέπεια, αυτής της συνέπειάς του, ήταν να γίνει στόχος για την εξόντωσή του, από τους τσιφλικάδες, σε ηλικία μόλις 35 χρονών! Οι ιδέες του όμως και η όλη ζωή του καρποφόρησαν. Ενέπνευσαν και όπλισαν την ιστορική εξέγερση των κολίγων στο Κιλελέρ της Θεσσαλίας το Μάρτιο του 1.910 μ.Χ.

Σήμερα, με την επικράτηση του νεοφιλελεύθερου μονόδρομου και τον εκτροχιασμό του συστήματος, που με μανία αποδομεί το κοινωνικό κράτος, διαμορφώνεται μια κοινωνία όλο και πιο αντιχριστιανική. Το σύστημα διαμορφώνει ένα νέο τύπο ανθρώπου, που καλείται να αποβάλει κάθε αναστολή και να θεωρεί μόνη πηγή δικαιωμάτων τη δυνατότητα του ατομικού πλουτισμού. Ακόμα και ο ποινικός κολασμός της αισχροκέρδειας έχει σιωπηρά καταργηθεί στον Ποινικό μας Κώδικα από το 2019 μ.Χ.

Το καθεστώς της ασυδοσίας που απολαμβάνουν οι κερδοσκόποι και οι αεριτζήδες, οι νέου τύπου «τσιφλικάδες», χειρότεροι απ΄ αυτούς που αντιμετώπισε ο Μαρίνος Αντύπας, στην ατομοκρατούμενη κοινωνία μας, έχει εξελιχθεί σε πρότυπο κοινωνικής συμπεριφοράς όλων των κοινωνικών στρωμάτων, από τους υπερπλουσίους και τα μεσαία στρώματα, έως και τις συμμορίες ανηλίκων, με τη συνεχή κλιμάκωση της βίας και της αδιαφορίας για την ανθρωπινη ζωή. Η διαπίστωση του Μαρίνου Αντύπα ότι το σύστημα οδηγεί τον άνθρωπο να εξομοιώνεται με θηρίο είναι περισσότερο επίκαιρη παρά ποτέ.

Και περισσότερο αναγκαία από ποτέ είναι η «μεγάλη ηθική επανάσταση» που οραματίστηκε, για την ανατροπή του φαύλου καθεστώτος που κάνει τους ανθρώπους θηρία. Μια επανάσταση, που θα εξελίσσεται «ολίγον κατ’ ολίγον», από τον λαό, ο οποίος «μορφούμενος και ελευθερούμενος θα θεσπίζει Νόμους», που δεν θα επιτρέπουν να υπάρχουν κηφήνες, αφεντάδες και δούλοι, όπως τόνιζε χαρακτηριστικά. (Εφημερίδα «Ανάστασις» έτος Β’ ο.π.). Επειδή, όπως τονίζει στο Καταστατικό της η Χριστιανική Δημοκρατία, το κοινωνικό και πολιτικό πρόβλημα είναι μέρος του όλου ανθρώπινου προβλήματος (https://orthodoxathemata.blogspot.com/2025/03/blog-post_189.html).

ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΚΑΙ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΙΣ ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ

ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΚΑΙ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΙΣ ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Είναι γνωστό, ότι στην Αρχαιότητα, η μεγάλη πρόοδος στον τομέα των μαθηματικών, είχε ως συνέπεια την ραγδαία ανάπτυξη της μηχανικής στην Αρχαιά Ελλάδα, χάρις την ιδιοφυΐα των τότε επιστημόνων, οι οποίοι ανέπτυξαν την επιστήμη σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Οι Αρχαίοι Έλληνες επιστήμονες (π.χ. ο Ήρών ο Αλεξανδρεύς που είχε αναπτύξει πρώτος μηχανές που κινούταν με την δύναμη των ατμών, ή ο Αρχιμήδης με τα ηλιακά κάτοπτρα του και τους μεγάλες μηχανικές δάγκανες που σήκωναν ολόκληρα πλοία), είχαν τεράστιες θεωρητικές και πρακτικές γνώσεις στον τομέα αυτό.

Αυτές, αν τις έβαζαν σε έμπρακτη εφαρμογή, θα μπορούσαν να κατασκευάσουν μηχανήματα, τα οποία θα μπορούσαν να κάνουν σε πολύ γρήγορο διάστημα και με μικρότερο προσωπικό, την δουλειά για την οποία θα χρειαζόταν πολύς χρόνος και άτομα.

Τότε, για ποιον λόγο, ενώ μπορούσαν, δεν ανέπτυξαν καθόλου την επιστήμη της μηχανικής; Η αλήθεια είναι, ότι αυτό το έπραξαν ηθελημένα.

Γιατί, οι ίδιοι πίστευαν, ότι η τότε επιστημονική κοινότητα, αποτελούσε μια ελίτ, η οποία σαν σκοπό είχε την προαγωγή πάνω από όλα της αρετής, υποστηρίζοντας τις απόψεις του γνωστού φιλοσόφου Πλάτωνα.

Με βάση αυτές, εκτός του ότι οι χειρωνακτικές δουλείες, δεν ταίριαζαν στην ενασχόληση μιας πνευματικής ελίτ (και αρά η κατασκευή μηχανών επίσης, οπότε προτιμούσαν κυρίως η θεωρητική ανάπτυξη της επιστήμης και όχι η μηχανική).

Επίσης, φοβούταν πως μέσω των μηχανών, οι άνθρωποι θα γινόταν τεμπέληδες, φυγόπονοι, νωθροί και καλοπερασάκηδες, σταματώντας να επιζητούν την αρετή (όπως έγινε στις μέρες μέσω της ραγδαίας εξέλιξης της τεχνολογίας).

Παράλληλα, πίστευαν ότι η επιστημονική γνώση, η οποία παραγόταν, θα έπρεπε να δίνεται ανιδιοτελώς, ενώ αν αυτή μετατρεπόταν σε μηχανήματα, τότε αναγκαστικά θα εμπορευματοποιούταν, και θα ξέπεφτε από την διαδικασία της έρευνας και της ανάπτυξης του πνεύματος, στο κατώτερο επίπεδο της ύλης (αντί των υψηλών ιδεών) και των οικονομικών συμφερόντων.

Οπότε, αν κατασκευαζόταν μηχανές και όλα γινόταν ευκολά, κάνεις δεν θα είχε κανένα κίνητρο, προκειμένου να αναπτύξει το πνεύμα και την σκέψη του (λόγω των ευκολιών), και όλοι θα ζούσαν μια τρυφηλή και παρακμιακή ζωή.

Οι δε Ρωμαίοι, είδαν την κατάσταση από την πρακτική άποψη:

Είναι γνώστη η ιστορία του τι απάντησε ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Βεσπασιανός, όταν κάποιοι Ρωμαίοι μηχανικοί, του προτείναν να κατασκευάσουν ένα μηχάνημα, το οποίο θα μπορούσε να κάνει την δουλειά πολλών εργατών.

Αυτός τότε, τους έδιωξε οργισμένος, λέγοντας τους, πως αν έφτιαχνε τέτοια μηχανήματα, εκτός του μεγάλου κόστους αυτών, πολλοί θα έχαναν την δουλειά τους, με συνέπεια να υπάρχουν ταραχές και επαναστάσεις και αλώστε οι δούλοι έφταναν μια χαρά για τις δουλείες αυτές και χωρίς δουλειά, μπορεί και να επαναστατούσαν και αυτοί.

Ακόμα και στην περίοδο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (π.χ. τον καιρό του Ιουστινιανού ή και αργότερα), οι Βυζαντινοί Αυτοκράτορες, είχαν θρόνους που (μηχανικά) υπερυψωνόταν και αλλάζαν σχήμα.

Επίσης, υπήρχαν και άλλες κατασκευές, όπως και μηχανικά λιοντάρια ή πουλιά πάνω σε σιδερένια δέντρα, τα οποία κινούταν και αυτά μηχανικά (τα λιοντάρια ανοιγόκλειναν τα στοματά τους και κούναγαν πέρα δώθε τα χεριά ή τα ποδιά τους, ενώ τα πουλιά ανοιγόκλειναν τα στόματα τους και ανεβοκατέβαζαν τα φτερά τους, κουνώντας πέρα δώθε το σώμα τους).

Φυσικά τα μηχανήματα αυτά τα χρησιμοποιούσαν κυρίως για επιδείξεις έναντι των διαφόρων πρεσβειών, προκειμένου να εντυπωσιάζουν (με έξυπνο τρόπο) τους πρεσβευτές από διαφορά βαρβαρικά φυλά από τα διάφορα κράτη της Δυτικής Ευρώπης, όπως επίσης και της Μέσης Ανατολής ή του Καυκάσου, όπως επίσης (ή και για ψυχαγωγικούς λόγους).

Τι ακριβώς γνώσεις είχαν αποκτήσει και οι Άραβες, κυρίως μέσω της επαφής τους με τους Βυζαντινούς, αλλά επίσης και από κάποια Αρχαία Ελληνικά συγγράμματα, τα οποία είχαν διαβάσει κατασκευάζοντας παρεμφερείς με τους Βυζαντινούς μηχανικές κατασκευές.

Παρόλα αυτά, και οι Άραβες χρησιμοποιήσουν τα μηχανήματα αυτά, κυρίως για την  διασκέδαση, καθώς και για την τέρψη της αριστοκρατίας, χωρίς κάποιον άλλον περισσότερο πρακτικό λόγο.

Φυσικά, τόσο οι Βυζαντινοί, όσο και οι Άραβες, όπως ακριβώς και οι Αρχαίοι Έλληνες, εάν ήθελαν, θα μπορούσαν και αυτοί να προβούν όπως και Αρχαίοι Έλληνες σε μία περαιτέρω προώθηση και εξέλιξη της τεχνολογίας τους, αλλά και αυτοί (όπως και οι Αρχαίοι Έλληνες επιστήμονες), φοβόταν ότι με τις πολλές ευκολίες, θα έπεφτε ραγδαία το ανθρώπινο πνεύμα και ηθική.

Ενώ και αυτοί πίστευαν επίσης, πως οι άνθρωποι εκτός του ότι θα συνήθιζαν στην τεμπελιά χωρίς καθόλου δυσκολίες, μαζί με την εύκολη απόκτηση χρημάτων, χωρίς κόπο (και την αξία τους) και δεν θα φροντίσουν σε καμία περίπτωση  για την καλλιέργειά τους ήθος τους και της  ηθικής τους βελτίωσης (όπως και της απόκτησης εμπειριών), τα οποία και θα θεωρούσαν πολύ πιο σημαντικά από απλές ευκολίες στην δουλειά.

Οπότε, όπως γνωστό σε όλους μας η τεχνολογία δεν αναπτύχθηκε ούτε τη διάρκεια της Αρχαιότητας, ούτε και του Μεσαίωνα, αλλά πολύ αργότερα, κυρίως κατά το 18^ο αιώνα, όταν ξεκίνησε η Βιομηχανική Επανάσταση στην Δυτική Ευρώπη.

Και αυτό, γιατί όπως ακριβώς και να προβλέψει οι Αρχαίοι Έλληνες, οι μεσαιωνικοί Βυζαντινοί, καθώς και οι Άραβες, την περίοδο εκείνη οι άνθρωποι ήθελαν να κατασκευάσουν πραγματικά περισσότερα μηχανήματα, πάρα να επικεντρωθούν κυρίως στο πνεύμα.

Όχι τόσο για να διευκολυνθεί η ζωή τους, αλλά κυρίως λόγω της χρηματοδότησης διαφόρων επιστημόνων για την κατασκευή κάθε είδους μηχανών, οι οποίες και θα έκαναν πολύ πιο γρήγορα και εύκολα την δουλειά πολλών εργατών, χωρίς οι ιδιοκτήτες των μηχανήματων (π.χ. οι βιομήχανοι) να χρειαστεί να πληρώνουν το έξτρα εργατικό δυναμικό, με συνέπεια το μέρος των  κερδών τους, το οποίο χωρίς τις μηχανές θα έδιναν για να πληρώνουν ενημερώσει τους εργάτες τους, να το καρπώνονται οι ίδιοι.

[Πραγματικά, η ανάπτυξη των μηχανών, έφερε ανεργία όπως είχε προβλέψει ορθά ο Βεσπασιανός, αφού οι μηχανές, έκαναν την δουλειά πολλών εργατών, οι οποίοι και απολυθήκαν από τις δουλειές τους.

Έτσι, στην Μεγάλη Βρετάνια, λόγω της ανεργίας που δημιουργήθηκε λόγω της ανάπτυξης των μηχανήματων κλωστοϋφαντουργίας από τους εργάτες που απολυθήκαν, αναπτύχθηκε το κίνημα του λουδισμού.

Οι οπαδοί αυτού, όλοι απολυμένοι εργάτες, εισέβαλαν στα εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας, και έσπαγαν το μηχανήματα, έχοντας ως ηγέτη τους τον Μπεν Λουντ (από τον οποίο πήραν και το όνομα λουδιστές, τον οποίο κάνεις δεν ήξερε με σιγουριά και του οποίου το πτώμα δεν βρέθηκε ποτέ), αλλα στο τέλος κατεστάλησαν με την βία, μέσω της χρήσης του στρατού.

Γιατί αν και τα αιτήματα τους ήταν δίκαια, ο κακός τρόπος με τον οποίο προσπάθησαν να τα επιβάλλουν, «έσπρωξε» εναντίον τους μέρος του λαού και των εμπόρων, που λόγω των πράξεων τους δεν αγόραζε ή πούλαγε υφασμάτινα ρούχα (με συνέπεια η κυβέρνηση να βρει την αφορμή να τους καταστείλει αγρία), ενώ δεν ήταν και πρακτικά εφικτό, να ανακοπεί, αφού είχε πια ξεκινήσει η τεχνική πρόοδος με τέτοιους τρόπους].

Και πραγματικά όλοι οι παραπάνω διανοητές της Αρχαιότητας και του Μεσαίωνα, αποδείχτηκαν τελείως αληθείς στις προβλέψεις τους, μιας και όντως η μεγάλη ανάπτυξή της  τεχνολογίας και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης (π.χ. το ίντερνετ), πέραν των θετικών τους επιπτώσεων στην ενημέρωση και την τεχνολογία, έφεραν επίσης και αρνητικές συνέπειες, όπως τον εθισμό των ανθρώπων σε αυτά  με συνέπεια πολλές φορές την αποξένωσης μεταξύ τους, όπως φυσικά και την ανεργία.

\

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΟΥΓΓΑΡΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΩΣ ΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΟΥΓΓΑΡΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΩΣ ΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Ως γνωστόν, ο λαός των Ούγγρων, κατάγεται από τις  νομαδικές φυλές των  Μαγυάρων (λαός  Ουρανικής και Ουραλικής και σλάβικης καταγωγής) , οι οποίες και έφτασαν στην κεντρική Ευρώπη το 895 μ.Χ., διάμεσου  Κεντρικής Ασίας, υπό την ηγεσία του  Άρπαντ, καταλαμβάνοντας στην πορεία με βία και λεηλασίες την περιοχή της σημερινής Ουγγαρίας.

Οι Μαγυάροι από την πρώτη στιγμή που εισέβαλαν και κατέκτησαν την περιοχή της σημερινής Ουγγαρίας,  αρχίσαν εξαπέλυσαν μια σειρά αιματηρών επιδρομών γεμάτες σφαγές και λεηλασίες, τόσο στην  Δυτική Ευρώπη, όσο και στο Βυζάντιο.

Αυτή η πορεία αίματος και λεηλασιών,  συνεχίστηκε για πολλές δεκαετίες, με αποτέλεσμα τεράστιες καταστροφές και εκατακόμβες θυμάτων στον άμαχο πληθυσμό λόγω της βιαιότητας των Μαγυάρων (έφτασαν σχεδόν ως την Ισπανία) ,αλλά στο τέλος, αυτοί ηττήθηκαν συντριπτικά  από τον Γερμανό Αυτοκράτορα  Όθωνα τον Α’ τον Μέγα στην μάχη του Λεχβελντ το 955 μ. Χ.

Το ίδιο έτος, ο τότε αρχηγός των Μαγυάρων, ο οποίος και ονομαζόταν Βάηκ, βαπτίστηκε Χριστιανός  με το όνομα Στέφανος  και στην συνέχεια αποφάσισε να δημιουργήσει  ένα ισχυρό βασίλειο με πρότυπο την Αγιά Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους.

Ο Στέφανος, ο οποίος στέφθηκε πρώτος βασιλιάς των Ούγγρων το  1001 μ.Χ., λόγω της εξαίρετης ηγεσίας του, αποκαλέστηκε αργότερα Μέγας, κατήργησε την δουλεία, επέβαλε μετριοπαθή  φορολογία στους υπηκόους του,  κατάφερε να νικήσει σε πολλές μάχες, επεκτείνοντας σημαντικά τα όρια του κράτους  του, ενώ παράλληλα, συνέβαλε σημαντικά και στην διάδοση του Χριστιανισμού στην Ουγγαρία.

Το βασίλειο των Μαγυάρων, τότε ήκμασε σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό, ενώ παράλληλα  γνώρισε μεγάλη οικονομική, γενόμενο  κέντρο εμπορίου και ενδιάμεσος σταθμός πολλών εμπορικών οδών της Κεντρικής Ευρώπης, ως ενδιάμεσος σταθμός για εμπόρους, οι οποίοι ταξίδευαν προς την Μέση Ανατολή.

Όμως, αυτή η περίοδος ακμής, δεν έμελλε να κρατήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα, αφού τον 13^ο μετρά Χριστόν αιώνα, το βασίλειο των Μαγυάρων  (Ούγγρων), δέχτηκε τις αιματηρές και καταστροφικές εισβολές  των Ταρτάρων, εξαιτίας της  επιδρομής των Μογγόλων και της Χρυσής Ορδής.

Όταν τελικά οι Μογγόλοι αποχωρήσαν, ο νέος βασιλιάς της χώρας, ο Μπελά ο  Δ΄, έπρεπε να προσπαθήσει να ανοικοδομήσει εκ νέου, το διαλυμένο και κατεστραμμένο από τους Μογγόλους κράτος του.

Στην συνέχεια και μετά από πολλές εναλλαγές, το στέμμα των Ούγγρων, πέρασε στον Σιγισμούνδο, τον Αυτοκράτορα της Αγίας  Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας εκείνη την χρονική περίοδο, την ίδια εποχή που οι Οθωμανοί Τούρκοι, εισέβαλαν στην Κεντρική Ευρώπη.

Ο Αυτοκράτορας Σιγισμούνδο, ο οποίος  οργάνωσε μια ανεπιτυχή σταυροφορία εναντίον των Τούρκων,  ενώ μετά την ήττα του στην  Νικόπολη από αυτούς,  ο γιος του Αλβέρτος, ο οποίος και τον διαδέχτηκε στον θρόνο, εμπιστεύθηκε την άμυνα της Ουγγαρίας στον Ιωάννη Ουνυάδη, έναν ικανότατο στρατιωτικό ηγέτη της Ουγγαρίας, με  Ρουμανική καταγωγή.

Ο Ονυάδης, χάρις στις μεγάλες του στρατιωτικές ικανότητες, κατάφερε άθολη την διάρκεια της αρχιστρατηγίας του, να συγκρατήσει (νικώντας σε πολλές μάχες) προσωρινά τους Τούρκους, και πολεμώντας τους σε πολλές περιπτώσεις, όπως στην Βάρνα το  1444, ή στο Βελιγράδι το 1456.

Το 1458 μ.Χ., νέος βασιλιάς της χώρας στέφθηκε ο Ματθίας Κορβίνος, γιος του Ουνυάδη, ο οποίος και κατάφερε να συνεχίσει την νικηφόρα πορεία του πατέρα του έναντι των Οθωμανών.

Μετά τον θάνατο του Ματθία, οι Τούρκοι, υπό την διοίκηση του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς, εισέβαλαν στην Ουγγαρία, και το έτος  1526 μ.Χ., στην μάχη του Μοχάτς, οι Ούγγροι,  ηττήθηκαν συντριπτικά από τους Οθωμανούς, ενώ ο άτεκνος νεαρός βασιλιάς τους, ο Λουδοβίκος ο Β΄ σκοτώθηκε με μεγάλο μέρος των ευγενών και του στρατού του.

Από τότε, η χώρα, διαιρέθηκε σε τρία μέρη, ένα υπό την διοίκηση των Αυστριακών, ενώ στα αλλά δύο, ήταν το ένα υπό κατοχή από τους Οθωμανούς και το άλλο φόρου υποτελές σε αυτούς (ενώ, άλλη μια θλιβερή συνέπεια της την μάχης του Μοχάτς, ήταν και η κατάληψη της πρωτεύουσας της χώρας, της  Βούδας από τους Τούρκους).

Στην συνέχεια, και για πολλούς αιώνες, η ιστορία των Ούγγρων, ταυτίστηκε με αυτή των Αυστριακών Αψβούργων, οι οποίοι και καταφέραν ύστερα από αιώνες μαχών, να διώξουν τους Οθωμανούς από τα εδάφη της Ουγγαρίας, σχηματίζοντας με τον τρόπο αυτό, την Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία.

Στους δε αιώνες που ακολουθήσαν, πραγματοποιήθηκαν πολλές εξεγέρσεις των Ούγγρων εναντίον των Αυστριακών, με στόχο την ανεξαρτησία της χώρας τους, οι οποίες και καταπνίγηκαν τελικά με την βία.

Η πιο σημαντική από αυτές, ήταν η εξέγερση των ετών 1848-1849, όταν οι Ούγγροι επαναστάτες, σχεδόν κατάφεραν αν απελευθερώσουν τα εδάφη τους από τους  Αψβούργους, η οποία όμως τελικά  υπό συντρίφτηκε με τεράστια στρατιωτική συνδρομή των Ρώσων υπερ. των  Αυστριακών.

Τελικά, το 1867, η δυναστεία των Αψβούργων, κατόρθωσε να έρθει σε συμφωνία με τους Ούγγρους, στους οποίους και υποσχέθηκε συγκυριαρχία στην χώρα, καθιερώνοντας με τον τρόπο αυτό την διπλή μοναρχία της  Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, μεταξύ των Αυστριακών και των Ούγγρων.

Το καθεστώς της συγκυριαρχίας, κράτησε μέχρις και το 1914, όταν με την δολοφονία του διαδόχου του αυτοκρατορικού θρόνου, Φραγκίσκου-Φερδινάνδου στο Σεράγεβο της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, τότε επαρχίας της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, ξέσπασε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος μεταξύ του συνασπισμού της Αντάντ και των Κεντρικών δυνάμεων.

 Μετά από τέσσερα έτη Πολέμου, η Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία ηττήθηκε ολοσχερώς, ενώ στα εδάφη της, ιδρυθήκαν τα κράτη της  Αυστρίας, της Γιουγκοσλαβίας, της Τσεχοσλοβακίας, καθώς  και της Ουγγαρίας.

Με τις συνθήκες του έτους 1920, αποσπάστηκαν από την Ουγγαρία πολλά εδάφη με Ουγγρικό πληθυσμό, μεγάλο μέρος των οποίων, αποδόθηκε στην  Ρουμανία (η επαρχία της Τρανσυλβανίας), διέμενε και ένας σημαντικός πληθυσμός Ούγγρων.

Το 1919, οι κομμουνιστές της χώρας, υπό την ηγεσία του Μπέλα Κουν και με την χρηματοδότηση του Λένιν, εξεγέρθηκαν (μετρά την παραίτηση της κυβέρνησης Κάρολοι) και εγκαθίδρυσαν μέσω πραξικοπήματος και βίας (οντάς μια μειονότητα που κάνεις δεν ήθελε να έχει για ηγέτη), την βραχύβια Ουγγρική Δημοκρατία των Σοβιέτ.

Σύντομα όμως, η διακυβέρνηση τους έγινε τόσο τυραννική, ώστε ο λαός της χώρας επαναστάτησε εναντίον τους, και τότε, λόγω του γεγονότος αυτού, βρήκαν οι Ρουμάνοι την ευκαιρία, να εισβάλουν στην χώρα, και να καταλάβουν την Βουδαπέστη.

Στην συνέχεια, παρέδωσαν τη ηγεσία της χώρας στον  ναύαρχο Μίλος Χόρτι, ο οποίος και διέλυσε με την βοήθεια τους την Ουγγρική Δημοκρατία των Σοβιέτ, ενώ τότε, σημειωθήκαν πολλές πράξεις αντεκδίκησης έναντι των κομμουνιστών.

Στηn διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ουγγαρία βρέθηκε στο πλευρό της Γερμανίας, αλλά ηττήθηκε τελικά και καταλήφθηκε από τα σοβιετικά στρατεύματα το 1945, ενώ το 1948, στην χώρα αυτή, εγκαθιδρύθηκε κομμουνιστικό καθεστώς.

Το 1956, σημειώθηκε εξέγερση των πολίτων έναντι του καταπιεστικού κομμουνιστικού καθεστώτος, αλλά το αίτημα του τότε πρωθυπουργού της χώρας, Ίμρε Νάγκυ, για  αποχώρηση των σοβιετικών στρατευμάτων, αποχώρηση της Ουγγαρίας από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, είχε ως τελικό αποτέλεσμα την στρατιωτική εισβολή των Σοβιετικών σε αυτή.

Η εξέγερση του ουγγρικού λαού, καταπνίγηκε στο αίμα (25.000 νεκροί), ο Νάγκυ συνελήφθη (εκτελέστηκε το έτος 1958), και στην χώρα εγκαθιδρύθηκε ένα στυγνά δικτατορικό φιλοσοβιετικό κομμουνιστικό καθεστώς, για τα επόμενα τριάντα χρόνια.

Το 1989, ύστερα από τις εξελίξεις στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και την κατάρρευση του κομμουνιστικού Ανατολικού μπλοκ στην περιοχή αυτή, ο κομμουνισμός στην χώρα αυτή κατέρρευσε, ενώ την θέση του, πηρέ ένα (εξίσου στυγνό) νεοφιλελεύθερο (δήθεν δημοκρατικό) καθεστώς.

Τα περισσότερα μέλη της νέας κυβέρνησης, ήταν πρώην κομμουνιστές, τα οποία εν μια νυκτί, μεταμορφώθηκαν (τάχα) σε δημοκράτες και αντιστασιακούς στο πρότερο κομμουνιστικό καθεστώς, ενώ οικειοποιήθηκαν την κρατική περιουσία προς όφελος τους, αποκτώντας τεράστιες περιουσίες ή πουλήσαν μεγάλο μέρος της σε εταιρίες δυτικών συμφερόντων, φτωχοποιώντας πλήρως τον ίδιο τους τον λαό.

Δηλαδή στην χώρα αυτή, συνέβη επακριβώς ότι συνέβη και στην Ρωσία, αμέσως μετρά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ.

[Στην δε εξωτερική της πολιτική, η Ουγγαρία προσανατολίστηκε στην ένταξη της στους ευρωατλαντικούς θεσμούς (ΝΑΤΟ-ΕΕ) και σε μια συμμαχία με την Δύση, ενώ σε συνεργασία με την Τσεχία, την Σλοβακία και την Πολωνία, ίδρυσε την «Ομάδα του Βίζενγκραντ», τόσο για να επιτύχουν από κοινού οι χώρες αυτές τους παραπάνω στόχους, όσο και για να λύσουν τα μεταξύ τους προβλήματα.

Η Ουγγαρία, εισήλθε στην ΕΕ το 2004].

Όμως, η παγκόσμια οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2008 και συνεχίζεται ως τις μέρες μας, άλλαξε την πολιτική κατάσταση στην χώρα αυτή. Στην Ουγγαρία, που ως τότε είχε υποφέρει από τις «μνημονικές» και νεοφιλελεύθερες πολιτικές που της επέβαλλε η ΕΕ της Γερμανίας και η Δύση, εκλέχτηκε ως πρωθυπουργός, ο πατριώτης Βίκτωρ Ορμπάν (αν και ο ίδιος ο Ορμπάν στα νιάτα του σπούδασε με υποτροφία του ιδρύματος Σόρος), το έτος 2010.

Αυτός, εκμεταλλευόμενος το μίσος του λαού του για την ΕΕ, καθώς και την ταυτόχρονη άνοδο του πατριωτισμού και του εθνικισμού στην Ουγγαρία (ο Ορμπάν κέρδισε σχεδόν το 50% των συνολικών ψήφων, ενώ οι ακροδεξιοί σχεδόν το 25%), στράφηκε κατά της ΕΕ και της Γερμανίας, αντιστάθηκε στην φιλολαθρομεταναστευτική πολιτική της, ενώ προώθησε πολύ καλές σχέσεις και με την Ρωσία του Πούτιν, καθώς και τις ΗΠΑ του Τραμπ.

Και όλα αυτά,  πάρα τις προσπάθειες του πανάθλιου συμπατριώτη του, του διαβόητου σε όλους μας Τζορτζ Σόρος (του οποίου ο Ορμπάν έκλεισε το προβοκατόρικο Πανεπιστήμιο Σόρος στην Βουδαπέστη), τον φίλο-χρηματοδότη των αναρχικών και των λαθρομεταναστών (http://yiorgosthalassis.blogspot.com/2018/01/blog-post_254.html,https://slpress.gr/koinonia/antiexousiastes-kai-organomeno-eglima-stratologoun-metanastes/,http://www.defence-point.gr/news/meta-tin-evropi-o-george-soros-stochopii-tora-ke-to-israil-gia-to-metanasteftiko), καθώς και υποκινητή πολλών (δήθεν αυθορμήτων) «εξεγέρσεων» (http://www.triklopodia.gr/%CE%AD%CE%B3%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%B4%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CE%BD%CF%8D%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%83%CF%87%CE%AD%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%B6/#).

Αυτός, βλέπει με τρόμο, το τέλος των πολιτικών του να έρχεται (https://www.pentapostagma.gr/2018/01/%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%B4%CE%BF%CF%87%CE%AE-%CE%AE%CF%84%CF%84%CE%B1%CF%82-%CF%83%CF%8C%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%BF-%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD.html) και ωρύεται παραληρηματικά κατά πάντων, ακόμα και των μέσων δικτύωσης, που και ο ίδιος χρησιμοποιεί για την προπαγάνδα του (http://corfiatiko.blogspot.gr/2018/01/google-facebook.html), ενώ την ίδια στιγμή, δέχεται και το άδειασμα των ΗΠΑ (https://www.pentapostagma.gr/2018/02/%CE%B5%CE%BC%CF%86%CF%8D%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%BD%CE%AD%CE%B1-%CF%84%CE%AC%CE%BE%CE%B7-%CF%80%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%AC%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BF-%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%BC.html).

Και παρόλες τις πιέσεις από ΕΕ, Γερμανία και Σόρος, ο Ορμπάν (http://www.zougla.gr/kosmos/article/ougaria-o-viktor-ormpan-kerdise-tesera-akomi-xronia-stin-eksousia), θριάμβευσε στις εκλογές της 8 Απρίλιου στην χώρα του (δεύτερο βγήκε το ακροδεξιό κόμμα Jobbik), προς μεγάλη δυσαρέσκεια των Μέρκελ-Σόιμπλε και προς μεγάλη χαρά των συμμάχων του (των χωρών του Βίζενγκραντ, αλλά και της Ρωσίας, των ΗΠΑ και της Κίνας).

[Επίσης, το 2018, οι Ούγγροι συγκρούονται με τους Ρουμάνους, αφού η ουγγρική μειονότητα στην Ρουμανία απαιτεί αυτονομία με την υποστήριξη της Ουγγαρίας (την οποία η Ρουμανία αρνείται πεισματικά), ενώ πρόσφατα, άρχισε να συγκρούεται και με την Ουκρανία για την ουγγρική μειονότητα της χώρας  αυτής (http://www.defence-point.gr/news/archisan-kolpa-zorika-pollon-me-tin-oungriki-mionotita-tis-oukranias)].

Το παράδειγμα του, πιθανώς θα λειτουργήσει ως «συγκοινωνούν δοχείο» για εκλογές σε άλλες χώρες, για την ανάδειξη παροιμιών με το δικό του πολιτικών κινημάτων (όπως τα αποτελέσματα των εκλογών σε Ρωσία και Ιταλία το 2018, ενίσχυσαν τον ίδιο), κάτι που θα κάνει τα τσιράκια της ΕΕ, να χάσουν τον ύπνο τους;

(π.χ. στην Πολωνία, οπού στις αρχές του 2019 διεξάγονται βουλευτικές εκλογές και αναμένεται σε αυτές, να επικρατήσει το συμμαχικό προς τον Ορμπάν κόμμα του ομοϊδεάτη του Κανίσκι με σημαντικές για την Πολωνία συνέπειες-http://corfiatiko.blogspot.gr/2018/01/blog-post_146.html#more).

Θα είναι άραγε αυτή η μελλοντική πορεία των γεγονότων στην χώρα αυτή και στην υπόλοιπη Ευρώπη; Άγνωστο, αλλά όπως λέει και λαϊκή παροιμία, η απάντηση στις προσπάθειες αλλογενών δυνάμεων να επιβληθούν συνεχώς και ξεδιάντροπα στα εθνικά συμφέροντα άλλων κρατών, θα μπορούσε να είναι: «μια του κλεφτή, δυο του κλεφτή, τρεις και η κακή του μοίρα».