Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ STILLE HILFE ΤΗΣ ODESSA ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ STILLE HILFE ΤΗΣ ODESSA ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Όπως είναι γνωστόν η οργάνωση της Stille Hilfe ήταν ένα παράδειγμα της ODESSA (https://alophx.blogspot.com/2017/09/h-odessa.html, https://alophx.blogspot.com/2018/10/odessa.html) ή της DEUTSCHE GEMEINSCHAFT, που ιδρύθηκε το 1.951 μετά Χριστόν κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου στην Δυτική γερμανία (ο δε Ναζί Alfried Krupp απελευθερώθηκε από τους Συμμάχους και πηρέ την περιουσία του πίσω από αυτός το ίδιο έτος, το 1.951 μ.Χ.), από Ναζί με πρώτο σκοπό την διαφυγή πολλών εγκληματιών πολέμου, γερμανών αξιωματικών, στρατιωτών και μελών των SS και της Γκεστάπο στην Λατινική Αμερική και στην Μέση Ανατολή (όπως αναφέρεται και στο βιβλίο «Τα άλογα του Χίτλερ» του συγγραφέα Άρθουρ Μπραντ).

[Λίγο μετά το τέλος του πολέμου, δημιουργήθηκαν διάφορες ομάδες και ενώσεις (παράλληλα, οι οργανώσεις αυτές στήριξαν τις οικογένειες των κρατουμένων. Επιπλέον, παρείχαν επίσης βοήθεια διαφυγής μέσω της λεγόμενης Γραμμής Αρουραίων, που οργανώθηκε από τον Επίσκοπο Alois Hudal, μέσω Νοτίου Τιρόλου και Ρώμης , κυρίως στη Νότια Αμερική , αλλά και στην Μέση Ανατολή (π.χ. Συρία, Αίγυπτο)].

Παράλληλα σε όσους από αυτούς δεν θα μπορούσε να διαφύγουν και θα πήγαιναν σε φυλακές ή κρατούνταν σε στρατόπεδα συγκέντρωση των Συμμάχων μεσώ της οργάνωσης παροχής χρημάτων διαδηλώσεων για την απελευθέρωση αυτόν, όπως παράλληλα και με την πληρωμή δικηγόρων και των εξόδων των δικών τους.

Η οργάνωση ιδρύθηκε τότε ως ένα «φιλανθρωπικό ίδρυμα» που όπως έλεγε είχε σκοπό να φροντίσει αρρώστους, ηλικιωμένους, όπως και ανθρώπους που είχαν ανάγκη, ενώ το καθεστώς της ως φιλανθρωπικό ίδρυμα της επέτρεπε να λαμβάνει δωρεές από πολλούς συμπαθούντες, χωρίς αυτές οι δωρεές, όπως και αυτοί που τις έκαναν να υπόκειντο σε φορολογικό έλεγχο όπως και για το ποιοι ήταν αυτοί.

Αμέσως μετά την λήξη του πολέμου η οργάνωση αυτή φρόντισε τα συγκεκριμένα άτομα να παίρνουν κάποια σύνταξη από το γερμανικό κράτος, να έχουν σπίτι, υγειονομική περίθαλψη, σύνταξη, αλλά και την διαμονή τους οίκους ευγηρίας, όπως λόγω χάραξε έναν που είχε φτιάξει σε μία έκταση που είχε λάβει από τον Ρούντολφ Ες η χήρα του, που ήταν μέλος της οργάνωσης για τον συγκεκριμένο σκοπό.

Κάποιοι από τους πιο διάσημους Ναζί που φρόντισε συγκεκριμένη οργάνωση να διαφύγουν από την γερμανία και να πάνε στο εξωτερικό για να γλιτώσουν την δίκη για την εκτέλεση για τα τρομερά εγκλήματα που αν διαπράξει κατά τον Δεύτερό Παγκοσμίου Πολέμου ήταν λόγου χάρη ο Άιχμαν που εκτελέστηκε στο Ισραήλ αφού δικάστηκε πρώτα όταν συνελήφθη από την Μοσάντ, ο Γιόζεφ Μένγκελε, ο γνωστός «Άγγελος του θανάτου», ο Παόυλ Φον Σέφερ της Colonia Dignidad/«Αποικίας της Αρετής» (https://alophx.blogspot.com/2017/09/h-odessa.html) κ.λ.π,. μέσω των λεγόμενων οδόν διαφυγής.

[Η «Αποικία της Αρετής» ήταν ένα Γερμανικό «κρατίδιο», ένα σωστό κράτος εν κράτει μέσα στην Χιλή του Πινοσέτ, που λειτουργούσε με απαράβατη ιεραρχία τύπου θρησκευτικής σέχτας, προμήθευε με οπλισμό το δικτατορικό καθεστώς και στις εγκαταστάσεις του λάμβαναν χώρα βασανιστήρια πολιτικών κρατουμένων, σεξουαλικές κακοποιήσεις παιδιών και ό,τι πιο διαταραγμένο έχει σκεφτεί να κάνει ο άνθρωπος στον άνθρωπο.

Αν και τα όρια της σχέσης της Colonia Dignidad με την Γερμανική κυβέρνηση δεν έχουν επαρκώς διερευνηθεί, φαίνεται πως ο Σέφερ διατηρούσε δεσμούς με το επίσημο κράτος, καθώς κρατά ζωντανό το όραμα της μεγάλης Γερμανίας σε μια Λατινοαμερικάνικη χώρα.

Ιδιαίτερο ρόλο έπαιξε και το συντηρητικό Γερμανικό πολιτικό κόμμα CSU (Χριστιανο-Σοσιαλιστική Ένωση Βαυαρίας), το οποίο θαύμαζε τον τρόπο με τον οποίο είχε μεταφέρει τις Βαυαρικές παραδόσεις στις Άνδεις ο Σέφερ και δεν το έκρυβε. Ο πρώην πρωθυπουργός της Βαυαρίας, Φραντς-Γιόζεφ Στράους, είχε επισκεφθεί εξάλλου την Αποικία και είχε μείνει κατενθουσιασμένος από την «εθνική δουλειά» που συντελούνταν εκεί.

Η Deutsche Welle αποκάλυψε σχετικά πρόσφατα πως πολλοί Γερμανοί αξιωματούχοι και πολιτικοί είχαν φιλοξενηθεί για λίγο στις δομές της Αποικίας, ιδιαίτερα μεταξύ 1.978 μ.Χ.-1.982 μ.Χ., και κανείς τους δεν είδε κάτι το περίεργο (https://www.pronews.gr/istoria/576855_poia-einai-i-nazistiki-apoikia-tis-hilis-colonia-dignidad-foto/)].

Άλλα δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι στην Δυτική γερμανία το 70% όλων των υπαλλήλων σε κάθε τομέα, πολιτικό, στρατιωτικό, οικονομικό, δικαστικό πρακτόρων, βασανιστών, στρατιωτικών, κ.λπ. ήταν όλοι τους μέλη του ναζιστικού κόμματος, ενώ κατά «παράδοξο τρόπο» το ίδιο συνέβαινε και στην Ανατολική γερμανία όπου όμως αυτό το ποσό ήταν χαμηλότερο και έφτανε σχεδόν στο 40% (https://alophx.blogspot.com/2017/05/1945.html).

Αλλά ακόμα κι όταν είχαν καταφέρει να βγάλουν τους περισσότερους από αυτούς από τα Στρατόπεδα Συγκέντρωσης, σε όσους Ναζί δικαζόταν στην γερμανία ή ήταν και από εκεί ή ήταν από άλλες χώρες για να δικαστούν σε αυτές ή στην Γερμανία αντίστοιχα, αναλάμβανέ έξοδα της δίκης τους με δικηγόρο, προσλάβει συγκεκριμένη εταιρεία ενώ το ίδιο ακριβώς πράγμα έκανε και στο μέλλον σε νεοναζί που διέπρατταν να εγκλήματα στην Γερμανία και αλλού, αλλά και με σκίχεντ.

Έτσι π.χ. η οργάνωση αυτή η κατάφερε να ανατρέψει την έκδοση του γερμανούς Κλάας Φάγιερ από την Γερμάνια το 2011 μ.Χ. από το Γερμανικό κράτος, το οποίο και κατάφερε να πείσει ότι θα πρέπει να δίνεις συντάξεις σε μέλη Ναζί αλλά και της Γκεστάπο και των SS ακόμα που είχαν διαπράξει ακόμα και εγκλήματα πολέμου.

Ιδρυτής της συγκεκριμένης οργάνωσης ήταν η αρχικά Helene Elisabeth Von Isenburg, η οποία ήταν αριστοκράτισσα και είχε παντρευτεί τον επίσης αριστοκράτη αλλά Ναζί καθηγητή σύζυγο της Wilhelm Prince of Isenburg and Büdingen και μαζί με όλους πρώην Ναζί, άλλα καθολικούς και προτεστάντης που στήριζαν τους Ναζί ίδρυσαν την οργάνωση αυτή τάχα σαν φιλανθρωπικό όμιλο, για να μην δίνουν στόχο και να κουνούν υποψίες, αλλά παράλληλα να έχουν και το φορολογείτο και το απόρρητο των δωρεών. Η γυναικά αυτή είχε σχέση με αριστοκράτες, με πολίτικους, οπός και με βιομήχανους, αλλά και την ανώτερη μέση τάξη, οπός και το Βατικανό σαν καθολική.

Η Πρόεδρος της ένωσης Stille Hilfe αυτοτιτλοφορήθηκε ως «Μητέρα των Landsbergers», ενώ η Stille Hilfe ήρθε σε συνεργασία και με άλλες οργανώσεις παρεμφερείς με την ίδια για την απελευθέρωση Ναζί και προκειμένου να επιτύχει τους στόχους της, οπός π.χ. την «Arbeitsausschuß für Wahrheit und Gerechtigkeit».

Εκτός από τον Πρόεδρο, το ιδρυτικό συμβούλιο περιλάμβανε: Ο βοηθός καθολικού επίσκοπος Neonäuser, ο περιφερειακός προτεστάντης επίσκοπος Wurm, ο δικηγόρος του Μονάχου Rudolf Aschenauer ως νομικός σύμβουλος και αρκετοί υψηλόβαθμοι πρώην αξιωματούχοι των Ναζί, τον προτεστάντη επίσκοπο της Βυρτεμβέργης Theophil Wurm, όπως ο πρώην SS-Standartenführer και επικεφαλής τμήματος στο Κεντρικό Γραφείο Ασφαλείας του Ράιχ (RSHA), ο Wilhelm Spengler και ο SS-Obersturmbannführer Heinrich Malz, ο οποίος ήταν ο προσωπικός σύμβουλος του Ernst Kaltenbrunner στο RSHA.

Η Helene Elisabeth von Isenburg κατάφερε να εμπλέξει συντηρητικούς κύκλους και να κερδίσει τους υψηλόβαθμους εκπροσώπους της εκκλησίας ως ηθικές αρχές: Theophil Wurm, Joseph Cardinal Frings και Johannes Neuhäusler.

Ειδικά ο Neuhäusler, ο οποίος όχι μόνο έπρεπε να υπομείνει την φυλάκιση της Γκεστάπο υπό τους Ναζί, αλλά επίσης φυλακίστηκε ως ειδικός κρατούμενος στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου , είχε μεγάλη δημόσια αξία για την «STILLE HILFE.

Οι περαιτέρω διασυνδέσεις της Πριγκίπισσας και του δικηγόρου Aschenauer ήταν κυρίως με τις οργανώσεις αποφοίτων των SS και τον κύκλο Gauleiter γύρω από τον Werner Naumann, μερικά από τα οποία είχαν ήδη δημιουργηθεί στα συμμαχικά στρατόπεδα αιχμαλώτων πολέμου.

Η Helene Elisabeth von Isenburg ενέπλεξε μια ολόκληρη σειρά οργανώσεων και ενώσεων στις δράσεις της, όπως: Για παράδειγμα, η «Ομάδα Εργασίας για την Διάσωση των Φυλακισμένων του Landsberg», η οποία χρηματοδοτήθηκε ουσιαστικά από τις εκκλησίες.

Τις επόμενες δεκαετίες, η Stille Hilfe εργάστηκε μάλλον κρυφά σε ένα στενό δίκτυο με οργανώσεις που αρνούνταν το Ολοκαύτωμα και εξέχοντες πρωταγωνιστές του « ψέματος του Άουσβιτς », όπως οι Thies Christophersen και Manfred Roeder και συνεργάστηκε με σχετικούς οργανισμούς και προσωπικότητες (π.χ. Florentine Rost van Tonningrelle , L.).

Μέσω κληρονομιών και τακτικών δωρεών, ο σύλλογος διέθετε σταθερά σημαντικούς οικονομικούς πόρους από την ίδρυσή του. Τα στοιχεία για το 1.993 μ.Χ. είναι γνωστά στο κοινό. Αντίστοιχα, το 1.993 μ.Χ., το Stille Hilfe είχε εισόδημα 150.253,81 DM από δωρεές, κληρονομιές και τόκους, έξοδα 209.507,47 DM και περιουσιακά στοιχεία 318.559,45 DM σε λογαριασμούς καταθέσεων καθορισμένης διάρκειας.

Μετά τον von Isenburg (μέχρι το 1.959 μ.Χ.), οι πρώην ηγέτες του BDM Gertrud Herr και Adelheid Klug ήταν Πρόεδροι μέχρι το 1.992 μ.Χ. Από το 1.992 μ.Χ., το «Stille Hilfe» διευθύνεται από τον Horst Janzen, προηγουμένως ελεγκτή της ένωσης και επόπτη και παρατηρητή εκ μέρους του «Stille Hilfe» στην δίκη του Düsseldorf Majdanek, αλλα και η Ursulla Muller Rudol Aschenauer.

Όταν ο Gerhard Rose, ο οποίος είχε καταδικαστεί για συμμετοχή σε πειράματα σε ανθρώπους στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Buchenwald, πέθανε τον Ιανουάριο του 1.992 μ.Χ., η νεκρολογία του στο FAZ ζήτησε «δωρεές στον Stille Hilfe ή στην Εταιρεία Max Planck». Για χρόνια, η «Σιωπηλή Βοήθεια» είχε την Γκοντρούν Μπουρβίτς, την κόρη του Χάινριχ Χίμλερ, ως εξέχουσα προσωπικότητα της .

Από το 1.989 μ.Χ.. έως το 1.993 μ.Χ. η ένωση είχε έδρα στο Rotenburg (Wümme). Το ιδρυτικό μέλος Adelheid Klug έζησε εκεί. Ο σύλλογος ήταν εγγεγραμμένος ως μη κερδοσκοπικός οργανισμός στο Μητρώο του Συνδέσμου Rotenburg για 40 χρόνια. Ο διευθυντής της πόλης του Ρότενμπουργκ, Ερνστ Ούλριχ Φάιφερ, αργότερα υποψήφιος του CDU του Ρότενμπουργκ για τη θέση του διοικητή της περιφέρειας, κατηγορήθηκε για κάποιο διάστημα ότι υποστήριξε την STILLE HILFE.

Ένα μέλος του CDU του Ρότενμπουργκ και ανώτερος αξιωματικός των τότε στρατώνων της Σαρακοστής έκανε δουλειά γραφείου για το Stille Hilfe. Ο επιχειρηματίας του Ρότενμπουργκ Gustav Wordelmann ήταν εκείνη την εποχή ταμίας του Stille Hilfe.

Έλαβε υποψηφιότητα για δημοτικό συμβούλιο για το κόμμα του WfB. Η υποψηφιότητά του για τις εκλογές του δημοτικού συμβουλίου υποστηρίχθηκε από την Adelheid Klug και τον επιχειρηματία και αρνητή του Ολοκαυτώματος Ernst-Otto Cohrs (WSL).

Σύμφωνα με τις δικές της πληροφορίες, η Stille Hilfe είχε 100 ενεργά μέλη εκείνη την εποχή. Αυτή η περίοδος είδε επίσης την συμμετοχή του δικηγόρου Klaus Goebel, ο οποίος διορίστηκε στο διοικητικό συμβούλιο από την Stille Hilfe.

Το 1.992 μ.Χ. τα κεντρικά γραφεία μεταφέρθηκαν στο Βούπερταλ. Το 1.993 μ.Χ./1.994 μ.Χ., υπήρξε πολιτική συζήτηση στην Bundestag για το μη κερδοσκοπικό καθεστώς της ρεβιζιονιστικής δεξιάς ριζοσπαστικής ένωσης και έλεγχος από τις φορολογικές αρχές. Μόλις τον Νοέμβριο του 1.999 μ.Χ. το Ομοσπονδιακό Δημοσιονομικό Δικαστήριο αποφάσισε ότι η Stille Hilfe έπρεπε να στερηθεί το «μη κερδοσκοπικού καθεστώτος».

Την τελευταία γνωστή ημερομηνία (αρχές Αυγούστου 2006 μ.Χ.), ο σύλλογος έλεγαν ότι αριθμούσε περίπου 40 μέλη. Ταυτόχρονα, ωστόσο, εντάθηκαν οι επαφές με την «Οργάνωση Βοήθειας για τους Εθνικούς Πολιτικούς Κρατουμένους και τις Οικογένειές τους» (Ο.Ε.Φ.- HNG), ώστε η συνέχεια της οργάνωσης να φαίνεται και να είναι εξασφαλισμένη.

Η «οργάνωση αρωγής για εθνικούς πολιτικούς κρατούμενους και τους συγγενείς τους» (HNG) ήταν μια οργάνωση που ιδρύθηκε το 1.979 μ.Χ. που φρόντιζε και υποστήριζε καταδικασμένους ακροδεξιούς εξτρεμιστές σε όλη την Γερμανία κατά την διάρκεια και μετά την φυλάκιση τους σε σωφρονιστικά ιδρύματα. Πιο πρόσφατα, η οργάνωση είχε περίπου 600 μέλη, καθιστώντας την μια από τις πιο συνδεδεμένες δεξιές εξτρεμιστικές οργανώσεις στην Γερμανία.

Η τελευταία της έδρα ήταν στη Φρανκφούρτη του Μάιν, αλλά η τελευταία της διεύθυνση ήταν στο Μάιντς-Γκονσενχάιμ . Στις 21 Σεπτεμβρίου 2011 μ.Χ., η οργάνωση απαγορεύτηκε με διάταγμα που εκδόθηκε από τον αρμόδιο Ομοσπονδιακό Υπουργό Εσωτερικών, Hans-Peter Friedrich.

Το HNG, που ιδρύθηκε το 1.979 μ.Χ. (εγγεγραμμένο στο Περιφερειακό Δικαστήριο της Φρανκφούρτης στις 21 Σεπτεμβρίου), φέρεται να φρόντιζε μεταξύ 50 και 100 κρατουμένων, οι οποίοι κατονομάζονταν σε μηνιαίο ενημερωτικό δελτίο που δημοσιεύεται από την οργάνωση με τίτλο Nachrichten der HNG.

Για παράδειγμα, από το 2000 μ.Χ. έως και τον Μάρτιο του 2001 μ.Χ., καταγράφηκαν κρατούμενοι από περίπου 70 σωφρονιστικές εγκαταστάσεις (JVA) σε συνολικά δεκατρείς ομοσπονδιακές πολιτείες. Ανάμεσα τους ήταν ή είναι πολλά άτομα που καταδικάστηκαν για φόνο ή απόπειρα φόνου, εγκληματίες πολέμου όπως ο Erich Priebke, Josef Schwammberger ή τρομοκράτες όπως ο Stefan Michael Bar, ο Gottfried Küssel, ο Peter Naumann και ο Steven Smyrek καθώς και αρνητές του Ολοκαυτώματος όπως ο Udo. Το HNG περιλάμβανε πρώην μέλη σχεδόν όλων των απαγορευμένων νεοναζιστικών οργανώσεων.

Στην δεκαετία του 1.980 μ.Χ., η Christa Görth από το Bielefeld ήταν Πρόεδρος του HNG. Προερχόταν από τον κύκλο του Michael Kühnen και το Μέτωπο Δράσης Εθνικοσοσιαλιστών/Εθνικών Ακτιβιστών (ANS/NA). Από το 1.991 μ.Χ. έως τον Ιούλιο του 2011 μ.Χ., ο Hans Stempel ήταν η Πρόεδρος, ακολουθούμενη από την Daniela Wegener.

Γνωστά μέλη ήταν και είναι, μεταξύ άλλων, οι Jürgen Baumgärtner, Siegfried Borchardt, Friedhelm Busse, Günter Deckert, Thomas Gerlach, Lutz Giesen, Christian Hehl, Manfred Roeder, Frank Schwerdt, Norbert Weidner και Hans – Christ, Εντα Γκερινγκ.

Στόχος της ψυχολογικής και υλικής υποστήριξης ήταν να διατηρηθεί το «μαχητικό ηθικό» και να αποτραπεί ο κόσμος να εγκαταλείψει την νεοναζιστική σκηνή. Θεωρήθηκε διάδοχος οργανισμός της «Σιωπηλής Βοήθειας για Αιχμαλώτους Πολέμου και Αιχμαλώτους», η οποία επιδίωκε παρόμοιους στόχους.

Με το HNG News, ο οργανισμός εξέδιδε ένα μηνιαίο περιοδικό με κυκλοφορία περίπου 700 αντιτύπων. Οι δημοσιεύσεις είχαν σκοπό να τεκμηριώσουν «την υποτιθέμενη δίωξη της «εθνικής αντίστασης» στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία». Οι τακτικά ενημερωμένες λίστες των κρατουμένων που φροντίζονται δημοσιεύονταν εδώ.

Ο ομοσπονδιακός Υπουργός Εσωτερικών, Hans-Peter Friedrich, απαγόρευσε την οργάνωση με διάταγμα στις 21 Σεπτεμβρίου 2011 μ.Χ. Ο Φρίντριχ αιτιολόγησε την απαγόρευση δηλώνοντας ότι "δεν ήταν πλέον αποδεκτό να ενθαρρύνονται οι φυλακισμένοι ακροδεξιοί εξτρεμιστές από το HNG στην επιθετική τους στάση ενάντια στην ελεύθερη δημοκρατική βασική τάξη ".

Το HNG «συνέβαλε στη ριζοσπαστικοποίηση της νεοναζιστικής σκηνής». Μια αγωγή κατά της απαγόρευσης απορρίφθηκε από το Ομοσπονδιακό Διοικητικό Δικαστήριο τον Δεκέμβριο του 2012 μ.Χ. Η προσφυγή στο Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο απορρίφθηκε τον Ιούλιο του 2018 μ.Χ.

Διάδοχος οργανισμός. της είναι το Aryan Defense Jail Crew, το οποίο αποκαλύφθηκε από τις Γερμανικές αρχές το 2013 μ.Χ. Το δίκτυο ιδρύθηκε στο Hünfeld της Έσσης, από τον Bernd Tödter. Ο διάδοχος οργανισμός, Prisoner Aid, είναι εγγεγραμμένος ως ένωση στην Σουηδία και στην Σουηβία και συνεχίζει να λειτουργεί σε επίσημο πλαίσιο μέχρι σήμερα.

Ωστόσο, μετά την απαγόρευση του HNG με διάταγμα του Ομοσπονδιακού Υπουργού Εσωτερικών τον Σεπτέμβριο του 2011 μ.Χ. και η αγωγή που κατατέθηκε εναντίον του απορρίφθηκε από το Ομοσπονδιακό Διοικητικό Δικαστήριο τον Δεκέμβριο του 2012 μ.Χ., αυτή η σύνδεση δεν είναι πλέον δυνατή. Έκτοτε, η Stille Hilfe δεν εμφανίστηκε δημόσια ως ένωση ή οργάνωση.

Στην συγκεκριμένη οργάνωση λέγεται ότι ο σκληρός πυρήνας της αποτελείται από 100 μέλη και ευρύτερος σε πάνω από 1000, ενώ παράλληλα χρηματοδοτούν την οργάνωση πολλοί συμπαθούντες βιομήχανοι, τραπεζίτες, υπερεθνικιστές πρώην Ναζί, νεοναζί, επιστήμονες, ακαδημαϊκοί, όπως επίσης και απόγονοι των Ναζί που έχουν διασυνδέσεις.

Η διασυνδέσεις, αλλά και η διείσδυση της δεν σταματά μόνος στον χώρος του στρατού, όπως επίσης και το ακαδημαϊκού κόσμου, αλλά επίσης εκτείνονται και σε άλλους τομείς. όπως είναι λόγου χάρη η αστυνομία, οι μυστικές υπηρεσίες και γενικότερα τα σώματα ασφαλείας, αλλά παράλληλα και σε όλα σχεδόν τα κόμματα της γερμανίας.

[Δεν είναι άλλωστε καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι κάθε τόσο και λιγάκι ανακαλύπτονται και εκδιώκονται από το Γερμανικό στράτευμα, αλλά και από κόμματα, όπως λόγο χάρη των φιλελευθέρων (του οποίου όπως είναι γνωστό επανίδρυες μετά το 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν και πολλοί Ναζί που εντάθηκαν σε αυτό), άτομα τα οποία φαίνεται ότι έχουν στενή σχέση με τους Ναζί και προωθούν υλικά τους και την προπαγάνδα τους.

Η ίδια οργάνωση έχει παράλληλα σχέσεις και με την Γερμανική μυστική υπηρεσία της bnd, η οποία άλλωστε είναι γνωστό ιδρύθηκε άλλωστε από έναν Ναζί, τον Γκελέν, ενώ ή οργάνωση αυτή όταν έγινε μία προσπάθεια να απαγορευτεί το npd, το διάδοχο ακόμα του Χίτλερ το 2003 μετά Χριστόν, αυτό δεν κατέστη εφικτό, γιατί έγινε έλεγχος στο κόμμα αυτό, έγινε γνωστό πώς είχε διαφθαρεί και είχαν διεισδύσει σε αυτή πολλά μέλη της Γερμανικής μυστικής υπηρεσίας.

Μία παρεμφερή προσπάθεια έγινε και σε σχέση με την οργάνωση Stille Hilfe στην Γερμανία, η οποία όμως δεν έγινε εφικτή το 2011 μετά Χριστόν και από τότε δεν ξαναγίνει ποτέ προσπάθεια η οργάνωση αυτή να απαγορευτεί με κάποιον τρόπο.

Παράλληλα η οργάνωση της Stille Hilfe χρηματοδοτεί και πολλούς νεοναζί με τους οποίους λέγεται ότι έχει υπόγεια συνεργασία και διασυνδέσεις και κάποιοι από αυτούς είναι και μέλη της όπως και κάποιοι από αυτούς είναι μέλη ή συνεργάζονται με το κόμμα AfD.

Επίσης εδώ μπορεί να αναφερθεί ότι πάρα πολλοί Γερμανοί πολιτικοί στις μέρες μας, Πρόεδροι και ηγέτες άλλων χωρών, αλλά επίσης και Πρόεδροι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της ευρωζώνης, του νατο, όπως επίσης γερμανίας, της Ιταλίας και άλλων κρατών είναι απόγονοι Ναζί των δωσίλογων και κυβερνούν ακόμα και τώρα την Ευρωπαϊκή Ένωση και πολλά κράτη της Ευρώπης (https://alophx.blogspot.com/2023/12/blog-post_1.html, https://alophx.blogspot.com/2024/06/blog-post_6.html, https://alophx.blogspot.com/2025/03/blog-post_15.html).

{Οι σημαντικότεροι από αυτούς τους πολιτικούς είναι ο Σολτς, ο Τουσκ, ο Μερτς, ο Λίτνερ, ο Λούκερμπαχ, ο Χάμπεκ, η Μπέρμποκ, η Κάλλας όπως επίσης και ο Σόιμπλε, ο Κολ, ο Σρέντερ και ο Στόλτενμπεργκ, ενώ και η συμπρόεδρος της Εναλλακτικής για την Γερμανία, η Βάιντελ είναι και αυτή απόγονος Ναζί}.

Δεν είναι καθόλου επίσης τυχαίο το γεγονός ότι τα κράτη που αποτελούσαν τον Άξονα με κυριότερη την γερμανία στις μέρες μας με αφορμή τα μνημόνια που επιβλήθηκαν παράνομα αντισυνταγματικά και αντεθνικά στους λαούς της Ευρώπης, τους οποίους οι Γερμανοί αποκαλούσαν PIIGS (Portugal Ireland, Italy, Greece, Spain) από την γνωστή λέξη γουρούνια (PIGS) στα αγγλικά τέλος σύμφωνα με τα BILD, FOCUS SPIEGEL και με αυτό τον τρόπο να τους υποτιμήσουν και να τους δείξουν ποια τα πραγματικά αισθήματα για τους υπόλοιπους λαούς τα οποία δεν έχουν αλλάξει παρά τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους.

Σημαίνον στέλεχος της συγκεκριμένης οργάνωσης ήταν και Γκοντρούν Μπουρβίτς Χίμλερ (ο Χίμλερ, ηγέτης των SS ήθελε ην ίδρυση θρησκείας με κέντρο και «απόκρυφο μεσσία» του Χίτλερ και αρχιερέα του τον Χίμλερ), η οποία ήταν η κόρη του ομώνυμου αρχηγού των SS και της Gestapo  επί Χίτλερ και είχε τα ίδια γαλανά μάτια με αυτόν (και όπως είναι γνωστό λένε για τα γαλανά μάτια, «Ματιά γαλανά, ψυχή του σατανά»), την οποία την έβλεπαν όλοι με σεβασμό στο κύκλους των Νάζι και την θεωρούσαν ιέρεια του ναζισμού, ενώ όσοι βετεράνοι την είχαν δει από κοντά την έτρεμαν, έχοντας η ίδια το ίδιο ψυχρό βλέμμα.

Την συγκεκριμένη την έλεγε ο πατέρας της «κουκλίτσα» ενώ οι νεοναζί την αποκαλούσαν, όπως και είναι οι παλιοί Ναζί «πριγκίπισσα του (νέο)ναζισμού». Η Γκοντρούν ισχυρίζονταν ότι μετά την λήξη του Β΄ΠΠ βρισκόταν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης των Συμμάχων με την μητέρα της και κακοποιήθηκαν πάρα πολύ εκεί από τους Συμμάχους και τους στρατιώτες στα μέρη αυτά και για τον λόγο αυτό ανέπτυξε έντονο μίσος για αυτούς και τους πολεμούσε σε όλη της την ζωή. Η Γκοντρούν Μπουρβιτς Χίμλερ, ήταν επίσης φίλες με την Φλωρεντίνα Τόνιγκεν και ειχαν και οι δύο το προσωνύμιο «μαύρες χήρες».

Η Florentine Rost van Tonningrelle της Ολλανδίας ήταν εκτός από φίλη της Γκοντρούν Μπουρβιτς Χίμλερ, που ονομάζονταν και η «Γκοντρούν Μπουρβιτς Χίμλερ της Ολλανδίας», με σύζυγο μέλος SS, όπως και αδελφό, ήταν φίλη με τον Έρμε, την Πάολα Χίτλερ, τον Γιάλμαρ Σαχτ, τους Ρούντολφ και Ίλσε Ες (η Ίλσε Χες ήταν πεπεισμένη εθνικοσοσιαλίστρια μέχρι τον θάνατό της το 1.995 μ.Χ.), τον Άρτουρ Ζεις Ίνβκαρτ κ.λ.π.

Το 1.999 μετά Χριστόν το Γερμανικό κράτος αφαίρεσε από την οργάνωση αυτή το καθεστώς της φιλανθρωπικής οργάνωσης και έτσι η οργάνωση αυτή έχασε το αφορολόγητο που της εξασφάλιζε ως τότε πολλά πλεονεκτήματα, αλλα κατάφερε παρόλα αυτά να βρει άλλους τρόπους για να συνεχίσει να λειτουργεί κανονικά σαν να μην συνέβη απολύτως τίποτε, χρησιμοποιώντας φυσικά και συνδέσεις στον Γερμανικό κράτος και αλλού.

Και παρόλο που πόλοι από τους αρχικούς δωρητές της έχουν λέγεται πως έχουν πεθάνει, έχουν βρεθεί καινούργιοι που είναι συμπαθούντες και ομοϊδεάτες, όπως και ο απόγονοι των αρχικών ναζιστών, οι οποίοι συνεχίζουν να χρηματοδοτούν την οργάνωση υπόγεια και να την στηρίζουν χωρίς φυσικά να φαίνονται οι ίδιοι.

Ένας από τους στόχους που έχεις συγκεκριμένη οργάνωση είναι ένα καταφέρει να επανέλθει το κίνημα του ναζισμού στην εξουσία, είτε από το δικά διάδοχο κόμμα το npd, είτε από κάποια άλλη οργάνωση κόμμα και με σκοπό στο τέλος να δημιουργήσουν μία ισχυρή και γερμανία και να επανιδρύσουν ένα Τέταρτο Ράϊχ στην γερμανία αλλά ακόμα και σε όλη την Ευρώπη  ή για άλλους ακόμη και στον κόσμο.

Μέσα στην οργάνωση αυτή πολλοί Νεοναζί όταν μπαίνουν, άντρες και οι γυναίκες, διδάσκονται την ιδεολογία της και τους σκοπούς της, ενώ παράλληλα όπως αναφέρθηκε πάρα πολλές νεοναζιστικές οργανώσεις χρηματοδοτούνται από την οργάνωση αυτή.

Και πολλές από τους οργανώσεις στην ουσία πραγματοποιούν όπως είναι το κάνουν οι ισλαμιστικές, αλλα και οι ακροαριστερές, ακροδεξιές, αναρχικές και οι κομμουνιστικές και άλλες κι άλλων ειδών τρομοκρατικές οργανώσεις με πάρα πολλά θύματα στις χώρες τους και αλλού.

Στην Γερμανία ειδικά πολύ νωρίς πραγματοποιούνται τρομοκρατικές επιθέσεις η εξοντώνονται μέσα στην χώρα αυτή ή ξυλοκοπούνται από νεοναζί, που θεωρούν τους εαυτούς τους συνέχεια της ανταρκτικής ομάδας των λυκανθρώπων που είχε ιδρύσει ο Όττο Σκορτσένι με εντολή του Χίτλερ λίγο πριν το τέλος του Τρίτου Ράιχ το έτος 1.944 μετά Χριστόν-(https://alophx.blogspot.com/2022/06/blog-post.html) σαν νέα «Freikorps» (https://alophx.blogspot.com/2017/09/freikorps.html, https://alophx.blogspot.com/2024/01/freikoros-odessa.html).

Και όπως είναι γνωστό πολλές υπόγειες εθνικός σοσιαλιστικές μαζικές και ακραίες ακροδεξιές οργανώσεις, το λεγόμενο «ναζιστικό υπόγειο»/ncu, το οποίο ήταν υπεύθυνο για την δολοφονία 10 Τούρκων Γερμανικής καταγωγής, ενώ στο αρχηγείο τους είχαν συγκεντρώσει πάρα πολλά όπλα και εκπαιδεύονταν σε τακτικές μάχης.

Είναι πιθανόν ότι όλος αυτές οι οργανώσεις που αναφέρθηκαν παραπάνω έχουν άμεση σχέση με την GLADIO, η οποία στην ουσία αποτελεί τα νέα FREIKORPS (https://alophx.blogspot.com/2017/09/freikorps.html, https://alophx.blogspot.com/2024/01/freikoros-odessa.html), όπως επίσης και τρομοκρατικές οργανώσεις, νεοναζιστών και νεοφασιστών στην Ιταλία και στην Γερμανία, ενώ αντίστοιχα ακροαριστερές οργανώσεις, αναρχικών, όπως και των ισλαμιστών αποτελούν θα έλεγε κανείς μαζί με τις νέο κομμουνιστικές της αντίστοιχες των κομμουνιστών του Μεσοπολέμου.

Οι χρηματοδότες της STILLE ΗILFE υπήρχαν ισχυροί πρώην Ναζί, συμπαθούντες του ναζιστικού κόμματος, όπως το λόγο π.Χ. ο Φρανσουάρ στην Ελβετία, μαζί με τον Albert Cooper, ενώ δεν είναι τυχαίο του γεγονός το γεγονός ότι η STILLE HILFE είχε και πολύ στενές σχέσεις και με την οργάνωση του Νάουμαν (https://alophx.blogspot.com/2017/09/blog-post_25.html).

[Ο Νάουμαν επέστρεψε από την εξορία στην Αργετινή για να συμμετάσχει σε αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος, όπως ακριβώς συνέβη και με τον Σκορτσένι και τους Ναζί και SS μισθοφόρους του, τον Ναζί ιδρυτή της BND Γκελέν και τον αρχηγό Ναζί στρατηγό της GLADIO της Γερμανίας Άλμπερτ Σνελ και του Χανς Σπρίντερ που συμμετείχαν στην αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος του Νάουμαν.

Που έγινε ο ανώτατος διοικητής του ΝΑΤΟ του Συμμαχικού στρατού στην Κεντρική Ευρώπη, αλλα και τον που Χόιζινγκερ ήταν ο πρώτος γενικός επιθεωρητής της Μπούντεσβερ, συνολικής δύναμης 50.000 αντρών σύμφωνα και με αποκαλύψεις του Spiegel.

Το δε Σχέδιο του Νάουμαν για διείσδυση ναζιστικών στελεχών σε όλα τα κόμματα της Γερμανίας, όπως π.χ. το CDU, το CSU, το FDP και το NDP (https://alophx.blogspot.com/2017/09/blog-post_25.html), συνεχίζει με τα ίδια ακριβώς κόμματα και στην εποχή μας, συν του κόμματος του AfD].

Ο οποίος προσπάθησε όντας υφυπουργός του Γκέμπελς και στρατηγός των ss να προωθήσεις στελέχη της όλα τα κόμματα της Γερμανίας για τα ελέγχει, όπως ακριβώς έκανε και ο Φλικ και παράλληλα να προσπαθήσει να κάνει όπως λένε και πολύ ένα αποτυχημένο πραξικόπημα στην Γερμανία με την συνεργασία και Όττο Σκορτσένι, ιδρυτή και ηγέτη της «DIE SPINNE», άλλου παραρτήματος της ODESSA (https://alophx.blogspot.com/2017/09/h-odessa.html, https://alophx.blogspot.com/2018/10/odessa.html, , https://alophx.blogspot.com/2017/05/1945.htmlhttps://alophx.blogspot.com/2022/06/blog-post.html, ).

Ο Φρίντριχ Καρλ Φλικ Που ήταν ένας από τους χρηματοδότες της STILLE ΗILFE  ήταν πάρα πολύ πλούσιος και μέλος της ODESSA, είχε φροντίσει να αγοράσει και να προωθήσει πολιτικούς σε όλα τα κόμματα της Γερμανίας (παραδείγματος χάριν το φιλελεύθερο κόμμα), ανεξαρτήτως πολιτικής ιδεολογίας, προκειμένου από την μία να τα ελέγχει και από την άλλη να μπορούν αυτά να παίρνουν ευνοϊκές αποφάσεις από τον ίδιο σε κάθε περίπτωση.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο άνθρωπος αυτός προώθησε όπως λένε τους βοηθούς, αλλά και τον ίδιο τον καγκελάριο Χέλμουτ Κολ στην εξουσία της Γερμανίας λίγο πριν την επανένωση της χώρας αυτής και μέσω αυτού στην ουσία έλεγχε την εξουσία της χώρας αυτοίς αλλά και την πολιτική της.

Ο γερμανός καγκελάριος Χέλμουτ Κολ, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την επανένωση της Γερμανίας, λέγεται ότι βρέθηκε υπό την επιρροή του συγκεκριμένου ανθρώπου και σαν να μην ήταν αυτό αρκετό απέπτυσε φόρου τιμής σε νεκροταφείο νεκρών Ναζί εγκληματιών στρατιωτών και μέλλον των SS, παίζοντας μάλιστα και τον ύμνο τους το 1.986 μετά Χριστόν, όπως ακριβώς κάνουν και οι Ιάπωνες τιμώντας τους Ιάπωνες εγκληματίες πολέμου του Β΄ΠΠ που έχουν θα θαφτεί στον στην Chiyoda του Τόκιο της Ιαπωνίας κάθε χρόνο, αλλά και την αλλαγή των Ιαπωνικών βιβλίων ιστορίας και την δικαιολόγηση των εγκληματιών πολέμου (οπός συμβαίνει και σε Γερμανία και Ιταλία).

[Η ODESSA μετά τον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο και κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου φρόντισε πολύ πρώην Ναζί που διέφυγαν στην Λατινική Αμερική και στην Μέση Ανατολή και αλλού να δράσουν σαν μισθοφόροι και πράκτορες, ενώ παράλληλα οι ίδιοι προώθησαν το εμπόριο ναρκωτικών, όπλων, ξέπλυμα χρήματος όπως και το λαθρεμπόριο ναρκωτικών, έργων τέχνης και αρχαιοκαπηλία, όπως ακριβώς με τον ίδιο τρόπο χρηματοδοτήθηκαν και άλλα καθεστώτα όπως λόγω χάρη το Ιράν, η Χεζμπολάχ, αλλά και οι Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν και η Μουσουλμανική Αδελφότητα.

Η χρήση και πώληση ναρκωτικών όχι μόνο σε άλλους λαούς, άλλα ακόμη και στους ίδιους τους τους στρατιώτες, προκειμένου αυτά να κερδίσουν χρήματα και να χρηματοδοτήσουν «μαύρες επιχειρήσεις» που δείχνει και πόσα αδίστακτα ήταν καθεστώτα ήταν αυτά, συνέβη τόσο από τους Αμερικανούς στον τους κατά την διάρκεια του του πολέμου του Βιετνάμ, όπως επίσης και από τους Σοβιετικούς στον στρατό τους κατά την διάρκεια του πολέμου του Αφγανιστάν.

Εδώ πρέπει να αναφερθεί ότι και η STILLE ΗILFE σε μεγάλο βαθμό, όπως και η ODESSA, το λαθρεμπόριο έργων τέχνης τεχνών ήταν από έργα τέχνης που είχαν αρπάξει οι Ναζί στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ή από αυτά που είχαν δημιουργηθεί από καλλιτέχνες που συνεργάζονταν με το Ναζιστικό Γερμανικό κράτος, αλλα και αυτά που είχαν στην κατοχή τους απόγονοι παλαιών Ναζί.

Τα άτομα αυτά κατάφεραν να αποκτήσουν πολλά από τα έργα αυτά μέσω λαθρεμπορίου, κυρίως μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, προκειμένου να βρεθούν χρήματα για την οργάνωση αυτή από διάφορους αξιωματούχους που τα πουλούσαν για χρήματα στην μαύρη αγορά.

Όπως ακριβώς έχει συμβεί και με την κατάρρευση της Τσαρικής Αυτοκρατορίας, στον Ρωσικό Εμφύλιο και πάλι από τους κομμουνιστές (του Λένιν), πουλούσαν πολλά έργα τέχνης της Ρωσίας, αρχαιολογικά αντικείμενα, αλλά και Άγια Λείψανα στο εξωτερικό, προκειμένου να αποκτήσουν χρήματα για τους εαυτούς τους αλλά και σε πολύ πιο μικρό βαθμό για το κράτος.

Τις πρώτες μέρες, η νομική συνδρομή για τους φυλακισμένους ναζί δράστες οργανώθηκε κυρίως από τον δικηγόρο Rudolf Aschenauer, ο οποίος επίσης συνέταξε και υπέβαλε αναφορές για επιείκεια και εκκλήσεις. Ο σύλλογος πλήρωσε επίσης επιδόματα εορτών , αποφυλάκισης και Χριστουγέννων στους κρατούμενους και στήριξε επίσης τις οικογένειές τους. Η STILLE HILFE («Σιωπηλή Βοήθεια») επιδίωκε επίσης έναν ιδεολογικό και αναθεωρητικό στόχο.

Ο Wilhelm Cevian που ήταν Βοηθός Επίσκοπος στην Κολωνία, ο Hans Stempel, ο Joseph Frings, ο Αρχιεπίσκοπος Κολωνίας, ο Αλόις Χουντάλ, ο χασάπης των Ορθοδόξων Σέρβων της Βοσνίας και της Σερβίας, ο Herman Olbert, ο Χάγιο Χέμαν μέλος των SS κ.λ.π.

Είναι επίσης πάρω πολύ γνωστό ότι ο συγκεκριμένους «επίσκοπος» της καθολικής «εκκλησίας», ο Χουντάλ ήταν υπεύθυνος για την δημιουργία των Ratlines στην Ιταλία και σε άλλα μέρη για την διαφυγή των Ναζί μέσω αυτών στην Λατινική Αμερική, όπως επίσης και στην Μέση Ανατολή και σε άλλες περιοχές.

Κατάφερε δε η οργάνωση της STILLE HILFE πολλές καταδίκες σε θάνατο να τις μετατρέψει σε ισόβια και απελευθέρωση πολλών Ναζί από τις φυλακές, ενώ σε άλλους έδινε και ενδυμασία, όπως παράλληλα και φαγητό και στέγη.

Η βοήθεια που παρείχε το «Silent Help» ήταν ιδιαίτερα εμφανής στην περίπτωση του Anton Malloth: Ο Malloth, ο οποίος ζούσε ανενόχλητος στο Merano για περίπου 40 χρόνια, απελάθηκε από την Ιταλία στη Γερμανία το 1.988 μ.Χ., αλλά καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη από το Περιφερειακό Δικαστήριο του Μονάχου I για τις πράξεις του ως φρουρός στο Theresi20 Fort.

Προηγουμένως, η εισαγγελία του Μονάχου είχε αναλάβει την υπόθεση από την εισαγγελία του Ντόρτμουντ, η οποία είχε καθυστερήσει την διαδικασία για χρόνια. Από το 1.988 μ.Χ. έως το 2000 μ.Χ., ο Malloth έζησε στο Pullach στα νότια προάστια του Μονάχου.

Για λογαριασμό του Stille Hilfe (Ακόμα Βοήθεια), ο Γκούντρουν Μπουρβίτς του είχε βρει ένα δωμάτιο σε έναν πολυτελή οίκο ευγηρίας, χτισμένο σε γη που ανήκε στον «Αναπληρωτή Φύρερ», Ρούντολφ Ες, κατά την διάρκεια της ναζιστικής εποχής.

Όταν δημοσιοποιήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1.990 μ.Χ. ότι η διοίκηση κοινωνικής πρόνοιας (και συνεπώς οι Γερμανοί φορολογούμενοι) είχαν αναλάβει σε μεγάλο βαθμό τα σημαντικά λειτουργικά έξοδα της παραμονής του Malloth σε οίκο ευγηρίας, υπήρξε σημαντική κριτική στα μέσα ενημέρωσης - επίσης για τη συμμετοχή της κόρης του Himmler, Gudrun Burwitz .

[Από τους τρόπους με τους οποίους κατάφεραν οι σύγχρονοι Ναζί και οι απόγονοι τους να αποκτήσουν πολλά από τα τεχνουργήματα που είχαν αρπάξει οι πρόγονοί τους είχαν δημιουργηθεί από Γερμανούς καλλιτέχνες για το καθεστώς επειδή τους τα πώλησαν άνθρωποι που τα είχαν συγκατοχή τους όταν έπεσε η Ανατολική Γερμανία και η Σοβιετική Ένωση προκειμένου αποκτήσουν λεφτά.

Αλλά βέβαια πρέπει να ειπωθεί ότι και πιο πριν το κομμουνιστικό καθεστώτος στην Ανατολική Γερμανία, λόγου χάρη από τον δικτάτορα Χόνεκερ, έκανε λαθρεμπόριο έργων τέχνης, προκειμένου να αποκτήσει η χώρα αυτή με τον τρόπο αυτόν συνάλλαγμα το οποίο δεν μπορούσε να αποκτήσει με κάποιο άλλη τρόπο εκείνη την εποχή.

Επίσης εδώ θα πρέπει να αναφερθεί ότι πολλές να ναζιστικές οργανώσεις στην Δυτική Γερμανία είχαν διαβρωθεί αντίστοιχα από την Στάζι τις Ανατολικής Γερμανίας, όπως ακριβώς αντίστοιχα και πολλές κομμουνιστικές οργανώσεις στην Δυτική Γερμανία και στην Ιταλία είχαν διαβρωθεί από την GLADIO των δυτικών (https://alophx.blogspot.com/2017/09/freikorps.html, https://alophx.blogspot.com/2024/01/freikoros-odessa.html)].

Υπήρξαν πάρα πολύ οικονομικάoι, οργανισμοί, βιομηχανίες, τράπεζες και επιχειρήσεις υποστήριξαν τους Ναζί, τόσο κατά την διάρκεια του πολέμου, όσο και μετά την λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και συνέβαλαν στην δημιουργία της ODESSA, όπως ακριβώς είχε αποφασιστεί στην συνάντηση στο House Maison στο Στρασβούργο, σύμφωνα με το έγγραφο που αποχαρακτηρίσει και το 1.996 μετά Χριστόν στις ΗΠΑ με την ονομασία Red House Report (https://alophx.blogspot.com/2017/09/h-odessa.html, https://alophx.blogspot.com/2018/10/odessa.html, , https://alophx.blogspot.com/2017/05/1945.htmlhttps://alophx.blogspot.com/2022/06/blog-post.html, ).

Κάποιοι από αυτούς ήταν ο οικονομικός όμιλος των Φλικ, του Βάλτερ Φουνκ, οι Φινκ, η IG Farben (νυν Bayer), η Siemens, η Deutsce Bank, αλλα και η Volkswagen, η Messerschmitt, η Quandt, η Rheinmetal, η Escer Wyss του Ευγένιου Σβαμπ πατέρα του Κλάους Σβαμπ, ενώ σημαντικά Γερμανικά κεφάλαια υπάρχουν και στην BlackRock.

Πολλοί από τους ομίλους αυτούς παρήγαν όπλα στον Β΄ΠΠ, μετά τον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο και στον Ψυχρό Πόλεμο, άλλαξαν την λειτουργία τους και πούλαγαν άλλα προϊόντα, αλλά τώρα με αφορμή ουκρανικό πόλεμο επέστρεψαν στην Γερμανία και άρχισαν ξανά την παραγωγή όπλων, όπως έκαναν στο Μεσοπόλεμο.

Και όλα αυτά προκειμένου να επανεξοπλίσουν την Ευρώπη και την Γερμανία και φυσικά να αποκτήσουν οι ίδιοι ένα σωρό μεγάλο οικονομικά κέρδη και πολιτική επιρροή, αλλα και να δημιουργήσουν και να υλοποιήσουν για άλλη μία φορά με μία τρίτη προσπάθεια όπως οι ίδιοι πιστεύουν όλα τα γεωπολιτικά σχέδια που δεν μπόρεσαν να υλοποιήσουν κατά την διάρκεια των δύο Παγκοσμίων Πολέμων.

Όλοι αυτοί οργανισμοί χρηματοδοτούν λένε την ODESSA αλλα και την STILLE HILFE, όμως παράλληλα χρηματοδοτούν και την Ευρωπαϊκή Ένωση, τον ΟΗΕ, το ΝΑΤΟ και το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Σβαμπ, όπως επίσης και την Τριμερή Επιτροπή και τον Σόρος, ο οποίος είναι μέλος του Φόρουμ αυτού (https://alophx.blogspot.com/2022/09/blog-post_21.html, https://alophx.blogspot.com/2023/03/blog-post_26.html, https://alophx.blogspot.com/2022/11/blog-post_25.html).

Με σκοπό είτε την δημιουργία μιας παγκόσμιας οργάνωσης με ναζιστικά στοιχεία που θα είναι δημιουργία τον Σβαμπ και το Σόρος μέσω του Παγκόσμιου Οικονομικούς Φόρουμ ή αν αυτό το σχέδιο αποτύχει την επάνοδο στην εξουσία όπως λέει και το έγγραφο του Red House Report για άλλη μία φορά του ναζιστικού κόμματος στην Γερμανία και στην ουσία σε όλη την Ευρωπαϊκής Ένωσης σε πολλά κράτη με την άνοδο εθνικιστικών, νεοναζιστικών και νεοφασιστικών ηγεσιών σε αυτή, όπως και σε όλη την Δύση.

Ίσως δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι στην Ελβετία βρίσκεται η έδρα της ODESSA, όπως και η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (BIIS)-(https://alophx.blogspot.com/2017/12/blog-post_7.html), εκεί έχει την έδρα της η εταιρείας του Σβαμπ, όπως επίσης και του παρατήματος της ODESSA του Φρανσουά Γκενούντ και του τα Ahmed Albert Huber, ενώ ακόμα και το κόμμα της AfD στην Γερμανία έχει λάβει χρήματα από την συγκεκριμένη χώρα, από φαρμακευτική εταιρεία της χώρας αυτής με ισχυρή δύναμη οικονομία και επιρροή.

Και όπως οι οργάνωση της Θουλής στην Γερμανία του Μεσοπολέμου και αμέσως μετά την λήξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, βοήθησε στην άνοδο του Τρίτου Ράιχ και στην ίδρυση του κόμματος του Χίτλερ από που μέλη της εταιρείας αυτής, έτσι και στην εποχή μας ή ODESSA μετά τον 2^ο παγκόσμιο πόλεμο και τον Ψυχρό Πόλεμο θέλει να βοηθήσει στην άνοδο του Τετάρτου Ράιχ στην Γερμανία και λέγεται ότι έχει βοηθήσει και στην άνοδο και στην δημιουργία πολλών κομμάτων, όπως είναι λόγου χάρη το NPD και το AfD.

Τόση οργάνωση της Θουλής πόσο επίσης και της ODESSA,  χρηματοδοτήθηκαν και δημιουργήθηκαν από παγγερμανιστές οικονομικούς κύκλους, όπως επίσης και ισχυρούς επιχειρηματίες, τραπεζίτες και Γερμανούς μιλιταριστές με στόχο στην οικονομική, πολιτική και στρατιωτική επάνοδο και κυριαρχία της Γερμανίας στην Ευρώπη και στον κόσμο.

Και οπός μετά την λήξη του 2^ου Παγκοσμίου Πολέμου και την κατάρρευση του Τρίτου Ράιχ δημιουργήθηκε οργάνωση της ODESSA για να διαφύγουν αυτοί έναν και μπορέσουν κάποια στιγμή να επιστρέψουν για να καταλάβουν την εξουσία στην Γερμανία, για τον ίδιο σκοπό μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και την κατάρρευση της δημιουργήθηκαν οι Σιλοβίκι στην Ρωσία, οι οποίοι κατάφεραν με την εκδίωξη του Γιέλτσιν να ανακαταλάβουν την εξουσία στην χώρα αυτή (https://alophx.blogspot.com/2017/09/siloviki-1999.html).

Ίσως δε η Mέκρεέ, όπως επίσης και η Mελών αλλά και η Βάιντελ μπορεί να είναι για κάποιοι λένε οι μπροστινές γυναικείες φιγούρες και ισχυρές γυναίκες οι οποίες θα λειάνουν τον δρόμο για την επιστροφή των ισχυρών ανδρών σε Γερμανία, Ιταλία και αλλού, με αποτέλεσμα την εκ νέου άνοδού στις χώρες αυτές ενός νέου Ντούτσε στην Ιταλία όπως και ενός νέου Φύρερ στην Γερμανία.

Είναι δεν πάρα πολύ παράξενο το γεγονός ότι το σχέδιο που είχε ο δημιουργός των βομβών V2 του Xiτήλε και αργότερα ο αρχηγός των Αμερικανικού διαστημικού προγράμματος της Βέρνερ Φον Μπράουν είχε το όνομα Έλον στο πρόγραμμα για ταξίδι και αποικισμό του Άρη, που θυμίζει πάρα πολύ το όνομα το Elon Mask].

Ο δε επανεξοπλισμός της Γερμανίας στην εποχή μας γίνεται κατά παράβαση των συνθηκών του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, οι οποίες λένε ότι θα πρέπει να λάβουν έγκριση από όλα τα μέλη του ομόφωνα, άρα και της Ρωσίας, κάτι που δεν συμβαίνει, όπως ακριβώς με παρεμφερή τρόπο παραβιάζοντας συνθήκες του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου επανεξοπλίστηκε κατά την διάρκεια του Μεσοπολέμου ξανά η Γερμανία πριν ξεκινήσει τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Παράλληλα οι Γερμανοί σχεδιάζουν να χρησιμοποιήσουν σαν πυρηνική ομπρέλα προστασίας τα πυρηνικά όπλα της Γαλλίας έναντι κάποιας απειλής, παρόλο που αυτά είναι λίγα και απαρχαιωμένα και δεν θα τους προστατεύσουν ούτε από την Αμερική, ούτε από την Ρωσία, όπως ακριβώς με παρόμοιο τρόπο προσπαθούν και οι Σαουδάραβες να χρησιμοποιήσουν τα πυρηνικά όπλα του Πακιστάν σαν ομπρελά προστασίας έναντι στο Ιράν και άλλων κρατών, τα οποία αισθάνονται σαν απειλή.

Κάποιοι λένε ότι η συγκεκριμένη στάση των Ευρωπαίων, όπως και των Αράβων, κυρίως δηλαδή των Γερμανών και της Σαουδικής Αραβίας, να εξοπλιστούν ξανά και οι δύο αυτές χώρες με εκατοντάδες δισ. δολάρια έγκειται στο γεγονός ότι οι Αμερικανοί θέλουν να επικεντρωθούν με όλο τον στρατό, τον στόλο, την αεροπορία, τα όπλα τους και τις βάσεις τους έναντι της Κίνας στην Νοτιοανατολική Ασία και να αφήσουν στην Ευρώπη σαν χωροφύλακα την Γερμανία και στην Μέση Ανατολή αντίστοιχα την Σαουδική Αραβία σαν χωροφύλακα.

Θα είναι άραγε αυτή η εξέλιξη των πραγμάτων στις μέρες μας; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά, άλλα μόνο αν λάβουμε όλα τα κατάλληλα μέτρα ως λαός θα αποφύγουμε τις οποίες κακοτοπιές και θα φέρουμε εκ νέου την πολυαγαπημένη μας πατρίδα σε μία κατάσταση ακμής και ευημερίας.

ΕΞΤΡΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΑΡΘΡΑ

A Shocking Document. Proof that during WWII, Nazi leaders and top German industrialists planned to rebuild the Nazi empire.

Enclosure No. 1 to despatch No. 19,489 of Nov. 27, 1.944 μ.Χ., from the Embassy at London, England. S E C R E T. SUPREME HEADQUARTERS. ALLIED EXPEDITIONARY FORCE. Office of Assistant Chief of Staff, G-2, 7 November 1.944 μ.Χ.

INTELLIGENCE REPORT NO. EW-Pa 128. SUBJECT: Plans of German industrialists to engage in underground activity after Germany’s defeat; flow of capital to neutral countries. SOURCE: Agent of French Deuxieme Bureau, recommended by Commandant Zindel. This agent is regarded as reliable and has worked for the French on German problems since 1.916 μ.Χ. He was in close contact with the Germans, particularly industrialists, during the occupation of France and he visited Germany as late as August, 1.944 μ.Χ.

1. A meeting of the principal German industrialists with interests in France was held on August 10, 1.944 μ.Χ., in the Hotel Rotes Haus in Strasbourg, France, and attended by the informant indicated above as the source. Among those present were the following:

Dr. Scheid, who presided, holding the rank of S.S. Obergruppenfuhrer and Director of the Heche (Hermandorff & Schonburg) Company. Dr. Kaspar, representing Krupp. Dr. Tolle, representing Rochling. Dr. Sinderen, representing Messerschmitt. Drs. Kopp, Vier and Beerwanger, representing Rheinmetall. Captain Haberkorn and Dr. Ruhe, representing Bussing. Drs. Ellenmayer and Kardos, representing Volkswagenwerk.

Engineers Drose, Yanchew and Koppshem, representing various factories in Posen, Poland (Drose, Yanchew and Co., Brown-Boveri, Herkuleswerke, Buschwerke, and Stadtwerke). Captain Dornbuach, head of the Industrial Inspection Section at Posen. Dr. Meyer, an official of the German Naval Ministry in Paris. Dr. Strossner, of the Ministry of Armament, Paris.

2. Dr. Scheid stated that all industrial material in France was to be evacuated to Germany immediately. The battle of France was lost for Germany and now the defense of the Siegried Line was the main problem. From now on also German industry must realize that the war cannot be won and that it must take steps in preparation for a post-war commercial campaign. Each industrialist must make contacts and alliances with foreign firms, but this must be done individually and without attracting any suspicion. Moreover, the ground would have to be laid on the financial level for borrowing considerable sums from foreign countries after the war. As examples of the kind of penetration which had been most useful in the past, Dr. Scheid cited the fact that patents for stainless steel belonged to the Chemical Foundation, Inc., New York, and the Krupp company of Germany jointly and that the U.S. Steel Corporation, Carnegie Illinois, American Steel and Wire, and national Tube, etc. were thereby under an obligation to work with the Krupp concern. He also cited the Zeiss Company, the Leisa Company and the Hamburg-American Line as firms which had been especially effective in protecting German interests abroad and gave their New York addresses to the industrialists at this meeting.

3. Following this meeting a smaller one was held presided over by Dr. Bosse of the German Armaments Ministry and attended only by representatives of Hecho, Krupp and Rochling. At this second meeting it was stated that the Nazi Party had informed the industrialists that the war was practically lost but that it would continue until a guarantee of the unity of Germany could be obtained. German industrialists must, it was said, through their exports increase the strength of Germany. They must also prepare themselves to finance the Nazi Party which would be forced to go underground as Maquis (in Gebirgaverteidigungastellen gehen). From now on the government would allocate large sums to industrialists so that each could establish a secure post-war foundation in foreign countries. Existing financial reserves in foreign countries must be placed at the disposal of the Party so that a strong German Empire can be created after the defeat. It is also immediately required that the large factories in Germany create small technical offices or research bureaus which would be absolutely independent and have no known connection with the factory. These bureaus will receive plans and drawings of new weapons as well as documents which they need to continue their research and which must not be allowed to fall into the hands of the enemy. These offices are to be established in large cities where they can be most successfully hidden as well as in little villages near sources of hydro-electric power where they can pretend to be studying the development of water resources. The existence of these is to be known only by very few people in each industry and by chiefs of the Nazi Party. Each office will have a liaison agent with the Party. As soon as the Party becomes strong enough to re-establish its control over Germany the industrialists will be paid for their effort and cooperation by concessions and orders.

4. These meetings seem to indicate that the prohibition against the export of capital which was rigorously enforced until now has been completely withdrawn and replaced by a new Nazi policy whereby industrialists with government assistance will export as much of their capital as possible. Previously exports of capital by German industrialists to neutral countries had to be accomplished rather surreptitiously and by means of special influence. Now the Nazi party stands behind the industrialists and urges them to save themselves by getting funds outside Germany and at the same time to advance the Party’s plans for its post-war operation. This freedom given to the industrialists further coments their relations with the Party by giving them a measure of protection.

5. The German industrialists are not only buying agricultural property in Germany but are placing their funds abroad, particularly in neutral countries. Two main banks through which this export of capital operates are the Basler Handelsbank and the Schweizerische Kreditanstalt of Zurich. Also there are a number of agencies in Switzerland which for a five per cent commission buy property in Switzerland, using a Swiss cloak.

6. After the defeat of Germany and the Nazi Party recognizes that certain of its best known leaders will be condemned as war criminals. However, in cooperation with the industrialists it is arranging to place its less conspicuous but most important members in positions with various German factories as technical experts or members of its research and designing offices.

For the A.C. of S., G-2. WALTER K. SCHWINN. G-2, Economic Section. Prepared by MELVIN M. FAGEN. Distribution: Same as EW-Pa 1, U.S. Political Adviser, SHAEF. British Political Adviser, SHAEF.

 

Ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο. Απόδειξη ότι κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ναζί ηγέτες και κορυφαίοι Γερμανοί βιομήχανοι σχεδίαζαν να ανοικοδομήσουν την ναζιστική αυτοκρατορία. Νο. 1 προς αποστολή Νο. 19,489 της 27ης Νοεμβρίου 1.944 μ.Χ., από την Πρεσβεία στο Λονδίνο, Αγγλία.

ΜΥΣΤΙΚΟ. ΑΝΩΤΑΤΟ ΑΡΧΗΓΕΙΟ. ΣΥΜΜΑΧΙΚΟ ΕΚΠΡΩΜΑΤΙΚΟ ΔΥΝΑΜΗ. Γραφείο Βοηθού Αρχηγού Επιτελείου, G-2, 7 Νοεμβρίου 1.944 μ.Χ.

ΕΚΘΕΣΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ ΑΡΙΘ. EW-Pa 128. ΘΕΜΑ: Σχέδια Γερμανών βιομηχάνων να συμμετάσχουν σε παράνομη δραστηριότητα μετά την ήττα της Γερμανίας. ροή κεφαλαίων προς ουδέτερες χώρες.

ΠΗΓΗ: Πράκτορας του γαλλικού Deuxieme Bureau, που προτείνει ο Commandant Zindel. Αυτός ο πράκτορας θεωρείται αξιόπιστος και έχει εργαστεί για τους Γάλλους για γερμανικά προβλήματα από το 1916. Ήταν σε στενή επαφή με τους Γερμανούς, ιδιαίτερα τους βιομήχανους, κατά την διάρκεια της κατοχής της Γαλλίας και επισκέφτηκε τη Γερμανία μέχρι τον Αύγουστο του 1.944 μ.Χ.

1. Μια συνάντηση των κύριων Γερμανών βιομηχάνων με συμφέροντα στην Γαλλία πραγματοποιήθηκε στις 10 Αυγούστου 1.944 μ.Χ., στο ξενοδοχείο Rotes Haus στο Στρασβούργο της Γαλλίας, στην οποία συμμετείχε ο πληροφοριοδότης που αναφέρθηκε παραπάνω ως πηγή. Μεταξύ των παρευρισκομένων ήταν οι εξής:

Ο Dr. Scheid, ο οποίος προήδρευσε, έχοντας τον βαθμό του SS Obergruppenfuhrer και Διευθυντή της Εταιρείας Heche (Hermandorff & Schonburg) Ο Δρ. Kaspar, εκπροσωπώντας την Krupp. Ο Δρ. Tolle, εκπροσωπώντας τον Rochling.

Ο Δρ. Sinderen, εκπροσωπώντας τον Messerschmitt. Οι Δρ. Kopp, Vier και Beerwanger, εκπροσωπώντας τη Rheinmetall.Ο καπετάνιος Χάμπερκορν και ο Δρ. Ρούε, εκπροσωπώντας τον Μπάσινγκ.

Οι Δρ. Ellenmayer και Kardos, εκπροσωπώντας τη Volkswagenwerk. Οι μηχανικοί Drose, Yanchew και Koppshem, που αντιπροσωπεύουν διάφορα εργοστάσια στο Posen της Πολωνίας (Drose, Yanchew and Co., Brown-Boveri, Herkuleswerke, Buschwerke και Stadtwerke)

Ο καπετάνιος Dornbuach, επικεφαλής του τμήματος βιομηχανικής επιθεώρησης στο Posen. Δρ. Meyer, στέλεχος του γερμανικού υπουργείου Ναυτικών στο Παρίσι. Δρ. Strossner, του Υπουργείου Εξοπλισμών, Παρίσι.

2. Ο Δρ Scheid δήλωσε ότι όλο το βιομηχανικό υλικό στη Γαλλία επρόκειτο να εκκενωθεί αμέσως στη Γερμανία. Η μάχη της Γαλλίας χάθηκε για τη Γερμανία και τώρα η άμυνα της γραμμής Siegried ήταν το κύριο πρόβλημα. Στο εξής και η γερμανική βιομηχανία πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι ο πόλεμος δεν μπορεί να κερδηθεί και ότι πρέπει να λάβει μέτρα προετοιμασίας για μια μεταπολεμική εμπορική εκστρατεία. Κάθε βιομήχανος πρέπει να κάνει επαφές και συμμαχίες με ξένες εταιρίες, αλλά αυτό πρέπει να γίνεται μεμονωμένα και χωρίς να προκαλεί καμμία υποψία. Επιπλέον, θα έπρεπε να δημιουργηθεί το έδαφος στο οικονομικό επίπεδο για δανεισμό σημαντικών ποσών από ξένες χώρες μετά τον πόλεμο. Ως παραδείγματα του είδους διείσδυσης που ήταν πιο χρήσιμο στο παρελθόν, ο Dr. Scheid ανέφερε το γεγονός ότι τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας για τον ανοξείδωτο χάλυβα ανήκαν στο Chemical Foundation, Inc., Νέα Υόρκη, και στην εταιρεία Krupp της Γερμανίας από κοινού και ότι η US Steel Corporation, η Carnegie Illinois, η American Steel and Wire και η εθνική Tube η Krupp, κ.λπ. Ανέφερε επίσης την Zeiss Company, την Leisa Company και την Hamburg-American Line ως εταιρείες που ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματικές στην προστασία των γερμανικών συμφερόντων στο εξωτερικό και έδωσε τις διευθύνσεις τους στη Νέα Υόρκη στους βιομήχανους σε αυτή τη συνάντηση.

3. Μετά από αυτή τη συνάντηση πραγματοποιήθηκε μια μικρότερη, υπό την προεδρία του Δρ. Bosse του Γερμανικού Υπουργείου Εξοπλισμών και στην οποία συμμετείχαν μόνο εκπρόσωποι των Hecho, Krupp και Rochling. Σε αυτή τη δεύτερη συνάντηση δηλώθηκε ότι το Ναζιστικό Κόμμα είχε ενημερώσει τους βιομήχανους ότι ο πόλεμος είχε πρακτικά χαθεί, αλλά ότι θα συνεχιζόταν μέχρι να εξασφαλιστεί η εγγύηση της ενότητας της Γερμανίας.

Οι Γερμανοί βιομήχανοι πρέπει, ειπώθηκε, μέσω των εξαγωγών τους να αυξήσουν τη δύναμη της Γερμανίας. Πρέπει επίσης να προετοιμαστούν για να χρηματοδοτήσουν το Ναζιστικό Κόμμα το οποίο θα αναγκαζόταν να περάσει στην παρανομία ως Maquis (στο Gebirgaverteidigungastellen gehen). Από εδώ και πέρα η κυβέρνηση θα διέθετε μεγάλα ποσά στους βιομήχανους, ώστε ο καθένας να μπορεί να δημιουργήσει ένα ασφαλές μεταπολεμικό ίδρυμα σε ξένες χώρες.

Τα υπάρχοντα χρηματοοικονομικά αποθέματα σε ξένες χώρες πρέπει να τεθούν στην διάθεση του Κόμματος ώστε μετά την ήττα να δημιουργηθεί μια ισχυρή Γερμανική Αυτοκρατορία. Απαιτείται επίσης άμεσα τα μεγάλα εργοστάσια στη Γερμανία να δημιουργήσουν μικρά τεχνικά γραφεία ή ερευνητικά γραφεία που θα ήταν απολύτως ανεξάρτητα και δεν θα είχαν καμία γνωστή σχέση με το εργοστάσιο.

Αυτά τα γραφεία θα λάβουν σχέδια και σχέδια νέων όπλων καθώς και έγγραφα που χρειάζονται για να συνεχίσουν την έρευνά τους και τα οποία δεν πρέπει να αφεθούν να πέσουν στα χέρια του εχθρού. Αυτά τα γραφεία πρόκειται να δημιουργηθούν σε μεγάλες πόλεις όπου μπορούν να κρυφτούν με μεγαλύτερη επιτυχία καθώς και σε μικρά χωριά κοντά σε πηγές υδροηλεκτρικής ενέργειας όπου μπορούν να προσποιηθούν ότι μελετούν την ανάπτυξη των υδάτινων πόρων. Την ύπαρξη αυτών πρέπει να γνωρίζουν πολύ λίγοι άνθρωποι σε κάθε κλάδο και οι αρχηγοί του Ναζιστικού Κόμματος. Κάθε γραφείο θα έχει έναν πράκτορα-σύνδεσμο με το Κόμμα. Μόλις το Κόμμα γίνει αρκετά δυνατό για να αποκαταστήσει τον έλεγχό του στη Γερμανία, οι βιομήχανοι θα πληρωθούν για την προσπάθεια και τη συνεργασία τους με παραχωρήσεις και εντολές.

4. Αυτές οι συναντήσεις φαίνεται να υποδεικνύουν ότι η απαγόρευση της εξαγωγής κεφαλαίου που επιβαλλόταν αυστηρά μέχρι τώρα έχει αποσυρθεί πλήρως και αντικαταστάθηκε από μια νέα ναζιστική πολιτική σύμφωνα με την οποία οι βιομήχανοι με την κρατική βοήθεια θα εξάγουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος του κεφαλαίου τους.

Προηγουμένως, οι εξαγωγές κεφαλαίων από Γερμανούς βιομήχανους σε ουδέτερες χώρες έπρεπε να πραγματοποιούνται μάλλον κρυφά και μέσω ειδικής επιρροής. Τώρα το ναζιστικό κόμμα στέκεται πίσω από τους βιομήχανους και τους προτρέπει να σωθούν παίρνοντας κεφάλαια εκτός Γερμανίας και ταυτόχρονα να προωθήσουν τα σχέδια του Κόμματος για τη μεταπολεμική του λειτουργία. Αυτή η ελευθερία που δίνεται στους βιομήχανους σχολιάζει περαιτέρω τις σχέσεις τους με το Κόμμα παρέχοντάς τους ένα μέτρο προστασίας.

5. Οι γερμανοί βιομήχανοι όχι μόνο αγοράζουν αγροτική περιουσία στη Γερμανία αλλά διαθέτουν τα κεφάλαιά τους στο εξωτερικό, ιδιαίτερα σε ουδέτερες χώρες. Δύο κύριες τράπεζες μέσω των οποίων λειτουργεί αυτή η εξαγωγή κεφαλαίων είναι η Basler Handelsbank και η Schweizerische Kreditanstalt της Ζυρίχης. Επίσης, υπάρχουν πολλά πρακτορεία στην Ελβετία τα οποία με προμήθεια πέντε τοις εκατό αγοράζουν ακίνητα στην Ελβετία, χρησιμοποιώντας έναν ελβετικό μανδύα.

6. Μετά την ήττα της Γερμανίας και το Ναζιστικό Κόμμα αναγνωρίζει ότι ορισμένοι από τους πιο γνωστούς ηγέτες του θα καταδικαστούν ως εγκληματίες πολέμου. Ωστόσο, σε συνεργασία με τους βιομήχανους, κανονίζει να τοποθετήσει τα λιγότερο ευδιάκριτα αλλά πιο σημαντικά μέλη της σε θέσεις σε διάφορα γερμανικά εργοστάσια ως τεχνικοί εμπειρογνώμονες ή μέλη των γραφείων έρευνας και σχεδιασμού της.

Για το AC του S., G-2. WALTER K. SCHWINN. G-2, Οικονομικό Τμήμα. Προετοιμάστηκε από ΜΕΛΒΙΝ Μ. ΦΑΓΕΝmΔιανομή: Το ίδιο με το EW-Pa 1, Πολιτικός Σύμβουλος των ΗΠΑ, SHAEF. Βρετανός Πολιτικός Σύμβουλος, SHAEF.

 

Για να δούμε πού οδηγεί αυτή η οικονομική «καλή θέληση», είναι χρήσιμο να κατανοήσουμε το μυαλό του ιδρυτή της ThyssenKrupp AG στον κόσμο μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο Alfried Krupp von Bohlen und Halbach ήταν πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του προκατόχου οργάνωσης της ThyssenKrupp, Fried Krupp AG, από το 1.943 μ.Χ. έως τον θάνατό του το 1.968 μ.Χ. Πιθανώς περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο της εποχής του, καταλάβαινε ότι οι οικονομικές σχέσεις θα μπορούσαν να είναι πρόδρομος για την πολιτική κατάκτηση. Κάποτε είπε ότι η εταιρεία του θα αντιστρέψει την παλιά παροιμία ότι το εμπόριο ακολουθεί τη σημαία. Σε ένα νέο, μεταπολεμικό γερμανικό Ράιχ, η σημαία θα ακολουθούσε το εμπόριο.

Ο Alfried Krupp και άλλοι μεγάλοι Γερμανοί βιομήχανοι χρησιμοποίησαν τις εξαγωγές της εταιρείας τους για να ενισχύσουν την οικονομία της Γερμανίας και να αυξήσουν την πολιτική επιρροή της σε άλλα έθνη - ειδικά σε έθνη πλούσια σε πόρους που θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως βιομηχανική βάση.

Ως η πλουσιότερη και πιο ισχυρή προσωπικότητα της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ιδρύθηκε το 1.957 μ.Χ.), ο Άλφριντ Κρουπ βοήθησε να τεθούν τα θεμέλια για τις οικονομικές σχέσεις που κορυφώθηκαν με την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ως ένας από τους πρώτους δυτικοευρωπαίους βιομήχανους που δημιούργησε επιχειρηματικές επαφές με τις αγορές της Ανατολικής Ευρώπης, ο Krupp βοήθησε να τεθούν τα θεμέλια για την επέκταση της ΕΕ προς τα ανατολικά μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης.

Ως ένας από τους πρώτους που αναγνώρισε τη σημασία της δημιουργίας εμπορικών επαφών με τη Λατινική Αμερική, έθεσε σε κίνηση μια διαδικασία οικονομικής κατάκτησης που έχει πλέον κορυφωθεί με τη Βραζιλία να χαρακτηριστεί ως ο μεγαλύτερος τόπος ξένων επενδύσεων της ThyssenKrupp.

Η σημαία ακολουθεί το εμπόριο και αν η ιστορία είναι κάποια ένδειξη, η Λατινική Αμερική μπορεί κάλλιστα να είναι η επόμενη παγκόσμια περιοχή που θα πέσει θύματα μιας επεκτεινόμενης Ευρωπαϊκής Αυτοκρατορίας - μιας Αυτοκρατορίας με την Γερμανία ως την καρδιά της. Όπως έγραψε ο Θ. Τέτενς στο βιβλίο του «Η Γερμανία συνωμοσίες με το Κρεμλίνο» , «η Νότια Αμερική θα κατακτηθεί από επιχειρηματίες, όχι από όπλα».

Οι Σύμμαχοι απελευθέρωσαν τον Alfried το 1.951 μ.Χ. και στην πραγματικότητα τον άφησαν να αναλάβει ξανά την αποκλειστική ιδιοκτησία της Fried Krupp AG το 1.953 μ.Χ. Όταν ανέλαβε εκ νέου τον έλεγχο της εταιρείας του, ο Alfried άρχισε αμέσως να εργάζεται ενισχύοντας τη Fried Krupp AG (και τη Γερμανία) δημιουργώντας νέες εξαγωγικές αγορές στην Ανατολική Ευρώπη, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική.

Η επιχειρηματική του ιδιοφυΐα ήταν τέτοια που μετά από 10 χρόνια εισήλθε στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα ως ο πλουσιότερος άνθρωπος και ο πιο ισχυρός βιομήχανός της. Ο Άλφριντ είχε κατηγορηθεί για εγκλήματα πολέμου, αιματηρή διάθεση και αμετανόητο ναζισμό, αλλά κανείς δεν μπορούσε ποτέ να τον κατηγορήσει για απιστία στην εταιρεία του.

Παρόλο που ο Άλφριντ πέθανε το 1.967 μ.Χ., με το προσωπικό του αντίγραφο του Mein Kampf ακόμα στο κομοδίνο του, η εταιρεία του συνέχισε να ακολουθεί τον δρόμο που είχε χαράξει για αυτήν. Η Fried Krupp AG δημοσιοποιήθηκε καθώς ο προστατευόμενος του Krupp Berthold Beitz έγινε πρόεδρος και εκτελεστικό μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος Alfried Krupp von Bohlen und Halbach στο Έσσεν (το ίδρυμα που από το 2005 μ.Χ. κατείχε το 23,58 τοις εκατό των δικαιωμάτων ψήφου στην ThyssenKrupp AG). Ο Beitz εξακολουθεί να κατέχει αυτή τη θέση—καθώς και αυτή του επίτιμου προέδρου του Εποπτικού Συμβουλίου της ThyssenKrupp AG.

Υπό την ηγεσία του, η εταιρεία έχασε μεγάλο μέρος της δημόσιας σχέσης της με τον ναζισμό. Αυτό που δεν έχασε ήταν η ακλόνητη αφοσίωσή της στο ιδανικό μιας παγκόσμιας κυρίαρχης μεταπολεμικής Γερμανίας. Όλα πάνε όπως είχαν σχεδιάσει ο Alfried Krupp και ο Dr. Kasper πριν από περισσότερα από 60 χρόνια.

Ο Alfried Krupp είχε αποκαταστήσει την ευημερία της εταιρείας του μέχρι τη δεκαετία του 1.960 μ.Χ. Πέθανε στο Έσσεν το 1.968 μ.Χ. Krupp Σήμερα. Το 1.997 μ.Χ., η Krupp συγχώνευσε την χαλυβουργία της με την Thyssen ag , μια ανταγωνιστική εταιρεία.

Σήμερα, η ThyssenKrupp Stahl ag είναι ο τρίτος μεγαλύτερος παραγωγός χάλυβα στον κόσμο. Αυτός ο βιομηχανικός κολοσσός έχει πέντε τμήματα και κατέχει περίπου 100 εταιρείες. Παράγουν χάλυβα, βαρέα μηχανήματα, μεταφορικό εξοπλισμό και βιομηχανικές εγκαταστάσεις.

Το μυστικό έγγραφο που κυκλοφόρησε το 1.996 μ.Χ. έδειξε ξεκάθαρα ότι αρκετοί βιομήχανοι, συμπεριλαμβανομένου του Krupp, είχαν ένα συγκεκριμένο σχέδιο να υποστηρίξουν την αναπόφευκτη αναζωπύρωση της Γερμανίας —και του Ναζιστικού Κόμματος.

Ο Gustav Krupp εκπλήρωσε τον στόχο του να επανεξοπλίσει την Γερμανία αμέσως μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτή είναι μια ιστορική πραγματικότητα - μια εκπλήρωση καταστροφικής πρόθεσης που θα πρέπει να μας προκαλέσει μεγάλη ανησυχία.

 

Δισεκατομμύρια [γερμανικά] μάρκα από Γερμανούς φορολογούμενους [έχουν] καταβληθεί σε Ναζί εγκληματίες πολέμου και ονομάζονται συντάξεις «θύματα». Εκπρόσωπος του γερμανικού Υπουργείου Εργασίας επιβεβαίωσε ότι δαπανώνται επιπλέον χρήματα βοήθειας σε εγκληματίες πολέμου, αλλά ισχυρίστηκε ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει για συνταγματικούς λόγους» ( The Panorama Report, ard γερμανικό τηλεοπτικό δίκτυο, 19 Ιανουαρίου).

Η έκθεση συνέχισε, «Οι Ναζί εγκληματίες πολέμου λαμβάνουν, εκτός από τις κανονικές συντάξεις τους, συντάξεις «θύματος», σύμφωνα με τον γερμανικό νόμο «Κοινωνική Αποζημίωση και Βοήθεια Θυμάτων Πολέμου» (bvg).

Μόνο πέρυσι, από ομοσπονδιακούς προϋπολογισμούς και κρατίδια, καταβλήθηκαν σήμερα σχεδόν 13 δισεκατομμύρια μάρκα σε πάνω από 1,1 εκατομμύριο «θύμα» συνταξιούχων πολέμου. υπηρεσία Επειδή κανείς δεν αποκλείεται από το bvg , σε κάθε εγκληματία πολέμου που υποβάλλει αίτηση χορηγείται σύνταξη «θύματος» εάν μπορεί απλώς να αποδείξει τραυματισμό πολέμου.

Ποιες περιοχές του κόσμου αποτελούν το «υπόγειο»; Αρκεί να ακολουθήσουμε το μονοπάτι των χρημάτων για να απαντήσουμε σε αυτή την ερώτηση. «Ο εκτιμώμενος αριθμός πρώην Ναζί που λαμβάνουν συντάξεις είναι: 601 στην Αυστραλία, 1.115 στην Αυστρία, 128 στην Αργεντινή, 324 στο Βέλγιο, 196 στην Βραζιλία, 1.882 στον Καναδά, 1.010 στην Κροατία, 459 στην Αγγλία, 810 στην Ιταλία, 810 στην Γαλλία4, 1 2.380 στη Σλοβενία, 152 στην Νότια Αφρική, 3.377 στις ΗΠΑ» ( The Panorama Report, ό.π.).

Το Panorama ανακάλυψε ότι σε όλο τον κόσμο, πολλοί Ναζί εγκληματίες πολέμου λαμβάνουν σήμερα μηνιαίες πληρωμές από 100 έως πολλές χιλιάδες μάρκα από Γερμανούς φορολογούμενους. Ο αξιοσέβαστος Γερμανός στρατιωτικός ιστορικός Gerhard Schreiber υπολογίζει τον αριθμό των εγκληματιών πολέμου που λαμβάνουν αυτές τις επιπλέον πληρωμές από την γερμανική κυβέρνηση σε 50.000. Πηγές ειδήσεων ισχυρίζονται ότι αυτοί οι 50.000 είναι πρώην μέλη των ελίτ SS του Χίτλερ.

 

Η πιο συγκλονιστική αποκάλυψη μέχρι τώρα: Υπήρχε κυριολεκτικά ένας μυστικός ναζιστικός στρατός.

Μάθαμε ότι το Υπουργείο Οικονομικών και το Υπουργείο Εξωτερικών της Γερμανίας είχαν διεισδύσει πλήρως από πρώην Ναζί. Ανακαλύψαμε ότι η υπηρεσία πληροφοριών της επέτρεψε σε άνδρες όπως ο Adolf Eichmann να ξεφύγουν.

Σύμφωνα με έγγραφα που έδωσε στη δημοσιότητα η υπηρεσία πληροφοριών της Γερμανίας, αυτός ο στρατός θα μπορούσε να είχε τοποθετήσει 40.000 άνδρες σε περίπτωση πολέμου. Είχε 2.000 αξιωματικούς—συμπεριλαμβανομένων υπολοχαγών και στρατηγών από τον στρατό του Χίτλερ. Το γερμανικό περιοδικό Spiegel ανέλυσε τις εφημερίδες και διαπίστωσε ότι αυτός ο στρατός είχε κυβερνητικές διασυνδέσεις υψηλού επιπέδου και πιθανώς ένα ακόμη ευρύτερο ναζιστικό δίκτυο.

Η ομάδα ξεκίνησε το 1.949 μ.Χ. Οι αξιωματικοί που είχαν υπηρετήσει στον Γερμανικό στρατό κατά την διάρκεια του πολέμου ανησυχούσαν για το πώς θα μπορούσε το έθνος να αμυνθεί σε περίπτωση εισβολής των Σοβιετικών. Αν και οι Σύμμαχοι έθεσαν εκτός νόμου όλες τις «στρατιωτικές» δυνάμεις με ποινή ισόβιας κάθειρξης, αυτοί οι αξιωματικοί αποφάσισαν να χτίσουν το έθνος έναν μυστικό στρατό.

Αυτός ο στρατός έσβησε από τη σκηνή στα μέσα της δεκαετίας του 1.950 μ.Χ., όταν η Γερμανία ίδρυσε έναν επίσημο στρατό, την Bundeswehr. Αλλά πολλοί από εκείνους που είχαν ηγηθεί αυτού του μυστικού στρατού συνέχισαν να κατέχουν εξέχουσες θέσεις στην νέα δύναμη.

Ο οργανωτής του στρατού, Άλμπερτ Σνέζ, συνταγματάρχης του στρατού του Χίτλερ, έγινε αντιστράτηγος στην Μπούντεσβερ και επιθεωρητής του στρατού. Συνδέθηκε επίσης στενά με τον Γερμανό Υπουργό Άμυνας Φραντς Γιόζεφ Στράους.

Το Spiegel αναφέρει, «Δηλώσεις του Schnez που αναφέρονται στα έγγραφα υποδηλώνουν ότι το σχέδιο για την οικοδόμηση ενός μυστικού στρατού υποστηρίχθηκε επίσης από τον Hans Speidel… και τον Adolf Heusinger». Ο Σπάιντελ έγινε ο ανώτατος διοικητής του ΝΑΤΟ του Συμμαχικού στρατού στην Κεντρική Ευρώπη και ο Χόιζινγκερ ήταν ο πρώτος γενικός επιθεωρητής της Μπούντεσβερ.

Ένα άλλο βασικό πρόσωπο ήταν ο Anton Grasser, στρατηγός στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος έγινε γενικός επιθεωρητής στο Γερμανικό Υπουργείο Εσωτερικών την δεκαετία του 1.950 μ.Χ. Χρησιμοποιώντας αυτή τη θέση, φρόντισε ο μυστικός στρατός να έχει πρόσβαση στον εξοπλισμό και τα πυρομαχικά των τακτικών μονάδων της Γερμανικής Αστυνομίας σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης.

Στην πραγματικότητα, το Spiegel αποκαλύπτει ότι οι συνδέσεις αυτού του μυστικού στρατού πήγαν μέχρι την κορυφή. Το 1.951 μ.Χ., ο Schnez συναντήθηκε με τον Reinhard Gehlen, τον επικεφαλής της γερμανικής υπηρεσίας πληροφοριών. Η υπηρεσία πληροφοριών ανέφερε ότι υπήρχαν «πολλές σχέσεις φιλικού χαρακτήρα» μεταξύ των δύο ανδρών.

Ο Gehlen μετέδωσε πληροφορίες για την ομάδα στον Γερμανό καγκελάριο Konrad Adenauer — ο οποίος επέτρεψε στον στρατό να συνεχίσει. Η καγκελαρία ζήτησε από τον Gehlen «να φροντίσει και να παρακολουθήσει την ομάδα».

Το Spiegel αναφέρει ότι τα έγγραφα δείχνουν ότι ο Αντενάουερ ενημέρωσε τον αρχηγό του αριστερού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας, καθώς και τους Αμερικανούς για την ύπαρξη του στρατού.

Αν όντως ισχύει αυτό, η Αμερική δεν έκανε τίποτα για να διατηρήσει το νόμο της ενάντια στις «στρατιωτικές» δυνάμεις. Αλλά αυτό δεν είναι πολύ περίεργο. Το 1.950 μ.Χ., Αμερικανοί και Γερμανοί αξιωματούχοι είχαν μιλήσει για την δημιουργία αυτού του είδους δύναμης - «να συγκεντρώνουν μέλη πρώην γερμανικών ελίτ τμημάτων σε περίπτωση καταστροφής, να τα οπλίζουν και στη συνέχεια να τα αναθέτουν στα συμμαχικά αμυντικά στρατεύματα».

 

Η συγγένεια της Μπούντεσβερ με τον ναζισμό αποκαλύπτεται —και πάλι.

Η επίλεκτη μονάδα καταδρομών της Γερμανίας, η Διοίκηση των Ειδικών Δυνάμεων (ksk) συγκλονίστηκε από ένα ακόμη σκάνδαλο. Ένας αξιωματικός εντάλματος, ο οποίος ταυτοποιήθηκε μόνο ως Philipp S., συνελήφθη την περασμένη εβδομάδα αφού βρέθηκαν στο σπίτι του όπλα, πυρομαχικά και ναζιστικά ρεγάλια.

Το ksk είναι η στρατιωτική μονάδα της Γερμανίας, οι αριθμοί της οποίας κρατούνται μυστικοί, αλλά υπολογίζεται ότι είναι λίγο περισσότερο από 1.000 στρατιώτες. Συνήθως αναπτύσσεται για τις πιο επικίνδυνες και τολμηρές αποστολές και έχει εξαιρετική φήμη για αποτελεσματικότητα και πληρότητα.

Ωστόσο, αυτή η φήμη αμαυρώνεται από την πρόσφατη ανακάλυψη του εκτεταμένου ριζοσπαστισμού των αξιωματικών της μονάδας. Οι στρατιώτες έχουν κατηγορηθεί για κάθε είδους δεξιές πράξεις, από τους ναζιστικούς χαιρετισμούς και την κατοχή ναζιστικών γεγονότων μέχρι τη συσσώρευση όπλων του στρατού και την απειλή δολοφονίας αριστερών πολιτικών.

Ο Philipp S., ειδικότερα, τέθηκε υπό έρευνα το 2017 μ.Χ. μετά από χαιρετισμό του Χίτλερ σε ένα πάρτι . Συνελήφθη πριν από δύο εβδομάδες αφού η αστυνομία βρήκε στο σπίτι του ένα όπλο, 2 κιλά εκρηκτικά, χειροβομβίδες καπνού, χιλιάδες φυσίγγια και ναζιστικά αναμνηστικά.

Έχοντας πρόσφατα ερευνήσει τουλάχιστον 20 μέλη του προσωπικού για ύποπτες εξτρεμιστικές δραστηριότητες και πίστη στους νεοναζί, η γερμανική στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών πιστεύει ότι το ksk είναι μια «εστία της ακροδεξιάς».

Φυλακή. Ο στρατηγός Markus Kreitmayr συμφωνεί, αποκαλώντας αυτή την «πιο δύσκολη φάση» στην ιστορία του Στρατού. «Μέσα μας υπήρχαν και υπάρχουν, προφανώς εξακολουθούν να υπάρχουν, άτομα από τη λεγόμενη ακροδεξιά», είπε.

Πράγματι, αφού ο Philipp S. εθεάθη να δίνει τον χιτλερικό χαιρετισμό, αποβλήθηκε από το ksk και του επιβλήθηκε πρόστιμο. Αμέσως μετά, ωστόσο, αποκαταστάθηκε. Δύο χρόνια αργότερα, έχει συλληφθεί με αποδείξεις για την εμμονή της ιδεολογίας του.

Το θέμα αντιπροσωπεύει ένα «σοκαριστικό ναδίρ» για τη μεταπολεμική Γερμανία και τις ένοπλες δυνάμεις της, σύμφωνα με τον στρατηγό Kreitmayr. Ορκίστηκε να ξεριζώσει τους εξτρεμιστές και τους συμπαθούντες των Ναζί από το ksk και τον στρατό ως σύνολο.

Αλλά η μεγάλη ανησυχία είναι ότι αυτοί που φιλοξενούν ακροδεξιές ιδεολογίες μπορεί να είναι περισσότεροι από αυτούς που δεν το κάνουν. Πρόσφατες ανακαλύψεις αποδεικνύουν ότι αυτό δεν είναι τραβηγμένο.

Η Bundeswehr, ή ο Γερμανικός Στρατός, στο σύνολό της έχει υποστεί τις ίδιες κατηγορίες τα τελευταία χρόνια. Ο συνεργάτης της τρομπέτας Josué Michels ανέφερε ότι τα περίπου 550 μέλη της Bundeswehr ερευνώνται για δεξιό εξτρεμισμό . Το 2019 μ.Χ. προστέθηκαν επιπλέον 360 περιπτώσεις. Το ksk πιστεύεται ότι έχει ποσοστό εξτρεμισμού πέντε φορές υψηλότερο από αυτό της Bundeswehr.

Όπως ρώτησε ο Michels, «Αν οι ελίτ δυνάμεις και μερικές εκατοντάδες στρατιώτες του στρατού δείξουν ανοιχτά την εξτρεμιστική τους νοοτροπία, πόσοι την έχουν κρυφά;» Ο Philipp S. δεν είναι εφάπαξ. Είναι μόνο ένα από τα πολλά ανώνυμα μέλη του Στρατού που έχουν ανακαλυφθεί με ναζιστικές συμπάθειες. Το Der Spiegel κροταλίζει ονόματα—Franco A., Maximilian T., Ralf G., μεταξύ άλλων— και αφηγείται τις ιστορίες στρατιωτών στην Bundeswehr που βρέθηκε ότι ανήκουν στην ακροδεξιά.

Όπως και ο Philipp S., διώχτηκαν για τις απόψεις τους, αλλά τις διατήρησαν. Πόσοι συνάδελφοι στρατιώτες γνώριζαν τα πιστεύω τους και όμως δεν έκαναν τίποτα. Επιπλέον, πόσοι γνώριζαν αυτές τις πεποιθήσεις και συμπαθούσαν;

Η Bundeswehr χτίστηκε από τον Adolf Heusinger, έναν από τους «σημαντικότερους στρατιωτικούς συμβούλους» του Αδόλφου Χίτλερ, σύμφωνα με τον Johannes Hürter. Οι ένοπλες δυνάμεις ξαναχτίστηκαν και οργανώθηκαν με «το παλιό πνεύμα» που είχε κυριαρχήσει στη Βέρμαχτ, τις ένοπλες δυνάμεις της Ναζιστικής Γερμανίας. Πολλοί νεαροί στρατιώτες στην Bundeswehr γοητεύτηκαν από αυτό. Περίπου το 80 τοις εκατό των αξιωματικών στην Bundeswehr πολέμησαν ως μέρος της Wehrmacht στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο .

Το 1998, η Bundestag κατέληξε στο συμπέρασμα ότι περίπου 10.000 μέλη του Στρατού ανήκαν στην ακροδεξιά. Ακόμη και τρομοκρατικές ομάδες ευδοκιμούν απαρατήρητες στον Στρατό. Το Der Spiegel έγραψε ότι το πιο ανησυχητικό είναι ότι τέτοιες ιδεολογίες και ομάδες «θα μπορούσαν να έχουν μείνει απαρατήρητες από μια συνταγματική οργάνωση που έχει το καθήκον να προστατεύει τη δημοκρατία με ένα όπλο εάν χρειαζόταν».

Η ιστορία του Philipp S. είναι ανησυχητική. Αφού έκανε ένα χαιρετισμό του Χίτλερ πριν από τρία χρόνια σε ένα ιδιωτικό πάρτι, πόσοι άνθρωποι αναστατώθηκαν από τις πράξεις του; Πόσοι ήταν άνετοι με αυτό που έκανε;

Πόσοι συμμερίζονται τις πεποιθήσεις και τις αξίες του; Παρέμεινε στην ομάδα εργασίας και διατήρησε τις ιδεολογικές του τάσεις, σε προφανώς ριζοσπαστικό βαθμό. Τώρα που συνελήφθη, πόσοι απλώς κρύβουν αυτές τις πεποιθήσεις από τα μάτια τους αντί να τις εξαφανίζουν;

 

Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ: Ο Φασισμός αναβιώνει. Ο «καπιταλισμός των ενδιαφερομένων» ακούγεται φουτουριστικός και προοδευτικός, αλλά είναι ένα νέο όνομα για ένα παλιό σύστημα.. Ένα Τέταρτο Ράιχ.

Ο καθηγητής Klaus Schwab, ιδρυτής και πρόεδρος του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, ισχυρίζεται ότι εφηύρε τον «καπιταλισμό μετόχων» πριν από περίπου 50 χρόνια. Ωστόσο, αυτό το σύστημα έχει πραγματικά μια μακρά, σκοτεινή ιστορία. Ο Ιταλός φιλόσοφος Giorgio Agamben τον αποκαλεί «κομμουνιστικό καπιταλισμό», ενώ ο Αμερικανός μελετητής Michael Rectenwald τον αποκαλεί «εταιρικό σοσιαλισμό».

Ο καπιταλισμός των ενδιαφερόμενων μερών μοιάζει με τον εταιρικό σοσιαλισμό που χρησιμοποιείται στην Αργεντινή του Juan Perón, στην Αυστρία του Engelbert Dollfuss, στην Χιλή του Augusto Pinochet, στην Κροατία του Ante Pavelić, στην Γαλλία του Pierre Laval, στην Γερμανία του Adolf Hitler, στην Ιταλία του Benito Mussolini και σε άλλες χώρες. Με άλλα λόγια: ο καθηγητής Schwab προσπαθεί να πείσει τους παγκόσμιους ηγέτες να υιοθετήσουν ένα φασιστικό οικονομικό σύστημα.

Ο πρώην δικαστής Andrew Napolitano ορίζει τον φασισμό ως «ιδιωτική ιδιοκτησία, αλλά κυβερνητικό έλεγχο». Ένα τέτοιο σύστημα διαφέρει από τον κομμουνισμό (κυβερνητική ιδιοκτησία και κυβερνητικός έλεγχος) και τον καπιταλισμό (ιδιωτική ιδιοκτησία και ιδιωτικός έλεγχος). Αυτό το σύστημα επιτρέπει στους ιδιώτες να έχουν επιχειρήσεις, αλλά αντικαθιστά τις ελπίδες, τα κίνητρα, τις ελευθερίες και τις ευθύνες των ιδιοκτητών μικρών επιχειρήσεων με τη σιδερένια βούληση των κυρίαρχων ελίτ.

Αυτή είναι μια πολύ σημαντική τάση. Μια οντότητα του τέλους του χρόνου θα καθοδηγήσει μια οικονομική δύναμη που μεθάει όλα τα έθνη με τον πλούτο και τη λαμπρότητά της. Αυτή η οντότητα θα συγχωνεύσει την κρατική, την εταιρική και την πνευματική εξουσία με τρόπο που πιθανότατα θα υποστηρίξει ο καθηγητής Schwab!

Για να καταλάβετε πώς θα λειτουργήσει τελικά ο «καπιταλισμός μετόχων» του καθηγητή Schwab, δείτε την Ευρώπη του 1.930 μ.Χ. και την Λατινική Αμερική του 1.970 μ.Χ. Πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, φασίστες δικτάτορες όπως ο Μπενίτο Μουσολίνι και ο Αδόλφος Χίτλερ διοικούσαν ανοιχτά εταιρικές σοσιαλιστικές οικονομίες με την ευλογία του πάπα. Και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι καθολικοί δικτάτορες της Λατινικής Αμερικής όπως ο Χουάν Περόν και ο Αουγκούστο Πινοσέτ έκαναν το ίδιο πράγμα.

Το Wef επαίνεσε το οικουμενικό Fratelli Tutti του Πάπα Φραγκίσκου ως «συνταγή για την επαναφορά της παγκόσμιας οικονομίας», αλλά δεν υπογραμμίζει το γεγονός ότι η κοσμοθεωρία του Φραγκίσκου διαμορφώθηκε στην Αργεντινή του Περόν.

Γι' αυτό ο πάπας συχνά προειδοποιεί για τις «υπερβολές του καπιταλισμού» ενώ εκφράζει τη συμπάθειά του για διάφορες μορφές σοσιαλισμού. Ακολουθεί το είδος του καθολικού σοσιαλισμού που ασκήθηκε στην Αργεντινή κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Περόν.

Έτσι, όπως ο καθηγητής Schwab, ο Francis θέλει να δημιουργήσει ένα νέο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα όπου οι επιθυμίες των καθημερινών επιχειρηματιών υπόκεινται στις ιδιοτροπίες μιας κεντρικής επιτροπής σχεδιασμού τύπου wef .

Αυτά τα γεγονότα γίνονται πιο ανησυχητικά όταν συνειδητοποιείς ότι ο καθηγητής Schwab έχει δεσμούς με τη ναζιστική Γερμανία. Γεννήθηκε το 1.938 μ.Χ. από τους Eugen Schwab και Erika Epprecht.

Ο Eugen μετακόμισε από την Ελβετία στην Γερμανία κατά την διάρκεια του Τρίτου Ράιχ και έγινε διευθυντής στην Escher Wyss AG, η οποία, μεταξύ άλλων έργων υψηλής τεχνολογίας, χαμηλών αρχών, χρησιμοποιούσε σκλάβους για την κατασκευή τεχνολογιών ατομικής βόμβας για τον Αδόλφο Χίτλερ. Ο Κλάους ήταν πολύ μικρός για να είναι συνένοχος στα εγκλήματα του πατέρα του, αλλά οι σχέσεις του με πραγματικούς φασίστες δεν σταματούν εκεί.

Το αποχαρακτηρισμένο έγγραφο γνωστό ως Έκθεση του Κόκκινου Οίκου παρέχει μια λεπτομερή περιγραφή μιας μυστικής συνάντησης στο ξενοδοχείο Rotes Haus στο Στρασβούργο της Γαλλίας, στις 10 Αυγούστου 1.944 μ.Χ.

Καθώς έχανε τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο , οι Ναζί αξιωματούχοι διέταξαν μια ελίτ ομάδα βιομηχάνων να σχεδιάσουν ένα Τέταρτο Ράιχ. Αυτή η έκθεση ανατυπώνεται στο δωρεάν φυλλάδιο μας Η κατάκτηση των Βαλκανίων από την Γερμανία, που αποδεικνύει ότι κάτι βδελυρό ανακατεύεται στη Γερμανία και στο Βατικανό.

Μετά την αποφοίτησή του από το Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας στη Ζυρίχη, ο Schwab ίδρυσε το Ευρωπαϊκό Φόρουμ Διαχείρισης το 1.971 μ.Χ. υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και διαφόρων ευρωπαϊκών βιομηχανικών ενώσεων.

Αυτός ήταν ο οργανισμός που αργότερα θα γίνει το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ το 1.987 μ.Χ. όταν ο Schwab διεύρυνε τις φιλοδοξίες του από την ευρωπαϊκή ενοποίηση στην παγκόσμια διακυβέρνηση. Μια μελέτη των πρώτων συναντήσεων αυτού του φόρουμ ρίχνει φως στον παγκοσμιοποιητικό οργανισμό που θα γινόταν τελικά.

Το Πρώτο Ευρωπαϊκό Συμπόσιο Διοίκησης του Παγκόσμιου Οικονομικόυ Φόρουμάνοιξε το 1.971 μ.Χ. με ομιλία του Otto von Habsburg, του τελευταίου διαδόχου της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας. Αυτό τράβηξε πολύ την προσοχή στη νέα ομάδα, έτσι ένα χρόνο αργότερα πραγματοποιήθηκε ένα δεύτερο συμπόσιο που επικεντρώθηκε στην ευρωπαϊκή ενοποίηση.

υτό τράβηξε πολύ την προσοχή στη νέα ομάδα, έτσι ένα χρόνο αργότερα πραγματοποιήθηκε ένα δεύτερο συμπόσιο που επικεντρώθηκε στην ευρωπαϊκή ενοποίηση. Αυτή η συνάντηση πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του Altiero Spinelli, ενός πρώην Ιταλού κομμουνιστή και ενός από τους ιδρυτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Και υποτίθεται ότι θα διευθυνόταν από τον Δρ Χέρμαν Αμπς, έναν ισχυρό τραπεζίτη στο Τρίτο Ράιχ του Χίτλερ. Αλλά ο Δρ. Abs έπρεπε να ακυρώσει την συμμετοχή του σε σύντομο χρονικό διάστημα, αναγκάζοντας τον Schwab να προεδρεύσει ο ίδιος στην συνάντηση.

Ως επικεφαλής του τμήματος εξωτερικών της Deutsche Bank, ο Δρ. Abs ηγήθηκε της λεηλασίας του Χίτλερ σε ολόκληρη την Ήπειρο κατά την διάρκεια του πολέμου, αλλά με κάποιο τρόπο, του επετράπη να βοηθήσει τον Γερμανό Καγκελάριο Konrad Adenauer να ανοικοδομήσει την Γερμανία μετά τον πόλεμο.

Ο Δρ. Abs θεωρούνταν ευρέως ως ο πιο εξέχων Ευρωπαίος επιχειρηματικός ηγέτης εκείνη την εποχή, έτσι μαζί με τον Otto von Habsburg, η υποστήριξή του βοήθησε να μετατραπεί το Ευρωπαϊκό Φόρουμ Διαχείρισης του καθηγητή Schwab στην παγκοσμιοποιητική οντότητα που είναι τώρα.

Θα μπορούσατε σχεδόν να πείτε ότι το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ πετυχαίνει εκεί που οι στρατηγοί του Χίτλερ απέτυχαν. Η ήπειρος έχει κατακτηθεί από τεχνοκράτες και επιχειρηματίες, όχι με όπλα. Και αυτοί οι τεχνοκράτες και οι επιχειρηματίες θέλουν τώρα να διαδώσουν το εταιρικό σοσιαλιστικό οικονομικό μοντέλο τους σε όλο τον κόσμο.

 

Οι Ναζί δισεκατομμυριούχοι και η Γερμανική πολιτική.

Ο πλούτος των βιομηχάνων επέτρεψε τον Πρώτο και Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο . Πολλοί από τους ίδιους βιομήχανους επωφελήθηκαν από τις εθνικοσοσιαλιστικές πολιτικές μέσω της αρειοποίησης του καθεστώτος, της δουλείας ή της αυξημένης παραγωγής όπλων.

Μετά τον πόλεμο, συνέχισαν να διαμορφώνουν την πολιτική, και κάποιοι σημείωσαν έναν συγκεκριμένο πολιτικό: τον Φραντς Γιόζεφ Στράους. Τι σημαίνει αυτή η ιστορία για την Χριστιανοκοινωνική Ένωση (csu) και την Γερμανική πολιτική σήμερα;

Η ιστορία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου των πλουσιότερων δυναστειών στην Γερμανία ήταν εδώ και καιρό σκοτεινή. Το βιβλίο του 2022 μ.Χ. Nazi Billionaires έχει ρίξει φως στους σκοτεινούς διαδρόμους της ιστορίας.

Στο βιβλίο του, ο David de Jong δηλώνει: «Η βάναυση κληρονομιά των δυναστειών που κυριάρχησαν στην Daimler-Benz, συνίδρυσαν την Allianz και εξακολουθούν να ελέγχουν τις Porsche, Volkswagen και BMW, παρέμεινε κρυμμένη σε κοινή θέα—μέχρι τώρα». Ο De Jong εστιάζει στην οικογενειακή ιστορία των Quandts, των Flicks, των von Fincks, των Porsche-Piëchs, των Oetkers και των Reimanns.

Ο κατάλογος μπορεί να επεκταθεί και σε άλλες εταιρείες και άτομα που επωφελήθηκαν από το Τρίτο Ράιχ. Ο De Jong ολοκληρώνει το βιβλίο του αναφέροντας λεπτομερώς πόσοι από τους δισεκατομμυριούχους κληρονόμους έχουν αρνηθεί να αντιμετωπίσουν αυτήν την ιστορία με τον κατάλληλο τρόπο. Αλλά το πιο ενδιαφέρον ερώτημα είναι: Τι σημαίνει αυτό για την Γερμανία σήμερα;

Είναι ένα καλά τεκμηριωμένο γεγονός ότι ορισμένες από αυτές τις εταιρείες εξακολουθούν να εμπλέκονται πολιτικά. Για παράδειγμα, η γερμανική Zeit έγραψε τον Απρίλιο:

Είναι πλούσιο, ισχυρό και ελάχιστα γνωστό. Η ένωση Die Familienunternehmer καταπολεμά την ενεργειακή μετάβαση με επιθετικές εκστρατείες και οδηγεί την πολιτική. … Το διοικητικό συμβούλιο της ένωσης περιλαμβάνει μετόχους από την Henkel, τον Dr. Oetker, τη Miele και την Deichmann—διεθνώς ενεργές εταιρείες με πωλήσεις δισεκατομμυρίων.

Ο Δρ Oetker είναι μια από τις δυναστείες δισεκατομμυριούχων Ναζί. Το 2018 μ.Χ., αποκαλύφθηκε ότι ένας κληρονόμος από τους φον Φινκς ήταν ένας από τους κύριους συντελεστές στην άνοδο του ακροδεξιού κόμματος Alternative für Deutschland (AfD). Ακόμη πιο διάσημη είναι η υπόθεση Flick, μια μεγάλης κλίμακας πολιτική δωροδοκία από τη δεκαετία του 1.980 μ.Χ.

Αλλά η εμπλοκή των Ναζί δισεκατομμυριούχων στην πολιτική πηγαίνει πιο πίσω και είναι ακόμη πιο εκτεταμένη. Το παράδειγμα του Franz Josef Strauss από το csu το καταδεικνύει αυτό. Στην βιογραφία του για τον Στράους, ο Peter Siebenmorgen σημειώνει:

Ο Στράους, συγκεκριμένα, υπήρξε ένας εξαιρετικά δημιουργικός και επιτυχημένος έρανος για το κόμμα του από τις πρώτες μέρες του στο πολιτικό αξίωμα. Δεν χρειάστηκε καν να ζητήσει πολλούς δωρητές, οι οποίοι τον προσέγγισαν με την θέληση τους και μερικές φορές του παρέδιδαν σημαντικά ποσά σε μετρητά. στο περιθώριο μιας εκλογικής εκδήλωσης στο Garmisch-Partenkirchen το 1.949 μ.Χ., για παράδειγμα, 12.000 δημοτών —μια περιουσία εκείνη την εποχή.

Ο Siebenmorgen αφηγείται ότι οι αρχηγοί των δυναστείων Flick και Quandt έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον Strauss, εκτιμώντας ακόμη και τις συμβουλές του για τις επιχειρήσεις τους. Αυτό ήταν επικερδές για τον Στράους και το κόμμα του.

Η Siebenmorgen απέκτησε επίσης πληροφορίες για αρχεία που απέδειξαν ότι ο Στράους λάμβανε δωροδοκίες μέσω μιας εταιρείας κέλυφος από το 1.964 μ.Χ. έως την δεκαετία του 1.980 μ.Χ. Το 2015 μ.Χ., το Spiegel έγραψε:

«Η λίστα των πληρωτών κυμαίνεται από BMW και Bertelsmann έως Daimler-Benz και Dornier έως εταιρείες που ανήκουν στην Αυτοκρατορία Flick και τον μεγιστάνα των μέσων ενημέρωσης Leo Kirch's TaurusHolding GmbH». Για άλλη μια φορά βλέπουμε τα δακτυλικά αποτυπώματα των Ναζί δισεκατομμυριούχων.

Ο De Jong επισημαίνει μια άλλη σύνδεση μεταξύ των Ναζί δισεκατομμυριούχων και του Strauss. Στη δεκαετία του 1.960 μ.Χ., ο Krauss-Maffai υπό τον έλεγχο του Flick ανατέθηκε με τα πρώτα συμβόλαια του τανκ Leopard χάρη στην «υποστηρίξη του Strauss».

Ο σχεδιασμός της δεξαμενής δημιουργήθηκε σε συνεργασία με την Porsche. Τα επόμενα χρόνια, το τανκ Leopard και οι μεταγενέστερες εκδόσεις ενσωματώθηκαν στις Γερμανικές Ένοπλες Δυνάμεις και εξήχθησαν σε όλο τον κόσμο - και οι οικογένειες δισεκατομμυριούχων των Ναζί συμμετείχαν και πάλι σε μεγάλης κλίμακας παραγωγή όπλων.

Στα χρόνια μετά τον πόλεμο, ο τραπεζίτης August von Finck υποστήριξε το CSU και το Βαυαρικό Κόμμα. «Όπως εκείνες τις μέρες, η ροή των χρημάτων δεν ήταν πάντα κατανοητή με την πρώτη ματιά», ανέφερε η Süddeutsche Zeitung το 2010 μ.Χ. «Διατηρούσε ήδη στενές σχέσεις με τον νεαρό Franz Josef Strauss, ο οποίος τον επισκεπτόταν συχνά στο κτήμα Möschenfeld κοντά στο Μόναχο, αλλά καμία με τους Σοσιαλδημοκράτες».

Ο ίδιος Φινκ βοήθησε στη χρηματοδότηση της ανόδου του Αδόλφου Χίτλερ και επωφελήθηκε από την αρειοποίηση των εβραϊκών τραπεζών από τους Ναζί. Ο γιος του έκανε δωρεά στην προεκλογική εκστρατεία του πολιτικού κληρονόμου του Στράους, Έντμουντ Στόιμπερ, και αργότερα επέτρεψε την άνοδο του AfD.

Ο εγγονός του August François έκανε τα νέα το 2019 μ.Χ. ως ο πιο σημαντικός δωρητής στην Augustus Intelligence, μια σκοτεινή εταιρεία τεχνητής νοημοσύνης με δεξιές διασυνδέσεις που περιλαμβάνει ένα ακόμη εξέχον μέλος της CSU : τον Karl-Theodor zu Guthenberg.

Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος τελείωσε πριν από σχεδόν 80 χρόνια. Αλλά πολλές από τις δραστηριότητες αυτών των οικογενειών δισεκατομμυριούχων Ναζί καλύπτονται από μυστήριο. Πολλοί από τους κληρονόμους αποφεύγουν τα φώτα της δημοσιότητας ενώ οι εταιρείες τους ανθίζουν. Η Βίβλος αποκαλύπτει ότι θα παίξουν και πάλι ρόλο στη διαμόρφωση της μοίρας της Γερμανίας. Αυτές οι προφητείες εξηγούνται στο «Ring From the German Underground », από τον αρχισυντάκτη της Trumpet Gerald Flurry.

Σε αυτό το άρθρο, ο κ. Flurry επισημαίνει την λεγόμενη «σύσκεψη του Κόκκινου Οίκου» που έλαβε χώρα προς το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου μεταξύ ανώτερων Ναζί και εκπροσώπων εταιρειών όπως η Krupp, η Messerschmitt, η Volkswagenwerk και η Rheinmetall.

Το έγγραφο, το οποίο αποχαρακτηρίστηκε το 1.996 μ.Χ. από τις υπηρεσίες πληροφοριών των Ηνωμένων Πολιτειών, αποκάλυψε ότι σε αυτούς τους επιχειρηματικούς ηγέτες είχαν πει ότι πρέπει «να προετοιμαστούν για να χρηματοδοτήσουν το Ναζιστικό Κόμμα, το οποίο θα αναγκαζόταν να περάσει στην παρανομία…».

Πόσο εκτεταμένα ήταν αυτά τα σχέδια; Ποιοι ήταν όλοι οι εμπλεκόμενοι βιομήχανοι; Πόσο καλά εκτελέστηκε το σχέδιό τους; Και τι σημαίνει αυτό για τις μέρες μας;  Ενώ το έργο των βιομηχάνων καλύπτει ένα ευρύ φάσμα πολιτικής υποστήριξης, όλα στοχεύουν στην αναζωογόνηση της δύναμης της γερμανικής αυτοκρατορίας. Ο βιομηχανικός όμιλος ετερογενών δραστηριοτήτων της Γερμανίας θα ενωθεί ξανά για να υποστηρίξει έναν πολιτικό ηγέτη.

 

Η οικογένεια δισεκατομμυριούχων Ναζί πίσω από την Ακροδεξιά της Γερμανίας.

Το πιο εξέχον ακροδεξιό κόμμα της Γερμανίας, το Alternative für Deutschland (AfD), προηγείται στις δημοσκοπήσεις με τη δυνατότητα να γίνει το πιο δημοφιλές κόμμα της Γερμανίας. Αυτό το κάνει ακόμη πιο ανησυχητικό το γεγονός ότι η αρχική επιτυχία αυτού του κόμματος δόθηκε από μια οικογένεια δισεκατομμυριούχων Ναζί.

Η τελευταία δημοσκόπηση του insa δείχνει το AfD στο 21 τοις εκατό ως το δεύτερο ισχυρότερο κόμμα, σε απόσταση αναπνοής από τους Χριστιανοδημοκράτες, επί του παρόντος στο 25 τοις εκατό. Εάν οι εκλογές γίνονταν την επόμενη Κυριακή, η επιτυχία του AfD θα καθιστούσε είτε αδύνατη τη δημιουργία παραδοσιακών συνασπισμών είτε θα διασφάλιζε την εμφάνιση ενός άλλου συνασπισμού που θα συμβάλει περαιτέρω στην άνοδο του AfD.

Το AfD είναι πλέον σε θέση να διαμορφώσει την μοίρα του. Έχει ανέβει από το στοιχειωμένο σε αυτό που στοιχειώνει τους άλλους. Αυτή είναι μια τρομακτική εξέλιξη. Ένας από τους κύριους στόχους του κόμματος φαίνεται να είναι η αλλαγή του τρόπου με τον οποίο βλέπουν οι Γερμανοί το παρελθόν τους.

Το AfD έχει επανειλημμένα φωτίσει το ναζιστικό παρελθόν της Γερμανίας και ζήτησε μια αλλαγή στη μνήμη του Ολοκαυτώματος του έθνους. Οι στόχοι του κόμματος γίνονται εκατό φορές πιο ανησυχητικοί αν σκεφτεί κανείς ποιος βοήθησε το κόμμα να φτάσει εδώ που είναι σήμερα: ο επιχειρηματίας August von Finck Jr.

Ο Finck Jr. κληρονόμησε την περιουσία του από τον πατέρα του, τραπεζίτη August von Finck, ο οποίος βοήθησε στη χρηματοδότηση της ανόδου του Αδόλφου Χίτλερ τη δεκαετία του 1.920 μ.Χ. Επωφελήθηκε από την αρειοποίηση των εβραϊκών τραπεζών, την οποία ζήτησε προσωπικά. Σε επιστολή του προς το Εμπορικό Επιμελητήριο του Μονάχου το 1΄.937 μ.Χ., έγραψε:

 «Σήμερα, ο γερμανικός ιδιωτικός τραπεζικός τομέας εξακολουθεί να αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από μη άριες εταιρείες. Η σταδιακή κάθαρση αυτού του εμπορίου, που επηρεάζεται έντονα από το εβραϊκό στοιχείο, δεν πρέπει να σταματήσει με τη χορήγηση αιτήσεων για εξαιρέσεις, αλλά πρέπει να προωθηθεί με κάθε τρόπο».

Μετά τον πόλεμο, η οικογένεια Finck έγινε ξανά πολιτικά ενεργή. Επί των ημερών του Franz Josef Strauss, ο Finck δώρισε μεγάλα ποσά στη συντηρητική Χριστιανοκοινωνική Ένωση. Το 2010 μ.Χ., αποκαλύφθηκε ότι δωρεές εκατομμυρίων έρεαν επίσης στους φιλικούς προς τις επιχειρήσεις Ελεύθερους Δημοκράτες. Ο τελευταίος λέγεται ότι ωφέλησε την συνιδιοκτησία των οικογενειών σε περισσότερα από δώδεκα ξενοδοχεία στη Γερμανία.

Ο Φινκ απέφυγε να συζητήσει δημόσια τις πολιτικές απόψεις και τη δημοσιότητα γενικότερα. Όμως ο επιχειρηματικός του συνεργάτης και δεξί του χέρι, Ερνστ Κνουτ Σταλ, έκανε μια ανησυχητική δήλωση για τους Εβραίους στον τραπεζικό κλάδο. «Υπάρχει κίνδυνος μπροστά», είπε ο Stahl. "Υπάρχει ένας δρόμος στη Νέα Υόρκη με πολλούς επενδυτικούς τραπεζίτες, δικηγόρους και ούτω καθεξής. Κατά σύμπτωση, είναι όλοι Εβραίοι, αλλά αυτό δεν έχει σημασία εδώ. Θέλουν να ωθήσουν τη Γερμανία στην καταστροφή. Ελέγχουν τα πάντα."

Το πλαίσιο αυτού του αποσπάσματος, που δημοσιεύτηκε από το περιοδικό Der Spiegel το 2018 μ.Χ., είναι επίσης ενδιαφέρον. Ο Stahl επιδίωκε να ιδρύσει μια νέα εφημερίδα, την Deutschland Kurier. Η παραπάνω δήλωση προέρχεται από μια συνάντηση την 1^η Μαΐου 2017 μ.Χ. με έναν εκδότη που προσπάθησε να κερδίσει για τον σκοπό του, ο οποίος αργότερα μοιράστηκε το σχόλιο του Stahl ενόρκως .

Αμέσως μετά την συνάντηση, η Deutschland Kurier προσγειώθηκε στα γραμματοκιβώτια των ανθρώπων και βοήθησε την εκστρατεία του AfD ενάντια στην προσφυγική πολιτική της καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ. Το άρθρο του Der Spiegel « Ένας δισεκατομμυριούχος υποστηρικτής και τα σκοτεινά οικονομικά του AfD » υπογραμμίζει τον τρόπο με τον οποίο ο Stahl και ο Finck βοήθησαν το AfD από την πρώτη του αρχή.

Έρευνα του Der S piegel αποκάλυψε ότι ο δισεκατομμυριούχος και ο κύκλος του όχι μόνο είχαν συνεισφέρει στην εφημερίδα που συνδέεται με το AfD που διανεμήθηκε κατά την διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του 2017 μ.Χ., αλλά χρηματοδότησε επίσης εκδηλώσεις του AfD και συμμετείχαν στο επικερδές εμπόριο χρυσού, το οποίο το AfD αρχικά χρησιμοποιούσε για να συμπληρώσει τα οικονομικά του. Η τελευταία αφορούσε την θυγατρική του Finck Degussa που προμήθευε ράβδους για το κατάστημα χρυσού του AfD.

Το Der Spiegel έγραψε: Ιδεολογικά, ο Φινκ ταιριάζει πολύ με το κόμμα. Πριν από πολλά χρόνια, ένας τραπεζίτης που γνωρίζει καλά τον Finck είπε στο Der Spiegel ότι «μόνο ο Ghengis Khan μπορεί να βρεθεί στα δεξιά του Gustl», χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο του Finck. Ο πατέρας του Finck, August Sr., ήταν θαυμαστής του Χίτλερ και παρείχε οικονομική υποστήριξη στους Ναζί.

Ο Finck Jr. πέθανε το 2021 μ.Χ., αλλά ο γιος του August François συνέχισε τις αμφίβολες σχέσεις του. Ακόμη και πριν από το θάνατο του πατέρα του, ανέλαβε περισσότερες θέσεις στις επιχειρηματικές συναλλαγές της οικογένειας, συμπεριλαμβανομένης μιας στην Ελβετική θυγατρική του εμπόρου χρυσού Degussa.

Από τότε, οι σχέσεις της οικογένειας με το ναζιστικό καθεστώς έχουν φωτιστεί σε μεγάλο βαθμό στο Nazi Billionaires: The Dark History of German's Wealthiest Dynasties. Προς το τέλος του βιβλίου του, ο David de Jong συνδέει την οικογενειακή ιστορία του Finck με τις συνεισφορές του στο AfD. Τονίζει ότι η Degussa βοήθησε στην παραγωγή του φυτοφαρμάκου Zyklon B με βάση το κυάνιο που χρησιμοποιείται στους θαλάμους αερίων των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Η εταιρεία κέρδισε όταν οι Εβραίοι λεηλατήθηκαν.

Για παράδειγμα, το διυλιστήριο του Βερολίνου της Degussa έλαβε απευθείας αποστολές χρυσών δοντιών από το γκέτο του Λοτζ. Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι η εταιρεία δεν γνώριζε τις τερατώδεις φρικαλεότητες.

Μια οικογένεια που κέρδισε τον πλούτο της από εβραϊκές τράπεζες συνεργάστηκε με μια εταιρεία που απέκτησε εβραϊκό χρυσό. Μαζί χρηματοδότησαν ένα κόμμα που κατηγορείται ότι αναζωογόνησε το μίσος προς τους Εβραίους. Αλλά οι αμφίβολες διασυνδέσεις δεν τελειώνουν εκεί.

Ο August François φαίνεται να συνεχίζει την κληρονομιά του πατέρα του και του παππού του με τον δικό του τρόπο. Έκανε τα νέα το 2019 μ.Χ. ως ο πιο σημαντικός δωρητής στην Augustus Intelligence — μια σκοτεινή εταιρεία τεχνητής νοημοσύνης με δεξιές διασυνδέσεις.

Ο Hans-Georg Maassen, επικεφαλής του Ομοσπονδιακού Γραφείου για την Προστασία του Συντάγματος μέχρι τον Νοέμβριο του 2018 μ.Χ., είχε σχέση με την Augustus Intelligence. Το ίδιο και ο πρώην επικεφαλής της υπηρεσίας εξωτερικών πληροφοριών της Γερμανίας, August Hanning, ο οποίος επέκρινε την προσφυγική πολιτική της ομοσπονδιακής κυβέρνησης το 2015 μ.Χ.

Συμμετείχε επίσης ο πρώην υπουργός Άμυνας Karl-Theodor zu Guttenberg, τον οποίο παρακολουθεί στενά η Τρομπέτ . (Διαβάστε το " Is KT zu Guttenberg να έρθει στην εξουσία; " από τον αρχισυντάκτη της Trumpet Gerald Flurry.)

Σήμερα, είναι εύκολο να απορρίψουμε τους ισχυρισμούς ότι μια ομάδα ή ένα άτομο είναι «ακροδεξιός» ή νεοναζί. Αλλά όσον αφορά τις επιχειρηματικές συναλλαγές και την πολιτική στη Γερμανία, υπάρχουν εύλογοι λόγοι να ανησυχούμε.

Το 1.996 μ.Χ., οι Ηνωμένες Πολιτείες δημοσίευσαν αποκαλύψεις ενός άκρως απόρρητου εγγράφου του Β' Παγκοσμίου Πολέμου (πλήρες τυπωμένο στο δωρεάν φυλλάδιο μας Η κατάκτηση των Βαλκανίων από τη Γερμανία ) που αποκάλυπτε συμφωνίες μεταξύ γερμανικών βιομηχανικών κολοσσών και κορυφαίων Γερμανών πολιτικών αξιωματούχων.

Πολλοί έχουν απορρίψει την πραγματικότητα ενός ναζιστικού υπόγειου λόγω υποτιθέμενης έλλειψης στοιχείων. Σχεδόν 80 χρόνια μετά, οι άνθρωποι νοιάζονται ακόμη λιγότερο. Θα πρέπει όμως να δώσουμε προσοχή. Το γεγονός ότι η ακροδεξιά σήμερα υποστηρίζεται από την ίδια οικογένεια που υποστήριξε τον Αδόλφο Χίτλερ μπορεί να μην είναι τυχαίο. Στις 9 Μαΐου 1.945 μ.Χ., ο αείμνηστος Herbert W. Armstrong προειδοποίησε:

Από την αρχή κιόλας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου , εξέτασαν το ενδεχόμενο να χάσουν αυτόν τον δεύτερο γύρο, όπως έκαναν και τον πρώτο — και σχεδίασαν προσεκτικά, μεθοδικά , σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, τον τρίτο γύρο — τον Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο !

Ο Χίτλερ έχασε. Αυτός ο γύρος πολέμου, στην Ευρώπη, τελείωσε. Και οι Ναζί έχουν περάσει πλέον στην παρανομία . … Τώρα σχεδιάζεται μεθοδικά ένα ναζιστικό υπόγειο. Σκοπεύουν να επιστρέψουν και να κερδίσουν στην τρίτη προσπάθεια.

Ανεξάρτητα από το μέλλον του AfD, αυτό το κόμμα και αυτή η οικογένεια δισεκατομμυριούχων έχουν ήδη αλλάξει τη διάθεση της Γερμανίας. Αλλά ο μεγαλύτερος μετασχηματισμός της Γερμανίας είναι ακόμη μπροστά.  Πολύ σύντομα, οι βιομήχανοι της Γερμανίας θα ρίξουν και πάλι το βάρος τους πίσω από έναν άνθρωπο που θα οδηγήσει τον κόσμο μας σε έναν άλλο πόλεμο.

 

Ξεκίνησε: Ο διοικητής της Luftwaffe απειλεί την Ρωσία με επίθεση σε 4 μέτωπα – Ουκρανία: «Θα φτιάξουμε και θα ρίξουμε πυρηνικό». Η πλέον επικίνδυνη πτυχή του Μεγάλου Πολέμου αποκαλύφθηκε από τους Ουκρανούς, οι οποίοι διατυμπανίζουν ανοιχτά και ανερυθρίαστα την ετοιμότητά τους να φτιάξουν πυρηνική βόμβα... Βόμβα Neumann - Διοικητής Luftwaffe: Το ΝΑΤΟ ετοιμάζει επίθεση στην Ρωσία, στόχοι Kaliningrad, Αγ. Πετρούπολη, χερσόνησος Kola.

Ξεδιπλώνεται το δόλιο, διφυές σχέδιο του ΝΑΤΟ, προκειμένου να κλιμακώσει ανεξέλεγκτα τον πόλεμο ενάντια στην Ρωσία, εν μέσω των σαρωτικών βομβαρδισμών της 15ης Ιουνίου που σκόρπισαν φλόγες και πανικό στο Κίεβο και της συνολικής κατάρρευσης του ουκρανικού μετώπου για τις δυνάμεις του Zelensky.

Συγκεκριμένα, οι Γερμανοί δηλώνουν ανοιχτά, ότι «το ΝΑΤΟ θα δράσει στο Kaliningrad, στην Αγ. Πετρούπολη, στη χερσόνησο Κόλα και στην Μαύρη Θάλασσα», σύμφωνα με τον αντιπτέραρχο Holger Neumann, διοικητή της Luftwaffe (Γερμανική Αεροπορία).

Πρόκειται για ένα στοχευμένο μπαράζ σε 4 στρατηγικά σημεία της ρωσικής Ομοσπονδίας, όπου το ΝΑΤΟ θεωρεί ως στρατηγικά ευάλωτα για την Μόσχα. Ωστόσο, το δυτικό σχέδιο αντιρωσικής κλιμάκωσης δεν σταματά εκεί…

Η πλέον επικίνδυνη πτυχή του αποκαλύφθηκε από τους Ουκρανούς στις 4/6, οι οποίοι διατυμπανίζουν ανοιχτά και ανερυθρίαστα την ετοιμότητά τους να φτιάξουν πυρηνική βόμβα και να την εξαπολύσουν κατά της Ρωσικής Ομοσπονδίας…

Διευθυντής Fire Point: Είμαστε έτοιμοι να φτιάξουμε πυρηνικό και… να το ρίξουμε στην Ρωσία. Πιο συγκεκριμένα, ο Denys Shtilerman, συνιδιοκτήτης μιας από τις μεγαλύτερες εταιρείες κατασκευής πυραύλων και drones της Ουκρανίας, της Fire Point, ισχυρίστηκε ότι η Ουκρανία είναι ικανή να αναπτύξει τα δικά της πυρηνικά όπλα εάν ληφθεί μια τέτοια απόφαση.

«Αν νομίζουν ότι η Ουκρανία δεν είναι ικανή να κατασκευάσει πυρηνικά όπλα, δεν υπάρχει τίποτα περίπλοκο σε αυτό. Φυσικά και μπορούμε να το κάνουμε», δήλωσε σε συνέντευξή του στην δημοσιογράφο Alesia Batsman, η οποία δημοσιεύτηκε στο κανάλι της στο YouTube.

Ο Shtilerman σημείωσε ότι η Ουκρανία παρέδωσε το πυρηνικό της οπλοστάσιο με αντάλλαγμα εγγυήσεις ασφαλείας, οι οποίες, όπως είπε, δεν εκπληρώθηκαν. «Φυσικά, είναι μια πολύ απλή διαδικασία· όλα είναι ξεκάθαρα εκεί. Είναι θέμα πολιτικής απόφασης», πρόσθεσε.

Ο ίδιος ισχυρίστηκε επίσης ότι «το καλοκαίρι, ή το αργότερο στις αρχές του φθινοπώρου, η Ουκρανία θα ξεκινήσει δοκιμαστικές πτήσεις βαλλιστικών πυραύλων προς την Μόσχα». Σύμφωνα με τον Shtilerman, ο βαλλιστικός πύραυλος FP-9, ο οποίος θα μπορούσε να φτάσει στην Μόσχα με υψηλή ταχύτητα, διαθέτει όλα τα απαραίτητα εξαρτήματα εκτός από τον κινητήρα.

Ανέφερε ότι η εταιρεία σχεδιάζει να δοκιμάσει τον κινητήρα αυτόν τον μήνα, μετά την οποία θα ξεκινήσουν οι δοκιμαστικές πτήσεις. «Μόλις δείξουμε ότι τα συστήματα λειτουργούν σωστά, η επόμενη δοκιμαστική πτήση θα είναι προς την Μόσχα. Θα φτιάξουμε 10–20 πυραύλους και θα τους εκτοξεύσουμε», δήλωσε ο Shtilerman.

Πρόσθεσε ότι η Ουκρανία θα μπορούσε να πλήξει συμβολικούς στόχους στην Μόσχα και στην συνέχεια να προσπαθήσει να διαπραγματευτεί με την Ρωσία για την αποφυγή πληγμάτων σε μη στρατιωτικές υποδομές.

Σοκ από τον Διοικητή της Luftwaffe: «Ετοιμάζουμε επίθεση σε 4 στρατηγικά σημεία της Ρωσίας». Αποκαλυπτικές όμως ήταν και οι δηλώσεις του διοικητή της γερμανικής αεροπορίας, ο οποίος απείλησε ανοιχτά την Ρωσία με μπαράζ πληγμάτων σε 4 στρατηγικά τοπόσημα της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Σε περίπτωση απειλής από τη Ρωσία, το ΝΑΤΟ θα δράσει στο Kaliningrad, στην Αγ. Πετρούπολη, στην χερσόνησο Κόλα και στη Μαύρη Θάλασσα, σύμφωνα με τον αντιπτέραρχο Holger Neumann, διοικητή της Luftwaffe (Γερμανική Αεροπορία).

Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Telegraph, ο ίδιος υπογράμμισε ότι δεν υπάρχουν ζώνες με διαφορετικά επίπεδα ασφάλειας εντός της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας. «Πιστεύω ότι πρέπει να καταβάλουμε μια πολύ σοβαρή προσπάθεια για να παρακολουθούμε και, εάν είναι απαραίτητο, να δράσουμε σε ορισμένες περιοχές από άποψη ασφάλειας», δήλωσε ο Neumann.

Την ίδια στιγμή, ο στρατιωτικός αξιωματούχος εμφανίζεται πεπεισμένος ότι η Γερμανία είναι έτοιμη να πολεμήσει εναντίον της Ρωσίας ακόμη και… από απόψε το βράδυ. Ο αντιπτέραρχος τόνισε ότι η Γερμανία θα υπερασπιστεί «κάθε ίντσα εδάφους».

«Πιστεύω ότι αυτό είναι ένα σημαντικό μήνυμα, ειδικά για τον Άπω Βορρά και τους συμμάχους μας στη Βαλτική», δήλωσε. Ο Neumann δήλωσε ότι οι δυνάμεις του θα εξαπέλυαν καταστροφικά αεροπορικά πλήγματα εναντίον της Ρωσίας εάν εκείνη επιτεθεί σε ένα από τα μέλη της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας.

Η εκτίμηση του Neumann για την κατάσταση της ρωσικής αεροπορίας. Παράλληλα, ο Neumann αναγνώρισε ότι οι μαχητές των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων διαθέτουν υψηλό επίπεδο προσαρμοστικότητας στις αλλαγές στο πεδίο της μάχης. Επιπλέον, το οπλοστάσιο της Ρωσίας περιλαμβάνει ισχυρά μαχητικά αεροσκάφη, όπως τα Su-35 και Su-57.

«Το μαχητικό MiG-31 παραμένει ένα πολύ αποτελεσματικό σύστημα, και πρέπει να λάβουμε υπόψη οτιδήποτε άλλο πετάει: πυραύλους κρουζ, βαλλιστικούς πυραύλους, υπερηχητικούς πυραύλους… η λίστα συνεχίζεται», δήλωσε ο στρατιωτικός. Σύμφωνα με τον Neumann, ο ρωσικός στρατός «έχει ξεκάθαρα πάρει μαθήματα» από τα τέσσερα χρόνια σύγκρουσης με την Ουκρανία, την ώρα που «οι χώρες του ΝΑΤΟ βρίσκονταν σε κατάσταση ειρήνης».

Βόμβα και από τον Γερμανό Αρχιστράτηγο: «Αναπόφευκτος ο Μεγάλος Πόλεμος έως το… 2029 μ.Χ.». Από την πλευρά του, ο αρχηγός του γερμανικού στρατού, αντιστράτηγος Christian Freuding, κάλεσε την Γερμανία να προετοιμαστεί για μια πιθανή σύγκρουση με την Ρωσία έως το 2029 μ.Χ.

Ζήτησε την επιτάχυνση της διαδικασίας προετοιμασίας των στρατευμάτων για μια πιθανή αντιπαράθεση με την Μόσχα. Εν τω μεταξύ, στην Ρωσία θεωρούν ότι οι γερμανικές αρχές προσπαθούν να συγκαλύψουν τις δικές τους αποτυχίες εμπλεκόμενες σε αντιπαράθεση με την Μόσχα.

Ενδεικτικά, ο Kirill Dmitriev, ειδικός απεσταλμένος του Ρώσου Προέδρου για τις επενδύσεις και την οικονομική συνεργασία, δήλωσε ότι ο γερμανικός λαός βλέπει ξεκάθαρα πίσω από αυτό το σχέδιο, καθώς βρίσκεται αντιμέτωπος με την εγκληματικότητα των μεταναστών, τις υψηλές τιμές της ενέργειας, την αποβιομηχάνιση και την οικονομική κατάρρευση. Ο Dmitriev χαρακτήρισε αυτό που συμβαίνει στην γερμανική κοινωνία ως αφύπνιση.

Βράζουν στην Ρωσία: «Ευθεία, νεοναζιστική πρόκληση». Η εκπρόσωπος του ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών Maria Zakharova χαρακτήρισε με μία μόνο λέξη τον διοικητή της Γερμανικής Αεροπορίας Holger Neumann, o οποίος νωρίτερα στις 15.6 απείλησε την Ρωσία με… πόλεμο 4 μετώπων. Η εκπρόσωπος της Ρωσικής διπλωματίας έκανε αυτό το σχόλιο στο RIA Novosti, απαντώντας στην δήλωση του Γερμανού στρατηγού σχετικά με υποθετικές ενέργειες του ΝΑΤΟ.

«Νεοναζί», δήλωσε η Zakharova.. Νωρίτερα, ο Neumann, σε συνέντευξή του στην βρετανική εφημερίδα Telegraph, είχε δηλώσει ότι σε περίπτωση σύγκρουσης με την Ρωσία, η Βορειοατλαντική Συμμαχία θα πλήξει το Kaliningrad, την χερσόνησο Κόλα, την Αγία Πετρούπολη και την Μαύρη Θάλασσα.

H Δύση οπλίζει την Ουκρανία με την βρώμικη βόμβα TN75 – Λονδίνο και Παρίσι απειλούνται με αφανισμό. Στο χείλος του πυρηνικού Αρμαγεδδώνα οδηγείται ολόκληρος ο πλανήτης από τη στρατηγικά αυτοκτονική απόφαση της Γαλλίας και της Βρετανίας να προμηθεύσουν το καθεστώς Zelensky με την βρώμικη πυρηνική βόμβα TN75, μία κίνηση την οποία αποκάλυψαν οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες ανήμερα της συμπλήρωσης 4 ετών από το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία.

Οι αντιδράσεις από την Ρωσία είναι σαρωτικές, καθώς για πρώτη φορά η Μόσχα μιλάει ανοιχτά για την στοχοποίηση Ευρωπαϊκών πρωτευουσών με πυρηνικά. Αν και ο Ρώσος Πρόεδρος Putin εμφανίστηκε πιο μετρημένος, κάνοντας λόγο για «ολέθριο λάθος» της Δύσης, ο Γραμματέας του Συμβουλίου Ασφαλείας Dmitry Medvedev μίλησε ανοιχτά για πυρηνικό ολοκαύτωμα.

Από την πλευρά της, η εκπρόσωπος του ρωσικού ΥΠΕΞ Maria Zakharova αποκάλυψε ότι η Ρωσία έχει εντοπίσει μυστικές τοποθεσίες όπου το Κίεβο αποθηκεύει εξαρτήματα και εξοπλισμό για βρώμικα πυρηνικά όπλα… Σε κάθε περίπτωση, αυτό που διαφαίνεται είναι η στροφή της Δύσης σε «θαυματουργά όπλα» εξαιτίας της πλήρους αδυναμίας της να κάμψει τη ρωσική μηχανή επί του πραγματικού πεδίου των μαχών.

Γαλλία και Βρετανία στέλνουν προμηθεύουν το Κίεβο με τη «βρώμικη» TN75. Η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο προετοιμάζονται να εξοπλίσουν την Ουκρανία με μια «βρομική» πυρηνική βόμβα. Μάλιστα, τα σχέδια των δυτικών χωρών ξεσκεπάστηκαν από τη Ρωσική Υπηρεσία Εξωτερικής Κατασκοπείας.

Σύμφωνα με την υπηρεσία, το Παρίσι και το Λονδίνο επιθυμούν να μεταφέρουν κρυφά στο Κίεβο ευρωπαϊκά εξαρτήματα, εξοπλισμό και τεχνολογίες σε αυτόν τον τομέα. Η SVR έμαθε ότι μια πιθανή επιλογή είναι η γαλλική κεφαλή μικρού μεγέθους TN75 από τον βαλλιστικό πύραυλο M51.1 που εκτοξεύεται από υποβρύχια.

Οι δυτικές ελίτ καταφεύγουν στην ύστατη λύση του… «θαυματουργού όπλου»/ Σύμφωνα με το γραφείο τύπου της SVR, η απόφαση αυτή υποκινήθηκε από την αδυναμία ήττας της Ρωσίας μέσω των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων.

«Ωστόσο, οι βρετανικές και γαλλικές ελίτ δεν είναι έτοιμες να αποδεχθούν την ήττα. Πιστεύουν ότι η Ουκρανία πρέπει να εξοπλιστεί με “θαυματουργά όπλα”», όπως σημείωσε χαρακτηριστικά το Γραφείο Τύπου SVR

Επιπλέον, σύμφωνα με την ρωσική αντικατασκοπεία, η Δύση πιστεύει ότι το Κίεβο θα μπορέσει να διεκδικήσει ευνοϊκότερους όρους για τον τερματισμό των εχθροπραξιών εάν κατέχει μια ατομική ή «βρομική» βόμβα.

Το «μασκάρεμα» της γαλλικής βόμβας και η σοφή απόφαση του Βερολίνου… Σημειώνεται ότι η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο αναγνωρίζουν ότι αυτές οι ενέργειες συνιστούν κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου, ιδιαίτερα της Συνθήκης για την Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων (NPT).

Ως εκ τούτου, το Παρίσι και το Λονδίνο θέλουν να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι η απόκτηση πυρηνικών όπλων από το Κίεβο είναι αποτέλεσμα ουκρανικής ανάπτυξης. Διευκρινίζεται ότι «το Βερολίνο σοφά αρνήθηκε να συμμετάσχει σε αυτή την επικίνδυνη περιπέτεια».

SVR: Παρίσι και Λονδίνο ρισκάρουν με πυρηνικό ολοκαύτωμα. Η SVR δήλωσε ότι τέτοια σχέδια των δυτικών χωρών είναι εξαιρετικά επικίνδυνα και υποδηλώνουν απώλεια της αίσθησης της πραγματικότητας.

Ταυτόχρονα, η υπηρεσία πιστεύει ότι στους στρατιωτικούς, πολιτικούς και διπλωματικούς κύκλους του Παρισιού και του Λονδίνου «υπάρχουν πολλοί λογικοί άνθρωποι που κατανοούν τον κίνδυνο που εγκυμονούν οι απερίσκεπτες ενέργειες των ηγετών τους για ολόκληρο τον κόσμο».

«Ελπίζουν μάταια εκεί να αποφύγουν την ευθύνη. Ειδικά από την στιγμή που τα πάντα κρυφά θα γίνουν αναπόφευκτα γνωστά», αποκάλυψε το γραφείο τύπου της SVR. Κρεμλίνο: Κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Ο εκπρόσωπος τύπου του Ρώσου Προέδρου, Dmitry Peskov, δήλωσε ότι το σχέδιο της Δύσης παραβιάζει το διεθνές δίκαιο.

«Πρόκειται για μια κατάφωρη παραβίαση όλων των κανόνων και αρχών των σχετικών πράξεων του διεθνούς δικαίου», πρόσθεσε ο επίσημος εκπρόσωπος του Κρεμλίνου. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι αναφορές αυτές είναι «δυνητικά εξαιρετικά επικίνδυνες» και η Μόσχα «θα λάβει σίγουρα υπόψη της αυτές τις πληροφορίες» (https://www.triklopodia.gr/%ce%be%ce%b5%ce%ba%ce%af%ce%bd%ce%b7%cf%83%ce%b5-%ce%bf-%ce%b4%ce%b9%ce%bf%ce%b9%ce%ba%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-luftwaffe-%ce%b1%cf%80%ce%b5%ce%b9%ce%bb%ce%b5%ce%af-%cf%84%ce%b7/a/https://www.bankingnews.gr/diethni/articles/881967/vomva-neumann-dioikitis-luftwaffe-to-nato-etoimazei-epithesi-sti-rosia-stoxoi-kaliningrad-ag-petroypoli-xersonisos-kola, ).

Γερμανία – Εθνικοσοσιαλιστής υποψήφιος διεκδικεί τη δημαρχία  για πρώτη φορά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά τις εκλογές οι περιφερειακές αρχές υποχρεούνται να ελέγξουν την προσήλωση του μελλοντικού δημάρχου στην συνταγματική τάξη της Γερμανίας.

Ο υποψήφιος του ακροδεξιού κόμματος Ελεύθεροι Σάξονες έλαβε την μεγαλύτερη υποστήριξη στον πρώτο γύρο των δημαρχιακών εκλογών στο Aue-Bad Schlema της Γερμανίας την Κυριακή 11 Ιουνίου, σύμφωνα με την εφημερίδα Bild. Στον πρώτο γύρο, ο 37χρονος Stefan Hartung συγκέντρωσε περίπου το 29% των ψήφων.

Στον δεύτερο γύρο υπολογίζει στην στήριξη των ψηφοφόρων του υποψηφίου της Εναλλακτικής για την Γερμανία Alternative for Germany (AfD), ο οποίος έλαβε το 18,5% των ψήφων και αποκλείστηκε από την συνέχεια της εκλογικής διαδικασίας. Βασικός αντίπαλος του Hartung παραμένει ο υποψήφιος της Χριστανοδημοκρατικής Ένωσης (CDU), Markus Hoffmann, ο οποίος συγκέντρωσε 23,6%.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο Hartung υπήρξε στο παρελθόν μέλος του ακροδεξιού NPD. Φέρεται επίσης να είχε οργανώσει στο παρελθόν διαδηλώσεις με δάδες έξω από κέντρα φιλοξενίας προσφύγων. Ακόμη και αν ο υποψήφιος κερδίσει τις εκλογές, ενδέχεται να μην αναλάβει το αξίωμα.

Όπως σημειώνει η Bild, μετά τις εκλογές οι περιφερειακές αρχές υποχρεούνται να ελέγξουν την προσήλωση του μελλοντικού δημάρχου στην συνταγματική τάξη της Γερμανίας. Το δημοσίευμα επισημαίνει ότι ο Hartung έχει σοβαρές πιθανότητες να γίνει ο πρώτος ακροδεξιός πολιτικός μετά το Τρίτο Ράιχ που θα τεθεί επικεφαλής γερμανικού δήμου (https://www.bankingnews.gr/diethni/articles/880240/germania-ethnikososialistis-ypopsifios-diekdikei-ti-dimarxia-gia-proti-fora-meta-ton-v-pagkosmio-polemo3/).

 

Διέρρευσε το σχέδιο - σοκ των ΗΠΑ: Ετοιμάζεται θανάσιμη επίθεση στην καρδιά των BRICS – Νέα Βενεζουέλα η… Βραζιλία. Στην Βραζιλία, η κατάσταση είναι ακόμη πιο σύνθετη… Η αναγνώριση των βραζιλιάνικων συμμοριών ως τρομοκρατικών οργανώσεων ανοίγει τον δρόμο για κλιμάκωση των Αμερικανο-βραζιλιάνικων σχέσεων.

Θυμίζοντας την τραγωδία της ταπεινωμένης Βενεζουέλας και προσπαθώντας να εκτιμήσουν ποιος θα είναι ο επόμενος στην σειρά, όλοι για κάποιο λόγο εστίασαν στην Κούβα. Άλλωστε, και η Αμερικανική κυβέρνηση τροφοδοτούσε διαρκώς την αντικουβανική υστερία.

Και μέσα σε αυτόν τον πληροφοριακό «θόρυβο της άγριας φύσης», πέρασε σχεδόν απαρατήρητη η είδηση ότι στην Ουάσινγκτον ελήφθη απόφαση να χαρακτηριστούν οι βραζιλιάνικες συμμορίες ναρκωτικών Comando Vermelho (CV) και Primeiro Comando da Capital (PCC) τρομοκρατικές οργανώσεις. Κάτι παρόμοιο έχουμε ξανακούσει: Η πίεση προς την Βενεζουέλα ξεκίνησε αποκλειστικά με το «ναρκο-ζήτημα», και στην συνέχεια η όρεξη επεκτάθηκε και σε όλα τα υπόλοιπα.

Όπως γράφει ο βραζιλιάνος δημοσιογράφος Uriél Araújo, το μέτρο που υιοθετήθηκε από τον Υπουργό Εξωτερικών Marco Rubio εντάσσει τις βραζιλιάνικες εγκληματικές οργανώσεις στο ίδιο νομικό πλαίσιο που η κυβέρνηση Trump εφαρμόζει ολοένα και συχνότερα σε εγκληματικές οργανώσεις της Λατινικής Αμερικής.

Επισήμως, το βήμα αυτό παρουσιάζεται ως μέρος της καταπολέμησης του διακρατικού οργανωμένου εγκλήματος. Ωστόσο, το ευρύτερο πλαίσιο δείχνει μια πιο εκτεταμένη γεωπολιτική ατζέντα. Ο χαρακτηρισμός ως «τρομοκρατικών» κάθε άλλο παρά συμβολικός είναι.

Επεκτείνει σημαντικά τις δυνατότητες της Ουάσινγκτον να επιβάλλει κυρώσεις, να δεσμεύει περιουσιακά στοιχεία, να διώκει φερόμενους υποστηρικτές και να ασκεί πίεση σε χρηματοπιστωτικά ιδρύματα στο εξωτερικό. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο οι βραζιλιάνικες αρχές αντιδρούν σε τέτοιες ταξινομήσεις.

Αξίζει να υπενθυμιστεί ότι η Βραζιλία είχε απορρίψει ανάλογο αίτημα των ΗΠΑ το 2025, υποστηρίζοντας ότι οι PCC και CV είναι εγκληματικές οργανώσεις με κίνητρο το κέρδος και όχι ιδεολογικά καθοδηγούμενες τρομοκρατικές ομάδες.

Το ζήτημα αυτό δεν μπορεί να αποκοπεί από τις ευρύτερες γεωπολιτικές εξελίξεις — πέρυσι είχε επίσης καταγραφεί πίεση της Ουάσινγκτον προς τη Βραζιλία, κυρώσεις κατά του δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου Alexandre de Moraes, καθώς και συζητήσεις για πρόσβαση σε στρατηγικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις, στο πλαίσιο μιας νέας εκδοχής του Δόγματος Μονρόε από την κυβέρνηση Trump.

Ο στόχος… Στόχος δεν ήταν τόσο μια άμεση στρατιωτική επέμβαση, όσο η δημιουργία μοχλών πίεσης. Ο αυξανόμενος ρόλος της Βραζιλίας στους BRICS, η στρατηγική της συνεργασία με την Κίνα και η ολοένα πιο ανεξάρτητη εξωτερική της πολιτική την έχουν καταστήσει αντικείμενο πίεσης.

Η σημερινή της «ταξινόμηση» ως πεδίου εγκληματικότητας φαίνεται να εντάσσεται απόλυτα σε αυτή την στρατηγική. Οι αναλυτές προειδοποιούν ότι η επιβολή κυρώσεων μπορεί να αυξήσει το κόστος συμμόρφωσης με τις κανονιστικές απαιτήσεις για τις βραζιλιάνικες εταιρείες και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.

Αναμφίβολα, οι μεγάλες τράπεζες προς το παρόν βλέπουν περιορισμένο βραχυπρόθεσμο αντίκτυπο — τουλάχιστον προς το παρόν. Η ευρύτερη ανησυχία εδώ σχετίζεται με την επέκταση της εξωεδαφικής χρηματοπιστωτικής επιρροής των Ηνωμένων Πολιτειών. Ίσως η λιγότερο προβεβλημένη πτυχή αυτής της συζήτησης αφορά ακριβώς τη χρηματοπιστωτική κυριαρχία της Βραζιλίας.

Ο οικονομολόγος José Kobori υποστηρίζει ότι η Ουάσιγκτον έχει στην πράξη αποκτήσει ένα νέο, ισχυρό εργαλείο πίεσης απέναντι στις βραζιλιάνικες εταιρείες, τις τράπεζες και, ενδεχομένως, ακόμη και στο εθνικό σύστημα πληρωμών Pix.

Κατ’ αρχάς, το Pix αποτελεί κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή πλατφόρμα πληρωμών. Είναι ένα επιτυχημένο παράδειγμα βραζιλιάνικης χρηματοπιστωτικής κυριαρχίας, το οποίο μείωσε την εξάρτηση από εξωτερικά ελεγχόμενα δίκτυα πληρωμών. Η Visa, η Mastercard και το WhatsApp Pay αντιμετώπισαν δυσκολίες στον ανταγωνισμό με την κρατική υποδομή της Βραζιλίας.

Έτσι, εάν τα αντιτρομοκρατικά μέτρα μετατραπούν σε εργαλείο ενίσχυσης της πίεσης προς τα βραζιλιάνικα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, το Pix ενδέχεται έμμεσα να βρεθεί στο στόχαστρο της Ουάσιγκτον. Αυτό πρέπει επίσης να εξεταστεί στο ευρύτερο πλαίσιο των προσπαθειών των χωρών των BRICS να μειώσουν την εξάρτηση από τα δολαριοκεντρικά χρηματοπιστωτικά συστήματα.

Θεσμοί όπως η Νέα Αναπτυξιακή Τράπεζα των BRICS αποτελούν μια ακόμη μικρή αλλά υπαρκτή πρόκληση απέναντι στην αμερικανική χρηματοπιστωτική κυριαρχία. Υπό αυτή την οπτική, ένα πλήγμα στη χρηματοπιστωτική υποδομή της Βραζιλίας θα ισοδυναμούσε με οικονομικό πόλεμο και όχι απλώς με μια πρωτοβουλία καταπολέμησης του εγκλήματος.

Στρατιωτικές επιχειρήσεις. Και τι γίνεται με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις; Το ερώτημα αυτό ενισχύθηκε μετά τις εικασίες που προέκυψαν από την επιχείρηση της Ουάσιγκτον στην Βενεζουέλα νωρίτερα φέτος.

Τον Ιανουάριο του 2026 μ.Χ., Αμερικανικές δυνάμεις συνέλαβαν τον Πρόεδρο Nicolás Maduro και τον μετέφεραν στις Ηνωμένες Πολιτείες για να αντιμετωπίσει παλιές κατηγορίες περί «ναρκωτρομοκρατίας». Σε αντίθεση με τον Maduro, ο Lula da Silva δεν κατηγορείται για ποινικά αδικήματα στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Επιπλέον, η Βραζιλία δεν είναι ένα απομονωμένο κράτος υπό κυρώσεις, αλλά η μεγαλύτερη οικονομία της Λατινικής Αμερικής, ένα από τα ιδρυτικά μέλη των BRICS και μια σημαντική δύναμη του Παγκόσμιου Νότου.

Επομένως, μια επιχείρηση κατά της Βραζιλίας, αντίστοιχη με εκείνη της Βενεζουέλας, θα αποτελούσε πράξη επιθετικότητας με τεράστιες διπλωματικές, οικονομικές και στρατιωτικές συνέπειες. Ένα πολύ πιο ρεαλιστικό σενάριο θα μπορούσε να περιλαμβάνει συνεργασία στον τομέα των πληροφοριών, κυρώσεις και οικονομική πίεση.

Το Μεξικό προσφέρει ένα αρκετά διδακτικό προηγούμενο. Πρόσφατες επιχειρήσεις κατά των καρτέλ, με την υποστήριξη των ΗΠΑ, βασίστηκαν σε μεγάλο βαθμό στην ανταλλαγή πληροφοριών και επιχειρησιακή υποστήριξη. Ωστόσο, ακόμη και εκεί, οι μονομερείς στρατιωτικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ παραμένουν πολιτικά μη αποδεκτές.

Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι στρατηγικές για την εξάρθρωση των καρτέλ ναρκωτικών συχνά οδηγούν σε απρόβλεπτες συνέπειες. Στο Μεξικό, η εξουδετέρωση μεγάλων ηγετών καρτέλ προκάλεσε κύματα ανταποδοτικής βίας, αποκλεισμούς και αστάθεια, αντί για μακροπρόθεσμες βελτιώσεις στον τομέα της ασφάλειας.

Σύνθετη κατάσταση. Στην Βραζιλία, η κατάσταση είναι ακόμη πιο σύνθετη. Οι οργανώσεις PCC και CV είναι βαθιά ριζωμένες στα σωφρονιστικά συστήματα, στην τοπική οικονομία και στα περιφερειακά εγκληματικά δίκτυα.

Μια απότομη εξωτερική παρέμβαση θα μπορούσε εύκολα να επιδεινώσει την κατάσταση. Επιπλέον, η Ουάσινγκτον ήδη αντιμετωπίζει σημαντικές δυσκολίες σε πολλαπλά μέτωπα, από τις εντάσεις γύρω από το Ιράν έως τις αυξανόμενες νομικές και πολιτικές εκστρατείες κατά της Κούβας.

Ως εκ τούτου, οι άμεσες στρατιωτικές ενέργειες κατά της Βραζιλίας στο άμεσο μέλλον θεωρούνται απίθανες, παρότι η Ουάσινγκτον πρόσφατα έδειξε ετοιμότητα να προχωρήσει σε κάθε είδους καταστροφικά μέτρα. Το κύριο πρόβλημα εδώ είναι οι μοχλοί επιρροής. Συνοψίζοντας, η Βραζιλία είναι απίθανο να γίνει μια ακόμη Βενεζουέλα.

Παρ’ όλα αυτά, η συγκεκριμένη εξέλιξη έχει σημασία, καθώς προσφέρει στην Ουάσινγκτον νέους μηχανισμούς πίεσης σε μια χώρα που αποκτά ολοένα και πιο σημαντική θέση στο πλαίσιο των BRICS και του Παγκόσμιου Νότου. Οι στρατιωτικές ενέργειες παραμένουν απίθανες. Ωστόσο, ο οικονομικός εξαναγκασμός ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη (https://www.bankingnews.gr/diethni/articles/880438/dierrefse-to-sxedio-sok-ton-ipa-etoimazetai-thanasimi-epithesi-stin-kardia-ton-brics-nea-venezouela-i-vrazilia).

Ιστορικές αποκαλύψεις της RAI για τα απόρρητα αρχεία του Μουσολίνι. Νέα στοιχεία για την τύχη μυστικών εγγράφων, τον ρόλο των Παρτιζάνων και των βρετανικών Μυστικών Υπηρεσιών.

Σύμφωνα με τα Ιταλικά Μέσα Ενημέρωσης, έγγραφο το οποίο αποκαλύπτεται απόψε σε εκπομπή του δημόσιου ιταλικού τηλεοπτικού καναλιού Rai Tre, αποδεικνύει ότι μετά την εκτέλεση του Μπενίτο Μουσολίνι, τρεις αντάρτες παρτιζάνοι παρέδωσαν τα μυστικά αρχεία του στις βρετανικές Μυστικές Υπηρεσίες.

Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται για τριάντα επτά φακέλους απόρρητων ντοκουμέντων με αλληλογραφία του φασίστα δικτάτορα, που ο ίδιος θεωρούσε καθοριστικής σημασίας. Το συγκεκριμένο έγγραφο που συντάχθηκε στις 18 Μαΐου του 1.945 μ.Χ., από Συνταγματάρχη των βρετανικών Μυστικών Υπηρεσιών, φυλάσσεται στο Εθνικό Αρχείο του Λονδίνου και έχει, πλέον, αποχαρακτηρισθεί.

Το επίμαχο ντοκιμαντέρ «Μουσολίνι – Οι κρυμμένες αλήθειες». «Ο φασισμός τελείωσε πριν από ογδόντα χρόνια, αλλά γνωρίζουμε όλη την αλήθεια για το τέλος του Μουσολίνι;». Αυτό αναρωτιέται ο Μάσιμο Τζιλέτι, ο οποίος μαζί με την Εμανουέλα Ιμπαράτο και υπό τη σκηνοθετική επίβλεψη του Βίτο Φοντερά δημιούργησε το «Μουσολίνι – Οι κρυμμένες αλήθειες» (Mussolini – Le verità nascoste).

Πρόκειται για ένα «ντοκιμαντέρ» – που θα μεταδοθεί στις 21:15 και ξεκινά από την μυστηριώδη αλληλογραφία μεταξύ του Βρετανού Πρωθυπουργού Ουίνστον Τσόρτσιλ και του Ντούτσε, για να διερευνήσει τη σημασία της, καθώς και τους λόγους για τους οποίους δεν βρέθηκε ποτέ.

«Με την πάροδο των ετών εντελώς αντικρουόμενες μαρτυρίες έχουν διαδεχθεί η μία την άλλη», εξηγεί ο Τζιλέτι στο κρατικό Ιταλικό Πρακτορείο Ειδήσεων ANSA. «Έγγραφα που εντοπίστηκαν και μετά εξαφανίστηκαν, κρυμμένα χαρτιά που αφηγούνται άβολες αλήθειες. Αυτό με ώθησε να προσπαθήσω να διαλευκάνω αμφιβολίες και μυστήρια γύρω από μια εξαιρετικά αμφιλεγόμενη σελίδα της ιστορίας μας. Το αφήγημα αυτό εμπλουτίζει η ανακάλυψη, τόσο στο Βατικανό, όσο και στην Αγγλία, εγγράφων για τα οποία δεν θα αποκαλύψω τίποτα εκ των προτέρων», λέει ο ίδιος.

«Έχει αρθεί το απόρρητό τους, είναι πολύ σημαντικά και ανοίγουν νέα σενάρια. Εγώ ο ίδιος, ολομόναχος, πήγα στην Αλβανία, στο μέρος όπου φυλάσσεται το υποπολυβόλο που σκότωσε τον Μπενίτο Μουσολίνι. Οι Ιταλοί κομμουνιστές το εξαφάνισαν, την στιγμή που, το 1.957 μ.Χ., οι ηγέτες των παρτιζάνων οδηγήθηκαν σε δίκη για την εξαφάνιση του Χρυσού του Ντόνγκο (Oro di Dongo). Εκείνη την στιγμή, το υποπολυβόλο αποτελούσε αποδεικτικό στοιχείο και ανακάλυψα ότι μεταφέρθηκε στην Αλβανία, μέσα σε μια διπλωματική βαλίτσα», προσθέτει.

Μεταξύ των καλεσμένων που θα συνομιλήσουν με τον παρουσιαστή είναι ο Τζάνι Ολίβα, ένας από τους βαθύτερους γνώστες της περιόδου, ο οποίος έχει επίσης μια αριστερή οπτική και γι’ αυτό έρχεται σε αντιπαράθεση με έναν άλλον δημοσιογράφο και μελετητή, τον Ρομπέρτο Φεστοράτσι. Ενώ στον Μικέλε Σαντόρο, ο Τζιλέτι θα θέσει ένα συγκεκριμένο ερώτημα: γιατί δεν υπήρξε μια ιταλική Νυρεμβέργη; Γιατί εκτελέστηκαν αμέσως και με τόσο μεγάλη ταχύτητα οι κορυφαίοι ιεράρχες του φασισμού και ο Μουσολίνι;.

Για τα θέματα αυτά θα μιλήσουν επίσης ο Μπρούνο Βέσπα , η δοκιμιογράφος Μιρέλα Σέρι , η ερευνήτρια Βαλεντίνα Κ. Ντε Σάντις και ο Ρίτσαρντ Τόι  από το Πανεπιστήμιο του Έξετερ. Ο Βιτόριο Φινέσκι , ιατροδικαστής στο Πανεπιστήμιο La Sapienza της Ρώμης, θα πραγματοποιήσει «μια μορφή εικονικής νεκροψίας, μέσα από τις φωτογραφίες των όσων έγιναν στον Μουσολίνι», συνεχίζει ο Τζιλέτι.

«Έτσι ώστε να καταλάβουμε με ποιο όπλο επλήγη και τι ώρα». Στη συνέχεια θα παρέμβει η εγγονή του Ντούτσε, Έντα Νέγκρι Μουσολίνι, η οποία «μιλάει για τη γιαγιά της, τη Ρακέλε (Rachele), που την μεγάλωσε, προσφέροντας μια προνομιακή ματιά: εξηγεί ότι η Ρακέλε προσευχόταν πάντα για την Κλαρέτα Πετάτσι , επειδή είχε μείνει δίπλα στον άνδρα που αγαπούσε».

Ο Κάρλο Αλμπέρτο Μπιτζίνι, εγγονός του ομώνυμου Υπουργού Παιδείας της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας (Δημοκρατίας του Σαλό), μιλάει για τον πρόγονό του, «έναν φωτισμένο φασίστα», σχολιάζει ο Τζιλέτι, «τον οποίο ο Μουσολίνι εμπιστευόταν τυφλά» και ο οποίος, σύμφωνα με ορισμένους, θα μπορούσε να είχε κρύψει «την περίφημη αλληλογραφία Τσόρτσιλ-Μουσολίνι».

Όσον αφορά το μέλλον του στη Rai, ο Τζιλέτι δηλώνει «αισιόδοξος» και ευελπιστεί «ότι θα βρεθεί η χρυσή τομή και θα ανανεωθεί» το συμβόλαιό του. Στο μεταξύ, καταλήγει, «τώρα σκέφτομαι τον Μουσολίνι».

Τι αναφέρει η εφημερίδα La Stampa. Στις 28 Απριλίου του 1.945 μ.Χ. ο Μουσολίνι και η ερωμένη του, Κλαρέτα Πετάτσι, εκτελέσθηκαν από τους παρτιζάνους στο Τζουλίνο ντι Μετζέγκρα, έξω από το Κόμο. Λίγες εβδομάδες αργότερα, όπως γράφει σήμερα η εφημερίδα La Stampa, o υπεύθυνος των βρετανικών Μυστικών Υπηρεσιών στην Ρώμη, έλαβε ένα τηλεφώνημα από την Πρεσβεία του, με το οποίο πληροφορήθηκε ότι τρεις αρχηγοί των ανταρτών, που είχαν καθοριστικό ρόλο στην σύλληψη του ιδρυτή του φασισμού, είχαν στα χέρια τους τεράστιου βάρους έγγραφα, τα οποία είχαν εξασφαλίσει κατά την φάση της σύλληψης του Μπενίτο Μουσολίνι.

Σύμφωνα με την εφημερίδα, οι προϋποθέσεις που έθεσαν οι τρεις αντάρτες, φέρονται να ήταν οι εξής: τα συγκεκριμένα έγγραφα να μην χρησιμοποιηθούν σε βάρος της Ιταλίας, όπως και να μπορέσουν να τα παραδώσουν σε έναν Βρετανό, ανώτερο αξιωματικό. Σε ό,τι αφορά, δε, το μέλλον δύο εκ των τριών ανταρτών, ένας ζήτησε να μπορέσει να κληθεί στην Μεγάλη Βρετανία και να προσληφθεί από επιχείρηση κατασκευής αεροσκαφών ή από την βρετανική Πολεμική Αεροπορία, και ο δεύτερος -ο οποίος ήταν γιατρός- να λάβει βρετανική υπηκοότητα.

Όπως γράφει η La Stampa, «ο υπεύθυνος των βρετανικών Μυστικών Υπηρεσιών αποδέχθηκε άμεσα τα πρώτα δύο αιτήματα και φάνηκε πρόθυμος να συζητήσει το τρίτο», το οποίο αφορούσε προσωπικού είδους υποθέσεις.

Ο προσωπικός οδηγός του Μουσολίνι είχε υποστηρίξει ότι τα έγγραφα αυτά συμπεριελάμβαναν την απόρρητη αλληλογραφία του Ιταλού δικτάτορα με τον Αδόλφο Χίτλερ και τον Ουίνστον Τσώρτσιλ. Ουδείς γνωρίζει πού βρίσκονται, πλέον, τα συγκεκριμένα ντοκουμέντα. Η αποκάλυψη της τηλεόρασης της Rai αναμένεται να προκαλέσει σειρά νέων τοποθετήσεων ιστορικών και αναλυτών, από την στιγμή που η όλη αυτή υπόθεση συνδέεται άμεσα με μία από τις κρισιμότερες φάσεις της ιταλικής Ιστορίας του περασμένου Αιώνα (https://www.zougla.gr/kosmos/istorikes-apokalypseis-tis-rai-gia-ta-aporrita-archeia-tou-mousolini/).

ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ «ΒΟΜΒΑ»: Καταρρέει η παγκόσμια τάξη, έρχονται χρόνια ΧΑΟΥΣ! Σοβαρό καμπανάκι κινδύνου για το μέλλον της διεθνούς ασφάλειας και σταθερότητας χτυπούν τέσσερα κορυφαία γερμανικά ινστιτούτα έρευνας για την ειρήνη, τα οποία στην ετήσια «Έκθεση για την Ειρήνη» περιγράφουν μια παγκόσμια πραγματικότητα που γίνεται ολοένα και πιο επικίνδυνη. Σύμφωνα με τα συμπεράσματά τους, η βασισμένη σε κανόνες διεθνής τάξη βρίσκεται σε διαδικασία κατάρρευσης, ενώ οι δημοκρατίες υποχωρούν σε αριθμό και ποιότητα σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι ο ΟΗΕ αντιμετωπίζει βαθιά κρίση, καθώς οι ανταγωνισμοί μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων μπλοκάρουν κρίσιμες αποφάσεις, ιδιαίτερα στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Παράλληλα, οι συνεχείς περικοπές χρηματοδότησης αποδυναμώνουν περαιτέρω τον ρόλο του διεθνούς οργανισμού σε μια περίοδο κατά την οποία οι ανάγκες αυξάνονται δραματικά.

Η έκθεση καταγράφει μια ιδιαίτερα ανησυχητική εικόνα. Η περίοδος 2021 μ.Χ.-2024 μ.Χ. χαρακτηρίζεται ως η πιο βίαιη από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, με 61 ένοπλες συγκρούσεις σε 36 χώρες. Την ίδια στιγμή, οι εκτοπισμένοι παγκοσμίως ξεπέρασαν τα 120 εκατομμύρια άτομα τον Απρίλιο του 2025 μ.Χ., αποτυπώνοντας το μέγεθος της ανθρωπιστικής κρίσης.

Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί, σύμφωνα με τους συντάκτες, η τάση κρατών να ενεργούν με λογική ισχύος, παρακάμπτοντας διεθνείς κανόνες και χρησιμοποιώντας στρατιωτικά μέσα για την προώθηση των συμφερόντων τους.

Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι χωρίς ισχυρούς θεσμούς, σεβασμό στο διεθνές δίκαιο και αξιόπιστες εγγυήσεις ασφαλείας, ο κόσμος κινδυνεύει να εισέλθει σε μια παρατεταμένη περίοδο γεωπολιτικής αστάθειας και συγκρούσεων (https://news12.gr/2026/06/09/%ce%b3%ce%b5%cf%81%ce%bc%ce%b1%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%b7-%ce%b2%ce%bf%ce%bc%ce%b2%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%cf%81%cf%81%ce%ad%ce%b5%ce%b9-%ce%b7-%cf%80%ce%b1%ce%b3%ce%ba%cf%8c%cf%83/).

 

Την καυτή ανάσα της Εναλλακτικής νιώθει ο Μερτς. Ο Φρίντριχ Μερτς, ο οποίος εκπλήρωσε το όνειρο της ζωής του και ανέλαβε καγκελάριος από τον Μάιο του 2025 μ.Χ., βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπος με μια τεράστια πολιτική κρίση και την κατακόρυφη πτώση της δημοτικότητάς του. Οι πιο αισιόδοξοι μιλούν για μια “κρίση του πρώτου έτους”, όπως αυτή που έπληξε επιφανείς καγκελάριους, όπως ο Χέλμουτ Κολ και η Άνγκελα Μέρκελ.

Όμως, οι πιο ρεαλιστές παρατηρούν ότι για μήνες ο Φρίντριχ Μερτς έχει κολλήσει σε ένα αδιέξοδο, από το οποίο δεν φαίνεται να μπορεί να ξεφύγει. Θα περιγράψουμε αναλυτικά το αδιέξοδο: Πρώτα την σημαντική υποχώρηση στην εκλογική επιρροή της Χριστιανικής Ένωσης, με παράλληλη άνοδο του AfD.

Μόλις έναν χρόνο μετά την ανάληψη της εξουσίας, ο Μερτς καταγράφει αρνητικά ρεκόρ. Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις (Μάιος 2026 μ.Χ.), το 85% των Γερμανών δηλώνει δυσαρεστημένο από το έργο του, ενώ τα προσωπικά του ποσοστά αποδοχής έχουν κατρακυλήσει στο 16%. Το χειρότερο για τον ίδιο είναι ότι η Ακροδεξιά Εναλλακτική για την Γερμανία (AfD) έχει ξεπεράσει πλέον τη Χριστιανική Ένωση (CDU/CSU), εισπράττοντας όλη την αρνητική και τιμωρητική ψήφο των πολιτών.

Συγκεκριμένα, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το κόμμα του, το CDU, έχει υποχωρήσει στο 21% και το ακροδεξιό AfD φτάνει το 27-29%, με τάση σταθεροποίησης, αλλά και ανόδου. Η κατάσταση θεωρείται μη αντιστρέψιμη, σε τέτοιο βαθμό που ορισμένοι Χριστιανοδημοκράτες είναι τόσο εξοργισμένοι, που διαρρέουν συνεχώς ύποπτες πλεκτάνες για να τον εκθρονίσουν. Η τελευταία είναι ιδιαίτερα άγρια. Την περασμένη εβδομάδα, κυκλοφόρησαν φήμες ότι ο καγκελάριος μπορεί να αντικατασταθεί στα μέσα της θητείας του από έναν αντίπαλο που ο Μερτς θεωρεί μπελά: Τον κυβερνήτη της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, Hendrik Wüst (Χέντρικ Βουστ).

Πενήντα ετών, υποστηρικτής της Μέρκελ και σφοδρός επικριτής της δεξιάς στροφής που επέβαλε ο Μερτς στο CDU, ηγέτης του πολυπληθέστερου κρατιδίου και αυτού που εκπροσωπεί τον μεγαλύτερο αριθμό αντιπροσώπων στα συνέδρια του κόμματος, δεν κρύβει εδώ και χρόνια ότι φιλοδοξεί να γίνει καγκελάριος. Και στην περιοχή της Κολωνίας και του Ντίσελντορφ, όπου βρίσκονται τα παλιά χαλυβουργεία και η πρώην εκλογική βάση των σοσιαλδημοκρατών συντρόφων του, ο Hendrik Wüst έχει σφυρηλατήσει μια συμμαχία, για πρώτη φορά, με τους πράσινους.

Εν όψει δύο κρίσιμων εκλογών στην Ανατολή, στη Σαξονία-Άνχαλτ και στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία, οι οποίες υπόσχονται να είναι καταστροφικές για το κόμμα του Μερτς, και με το AfD να στοχεύει ενδεχομένως σε απόλυτη πλειοψηφία, τουλάχιστον στο κρατίδιο του Μεκλεμβούργου, είναι κατανοητό ότι τα πράγματα γίνονται όλο και στενότερα για τον καγκελάριο.

Οικονομική αποτελμάτωση και εσωτερικές συγκρούσεις. Ο Μερτς, ως ένας οικονομικός (νέο) φιλελεύθερος, ήρθε στην εξουσία υποσχόμενος να αναζωογονήσει τη γερμανική οικονομία. Αντίθετα, η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση οικονομικής στασιμότητας, με επιχειρήσεις να κλείνουν και θέσεις εργασίας να χάνονται λόγω των υψηλών τιμών της ενέργειας. Το Γερμανικό Συμβούλιο Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων μείωσε την πρόβλεψή του για την ανάπτυξη της μεγαλύτερης οικονομίας της Ευρώπης, επικαλούμενο τον αντίκτυπο της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή, τις υψηλότερες τιμές ενέργειας και την εμπορική πολιτική των ΗΠΑ.

Οι οικονομολόγοι αναμένουν τώρα ανάπτυξη 0,5% φέτος, μειωμένη από την πρόβλεψη 0,9% του Νοεμβρίου, σύμφωνα με την εαρινή τους έκθεση προς την κυβέρνηση. Για το 2027 μ.Χ., η επιτροπή προβλέπει ανάπτυξη 0,8%. Το υπουργείο Οικονομίας της Γερμανίας μείωσε τις προβλέψεις του για την ανάπτυξη για το 2026 μ.Χ. και το 2027 μ.Χ. τον Απρίλιο και αύξησε τις προβλέψεις του για τον πληθωρισμό. Η κυβέρνηση αναμένει τώρα ανάπτυξη 0,5% για το 2026 μ.Χ., μειωμένη από την προηγούμενη πρόβλεψη 1,0%, και έχει μειώσει τις προοπτικές ανάπτυξης για το 2027 μ.Χ. σε 0,9% από 1,3%.

Ο κυβερνητικός του συνασπισμός με τους Σοσιαλδημοκράτες (SPD) αναλώνεται σε διαρκείς εσωτερικούς καυγάδες για τη χαλάρωση του “φρένου χρέους” (Schuldenbremse), προκειμένου να γίνουν επενδύσεις στην άμυνα και τις υποδομές.  Διεθνής απομόνωση και συγκρούσεις. Στην εξωτερική πολιτική, ο Μερτς προσπάθησε να δείξει ένα σκληρό, ηγετικό προφίλ στην Ευρώπη, αλλά έχει εγκλωβιστεί σε πολλαπλά μέτωπα:

Μέτωπο με τον Τραμπ.  Μετά από αιχμηρές δηλώσεις του Μερτς, ο πρόεδρος Τραμπ του επιτέθηκε, μέσω των social media, σχολιάζοντας ειρωνικά ότι «δεν του προξενεί εντύπωση που η Γερμανία τα πάει τόσο άσχημα».

Ενέργειες διπλωματικές χωρίς νόημα. Το τελευταίο δεκαήμερο του Μαΐου, ο Μερτς έστειλε επιστολή στους Ευρωπαίους ηγέτες προτείνοντας να δοθεί στην Ουκρανία ένα καθεστώς “συνδεδεμένου μέλους” της ΕΕ χωρίς δικαίωμα ψήφου, με παρουσία Ουκρανών εκπροσώπων, χωρίς δικαίωμα ψήφου ακόμη και στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ως ενδιάμεσο βήμα για τον τερματισμό του πολέμου. Το θέμα δεν είναι ότι αυτό απορρίφτηκε από τους Ευρωπαίους ηγέτες, αλλά ότι ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι απέρριψε αμέσως και κατηγορηματικά την πρόταση Μερτς, απαιτώντας πλήρη ένταξη, γεγονός που εξέθεσε τον Γερμανό καγκελάριο διεθνώς.

Βλέποντας τα ποσοστά του να καταρρέουν, ο Μερτς εφαρμόζει τώρα μια σπασμωδική τακτική: Επιτίθεται ταυτόχρονα στις Βρυξέλλες και στις ΗΠΑ, προσπαθώντας να δείξει στο γερμανικό ακροατήριο ότι υπερασπίζεται τα εθνικά συμφέροντα, ενώ παράλληλα υιοθετεί μια όλο και πιο σκληρή ρητορική στο μεταναστευτικό. για να ανακόψει τις διαρροές προς την AfD.

Στην πραγματικότητα, ο Μερτς στην Γερμανία ζει το δικό του πολιτικό δράμα. Πίστευε ότι η επιστροφή των Χριστιανοδημοκρατών στην εξουσία θα έφερνε τη σταθερότητα, αλλά τελικά αποδείχθηκε διαχειριστής μιας παρακμάζουσας κανονικότητας, ανίκανος να εμπνεύσει θετική προοπτική σε μια κοινωνία γεμάτη φόβο και ατομική ανασφάλεια.

Η επιμονή του να παρουσιάζει την Ρωσία ως τον απόλυτο και άμεσο υπαρξιακό εχθρό της Γερμανίας . Αυτή η ρητορική δεν είναι τυχαία, αλλά εξυπηρετεί συγκεκριμένες εσωτερικές, οικονομικές και γεωπολιτικές σκοπιμότητες, λειτουργώντας παράλληλα ως η δική του “σωστή πλευρά της ιστορίας”. Ουσιαστικά  αποτελεί το θεμέλιο της πολιτικής του.

Βασικοί λόγοι πίσω από την εμμονή του Μερτς. Πρώτον, η δικαιολόγηση του “Υβριδικού Πολέμου” στην καθημερινότητα. Ο Μερτς υποστηρίζει ότι η Γερμανία δεν βρίσκεται σε ειρήνη, αλλά δέχεται ήδη καθημερινά επιθέσεις από την Μόσχα. Κατονομάζει ως ρωσικές ενέργειες τις κυβερνοεπιθέσεις στα γερμανικά δίκτυα, τις δολιοφθορές σε υποδομές κοινής ωφέλειας, τις πτήσεις ύποπτων drones πάνω από αεροδρόμια, ακόμη και τις εκστρατείες παραπληροφόρησης. Παρουσιάζοντας τη Ρωσία ως ενεργό εχθρό, προσπαθεί να εξηγήσει στους Γερμανούς πολίτες ότι η απειλή δεν είναι μακριά, αλλά βρίσκεται ήδη “μέσα στο σπίτι τους”.

Δεύτερον, το άλλοθι για την γερμανική στρατιωτικοποίηση. Η Γερμανία υλοποιεί ένα τεράστιο εξοπλιστικό πρόγραμμα αναβάθμισης των ενόπλων δυνάμεών της (Bundeswehr). Σε μια χώρα με το ιστορικό βάρος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η κοινωνία, παρά τα λεγόμενα περί βαθιάς ειρηνιστικής πορείας, βρίσκεται σε α-πορία με ανάμεικτα συναισθήματα και προθέσεις. Πάντως η αλήθεια είναι ότι για να πειστούν οι Γερμανοί φορολογούμενοι να δεχτούν τη διοχέτευση δισεκατομμυρίων ευρώ στην άμυνα – την ίδια ώρα που η οικονομία τους βουλιάζει – ο Μερτς χρειάζεται έναν ξεκάθαρο, μεγάλο και τρομακτικό αντίπαλο. Η Ρωσία του Πούτιν είναι ο ιδανικός στόχος για αυτό.

Τρίτον, η ρητορική “ασπίδα” απέναντι στην Ακροδεξιά (AfD). Η εσωτερική πολιτική πίεση που δέχεται ο Μερτς από την άνοδο της ακροδεξιάς AfD είναι ασφυκτική. Η AfD (όπως και το αριστερό κόμμα της Σάρα Βάγκενκνεχτ) έχει μια σταθερά φιλορωσική ατζέντα, ζητώντας τον τερματισμό των κυρώσεων και την επιστροφή στο φθηνό ρωσικό αέριο. Ο Μερτς, πολώνοντας το κλίμα και χαρακτηρίζοντας τη Ρωσία “εχθρό”, επιχειρεί να ταυτίσει τους πολιτικούς του αντιπάλους με τον εχθρό της χώρας, κατηγορώντας τους ουσιαστικά ως “πέμπτη φάλαγγα” του Πούτιν μέσα στη Γερμανία.

Τέταρτον, η θεωρία του “Ντόμινο” και η ευρωπαϊκή ηγεμονία. Ο Γερμανός καγκελάριος επαναλαμβάνει διαρκώς ότι «αν πέσει η Ουκρανία, ο Πούτιν δεν θα σταματήσει εκεί», συγκρίνοντας μάλιστα τη σημερινή κατάσταση με το 1.938 μ.Χ. και την επεκτατική πολιτική του Χίτλερ. Με αυτό το σκεπτικό, η Γερμανία οφείλει να ηγηθεί της ευρωπαϊκής άμυνας. Χρησιμοποιεί τον ρωσικό μπαμπούλα για να κρατήσει την Ευρωπαϊκή Ένωση συσπειρωμένη γύρω από το Βερολίνο, παρά τις τεράστιες οικονομικές θυσίες που επιβάλλει αυτή η πολιτική στα ευρωπαϊκά κράτη.  Το αποτέλεσμα: Ένας εγκλωβισμός στα δικά του αδιέξοδα (https://slpress.gr/politiki/tin-kafti-anasa-tis-enallaktikis-niothei-o-merts/fd).

 

Πολιτική θύελλα και κυβερνητικό χάος στο Βερολίνο - Εκτός εαυτού ο Friedrich Merz απειλεί με διάλυση, λόγω του σαμποτάζ των Σοσιαλδημοκρατών. Η Sahra Wagenknecht δεν δίστασε μάλιστα να εκτοξεύσει βαριές εκφράσεις, υπογραμμίζοντας ότι ο Friedrich Merz έχει ήδη καταγραφεί ως ο πιο αποτυχημένος και αντιδημοφιλής καγκελάριος που πέρασε ποτέ από την ιστορία της Γερμανίας.

Σε τροχιά πλήρους αποσταθεροποίησης εισέρχεται η γερμανική κυβέρνηση, με τον καγκελάριο της χώρας Friedrich Merz να στέλνει τελεσίγραφο στους κυβερνητικούς του εταίρους, ξεκαθαρίζοντας ότι η υπομονή του έχει εξαντληθεί οριστικά.

Αιτία της πρωτοφανούς πολιτικής κρίσης είναι η απόφαση του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος (SPD) να μπλοκάρει συστηματικά στην Bundestag το πολυαναμενόμενο νομοσχέδιο για το μέλλον των υποδομών της Γερμανίας, όπως αποκαλύπτει η εφημερίδα Rheinische Post. Η υπομονή μου τελειώνει, διεμήνυσε σε δραματικό τόνο ο Friedrich Merz, εκτοξεύοντας ευθείες απειλές προς την κοινοβουλευτική ομάδα του SPD που κρατά «όμηρο» μια κομβική μεταρρύθμιση.

Το επίμαχο νομοσχέδιο αποτελεί την ναυαρχίδα της οικονομικής πολιτικής του καγκελαρίου, καθώς στοχεύει στην ψηφιοποίηση, την απλοποίηση και την ραγδαία επιτάχυνση των διαδικασιών σχεδιασμού για μεγάλα έργα υποδομής στην χώρα. Αν και το γερμανικό Υπουργικό συμβούλιο είχε ανάψει το πράσινο φως ήδη από τον Δεκέμβριο του 2025 μ.Χ., το κείμενο παραμένει εγκλωβισμένο στα γρανάζια του κοινοβουλίου λόγω του σοσιαλδημοκρατικού βέτο.

Το σκληρό πολιτικό παζάρι και τα αντίποινα για το περιβάλλον. Το SPD αρνείται πεισματικά να υποχωρήσει, ζητώντας ως αντάλλαγμα την άμεση ψήφιση ενός άλλου νόμου που αφορά την ενίσχυση των φυσικών υποδομών και την μείωση της γραφειοκρατίας σε περιβαλλοντικά έργα.

Ωστόσο, η συγκεκριμένη νομοθετική πρωτοβουλία των σοσιαλδημοκρατών βρίσκεται ακόμα στο στάδιο των ενδοδιατμηματικών διαβουλεύσεων και δεν έχει καταφέρει καν να φτάσει στο Υπουργικό συμβούλιο, εξαιτίας της σθεναρής αντίστασης που προβάλλουν οι συντηρητικοί πολιτικοί του κυβερνητικού συνασπισμού. Η κατάσταση αυτή έχει μετατρέψει το Βερολίνο σε ένα απέραντο πεδίο πολιτικής μάχης, με την κυβέρνηση να εμφανίζεται πλήρως ανίκανη να συμφωνήσει ακόμα και στα βασικά.

Πυρά Wagenknecht κατά Merz: Ο πιο αντιδημοφιλής καγκελάριος στην ιστορία. Το εκρηκτικό αυτό σκηνικό σπεύδει να εκμεταλλευτεί η αντιπολίτευση, με την ιδρύτρια του κόμματος BSW, Sahra Wagenknecht, να εξαπολύει μια άνευ προηγουμένου προσωπική επίθεση κατά του Friedrich Merz, απαιτώντας την άμεση παραίτησή του από την ηγεσία της χώρας.

Η ίδια δήλωσε με απόλυτη σκληρότητα πως αν η τρέχουσα κυβέρνηση, υπό τον συνασπισμό του μπλοκ CDU/CSU και του SPD, παραμείνει στην εξουσία, θα είναι αδύνατο να σωθεί η Γερμανία από την καταστροφή.

Η Sahra Wagenknecht δεν δίστασε μάλιστα να εκτοξεύσει βαριές εκφράσεις, υπογραμμίζοντας ότι ο Friedrich Merz έχει ήδη καταγραφεί ως ο πιο αποτυχημένος και αντιδημοφιλής καγκελάριος που πέρασε ποτέ από την ιστορία της Γερμανίας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, πριν από αυτή την εγχώρια πολιτική θύελλα, την παραίτηση του Friedrich Merz είχε ζητήσει δημόσια και ο ειδικός εκπρόσωπος του Ρώσου Προέδρου, Kirill Dmitriev, επιτείνοντας τη διεθνή πίεση γύρω από το πρόσωπο του Γερμανού ηγέτη (https://www.bankingnews.gr/diethni/articles/880763/politiki-thyella-kai-kyvernitiko-xaos-sto-verolino-ektos-eaftoy-o-friedrich-merz-apeilei-me-dialysi-logo-tou-sampotaz-ton-sosialdimokraton/).

Γερμανία: Ρεκόρ πολιτικών εγκλημάτων από ακραίους δεξιάς κι αριστεράς Σε νέο ιστορικό υψηλό επίπεδο έφτασαν το 2025 μ.Χ. τα εγκλήματα με πολιτικό κίνητρο, εκ των οποίων τα περισσότερα διεπράχθησαν από ακροδεξιούς εξτρεμιστές. Η μεγαλύτερη αύξηση διαπιστώθηκε ωστόσο στα εγκλήματα με δράστες ακροαριστερούς.

Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της Υπηρεσίας κατά του Εγκλήματος (ΒΚΑ) της Ομοσπονδιακής Αστυνομίας, το 2025 μ.Χ. καταγράφηκαν 85.837 αδικήματα με πολιτικό κίνητρο, κατά σχεδόν 2% περισσότερα από ό,τι το προηγούμενο έτος.

Παρουσιάζοντας την έκθεση, ο ομοσπονδιακός υπουργός Εσωτερικών Αλεξάντερ Ντόμπριντ (CSU) εξέφρασε την ανησυχία του για τη συνεχιζόμενη αύξηση της τάσης για βία, ενώ σημείωσε και την ισχυρή αύξηση των εγκλημάτων με ακροαριστερά κίνητρα.

Από τα αδικήματα που καταγράφονται στην έκθεση, τα 4.156 αποτελούν «βίαια» εγκλήματα. Ο αριθμός τους αυξήθηκε κατά 1,2% σε σχέση με το 2024 μ.Χ. και, σύμφωνα με τον επικεφαλής της ΒΚΑ Χόλγκερ Μουνχ, είναι ο μεγαλύτερος αριθμός από το 2016 μ.Χ. Στα βίαια εγκλήματα περιλαμβάνονται επιθέσεις, αντίσταση κατά αστυνομικών, εμπρησμοί, αλλά και συγκρούσεις με πολιτικούς αντιπάλους στο περιθώριο διαδηλώσεων.

Τα εγκλήματα με κίνητρο ακροδεξιές αντιλήψεις ήταν 42.544 και αντιπροσωπεύουν περίπου το ήμισυ του συνόλου των περιστατικών. Παρά την μικρή μείωση κατά 0,6% σε σχέση με το προηγούμενο έτος, «είναι σαφές ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος προέρχεται επί του παρόντος από τον ακροδεξιό εξτρεμισμό», δήλωσε ο κ. Ντόμπριντ και πρόσθεσε ότι ταυτόχρονα η μεγαλύτερη αύξηση, με 43%, στα βίαια εγκλήματα διαπιστώθηκε στις περιπτώσεις με ακροαριστερό υπόβαθρο, οι οποίες είναι πλέον το 1/3 του συνόλου των περιστατικών.

Τα εγκλήματα με θρησκευτικά κίνητρα αυξήθηκαν επίσης κατά 5,7%, εκείνα με αντισημιτικά κίνητρα κατά 5%, ενώ στις κατηγορίες που δεν αντιστοιχούνται σε κάποια από τις κύριες ομάδες, ο αριθμός των καταγεγραμμένων αδικημάτων μειώθηκε κατά 5,7%. «Ειδικά τα αδικήματα με αντισημιτικά κίνητρα εκτιμάται ότι σε ποσοστό 50% σχετίζονται με την κατάσταση στην Μέση Ανατολή», εξήγησε ο κ. Μουνχ (https://www.defence-point.gr/germania-rekor-politikon-egklimaton-apo-akraioys-dexias-ki-aristeras).

Η Γερμανία αναπτύσσει χιλιάδες στρατεύματα στα σύνορα με την Λευκορωσία. Η Γερμανία αναπτύσσει χιλιάδες στρατεύματα στα σύνορα με τη Λευκορωσία, αναφέρει η γερμανική εφημερίδα Bild.

Η Γερμανία θα αναπτύξει σχεδόν 5.000 στρατιώτες στην Λιθουανία για να υπερασπιστεί την Ανατολική πλευρά του ΝΑΤΟ. Θα σταθμεύσουν κοντά στα σύνορα με την Λευκορωσία σε μόνιμη βάση, δήλωσε ο Υπουργός Άμυνας της Λιθουανίας Robertas Kaunas, σύμφωνα με την Bild.

Πρόκειται για το πρώτο μόνιμο στρατιωτικό σώμα της χώρας στο εξωτερικό μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το οποίο εδρεύει μόλις 20 χιλιόμετρα από τα σύνορα με την Λευκορωσία (σύμμαχο της Ρωσίας). Σύμφωνα με το σχέδιο, η Γερμανία θα αναπτύξει εκεί μια πλήρη στρατιωτική ταξιαρχία περίπου 5.000 στρατιωτών μέχρι το τέλος του 2027 μ.Χ.

Ο Kaunas δήλωσε ότι η ανάπτυξη στρατιωτικών υποδομών είναι ήδη περίπου δέκα μήνες νωρίτερα από το χρονοδιάγραμμα. Κατοικημένες περιοχές, σχολεία, νηπιαγωγεία και ιατρικές εγκαταστάσεις κατασκευάζονται ενεργά εκεί που κάποτε υπήρχαν δάση. Αμυντική ετοιμότητα

Ο Υπουργός Άμυνας της Λιθουανίας τόνισε ότι η γερμανική ταξιαρχία, υπό τη διοίκηση του στρατηγού Κρίστιαν Χούμπερ, είναι κρίσιμης σημασίας για την αποτροπή επιθετικότητας στην ανατολική πλευρά του ΝΑΤΟ.

«Μπορούμε να υποθέσουμε ότι η Γερμανία και η Λιθουανία θα είναι έτοιμες μέχρι το τέλος του 2027 μ.Χ. σε κάθε περίπτωση, αν όχι νωρίτερα. Η ταξιαρχία θα είναι πλήρως εξοπλισμένη και έτοιμη», δήλωσε ο Κάουνας. Χαρακτήρισε την ανάπτυξη αυτών των δυνάμεων στη Λιθουανία «ορόσημο στις σχέσεις» μεταξύ των δύο χωρών.

Γερμανικά στρατεύματα στην Λιθουανία. Περίπου 1.800 Γερμανοί στρατιώτες βρίσκονται αυτή την στιγμή στη Λιθουανία. Τον Ιούνιο, διεξάγουν ασκήσεις στο Παμπράντε, που βρίσκεται 20 χιλιόμετρα από τα σύνορα με την Λευκορωσία.

Κατά τη διάρκεια αυτών των ασκήσεων, η 45^η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία, με την ονομασία Ασπίδα της Ελευθερίας, συνεργάζεται με το 203^ο Τάγμα Αρμάτων από το Αουγκούστντορφ και μονάδες του 122^ου Μηχανοκίνητου Τάγματος Πεζικού από το Όμπερβιεχτάχ. Αυτά τα δύο τάγματα αναμένεται να μεταφερθούν στη Λιθουανία το 2027 μ.Χ.

Η Ουκρανία ενισχύει την άμυνά της κατά μήκος των βόρειων συνόρων της εν μέσω ανησυχιών ότι η Ρωσία μπορεί να εμπλέξει την Λευκορωσία στον πόλεμο. Συγκεκριμένα, ενισχύονται οι οχυρώσεις και αυξάνεται η επιτήρηση της δραστηριότητας στρατευμάτων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών κοντά στα σύνορα.

Το Μινσκ επέτρεψε στην Μόσχα να χρησιμοποιήσει το έδαφός της για την εισβολή στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022 μ.Χ. Η Λευκορωσία παρέχει τακτικά στην Ρωσία υποδομές και υλικοτεχνική υποστήριξη, αν και ο Λουκασένκο έχει επανειλημμένα επιμείνει ότι ο στρατός της δεν θα λάβει άμεσα μέρος σε πολεμικές επιχειρήσεις.

Η Μόσχα αντιμετωπίζει την συγκεκριμένη μόνιμη παρουσία ως ευθεία πρόκληση και απειλή για την ασφάλειά της. Το Κρεμλίνο θεωρεί ότι η ανάπτυξη γερμανικών στρατευμάτων τόσο κοντά στα σύνορά της αυξάνει κατακόρυφα τις στρατιωτικές εντάσεις στην περιοχή.

 Οι υπηρεσίες πληροφοριών του ΝΑΤΟ και οι αναλυτές επισημαίνουν ότι η Ρωσία αντιδρά ενισχύοντας υβριδικές τακτικές, όπως παρεμβολές στο σήμα GPS των χωρών της Βαλτικής, υποβρύχια δολιοφθορά και άλλες ενέργειες στα σύνορα (https://www.pentapostagma.gr/kosmos/enoples-syrraxeis/7377005_i-germania-anaptyssei-hiliades-strateymata-sta-synora-me-ti).

 

Προς διάλυση το ενιαίο γερμανικό κράτος – Οργή στην Ανατολική Γερμανία, ο Putin κερδίζει το Βερολίνο χωρίς να ρίξει σφαίρα. «Στην Γερμανία, οι γραμμές σύγκρουσης εκτείνονται εν μέρει κατά μήκος των πρώην ενδογερμανικών συνόρων. Αυτό έχει και ιστορικούς λόγους».

Η γερμανική κοινωνία εμφανίζεται διχασμένη, με διαχωριστικές γραμμές που συχνά ακολουθούν τα σύνορα μεταξύ της πρώην Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας (ΛΔΓ) και της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (ΟΔΓ), ιδιαίτερα ως προς την στάση που κρατείται απέναντι στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την σύγκρουση στην Ουκρανία, σύμφωνα με το γερμανικό περιοδικό «Spiegel».

«Στην Γερμανία, οι γραμμές σύγκρουσης εκτείνονται εν μέρει κατά μήκος των πρώην ενδογερμανικών συνόρων. Αυτό έχει και ιστορικούς λόγους», σημειώνει το άρθρο. Οι συντάκτες υποστηρίζουν ότι οι ιστορικές διαφορές μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας παραμένουν ορατές, για παράδειγμα στη συζήτηση γύρω από την προμήθεια όπλων στην Ουκρανία.

Το άρθρο παραθέτει στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία το 41% των ερωτηθέντων στα πρώην ανατολικογερμανικά κρατίδια τάσσεται υπέρ της μείωσης της στρατιωτικής στήριξης προς την Ουκρανία, ενώ στην Δυτική Γερμανία το αντίστοιχο ποσοστό ανέρχεται στο 24%. «Οι ουλές αυτού του πολέμου, που ξεκίνησε πριν από 85 χρόνια, παραμένουν ζωντανές στην μνήμη των Γερμανών, και αυτό αποτυπώνεται ακόμη και σήμερα» τονίζει το άρθρο.

Ο πολιτικός επιστήμονας Igor Shatrov, επικεφαλής του συμβουλίου εμπειρογνωμόνων του Ιδρύματος Στρατηγικής Ανάπτυξης, σημειώνει ότι πολλοί Ανατολικογερμανοί θυμούνται τη ΛΔΓ ως μια από τις πιο ανεπτυγμένες και «επιτυχημένες» χώρες του σοσιαλιστικού μπλοκ.

«Και σήμερα τι συμβαίνει; Ωστόσο, ακόμη και 35 χρόνια μετά την επανένωση, το βιοτικό επίπεδο στην Ανατολική Γερμανία παραμένει αισθητά χαμηλότερο από εκείνο της Δυτικής. Οι γενιές που μεγάλωσαν στη ΛΔΓ μετέφεραν στις επόμενες μια έντονη νοσταλγία για την παιδική και νεανική τους ηλικία, ακόμη κι αν αυτή δεν έζησαν ποτέ άμεσα.»

Στην Γερμανία το φαινόμενο αυτό έχει αποκτήσει και ονομασία: «Ostalgie» (οσταλγία), δηλαδή νοσταλγία για ορισμένες πτυχές της ζωής στην πρώην ΛΔΓ, όπως η αίσθηση σταθερότητας και οι κοινωνικές παροχές. Αντίστοιχα συναισθήματα έχουν παρατηρηθεί και σε νεότερες γενιές άλλων χωρών που ανατρέφονται με θετική εικόνα της Σοβιετικής Ένωσης.

Οι αντιφασίστες Γερμανοί που αποτέλεσαν βασικό πυρήνα της πολιτικής ελίτ της ΛΔΓ μετέδωσαν επίσης τον σεβασμό τους προς την ΕΣΣΔ στους απογόνους τους, γεγονός που συνέβαλε στην διαμόρφωση θετικής στάσης προς τη Ρωσία ως διάδοχο κράτος της Σοβιετικής Ένωσης.

Μετά τον πόλεμο, στην Δυτική Γερμανία δεν βρέθηκαν στην εξουσία οι πιο ακραίοι πρώην υποστηρικτές του ναζιστικού καθεστώτος, αλλά κυρίως άτομα που είχαν συνδεθεί με αυτό και επιβίωσαν στην μεταπολεμική περίοδο.

Σύμφωνα με την ανάλυση αυτή, η ιστορική εμπειρία της ήττας από την Σοβιετική Ένωση συνέβαλε στη διαμόρφωση αρνητικών συναισθημάτων απέναντι στη Ρωσία. Σύμφωνα με το «Spiegel», το ερώτημα παραμένει κατά πόσο αυτό το ρήγμα εξακολουθεί να είναι βαθύ, περισσότερα από 30 χρόνια μετά την επανένωση.

Οικονομική κρίση. Η οικονομική κρίση στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην Γερμανία φαίνεται να εντείνει τις υπάρχουσες διαφορές. Στα Ανατολικά κρατίδια ενισχύεται η επιρροή του κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), το οποίο τάσσεται υπέρ μιας ταχείας επίλυσης της σύγκρουσης και της επαναλειτουργίας του Nord Stream 2, αντανακλώντας, σύμφωνα με τους αναλυτές, υπαρκτές κοινωνικές και πολιτικές ανησυχίες.

Το ερώτημα αν η γερμανική κοινωνία προσπάθησε πραγματικά να υπερβεί αυτό το χάσμα παραμένει ανοιχτό. Κατά την περίοδο του σοσιαλισμού στη ΛΔΓ είχε διαμορφωθεί μια διαφορετική οικονομική δομή.

Μετά την επανένωση, προγράμματα όπως το Aufbau Ost (Ανασυγκρότηση της Ανατολής) και το Solidarpakt (Σύμφωνο Αλληλεγγύης) στόχευσαν στην σύγκλιση των δύο περιοχών, αλλά δεν πέτυχαν όλα τα αναμενόμενα αποτελέσματα.

Πολλές επιχειρήσεις της Ανατολικής Γερμανίας αποδείχθηκαν μη ανταγωνιστικές, γεγονός που οδήγησε σε αυξημένη ανεργία και μετανάστευση προς τα δυτικά κρατίδια, επιδεινώνοντας δημογραφικές ανισορροπίες.

Παράλληλα, οι κοινωνικές και πολιτισμικές διαφορές που είχαν διαμορφωθεί κατά την περίοδο της διαίρεσης συνέχισαν να επηρεάζουν τις αντιλήψεις των πολιτών. Μετά την επανένωση, αρκετοί Ανατολικογερμανοί ένιωσαν ότι δεν ενσωματώθηκαν πλήρως στη νέα πραγματικότητα, γεγονός που ενίσχυσε το αίσθημα περιθωριοποίησης και, σε ορισμένες περιπτώσεις, την αίσθηση ότι αντιμετωπίζονται ως «δεύτερης κατηγορίας» πολίτες.

Επίσης, έχει επισημανθεί και η υποεκπροσώπηση πολιτών από την Ανατολική Γερμανία σε βασικούς πολιτικούς, οικονομικούς και μιντιακούς θεσμούς της ενωμένης χώρας, κάτι που συνέβαλε περαιτέρω στην διατήρηση της απόστασης μεταξύ Ανατολής και Δύσης.

Ο «εφιάλτης» του AfD και η ρωσική διείσδυση. Σε κάθε περίπτωση, η μεγαλύτερη οικονομική υπερδύναμη της Ευρώπης βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα βαθύ, ιστορικό και πολιτισμικό ρήγμα που απειλεί να οδηγήσει ακόμη και στην διάλυση του ενιαίου κράτους.

Η εντυπωσιακή άνοδος της δεξιάς, συντηρητικής παράταξης AfD στα κρατίδια της πρώην Ανατολικής Γερμανίας (ΛΔΓ) δεν είναι μια απλή εκλογική διαμαρτυρία. Είναι η θρυαλλίδα μιας γεωπολιτικής βόμβας.

Το χάσμα μεταξύ Ανατολής και Δύσης, το οποίο ουδέποτε γεφυρώθηκε ουσιαστικά μετά την ενοποίηση του 1990, αναβιώνει με τον πιο απειλητικό τρόπο, καθώς ο χρόνος λειτουργεί πλέον ξεκάθαρα υπέρ των γεωπολιτικών συμφερόντων της Μόσχας!

Σύμφωνα με τον Evgeny Semibratov, αναπληρωτή διευθυντή του Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών και Προβλέψεων του Πανεπιστημίου RUDN, οι ρίζες αυτής της εσωτερικής σύγκρουσης ανάγονται στο 1.945 μ.Χ.

Στην Ανατολική πλευρά (ΛΔΓ), υπό την καθοδήγηση της Μόσχας και Γερμανών κομμουνιστών, η αποναζιστικοποίηση εφαρμόστηκε με σιδηρά πυγμή. Αντίθετα, στην Δυτική Γερμανία (ΟΔΓ), πρώην στελέχη του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος (NSDAP) ενσωματώθηκαν και αναδείχθηκαν στους κρατικούς μηχανισμούς. Σήμερα, 85 χρόνια μετά την τραγωδία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Δυτική Γερμανία επιδεικνύει μηδενική ανοχή απέναντι στην Ρωσία, έχοντας απολέσει την ιστορική συνείδηση των ευθυνών της.

Στον αντίποδα, οι Ανατολικογερμανοί διατηρούν βαθιές πολιτισμικές και γλωσσικές συμπάθειες προς την Μόσχα —κάτι που αποτυπώνεται ακόμη και στην χρήση ρωσικών όρων στην καθημερινότητά τους (όπως η προτίμηση της λέξης «κοσμοναύτης» έναντι του δυτικού «αστροναύτης»).

«Η προσάρτηση του 1990 αντιμετώπισε τους Ανατολικογερμανούς υποτιμητικά, ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας σε καθυστερημένες περιοχές. Αυτή η οικονομική και κοινωνική ανισότητα δεν ξεπεράστηκε ποτέ».

Το υφιστάμενο εκλογικό σύστημα εγκλωβίζει το 20% του πληθυσμού που κατοικεί στα Ανατολικά κρατίδια (το οποίο καλύπτει το 30% της συνολικής έκτασης), καθώς οι πολυπληθέστερες δυτικές περιοχές επιβάλλουν πλήρως την ατζέντα τους. Αυτή η πολιτική ασφυξία γεννά πλέον ακραίες αλλά ιστορικά βάσιμες σκέψεις.

Όπως επισημαίνουν κορυφαίοι αναλυτές, η ενιαία Γερμανία είναι ένα σχετικά πρόσφατο δημιούργημα, καθώς συγκροτήθηκε από τον Bismarck μόλις πριν από 150 χρόνια. Για Αιώνες, η περιοχή αποτελούσε ένα μωσαϊκό μικρών κρατιδίων.

Η επιστροφή σε μια μορφή συνομοσπονδίας θεωρείται από πολλούς ως η μόνη διέξοδος για την συνύπαρξη των δύο αυτών εκ διαμέτρου αντίθετων κοινωνιών. Μια τέτοια εξέλιξη, που θα οδηγούσε σε χαλάρωση των δεσμών του γερμανικού κράτους και σε μεγαλύτερη αυτονομία της Ανατολής, θα άλλαζε δραματικά τις ισορροπίες στην Ευρώπη.

Σε μια περίοδο ακραίας στρατιωτικοποίησης και πολεμικών ιαχών, μια γερμανική συνομοσπονδία θα ήταν εξαιρετικά δυσκίνητη και λιγότερο επιρρεπής σε εξωτερικές στρατιωτικές περιπέτειες κατά της Ρωσίας. Οι Βρυξέλλες και το ΝΑΤΟ παρακολουθούν με κομμένη την ανάσα.

Αν η οικονομική «ατμομηχανή» της Ευρώπης αρχίσει να αποσυντίθεται εκ των έσω, η γεωπολιτική αρχιτεκτονική της Δύσης θα υποστεί ένα μη αναστρέψιμο, καταστροφικό σοκ. Ο χρόνος μετρά αντίστροφα και το Βερολίνο κάθεται πάνω σε μια μπαρουταποθήκη (https://www.bankingnews.gr/diethni/articles/883504/pros-dialysi-to-eniaio-germaniko-kratos-orgi-stin-anatoliki-germania-o-putin-kerdizei-to-verolino-xoris-na-riksei-sfaira).

Ο «μαύρος» Σεπτέμβριος που φοβάται η Γερμανία. Ταραγμένους καιρούς για τη Γερμανία και την Ευρώπη προοιωνίζονται οι τριπλές κρατιδιακές εκλογές του Σεπτεμβρίου. Η ακροδεξιά Εναλλακτική για την Γερμανία (AfD) «προελαύνει», αυτοπροβάλλεται ήδη ως το «νέο λαϊκό κόμμα» και βρίσκεται σε απόσταση βολής από την πρώτη μεγάλη νίκη σε γερμανικό κρατίδιο, ίσως και το σχηματισμό τοπικής κυβέρνησης.

Ο κυβερνητικός συνασπισμός βρίσκεται σε θέση άμυνας, η δημοτικότητα του Φρίντριχ Μερτς έχει υποχωρήσει στο ναδίρ και στους Χριστιανοδημοκράτες ανοίγει συζήτηση για το αδιανόητο: να σπάσει το «τείχος» και να καταστεί δυνατή η συνεργασία με την Ακροδεξιά.

Εν μέσω αυτής της ασφυκτικής πίεσης, ο Γερμανός καγκελάριος προχωρά σε ανασχηματισμό σε «δόσεις», επιχειρώντας να επανεκκινήσει μια κυβέρνηση που δεν έχει πείσει ότι μπορεί να αντιστρέψει την οικονομική στασιμότητα και την πολιτική φθορά. Οι πρώτες αλλαγές αφορούν κρίσιμους κυβερνητικούς και κομματικούς θώκους με εφαλτήριο την υπόθεση του Γενς Σπαν, αλλά ο Μερτς έχει προαναγγείλει συνέχεια, αφήνοντας ανοιχτό το εύρος των παρεμβάσεων που θα ακολουθήσουν προσεχώς.

Η αντίστροφη μέτρηση οδηγεί πρώτα στη Σαξονία-Άνχαλτ, όπου οι εκλογές θα διεξαχθούν στις 6 Σεπτεμβρίου, και ακολούθως στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία και στο Βερολίνο. Η μεγαλύτερη απειλή για το δημοκρατικό τόξο καταγράφεται στην Σαξονία-Άνχαλτ, όπου η εθνικο-λαϊκιστική AfD αγγίζει το 41% και προσεγγίζει την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών. Μία τέτοια έκβαση θα της επέτρεπε να αναλάβει για πρώτη φορά από την ίδρυσή της, το 2013 μ.Χ., την διακυβέρνηση κρατιδίου με πρωθυπουργό τον Ούλριχ Ζίγκμουντ. Στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία προηγείται επίσης καθαρά, με ποσοστό 36%, ενώ σε ομοσπονδιακό επίπεδο ο μέσος όρος των μετρήσεων την φέρνει πρώτη με 28%, έναντι 22% της Χριστιανικής Ένωσης (CDU/CSU).

Η νέα και εξαιρετικά σοβαρή διάσταση στην ήδη δύσκολη εξίσωση για τον Μερτς έρχεται από το εσωτερικό του ίδιου του κόμματός του. Όπως αναδεικνύει σε ρεπορτάζ του το Politico, ο πρωθυπουργός της Σαξονίας και σημαίνον στέλεχος των Χριστιανοδημοκρατών (CDU), Μίχαελ Κρέτσμερ, αμφισβήτησε ανοιχτά το «τείχος προστασίας» απέναντι στην AfD, γνωστό στην Γερμανία ως Brandmauer. «Όποιος εξακολουθεί να μιλά για τείχη προστασίας δεν έχει αναγνωρίσει τα σημεία των καιρών. Πρέπει να μιλάμε με όποιον θέλει να μιλήσει», δήλωσε στη Handelsblatt ο Κρέτσμερ, ο οποίος ηγείται κυβέρνησης μειοψηφίας στην Σαξονία.

Οι δηλώσεις του δεν ισοδυναμούν με επίσημη πρόταση συγκυβέρνησης, ανοίγουν όμως τη συζήτηση που ο Μερτς επιχειρεί με κάθε τρόπο να κρατήσει κλειστή πριν από τις κάλπες. Οι πολιτικοί συσχετισμοί στην Ανατολική Γερμανία ασκούν ολοένα μεγαλύτερη πίεση στους Χριστιανοδημοκράτες, καθώς η απαγόρευση συνεργασίας δεν περιορίζεται στην AfD. Από το 2018 μ.Χ., κομματική απόφαση αποκλείει και την σύμπραξη με το Κόμμα της Αριστεράς, το οποίο παραμένει ιδιαίτερα ισχυρό στα Ανατολικά κρατίδια.

Εάν η AfD δεν εξασφαλίσει απόλυτη πλειοψηφία στην Σαξονία-Άνχαλτ, οι Χριστιανοδημοκράτες ενδέχεται να βρεθούν μπροστά σε μία εξαιρετικά δύσκολη επιλογή: είτε να αναζητήσουν τρόπο συνεννόησης με την Αριστερά για να κρατήσουν την Ακροδεξιά εκτός εξουσίας είτε να αρχίσουν να «ξηλώνουν» το τείχος αποκλεισμού της AfD. Ο Μερτς επιμένει ότι οι αποφάσεις των κομματικών συνεδρίων θα τηρηθούν, όμως στελέχη των κρατιδίων αμφισβητούν πλέον κατά πόσο είναι δυνατόν να διατηρηθούν ταυτόχρονα και οι δύο απαγορεύσεις υπό το βάρος των νέων συσχετισμών.

Στο Βερολίνο, η παρέμβαση Κρέτσμερ προκάλεσε έντονη δυσφορία. Ο Στέφεν Μπίλγκερ, εκ των επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας των Χριστιανοδημοκρατών στην Μπούντεσταγκ, τόνισε ότι το κόμμα βρίσκεται εν μέσω σκληρής πολιτικής μάχης σε τρία κρατίδια και κυρίως απέναντι στην AfD, ζητώντας να μη διεξάγονται τέτοιες συζητήσεις στην παρούσα συγκυρία. Οι σοσιαλδημοκράτες, από την πλευρά τους, απαιτούν καθαρή θέση από τον κυβερνητικό τους εταίρο. Ο υποψήφιος του SPD στο Βερολίνο, Στέφεν Κραχ, κάλεσε την Χριστιανοδημοκρατική Ένωση να ξεκαθαρίσει εάν αποκλείει πράγματι τη συνεργασία με την AfD σε κρατιδιακό επίπεδο, υποστηρίζοντας παράλληλα ότι πρέπει να παραδεχθεί πως ήδη συνεργάζεται με την Αριστερά στις κυβερνήσεις μειοψηφίας της Σαξονίας και της Θουριγγίας.

Ενώ αυτή η συζήτηση απειλεί να βαθύνει τις εσωκομματικές ρωγμές, ο Μερτς επιχειρεί να συγκρατήσει τις διαρροές και να ανακτήσει τον πολιτικό έλεγχο μέσω του ανασχηματισμού στον οποίο προχώρησε χθες. Αφετηρία υπήρξε η παραίτηση του ισχυρού επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας της Χριστιανικής Ένωσης, Γενς Σπαν, μετά την αποκάλυψη ότι ο ίδιος και ο σύζυγός του απέκτησαν παιδί μέσω παρένθετης μητέρας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η παρένθετη μητρότητα απαγορεύεται στη Γερμανία, ενώ η Χριστιανοδημοκρατική Ένωση είχε επαναβεβαιώσει μόλις τον Φεβρουάριο την αντίθεσή της και ο ίδιος ο Σπαν είχε τοποθετηθεί κατά της πρακτικής, προκαλώντας κατηγορίες περί δύο μέτρων και δύο σταθμών.

Ο έως τώρα Υπουργός Επικρατείας και επικεφαλής της καγκελαρίας, Τόρστεν Φράι, αναλαμβάνει τη θέση του Σπαν στην κοινοβουλευτική ομάδα. Η υπουργός Υγείας Νίνα Βάρκεν μετακινείται στην καγκελαρία και γίνεται η πρώτη γυναίκα που αναλαμβάνει το συγκεκριμένο αξίωμα, το οποίο περιλαμβάνει και την εποπτεία των υπηρεσιών πληροφοριών. Την θέση της στο υπουργείο Υγείας καταλαμβάνει ο μέχρι πρότινος γενικός γραμματέας της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης, Κάρστεν Λίνεμαν, ενώ ο Φίλιπ Άμτορ αναλαμβάνει υφυπουργός αρμόδιος για τις σχέσεις της ομοσπονδιακής κυβέρνησης με τα 16 κρατίδια. Ανοιχτό παραμένει το ενδεχόμενο αντικατάστασης του υπουργού Μεταφορών Πάτρικ Σνάιντερ, ενώ γερμανικά μέσα φέρουν την ταμία του κόμματος, Φραντσίσκα Χόπερμαν, ως πιθανή νέα γενική γραμματέα.

Ο Μερτς παρουσιάζει τις αλλαγές ως μέρος μιας σαφούς γραμμής για μία κυβέρνηση με μεγαλύτερη ορμή και μεταρρυθμιστική αποτελεσματικότητα. Η ανάγκη, όμως, υπερβαίνει τις αλλαγές προσώπων. Ο κυβερνητικός συνασπισμός Χριστιανικής Ένωσης και σοσιαλδημοκρατών δεν έχει πείσει ότι μπορεί να παραγάγει απτά αποτελέσματα, η οικονομική ανάκαμψη καθυστερεί, τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα πιέζονται και η δυσαρέσκεια «θρέφει» την AfD.

Στη θερινή συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε στις αρχές Ιουλίου, ο Μερτς απευθύνθηκε ευθέως στους ψηφοφόρους της AfD, καλώντας τους να αξιολογήσουν την κυβέρνηση με βάση το έργο της και να μην περιορίζονται στην ενημέρωση μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. «Κοιτάξτε προσεκτικά», ανέφερε, υποστηρίζοντας ότι η κυβέρνηση εργάζεται για να διαφυλάξει την ελευθερία και την ειρήνη της χώρας και να βελτιώσει την οικονομική κατάσταση. Εξέφρασε, παράλληλα, την βεβαιότητα ότι η AfD δεν θα εξασφαλίσει την πλειοψηφία στα τρία κρατιδιακά κοινοβούλια, κυρίως στην Σαξονία-Άνχαλτ και στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία.

Απέναντι σε εκείνους που δείχνουν σε αλλαγή στάσης, ο καγκελάριος επικαλείται την ιδιαίτερη ιστορική ευθύνη της Γερμανίας. Η είσοδος ενός ακροδεξιού κόμματος σε γερμανική κυβέρνηση, έχει τονίσει, θα είχε εντελώς διαφορετική σημασία από μία ανάλογη εξέλιξη σε άλλη χώρα, ακριβώς λόγω του ναζιστικού παρελθόντος. Ως εκ τούτου, απορρίπτει ως παράδειγμα προς μίμηση τις συνεργασίες της συντηρητικής παράταξης με την Άκρα Δεξιά σε άλλα Ευρωπαϊκά κράτη και δηλώνει ότι «θα κάνει ό,τι περνά από το χέρι του» για να αποτρέψει μία τέτοια εξέλιξη στην Γερμανία.

Η AfD, αντιθέτως, επιχειρεί να μετατρέψει την δημοσκοπική πρωτιά σε εικόνα πολιτικής κανονικότητας και κυβερνητικής ετοιμότητας. Στο πρόσφατο συνέδριό της στην Ερφούρτη, η Άλις Βάιντελ και ο Τίνο Κρουπάλα επανεξελέγησαν στη συμπροεδρία με 81% και 70% αντίστοιχα, προβάλλοντας μήνυμα ενότητας. «Είμαστε το νέο λαϊκό κόμμα», διακήρυξε η Βάιντελ, υποστηρίζοντας ότι η AfD είναι έτοιμη «να αναλάβει την ευθύνη». Ο Κρουπάλα συμπλήρωνε: «Η AfD είναι εδώ για να νικήσει. Και θα νικήσουμε. Και θα κυβερνήσουμε». Πέραν των εκλογών του Σεπτεμβρίου, το κόμμα προετοιμάζεται σαφώς για το 2029 μ.Χ., όταν θα συμπέσουν ομοσπονδιακές και ευρωπαϊκές εκλογές με σειρά κρατιδιακών και τοπικών αναμετρήσεων.

Η Θουριγγία, εν τω μεταξύ, έχει ήδη αποτυπώσει το πολιτικό αδιέξοδο που μπορεί να προκαλέσει η εκλογική ενίσχυση της AfD. Το ακροδεξιό κόμμα διαθέτει την μεγαλύτερη κοινοβουλευτική ομάδα, ενώ ο κυβερνητικός συνασπισμός του CDU, του SPD και της Συμμαχίας Σάρα Βάγκενκνεχτ (BSW) εξαρτάται κατά περίπτωση από τη στήριξη της Αριστεράς. Επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας της AfD είναι ο Μπιορν Χέκε, μία από τις πλέον ακραίες και αμφιλεγόμενες φυσιογνωμίες της γερμανικής πολιτικής, ο οποίος έχει βρεθεί στο εδώλιο για την χρήση του απαγορευμένου συνθήματος των ταγμάτων εφόδου του Χίτλερ «Alles für Deutschland» (Όλα για την Γερμανία).

Η Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος χαρακτηρίζει την κρατιδιακή οργάνωση της AfD στην Θουριγγία «επιβεβαιωμένα δεξιά εξτρεμιστική». Άλλωστε, στην πρώην Ανατολική Γερμανία, όπου εντοπίζεται το ισχυρότερο αλλά και πλέον ριζοσπαστικό τμήμα της AfD, τόσο ως προς τα στελέχη όσο και ως προς τις θέσεις της, οι αρμόδιες υπηρεσίες πληροφοριών έχουν κατατάξει στην κατηγορία των δεξιών εξτρεμιστικών οργανώσεων τις τέσσερις από τις πέντε κρατιδιακές οργανώσεις του κόμματος.

Όσον αφορά την συζήτηση περί απαγόρευσης ή μη της AfD, νομική αξιολόγηση της γερμανικής οργάνωσης προάσπισης των πολιτικών δικαιωμάτων Gesellschaft für Freiheitsrechte (GFF), η οποία βασίστηκε στην εξέταση 77.000 κοινοβουλευτικών εγγράφων, 55.000 ανακοινώσεων και 2,9 εκατομμυρίων αναρτήσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καταλήγει ότι η αντισυνταγματικότητα του κόμματος μπορεί να τεκμηριωθεί και ότι μία διαδικασία για την απαγόρευσή του θα είχε πιθανότητες να ευδοκιμήσει, όπως αναφέρεται στο πόρισμα που εκδόθηκε εντός της εβδομάδας.

Πολιτικά, ωστόσο, ένα τέτοιο εγχείρημα, όπως επισημαίνει η Deutsche Welle, παραμένει «εκρηκτικό»: τον Ιανουάριο του 2025 μ.Χ. μόλις 124 από τα 733 μέλη της Μπούντεσταγκ υποστήριξαν την έναρξη της σχετικής διαδικασίας, ενώ αντίθετοι ήταν οι Χριστιανοδημοκράτες και πολλοί βουλευτές του SPD.

Όπως έχει επισημάνει μιλώντας στο Liberal ο Δρ Ρόναλντ Μαϊνάρντους, κύριος ερευνητής του ΕΛΙΑΜΕΠ, η άνοδος της AfD δεν αποτελεί μία πρόσκαιρη ψήφο διαμαρτυρίας, αλλά εκδήλωση βαθύτερης απογοήτευσης και μίας κατάρρευσης της εμπιστοσύνης μεγάλου μέρους των πολιτών προς τους κρατικούς και δημοκρατικούς θεσμούς, που δεν περιορίζεται στην Ανατολική Γερμανία.

«Το καλύτερο φάρμακο απέναντι στην Άκρα Δεξιά είναι η αποτελεσματική διακυβέρνηση», έχει υπογραμμίσει. Όμως, ο Φρίντριχ Μερτς και οι εταίροι του σοσιαλδημοκράτες είναι μέχρι στιγμής σε θέση να το πετύχουν μόνο σε περιορισμένο βαθμό. Πάραυτα για να κρατηθεί η AfD μακριά από την εξουσία, αυτή την στιγμή δεν υπάρχει ρεαλιστική εναλλακτική απέναντι στον σημερινό συνασπισμό  Χριστιαδημοκρατών-Χριστιανοκοινωνιστών και σοσιαλδημοκρατών (https://www.bankingnews.gr/diethni/articles/887713/i-afd-kalei-ton-germano-kagkelario-na-synomilisei-epeigontos-me-ton-putin-kai-na-stamatisei-ti-stratiotiki-klimakosi/).

Πολιτικός σεισμός στην Γερμανία, μακελειό από ισλαμιστή στο Pride – Οργή AfD, τελειωμένος ο Merz. «Δεν θα επιτρέψουμε στους θρησκευτικούς εξτρεμιστές να διχάσουν την χώρα μας με την βία και την μισαλλοδοξία», διαμηνύει η AfD - Νεκρος από τα πυρά της Αστυνομίας ο φερόμενος ως δράστης.

H αιματηρή επίθεση στο κέντρο του Βερολίνου από φανατικό ισλαμιστή πυροδοτεί πολιτική θύελλα, αναζωπυρώνει την συζήτηση για την μετανάστευση και την ασφάλεια και φέρνει την κυβέρνηση Merz αντιμέτωπη με την μεγαλύτερη δοκιμασία της λίγο πριν από τις κρίσιμες κρατιδιακές εκλογές.

Η επίθεση με μία νεκρή και 16 τραυματίες, εκ των οποίων οι 8 νοσηλεύονται σε κρίσιμη κατάσταση, δεν προκαλεί μόνο σοκ στην γερμανική κοινωνία, αλλά απειλεί να ανατρέψει και τις πολιτικές ισορροπίες στην χώρα.

O ισλαμιστής, ο οποίος θεωρείται ύποπτος ότι έριξε σκόπιμα ένα μίνι βαν πάνω σε πλήθος ανθρώπων κοντά σε μεγάλη εκδήλωση του LGBTQ Pride στο Βερολίνο, σκοτώθηκε από πυρά αστυνομικών στην περιοχή Spandau, ανακοίνωσε την Κυριακή 26 Ιουλίου 2026 μ.Χ. η γερμανική αστυνομία. Από την επίθεση μία γυναίκα έχασε την ζωή της και ακόμη 16 άνθρωποι τραυματίστηκαν, εκ των οποίων οι οκτώ νοσηλεύονται σε κρίσιμη κατάσταση.

«Περίπου στις 18:00 (16:00 GMT), ο ύποπτος για την επίθεση στο Tiergarten εντοπίστηκε σε συγκρότημα κήπων αναψυχής στην περιοχή Spandau», ανέφερε η αστυνομία του Βερολίνου σε ανάρτησή της στην πλατφόρμα X.

«Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία της έρευνας, κινήθηκε εναντίον των αστυνομικών κρατώντας αιχμηρό όπλο, με αποτέλεσμα οι αστυνομικοί να ανοίξουν πυρ. Παρά τις άμεσες προσπάθειες ανάνηψης από την Πυροσβεστική Υπηρεσία του Βερολίνου, υπέκυψε στα τραύματά του επί τόπου», προστίθεται στην ανακοίνωση.

Εκπρόσωπος της Ομοσπονδιακής Εισαγγελίας επιβεβαίωσε ότι ο ύποπτος πυροβολήθηκε και διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Η αστυνομία του Βερολίνου νωρίτερα  είχε ταυτοποιήσει τον ύποπτο ως τον Abdul B., 21 ετών, δημοσιοποιώντας παράλληλα την φωτογραφία του και καλώντας τους πολίτες να παράσχουν πληροφορίες για τον εντοπισμό του.

Τα ερωτήματα και η οργή της κοινής γνώμης. Με την κοινή γνώμη να ζητά απαντήσεις για τα κενά στην ασφάλεια, η κυβέρνηση του καγκελάριου Friedrich Merz βρίσκεται αντιμέτωπη με σφοδρή κριτική, ενώ η αντιπολίτευση επιχειρεί να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά το αιματηρό περιστατικό.

Η επίθεση σημειώθηκε σε μια εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία για τον κυβερνητικό συνασπισμό, ο οποίος δοκιμάζεται από χαμηλά ποσοστά δημοτικότητας, εσωτερικές αναταράξεις και έντονες κατηγορίες ότι δεν έχει καταφέρει να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τις προκλήσεις της δημόσιας ασφάλειας και της παράτυπης μετανάστευσης.

Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση βρίσκεται εν μέσω ανασχηματισμού, σε μια προσπάθεια να ανακτήσει την πολιτική πρωτοβουλία πριν από τις κρίσιμες κρατιδιακές εκλογές που θα διεξαχθούν σε περίπου δύο μήνες.

Η AfD ανεβάζει τους τόνους. Μέσα σε αυτό το κλίμα, το δεξιό κόμμα Alternative für Deutschland (AfD) έσπευσε να συνδέσει την επίθεση με την ατζέντα του για την μετανάστευση και την ασφάλεια. Το κόμμα έχει θέσει τα δύο αυτά ζητήματα στο επίκεντρο της προεκλογικής του εκστρατείας, επιδιώκοντας για πρώτη φορά να αναλάβει την ηγεσία κυβέρνησης σε ομόσπονδο κρατίδιο.

Ο συμπρόεδρος της AfD, Tino Chrupalla, με ανάρτησή του στην πλατφόρμα Χ, δήλωσε: «Δεν θα επιτρέψουμε στους θρησκευτικούς εξτρεμιστές να διχάσουν τη χώρα μας με την βία και την μισαλλοδοξία».

Η επίθεση αναμένεται να κυριαρχήσει στην προεκλογική αντιπαράθεση των επόμενων εβδομάδων, με τα ζητήματα της εσωτερικής ασφάλειας, της τρομοκρατίας και της μεταναστευτικής πολιτικής να επιστρέφουν δυναμικά στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου στην Γερμανία.

Ανθρωποκυνηγητό για τον εντοπισμό του ισλαμιστή δράστη της επίθεσης με μία νεκρή, 16 τραυματίες. Οι γερμανικές αρχές αναζήτησαν «με κάθε τρόπο» τον 21χρονο ισλαμιστή Abdul M., ο οποίος θεωρείται βασικός ύποπτος για τη χθεσινοβραδινή επίθεση στην εκδήλωση για την Ημέρα της Οδού Christopher (Christopher Street Day) στο Βερολίνο.

Από την επίθεση μία γυναίκα έχασε την ζωή της και ακόμη 16 άνθρωποι τραυματίστηκαν, εκ των οποίων οι οκτώ νοσηλεύονται σε κρίσιμη κατάσταση.  Αποφασισμένη να εντοπίσει και να οδηγήσει στην Δικαιοσύνη τους υπεύθυνους για τη φονική επίθεση που σημειώθηκε το βράδυ του Σαββάτου, εμφανίζεται η γερμανική κυβέρνηση, την ώρα που οι αρχές συνεχίζουν το ανθρωποκυνηγητό για τον βασικό ύποπτο, ο οποίος έχει ταυτοποιηθεί ως ισλαμιστής.

«Αυτή η δειλή και αποτρόπαιη επίθεση εναντίον ανθρώπων που γιόρταζαν ειρηνικά με έχει συγκλονίσει βαθιά», δήλωσε ο υπουργός Εσωτερικών της Γερμανίας Alexander Dobrindt. «Θα κάνουμε τα πάντα για να διερευνήσουμε γρήγορα αυτή την φρικτή πράξη, να αποκαλύψουμε τι κρύβεται πίσω από αυτήν και να οδηγήσουμε τους υπεύθυνους στην Δικαιοσύνη», πρόσθεσε.

Γνωστός στις αρχές. Όπως μεταδίδει το γερμανικό πρακτορείο ειδήσεων dpa, ο Abdul M. είναι Γερμανός πολίτης Λιβανέζικης καταγωγής, γεννημένος στο Βερολίνο το 2005 μ.Χ., ενώ ήταν ήδη γνωστός στις γερμανικές αρχές ως υποστηρικτής του Ισλαμικού Κράτους και για διασυνδέσεις με τον ισλαμιστικό χώρο στο Βερολίνο. Είχε αποφυλακιστεί από δομή κράτησης ανηλίκων μόλις τον περασμένο Μάιο. Οι αστυνομικές αρχές πραγματοποίησαν έρευνα στο διαμέρισμά του στο Βερολίνο, χωρίς όμως να τον εντοπίσουν.

Ο δήμαρχος του Βερολίνου Kai Wegner (Reuters). Πώς εκτυλίχθηκε η επίθεση. Η επίθεση σημειώθηκε στις 22:15 τοπική ώρα, την ώρα που χιλιάδες πολίτες συνέχιζαν τους εορτασμούς για την Ημέρα της Οδού Christopher στο πάρκο Tiergarten.

Η εκδήλωση είναι αφιερωμένη στα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας και αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες διοργανώσεις Pride στην Ευρώπη. Ένα λευκό βαν έπεσε πάνω στο συγκεντρωμένο πλήθος, τραυματίζοντας συνολικά 15 ανθρώπους. Μία γυναίκα υπέκυψε στα τραύματά της λίγο αργότερα, πριν προλάβει να μεταφερθεί στο νοσοκομείο.

Το όχημα προσέκρουσε τελικά σε δέντρο. Ο οδηγός το εγκατέλειψε και διέφυγε πεζός. Σύμφωνα με γερμανικά μέσα ενημέρωσης, κρατούσε αιχμηρό αντικείμενο, πιθανότατα μαχαίρι, το οποίο φέρεται να έστρεψε προς το πλήθος. Αυτόπτες μάρτυρες δήλωσαν στην εφημερίδα BILD ότι είδαν τραυματίες με τραύματα από μαχαίρι (https://www.bankingnews.gr/diethni/articles/890480/politikos-seismos-sti-germania-makeleio-apo-islamisti-sto-pride-paremvasi-afd-sto-stoxastro-o-merz, https://www.zougla.gr/kosmos/germania-tromokratiki-energeia-i-epithesi-stis-ekdiloseis-tou-priμ de/https://www.zougla.gr/kosmos/germania-tromokratiki-energeia-i-epithesi-stis-ekdiloseis-tou-pride/).

 

Νεκρός από τα πυρά της Αστυνομίας ο Λιβανέζος δράστης της τρομοκρατικής επίθεσης στο Βερολίνο. Ήταν σε εξέλιξη ανθρωποκυνηγητό για την σύλληψή του.  Νεκρός από τα πυρά της Αστυνομίας έπεσε ο 21 ετών ισλαμιστής τρομοκράτης από τον Λίβανο ο οποίος σκότωσε ένα άτομο και τραυμάτισε δεκάδες πέφτοντας με το αυτοκίνητό του σε εκδήλωση το βράδυ του Σαββάτου, 25 Ιουλίου 2026 μ.Χ.

Ο Αμπντούλ Ραχμάν Τουφίκ Μπαλούτ, ύποπτος για την επίθεση στο Pride του Βερολίνου έπεσε νεκρός από πυρά της αστυνομίας αναφέρουν τα γερμανικά ΜΜΕ. Μετά το αιματηρό περιστατικό, κατά το οποίο σκοτώθηκε μια γυναίκα και πάνω από 15 άνθρωποι τραυματίστηκαν, ήταν σε εξέλιξη ανθρωποκυνηγητό για τον εντοπισμό του 21χρονου.

Σύμφωνα με την σχετική ανακοίνωση, ο 21χρονος Αμπντούλ Μπαλούτ σκοτώθηκε κατά την διάρκεια αστυνομικής επιχείρησης στην περιοχή του Σπαντάου, στα βoρειοδυτικά όρια του Βερολίνου. «Ο ύποπτος για τη χθεσινή επίθεση στο Γκρόσερ Τίργκαρτεν του Βερολίνου εντοπίστηκε περίπου στις 18:00 (19:00 ώρα Ελλάδας) στην περιοχή Σπάνταου.

Σύμφωνα με την προκαταρκτική ενημέρωση της αστυνομίας, ο άνδρας φέρεται να κινήθηκε εναντίον των δυνάμεων ασφαλείας με μαχαίρι ή άλλο αιχμηρό όπλο, με αποτέλεσμα οι ειδικές δυνάμεις SEK του Βερολίνου να ανοίξουν πυρ. Παρά τις άμεσες προσπάθειες διάσωσης, υπέκυψε στα τραύματά του επί τόπου» (https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/nekros-apo-ta-pyra-tis-astynomias-o-livanezos-drastis-tis-tromokratikis-epithesis-sto-verolino/).

Κραχ στην Mercedes: Καταρρέει ο γερμανικός κολοσσός – Βουτιά 45% στα κέρδη, «αιμορραγία» δισ., απλήρωτοι 90.000 εργαζόμενοι Η κινεζική «εισβολή» γκρεμίζει τον μύθο του 1.926 μ.Χ… Μετά από έναν αιώνα επιτυχιών, η Mercedes τελεί υπό πίεση όπως ποτέ άλλοτε – και πρέπει να επαναπροσδιορίσει την ταυτότητά της. Πράγματι, στις 28 και 29 Ιουνίου 1.926 μ.Χ. ιδρύεται η τότε Daimler-Benz AG. Η καταχώριση του σήματος ακολουθεί στις 21 Αυγούστου 1.926 μ.Χ.

Το αστέρι της Mercedes της Daimler - Motoren - Gesellschaft πλαισιώνεται από το στεφάνι δάφνης της Benz & Cie., συμπληρωμένο από τα λεκτικά σήματα Mercedes και Benz. Αυτό το σήμα φέρουν τα οχήματα Mercedes ως σήμερα. Ανήκει στα πιο αναγνωρίσιμα σύμβολα της παγκόσμιας αυτοκινητοβιομηχανίας.

Ωστόσο, έναν αιώνα αργότερα, η μάρκα βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα πρωτοφανές stress test. Το επετειακό έτος συμπίπτει με μια περίοδο πτώσης πωλήσεων, χαμηλότερων περιθωρίων κέρδους, υψηλών δασμών και έντονου ανταγωνισμού στην Κίνα.

Εκεί που η Mercedes βασιζόταν για χρόνια στον μύθο της γερμανικής μηχανολογίας και στην αγοραστική δύναμη της μεσαίας και ανώτερης τάξης, τοπικοί κατασκευαστές όπως οι BYD, Xpeng, Huawei ή Xiaomi επιτίθενται με ταχύτερους κύκλους ανάπτυξης, οχήματα καθορισμένα από λογισμικό και επιθετική πολιτική τιμών.

Αυτό αντικατοπτρίζεται και στην αξία του brand. Στην διεθνώς αναγνωρισμένη κατάταξη της Interbrand, η Mercedes-Benz παραμένει στην 10^η θέση. Όμως η αξία της έχει μειωθεί μέσα σε δύο χρόνια από πάνω από 60 δισεκατομμύρια δολάρια σε 50 δισεκατομμύρια (44 δισ. ευρώ). Η Toyota την έχει ξεπεράσει και βρίσκεται πλέον στην 6^η θέση. Η Mercedes πρέπει τώρα να αποδείξει ότι η λάμψη της δεν ξεθωριάζει στην εποχή της ηλεκτροκίνησης και του λογισμικού.

Στην δημόσια εικόνα, η μάρκα από την αρχή ξεχωρίζει για την ανώτερη τεχνολογία, την αξιοπιστία και την έντονη κουλτούρα καινοτομίας. Αυτό ενισχύεται από την επιθετική παρουσία νέων μοντέλων ήδη από το έτος ίδρυσης.

Η ισχυρή παρουσία της Mercedes σε εκθέσεις αυτοκινήτου στο Βερολίνο ή τη Γενεύη εντυπωσιάζει το κοινό. Το πρώτο κοινό πρόγραμμα Mercedes-Benz περιλαμβάνει παγκόσμιες πρεμιέρες επιβατικών μοντέλων όπως τα Mercedes-Benz 8/38 PS (W 02) και 12/55 PS (W 03).

Ακρίβεια και κύρος. Στο πρώιμο brand promise περιλαμβάνονται η απόδοση, η άνεση και μια αίσθηση πολυτέλειας. Οι σειρές S, SS, SSK και SSKL στα τέλη της δεκαετίας του 1920 και στις αρχές του 1930 διαμόρφωσαν την εικόνα μιας μάρκας ως κατασκευάστριας εξαιρετικά γρήγορων και αποκλειστικών αυτοκινήτων.

Τα «Silver Arrows» (Ασημένια Βέλη) από το 1.934 μ.Χ. γίνονται μύθος. Η Mercedes συνδέει το αστέρι με την ταχύτητα, την ακρίβεια και το διεθνές κύρος. Οι αγωνιστικές επιτυχίες συμβάλλουν καθοριστικά στην άνοδό της.

Η Mercedes γίνεται μάρκα αρχηγών κρατών. Ο Adolf Hitler μετακινείται με τα μοντέλα 770, το λεγόμενο «Großer Mercedes». Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ανάκαμψη επιτυγχάνεται και μέσω εμβληματικών μοντέλων.

Το 300 «Adenauer» συμβολίζει την εκπροσώπηση στην νεαρή Ομοσπονδιακή Γερμανία. Το 300 SL «Gullwing» από το 1954 γίνεται εικονικό: βασισμένο στους αγώνες, με χωροδικτύωμα, άμεσο ψεκασμό βενζίνης και τις εντυπωσιακές προς τα πάνω πόρτες.

Τα «Ponton» φέρνουν σύγχρονα αμαξώματα στην μαζική παραγωγή, το «Heckflosse» κάνει την ασφάλεια ορατή, και το Strich-Acht γίνεται στα τέλη της δεκαετίας του 1960 σύμβολο αξιοπιστίας με εκατομμύρια πωλήσεις.

Αναζήτηση αξιόπιστης ταυτότητας. Άλλα ορόσημα ενισχύουν το προφίλ: Η S-Class ως πρωτοπόρος στην ασφάλεια και την άνεση, η G-Class ως ανθεκτικό μοντέλο μεταξύ στρατιωτικού, επαγγελματικού και πολυτελούς οχήματος, η σειρά 190 και αργότερα η A-Class ως entry level, η M-Class ως είσοδος στην εποχή των SUV και στη συνέχεια οι AMG εκδόσεις, τα Maybach και τα EQ μοντέλα ως προσπάθεια εξισορρόπησης επιδόσεων, πολυτέλειας και ηλεκτροκίνησης.

Κάθε μοντέλο συμβολίζει την αναζήτηση μιας ταυτότητας ανάμεσα στην πολυτέλεια και τον όγκο πωλήσεων. Κρίσεις υπήρχαν πάντα στην ιστορία της εταιρείας. Στην δεκαετία του 1.930 μ.Χ. η παγκόσμια οικονομική κρίση και αργότερα ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος επηρέασαν βαριά τη βιομηχανία.

Μετά το 1.945 μ.Χ., η Daimler-Benz έπρεπε να ξαναχτίσει εργοστάσια και εφοδιαστικές αλυσίδες, αλλά και να αντιμετωπίσει τον ρόλο της στην εποχή του ναζισμού. Μία από τις μεγαλύτερες στρατηγικές καμπές ήταν η συγχώνευση με την αμερικανική Chrysler: το 1.998 μ.Χ. ως «παγκόσμια εταιρεία» και «γάμος στον παράδεισο».

Η Chrysler και η Daimler στόχευαν σε κλίμακα και συνέργειες. Στην πράξη όμως, η ένωση έγινε παράδειγμα πολιτισμικών διαφορών και υπερεκτιμημένων συνεργειών. Το 2007 μ.Χ. η αποχώρηση έγινε με μεγάλες ζημίες.

Το μάθημα: το μέγεθος από μόνο του δεν εγγυάται ισχύ μάρκας. Με την παγκοσμιοποίηση, η Mercedes-Benz εδραιώνεται ως παγκόσμια μάρκα που συνδέει πολυτέλεια, ευθύνη και μηχανολογική αριστεία.

Από τη δεκαετία του 2000 μ.Χ., τα συστήματα υποβοήθησης, το design του Gorden Wagener και οι ψηφιακές εμπειρίες διαμορφώνουν την εικόνα της. Σήμερα συνδυάζει την ιστορική της DNA με την ηλεκτροκίνηση, το λογισμικό και την βιωσιμότητα.

Διαφορετική από προηγούμενες κρίσεις. Ωστόσο, πλέον τα προβλήματα είναι σοβαρά. Η Mercedes αντιμετωπίζει σημαντική πτώση λειτουργικών κερδών και χαμηλή απόδοση στον βασικό τομέα των επιβατικών αυτοκινήτων. Στην Κίνα οι πωλήσεις το 2025 μειώθηκαν κατά 20%, και το 2026 μ.Χ. παραμένει δύσκολη χρονιά.

Το 2025 μ.Χ., τα προσαρμοσμένα κέρδη προ τόκων και φόρων (adjusted EBIT) βούλιαξαν στα 4,8 δισεκατομμύρια ευρώ, σημειώνοντας σοκαριστική πτώση σχεδόν 45% σε σχέση με τα 8,7 δισεκατομμύρια ευρώ της προηγούμενης χρήσης.

Σε επίπεδο ομίλου, η αιμορραγία είναι εξίσου τρομακτική, με τα συνολικά κέρδη να γκρεμίζονται από τα 13,7 δισεκατομμύρια ευρώ στα 8,2 δισεκατομμύρια ευρώ. Στις αιτίες περιλαμβάνονται ο πόλεμος τιμών, η άνοδος τοπικών ηλεκτρικών εταιρειών και επιπτώσεις από δασμούς και συναλλαγματικές ισοτιμίες.

Η ηλεκτροκίνηση είναι δίκοπο μαχαίρι: απαιτεί τεράστιες επενδύσεις, ενώ οι πελάτες σε αγορές όπως οι ΗΠΑ διστάζουν και οι κινεζικοί ανταγωνιστές προηγούνται σε λογισμικό, κόστος μπαταριών και ταχύτητα. Έτσι, το αστέρι βρίσκεται υπό πίεση διαφορετική από τις προηγούμενες κρίσεις, που προέρχονταν κυρίως από οικονομικούς κύκλους.

Το βασικό ερώτημα είναι αν η Mercedes-Benz παραμένει σημείο αναφοράς για την premium κινητικότητα, όταν η πολυτέλεια ορίζεται όλο και περισσότερο από το λογισμικό, τη φόρτιση, τα updates και τα driver assistance συστήματα. Η απάντηση της εταιρείας είναι η μεγαλύτερη επιθετική λανσάρισμα μοντέλων στην ιστορία της. Πάνω από 40 νέα ή ανανεωμένα μοντέλα θα κυκλοφορήσουν μεταξύ τέλους 2025 μ.Χ. και 2027 μ.Χ.

Ακόμη και η AMG στρέφεται στην ηλεκτροκίνηση. Νέα αρχιτεκτονική λογισμικού, μεγαλύτερη τοπική ανάπτυξη στην Κίνα, αυστηρότερη μείωση κόστους και λιγότερη πολυπλοκότητα αποτελούν τη στρατηγική. Τεχνολογικά, η μάρκα βρίσκεται ξανά σε υψηλό επίπεδο, ακόμη και στην Κίνα.

Ο CEO Ola Källenius έχει θέσει στόχο για το 2028 μ.Χ. ή 2029 μ.Χ. την επιστροφή στο όριο των 2 εκατομμυρίων πωλήσεων ετησίως, επίπεδο που παλαιότερα θεωρούνταν δεδομένο. Το σοκαριστικό σχέδιο. Οι αναταράξεις που πλήττουν έναν από τους βασικούς πυλώνες της γερμανικής οικονομίας φαίνεται πλέον να λαμβάνουν διαστάσεις ανοιχτής κρίσης.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της οικονομικής εφημερίδας Automobilwoche, η Mercedes-Benz προχωρά σε μια αιφνιδιαστική κίνηση, αναστέλλοντας για φέτος την καταβολή ενός προγραμματισμένου επιδόματος.

Το μέτρο αφορά περίπου 90.000 εργαζομένους, οι οποίοι αναμένεται να δουν μείωση στα εισοδήματά τους. Το συγκεκριμένο επίδομα, το οποίο αποτελεί μέρος της συλλογικής σύμβασης εργασίας και αντιστοιχεί περίπου στο 18% ενός μηνιαίου μισθού, επρόκειτο να καταβληθεί τον Ιούλιο του 2026. Ωστόσο, σύμφωνα με την εσωτερική ενημέρωση, η πληρωμή μετατίθεται για το επόμενο έτος.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η απόφαση ελήφθη χωρίς προηγούμενη διαβούλευση με τα συνδικαλιστικά όργανα της εταιρείας, γεγονός που έχει προκαλέσει αντιδράσεις στο εσωτερικό της επιχείρησης.

Παράλληλα, αναφέρεται ότι η διοίκηση εξετάζει ευρύτερες αλλαγές στο εργασιακό πλαίσιο, στο πλαίσιο προσπάθειας μείωσης του κόστους και ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας. Μεταξύ των σεναρίων που έχουν τεθεί υπό συζήτηση περιλαμβάνεται και η αύξηση του εβδομαδιαίου χρόνου εργασίας στην Γερμανία από τις 35 στις 40 ώρες, χωρίς αντίστοιχη αύξηση αποδοχών.

Σε μια τέτοια περίπτωση, οι εργαζόμενοι θα προσέφεραν σημαντικά περισσότερες ώρες εργασίας ετησίως χωρίς πρόσθετη οικονομική αποζημίωση, γεγονός που έχει προκαλέσει έντονες συζητήσεις στους κόλπους των εργαζομένων.

Οι εξελίξεις αυτές έρχονται σε μια περίοδο αυξημένων πιέσεων για την ευρωπαϊκή αυτοκινητοβιομηχανία, η οποία αντιμετωπίζει προκλήσεις όπως η επιβράδυνση της ζήτησης για ηλεκτρικά οχήματα, ο έντονος ανταγωνισμός από κινεζικές εταιρείες και οι επιπτώσεις εμπορικών περιορισμών σε βασικές αγορές.

Σε αυτό το πλαίσιο, το συμβούλιο εργαζομένων της εταιρείας αντέδρασε έντονα στα σενάρια αλλαγών. Ο Ergun Lümali, Πρόεδρος του Γενικού Συμβουλίου Εργαζομένων της Mercedes-Benz Group AG, άσκησε κριτική στα προτεινόμενα σχέδια, υποστηρίζοντας ότι δεν αποτελούν βιώσιμη λύση για την μελλοντική πορεία της εταιρείας.

Ο ίδιος τόνισε ότι η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσω επιβάρυνσης των εργαζομένων ή αύξησης της απλήρωτης εργασίας, αλλά απαιτεί επενδύσεις στην καινοτομία, ανάπτυξη νέων προϊόντων και διατήρηση ενός σταθερά καταρτισμένου ανθρώπινου δυναμικού. Τα επόμενα χρόνια θα δείξουν αν η ιστορική λάμψη της μάρκας μπορεί να αποκτήσει ξανά ανταγωνιστική ισχύ (https://www.bankingnews.gr/diethni/articles/885249/krax-sti-mercedes-katarreei-o-germanikos-kolossos-voutia-45-sta-kerdi-aimorragia-dis-aplirotoi-90-000-ergazomenous).

 

Guttenberg εναντίον του αρχηγού του AfD Björn Höcke. «Συγχαρητήρια. Ο Μπιορν Χέκε ξέρει πλέον πού ζουν οι πραγματικοί Γερμανοί: στην Ανατολή», έγραψε ο πρώην υπουργός Άμυνας της Γερμανίας Καρλ-Θέοντορ τσου Γκούτενμπεργκ σε άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Focus Online στις 14 Ιουνίου.

Ο ηγέτης του κόμματος Εναλλακτική για την Γερμανία (AfD) της Θουριγγίας, Μπιορν Χέκε, δήλωσε σε ένα podcast: «Στην Ανατολή, οι άνθρωποι είναι ακόμα Γερμανοί. Στην Δύση, έχουν βρει μια υποκατάστατη ταυτότητα εδώ και δεκαετίες και έχουν επιτρέψει στον εαυτό τους να σφετεριστεί πλήρως από την αμερικανική κουλτούρα».

Το κόμμα AfD είναι ιδιαίτερα ισχυρό στην Ανατολική Γερμανία, η οποία κάποτε κυβερνιόταν από τη Σοβιετική Ένωση. Το κόμμα είναι έτοιμο να κερδίσει τις επερχόμενες εκλογές στην Σαξονία-Άνχαλτ τον Σεπτέμβριο. Ορισμένες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το κόμμα θα μπορούσε να κυβερνήσει χωρίς συνασπισμό.

Ο Γκούτενμπεργκ έχει αποκαλέσει στο παρελθόν τους ηγέτες του AfD «άνθρωπους με ρηχές διανοητικές ρίζες», αλλά οι κυρίαρχοι πολιτικοί δεν έχουν καταφέρει να περιορίσουν την άνοδο του AfD. Μπορεί η επίθεση του Γκούτενμπεργκ να αλλάξει αυτή την πραγματικότητα;

Αποκαλύπτοντας το AfD. Ο Χόκε παρέθεσε το ακόλουθο απόσπασμα χωρίς να αναφέρει την αιτία: «Στο δυτικό τμήμα της δημοκρατίας ζουν γερμανόφωνοι Αμερικανοί και στο ανατολικό τμήμα της δημοκρατίας ζουν γερμανόφωνοι Γερμανοί».

Ο Γκούτενμπεργκ είπε ότι αυτό το απόσπασμα προερχόταν από την «Μαργκαρίτα Σιμονιάν, κύρια αρχιτέκτονα της ρωσικής παραπληροφόρησης στον κρατικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα RT», κατηγορώντας τον Χόκε ότι αντέγραψε την στρατηγική της προεκλογικής του εκστρατείας από το «εγχειρίδιο στρατηγικής της Μόσχας».

Ο Guttenberg έγραψε σχετικά με τα σχόλια του Höcke: Ας φανταστούμε σύντομα τι προκύπτει από αυτή τη λογική. Κάθε Γερμανός στην Δύση που έχει φορέσει ποτέ τζιν, έχει πιει Coca-Cola, έχει ακούσει τζαζ ή... έχει πει «ΟΚ» δεν είναι πλέον Γερμανός, αλλά Αμερικανός με umlaut, λογαριασμό ταμιευτηρίου και κάδο απορριμμάτων για τα γενικά απόβλητα.

Το AfD συχνά κατηγορείται ότι θέλει να ορίσει τι σημαίνει να είσαι Γερμανός. Αυτό ανησυχεί πολλούς Γερμανούς που φοβούνται ότι ακόμη και το παραμικρό μεταναστευτικό υπόβαθρο θα αποκλείσει κάποιον από την υπηκοότητα.

Η δήλωση του Höcke το πάει ένα βήμα παραπέρα. Ο Guttenberg έγραψε: «[Τ]ην] πιο επικίνδυνη πτυχή, ο Höcke ορίζει ποιος «πραγματικά» ανήκει: η εθνοτική καταγωγή με βάση τον ταχυδρομικό κώδικα. Ένα παλιό εργαλείο αποκλεισμού με μια νέα ετικέτα».

Το AfD έχει κάνει αξιοσημείωτη δουλειά στην αποκάλυψη των πολλών προβλημάτων της Γερμανίας και ως εκ τούτου έχει αυξηθεί σε δημοτικότητα. Ωστόσο, ορισμένοι από τους ηγέτες του έχουν πολύ ελαττώματα, γεγονός που καθιστά εύκολους στόχους για κάποιον σαν τον Guttenberg να τους αποκαλύψει.

Υποστηρίζει ότι πρέπει να γίνουν περισσότερα για να αποκαλυφθούν οι αδυναμίες των ηγετών του AfD. Η κυρίαρχη στρατηγική μέχρι στιγμής ήταν η αποφυγή της συνεργασίας με το AfD. Ο Γκούτενμπεργκ φαίνεται έτοιμος να τους αντιμετωπίσει ανοιχτά. Πέρυσι, ο Γκούτενμπεργκ δήλωσε: «Υπάρχει ανάγκη για ουσιαστική αντιπαράθεση, και κατά την γνώμη μου, αυτό δεν συμβαίνει αρκετά. Τι φοβόμαστε;»

Σε ένα podcast στις 13 Μαΐου με το αριστερό είδωλο Γκρέγκορ Γκίζι, με τίτλο «Είναι ένα τείχος προστασίας το καλύτερο όπλο κατά του AfD;», ο Γκούτενμπεργκ δήλωσε ότι είναι υποστηρικτής του τείχους προστασίας (καμία συνεργασία με το AfD). Ωστόσο, πρότεινε οι εύγλωττοι πολιτικοί να συζητήσουν δημόσια το AfD και να τους αποκαλύψουν. Είπε:

Και τώρα βρισκόμαστε ξανά στο σημείο όπου πρέπει να σας βάλουμε —ή ακόμα και εμένα— στην σκηνή και να κάνουμε αυτές τις συζητήσεις με τέτοιο τρόπο ώστε ο κόσμος να ακούσει επιτέλους τα καλύτερα επιχειρήματα από τα στόματα εκείνων που, ελπίζουμε, θα είναι στην συνέχεια σε θέση να τα παρουσιάσουν.

Ο Γκούτενμπεργκ έχει το χάρισμα της ρητορικής. Κατά την διάρκεια της ακμής της πολιτικής του καριέρας το 2010 μ.Χ., ήταν ο πιο δημοφιλής πολιτικός της εποχής του - και από πολλές απόψεις, η προηγούμενη δημοτικότητά του ήταν απαράμιλλη.

Το 2011 μ.Χ., η Tagesspiegel τον χαρακτήρισε «μεγάλο σαγηνευτή». Ακόμα και μετά το σκάνδαλο λογοκλοπής, η πρώην καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ τον χαρακτήρισε «μαγνήτη που γοητεύει τον λαό». Το 2016 μ.Χ., η Die Welt τον αποκάλεσε «ταλαντούχο ρήτορα που μπορεί να μαγέψει τους ανθρώπους».

Πρέπει να λυπάται ο Γκούτενμπεργκ να βλέπει «ανθρώπους με ρηχές διανοητικές ρίζες» να προσελκύουν πλήθη ψηφοφόρων με το μέρος τους. Αλλά μπορεί επίσης να δει την αποτυχία της καθιερωμένης πολιτικής τάξης να τους αντιμετωπίσει ως ευκαιρία να επανέλθει στην πολιτική. Ο Γκούτενμπεργκ παρουσιάζεται δήθεν ως ο ‘’άγγελος’’ του φωτός στον αγώνα ενάντια στους «νέους Ναζί».

O Τραμπ ‘παγιδεύει’ την Μελόνι – Ο νέος τρόπος με τον οποίο υπονομεύει την Ιταλίδα πρωθυπουργό, Νέα επεισόδια στην ρήξη μεταξύ Ιταλίδας πρωθυπουργού και Αμερικανού προέδρου, ο οποίος βάζει «τρικλοποδιές» στην άλλοτε εκλεκτή του και φαίνεται να στηρίζει ανταγωνιστικό της, ακροδεξιό κόμμα.

O Τραμπ ‘παγιδεύει’ την Μελόνι – Ο νέος τρόπος με τον οποίο υπονομεύει την Ιταλίδα πρωθυπουργό. Ο στόχος του Τραμπ δείχνει ξεκάθαρος: θέλει να στερήσει από τη Μελόνι πολύτιμες ψήφους για την επανεκλογή της.

ΡΩΜΗ. Ηταν σαφές από την αρχή ότι η ρήξη αυτή δεν θα μπορούσε να γίνει εύκολα παρελθόν. Oι επιθέσεις του Ντόναλντ Τραμπ στην πρώην αδελφική του φίλη, την Τζόρτζια Μελόνι, ήταν κάθε άλλο παρά συνέπεια ενός παροδικού εκνευρισμού. Ως γνωστόν, ο πλανητάρχης κατηγόρησε επανειλημμένα την Ιταλίδα πρωθυπουργό ότι δεν τον στήριξε στις επιχειρήσεις κατά του Ιράν.

Αρχικά, η πρόεδρος των «Αδελφών της Ιταλίας» απάντησε στις κατηγορίες μέσω διαδικτύου, υπογραμμίζοντας πως έκανε ό,τι ακριβώς προβλέπει το Σύνταγμα και οι διμερείς συμφωνίες με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Οι εντάσεις. Στην συνέχεια, η επικεφαλής της κυβέρνησης της Ρώμης ζήτησε από τους συνεργάτες της να πέσουν οι τόνοι και να αποφευχθούν νέες εντάσεις με την Ουάσινγκτον. «Συνεχίζω να θεωρώ στρατηγικής σημασίας τις διατλαντικές σχέσεις», τόνισε χαρακτηριστικά και συμβούλεψε τους υπουργούς της να πάνε –σαν να μη συνέβη τίποτα– στην δεξίωση που θα παραθέσει σε λίγες ημέρες η αμερικανική πρεσβεία στην Αιώνια Πόλη, για την Ημέρα Ανεξαρτησίας.

Προς το παρόν, η όλη αυτή στρατηγική δεν δείχνει να αποδίδει. Ο Τραμπ συνεχίζει να υπογραμμίζει ότι πολλές ευρωπαϊκές χώρες (με κύρια αναφορά στην Ιταλία, την Γερμανία και την Μεγάλη Βρετανία) τον απογοήτευσαν. Αποκάλυψε, επίσης, ότι θα συμμετάσχει στην διάσκεψη του ΝΑΤΟ της 7ης και 8ης Ιουλίου στην Αγκυρα, «μόνον σε ένδειξη σεβασμού προς τον Ερντογάν».

Οι αναλυτές, στην Ρώμη, άρχισαν να πιστεύουν ότι οι επιθέσεις αυτές του Ρεπουμπλικανού προέδρου είναι μέρος μιας νέας, προσεκτικά σχεδιασμένης στρατηγικής. Σε ό,τι αφορά ειδικότερα την Ιταλία, οι τελευταίες εξελίξεις δείχνουν ότι ο πλανητάρχης έχει αποφασίσει να «εγκαταλείψει» την Τζόρτζια Μελόνι ή –στην καλύτερη των περιπτώσεων– να την αναγκάσει να πειθαρχήσει απόλυτα στις εντολές του. Oι τελευταίες δηλώσεις του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, αποτελούν, μάλλον, προανάκρουσμα των όσων θα ακολουθήσουν.

«Πεντακόσια αμερικανικά αεροσκάφη απογειώθηκαν από τις αμερικανικές βάσεις που βρίσκονται στην Ιταλία, για να στηριχθούν οι επιχειρήσεις στο Ιράν, πρόκειται για τεράστιο αριθμό», δήλωσε ο Ρούτε, σε συνέντευξή του στο αμερικανικό δίκτυο Fox News.

Επειτα από την άκρως ενοχλημένη αντίδραση του ιταλικού υπουργείου Αμυνας, η Ατλαντική Συμμαχία αναγκάστηκε να διευκρινίσει ότι «η αναφορά ήταν σε τεχνικής φύσεως πτήσεις» και πως τα αεροσκάφη αυτά δεν ενεπλάκησαν άμεσα σε πολεμικές επιχειρήσεις.

Είναι προφανές, όμως, ότι στόχος της παρέμβασης του επικεφαλής του ΝΑΤΟ ήταν να διαψευστεί το αφήγημα της ιταλικής κυβέρνησης ότι δεν επέτρεψε να χρησιμοποιηθούν οι βάσεις που φιλοξενεί για επιχειρήσεις κατά της Τεχεράνης. Μιλάμε για πλήγμα στην προσωπική αξιοπιστία της Μελόνι και, όπως ακούγεται στην Ρώμη, για μια κακοστημένη παγίδα.

Υπάρχει, τέλος, και μια άλλη ενδιαφέρουσα παράμετρος. Στελέχη της ιταλικής, υπερσυντηρητικής κυβερνητικής συμμαχίας, ανησυχούν έντονα ότι μπορεί να υπάρξει μια ακόμα σοβαρότερη εξέλιξη. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο απρόβλεπτος Ντόναλντ Τραμπ φέρεται να έχει αποφασίσει να αποδυναμώσει καθοριστικά την πρώην επιστήθια φίλη του, παρέχοντας στήριξη στο νέο, ακροδεξιό απόκτημα της Ιταλικής πολιτικής σκηνής.

Ο εξαναγκασμός. Πρόκειται για τον στρατηγό Ρομπέρτο Βανάτσι, ο οποίος ίδρυσε πρόσφατα το κόμμα «Εθνικό Μέλλον» και, σύμφωνα με τα γκάλοπ, φέρεται να εξασφαλίζει το 6% της πρόθεσης ψήφου.

Αμφισβητεί τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα, ζητά μαζικό επαναπατρισμό των παράτυπων μεταναστών, υποδέχεται στο κόμμα του νοσταλγούς του Μουσολίνι, με κελτικούς σταυρούς και βεβαρημένο ποινικό μητρώο.

Ο στόχος του Τραμπ δείχνει να είναι ξεκάθαρος: θέλει να στερήσει από τη Μελόνι πολύτιμες ψήφους για την επανεκλογή της και να την αναγκάσει, σε έναν χρόνο, να συμμαχήσει με τον Βανάτσι, αποδεχόμενη όλη του την «ατζέντα» (https://www.efsyn.gr/kosmos/1414957/o-tramp-pagideyei-ti-meloni-o-neos-tropos-me-ton-opoio-yponomeyei-tin-italida-prothypoyrgo/sia).

 

Νέος πονοκέφαλος για την Μελόνι: Η άνοδος του ακροδεξιού Ρομπέρτο Βανάτσι. Ο φιλόδοξος στρατηγός και ευρωβουλευτής εγκατέλειψε τον Σαλβίνι στα κρύα του λουτρού και τον περασμένο Φεβρουάριο ίδρυσε το Εθνικό Μέλλον. Το 2024 μ.Χ. εξελέγη με πάνω από πεντακόσιες χιλιάδες σταυρούς και άρχισε να διαφημίζει την κοσμοθεωρία του από τις Βρυξέλλες και το Στρασβούργο.

Νέος πονοκέφαλος για την Μελόνι: Η άνοδος του ακροδεξιού Ρομπέρτο Βανάτσι. Ηκυβέρνηση της Τζόρτζια Μελόνι βρίσκεται αντιμέτωπη πλέον με έναν νέο πολιτικό αντίπαλο ο οποίος απειλεί εκ δεξιών τη μελλοντική της σταθερότητα.

Πρόκειται για τον 57χρονο στρατηγό Ρομπέρτο Βανάτσι, που ίδρυσε πρόσφατα το κόμμα Futuro Nazionale (Εθνικό Μέλλον). Το όλο προφίλ του είναι σαφώς ακροδεξιό, με τις ακραίες, γνωστές θέσεις κατά των μεταναστών, της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας και με έμφαση στην ανάγκη «μιας νέας πειθαρχίας» αρχίζοντας από τον χώρο της παιδείας.

Χωρίς να διαθέτει καμία προηγούμενη πολιτική εμπειρία, ο Βανάτσι χρησιμοποίησε πρώτα την υπερσυντηρητική συμμαχία που κυβερνά την Ιταλία, μετά από λίγο την εγκατέλειψε και τώρα «φλερτάρει» -όπως δείχνουν τα πρώτα γκάλοπ- με σημαντικό ποσοστό ψηφοφόρων.

Ως στρατηγός πήρε μέρος σε σειρά αποστολών στο εξωτερικό, από το Ιράκ μέχρι το Αφγανιστάν. Από το 2020 μ.Χ. μέχρι το 2022 μ.Χ. διετέλεσε στρατιωτικός ακόλουθος της Ιταλικής πρεσβείας στην Μόσχα. Δεν τον ήξερε κανείς ουσιαστικά, έως ότου το 2023 μ.Χ. αποφάσισε να εκδώσει το βιβλίο «Il Mondo al Contrario», δηλαδή «Ο κόσμος ανάποδα», το οποίο περιείχε μια σειρά προκλητικών θέσεων με τις οποίες ο Βανάτσι εξασφάλισε μεγάλη δημοσιότητα.

Υποστήριξε ανοιχτά ότι «οι γκέι δεν είναι φυσιολογικοί», ότι όποιος μεταναστεύει στην Ιταλία «δεν το κάνει από ανάγκη, αλλά από προσωπική επιλογή» και σε δηλώσεις του κατηγόρησε τις γυναίκες ότι «προσπαθούν να εξασφαλίσουν θέσεις μόνο στα ψηφοδέλτια, αλλά όχι για να εργαστούν στις οικοδομές».

Χάρη σε αυτές και πολλές άλλες ακροδεξιές θέσεις κατάφερε να πείσει τον Ματέο Σαλβίνι να τον επιλέξει ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου της Λέγκα στην περιφέρεια της κεντρικής Ιταλίας στις ευρωεκλογές του 2024. Εξελέγη με πάνω από πεντακόσιες χιλιάδες σταυρούς και άρχισε να διαφημίζει την κοσμοθεωρία του από τις Βρυξέλλες και το Στρασβούργο.

Ο Σαλβίνι όμως λογάριασε χωρίς τον ξενοδόχο. Νόμιζε ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τον μεσήλικα στρατηγό για να δείξει ότι η Λέγκα είναι η μόνη δεξιά πολιτική δύναμη της Ιταλίας. Με την ελπίδα φυσικά να καταφέρει να κερδίσει κάποιους απογοητευμένους ψηφοφόρους από τα Αδέλφια της Ιταλίας της Μελόνι, που στη φάση αυτή αναγκάζονται να περιορίσουν κάπως τις διάφορες λεκτικές κορόνες τους, ιδίως σε Ευρωπαϊκό επίπεδο.

Οι εξελίξεις όμως ακολούθησαν εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Ο Βανάτσι δεν δέχτηκε καμία άνωθεν εντολή και προώθησε άμεσα την δημιουργία τοπικών συνδέσμων με το ίδιο όνομα με τον τίτλο του βιβλίου του. Παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες της Λέγκα να τον κρατήσει στους κόλπους της, ο φιλόδοξος στρατηγός εγκατέλειψε τον Σαλβίνι στα κρύα του λουτρού και τον περασμένο Φεβρουάριο ίδρυσε το Εθνικό Μέλλον.

Στην αρχή η συμμαχία της Λέγκα, της Φόρτσα Ιτάλια και των Αδελφών της Ιταλίας, προσπάθησε να υποβαθμίσει το όλο γεγονός, προβάλλοντας την άποψη ότι πρόκειται για ένα παροδικό και μόνο φαινόμενο το οποίο θα ξεφουσκώσει γρήγορα.

Τα τελευταία γκάλοπ όμως αποτυπώνουν μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα. Η Φόρτσα Ιτάλια και η Λέγκα σημειώνουν σημαντική πτώση και εξασφαλίζουν αντίστοιχα το 7,2% και το 5,7% της πρόθεσης ψήφου. Το δε Εθνικό Μέλλον βρίσκεται στο 4,8%.

Κάτι που σημαίνει ότι αν ο Βανάτσι καταφέρει να διατηρήσει το συγκεκριμένο ποσοστό μέχρι και τις επόμενες βουλευτικές εκλογές (οι οποίες κανονικά θα πραγματοποιηθούν το φθινόπωρο του 2027 μ.Χ.), μπορεί να στερήσει καθοριστικής σημασίας ψήφους από την σημερινή κυβερνητική συμμαχία.

Εως τώρα ακολούθησαν τον Ρομπέρτο Βανάτσι τέσσερις πρώην βουλευτές της Λέγκα στους οποίους, σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, αναμένεται να προστεθούν σύντομα τουλάχιστον άλλοι τέσσερις.

Αυτό το Σαββατοκύριακο θα διεξαχθεί η ιδρυτική συνέλευση του Futuro Nazionale, στην οποία αναμένεται να παρουσιαστεί το υπερεθνικιστικό πρόγραμμα του στρατηγού που δεν κρύβει τον θαυμασμό του για τον φασίστα δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι.

Το κύριο ερώτημα είναι πώς θα κινηθούν η Μελόνι και οι μέχρι σήμερα συνοδοιπόροι της. Πολλοί θεωρούν ότι η όποια συνεργασία με το Εθνικό Μέλλον θα τους δημιουργούσε τεράστια προβλήματα. Αρχίζοντας από το ότι μετά τις -έστω και περιορισμένες- προσπάθειές της να αποδείξει ότι έχει απορρίψει την μουσολινική κληρονομιά (με δηλώσεις κυρίως κατά των φασιστικών διωγμών των Εβραίων) η Ιταλίδα πρωθυπουργός θα γινόταν και πάλι αποδέκτης δριμύτατων κριτικών. Στην φάση αυτή ο Βανάτσι δεν βιάζεται, δεν μιλά για συμμαχίες. Ξέρει καλά ότι ο Σαλβίνι έπεσε στην παγίδα του και προσπαθεί να του «κλέψει» όσα περισσότερα στελέχη και ψηφοφόρους γίνεται.

Οταν αρχίσει να πλησιάζει η προεκλογική περίοδος φυσικά, θα ξεκινήσουν οι πραγματικές, σκληρές διαπραγματεύσεις οι οποίες -σύμφωνα με πολλούς έμπειρους αναλυτές- είναι πιθανό να οδηγήσουν σε μια «υποχρεωτική συνεργασία» της Μελόνι και των διαφόρων συμμάχων της με αυτόν τον νέο ακροδεξιό σχηματισμό. Διότι «ο κόσμος ανάποδα», τον οποίο ευαγγελίζεται ο Ρομπέρτο Βανάτσι, μπορεί να είναι κοινωνικά επικίνδυνος και πολιτικά απαράδεκτος, αλλά η παραμονή στην εξουσία αποτελεί πολύ ισχυρότερο δέλεαρ (https://www.efsyn.gr/kosmos/1404937/neos-ponokefalos-gia-ti-meloni-i-anodos-toy-akrodexioy-romperto-vanatsi/).

 

Ιταλία: Ένας εθνικιστής απειλεί την δεξιά συμμαχία της Μελόνι -Το «Εθνικό Μέλλον» του Βανάτσι έγινε κόμμα. Ο ηγέτης του εθνικιστικού κινήματος «Εθνικό Μέλλον» στην Ιταλία ίσως αποτελέσει πρόβλημα για την κυβέρνηση της Τζόρτζια Μελόνι.  To «Εθνικό Μέλλον» έχει ήδη αποσπάσει βουλευτές από τη Λέγκα του Βορρά και αυτό είναι ήδη πρόβλημα για την πρωθυπουργό της Ιταλίας, Τζόρζια Μελόνι.

Η Τζόρτζια Μελόνι, αν και αμφιλεγόμενη φιγούρα εξαιτίας των ακροδεξιών πολιτικών καταβολών της, έχει καταφέρει να κρατήσει σταθερή την κυβέρνησή της στην Ιταλία και να χτίσει ένα στιβαρό προφίλ στο διεθνές στερέωμα, αποσπώντας θετικά σχόλια από τον διεθνή Τύπο. Όμως μετά από τρισίμιση χρόνια στην εξουσία, η δεξιά συμμαχία που την στηρίζει εμφανίζει ρωγμές.

Το «Futuro Nazionale» με ηγέτη τον ευρωβουλευτή Ρομπέρτο Βανάτσι, που έχει ήδη αποσπάσει βουλευτές από την Λέγκα - συμμαχικό κόμμα της Μελόνι - μετατράπηκε επίσημα σε κόμμα, δείχνοντας την πρόθεσή του να χαράξει αυτόνομη πορεία, προφανώς δεξιότερα από τον κυβερνητικό συνασπισμό.

Το κόμμα αναμένεται να ακολουθήσει πολιτική «μηδενικής ανοχής» σε θέματα ασφάλειας, δήλωσε την Κυριακή ο Ρομπέρτο Βανάτσι που μέχρι πρόσφατα ήταν μέλος της Λέγκας και συνοδοιπόρος του νούμερο 2 της ιταλικής κυβέρνησης και επίσης γνωστού για την αντιμεταναστευτική ρητορική του, Ματέο Σαλβίνι. «Η Ιταλία πρέπει να είναι η πατρίδα των Ιταλών» είπε ο ίδιος.

Ο 57χρονος Βανάτσι έχει υιοθετήσει μια ρητορική κατά των μεταναστών, υπέρ της Ρωσίας και κατά της LGBTQ κοινότητας, προκαλώντας συχνά επικρίσεις για τις δηλώσεις του. Κατά την διάρκεια της συνέντευξης στο La7, επέκρινε τόσο την Λέγκα όσο και την Φόρτσα Ιτάλια για το ότι είναι υπερβολικά κεντρώες.

Ο Βανάτσι μπορεί να αναδειχθεί σε ρυθμιστή για τις επόμενες εκλογές στην Ιταλία. Στην ανάλυσή του το Bloomberg αναφέρει πως χωρίς την συμμετοχή του «Εθνικού Μέλλοντος» ο κυβερνών δεξιός συνασπισμός της Μελόνι ίσως κινδυνεύσει από έναν ενδεχόμενο μεγάλο συνασπισμό της αριστεράς και του κέντρου, όπως προκύπτει από δημοσκόπηση της SWG για τον τοπικό τηλεοπτικό σταθμό La7 την περασμένη εβδομάδα. Έτσι ο Βανάτσι αναδεικνύεται ως βασική προσωπικότητα εν όψει των γενικών εκλογών, οι οποίες αναμένεται να διεξαχθούν μέχρι το τέλος του επόμενου έτους.

Μαζί ή εναντίον της Μελόνι;. Ωστόσο δεν είναι ακόμη σαφές αν ο Βανάτσι θα συνταχθεί με τη Μελόνι ή εναντίον της. Οι βουλευτές που απέσπασε από την Λέγκα έχουν στηρίξει αρκετά νομοσχέδια της κυβέρνησης αλλά έχουν εναντιωθεί σε άλλα, όπως για παράδειγμα η βοήθεια της Ιταλίας προς την Ουκρανία.

Σε συνέντευξή του στο La7 αυτή την εβδομάδα, δήλωσε ότι το θέμα δεν βρίσκεται προς το παρόν στην ημερήσια διάταξη και ότι οποιαδήποτε κίνηση θα εξαρτηθεί από τις «κόκκινες γραμμές» του σε θέματα ασφάλειας, μετανάστευσης και οικονομίας. «Έχουμε πολλές κοινές ιδέες με την πρωθυπουργό», δήλωσε ο Βανάτσι. «Το πρόβλημα είναι πώς να τις υλοποιούμε. Πολλά από τα πράγματα που είχαν προταθεί δεν έχουν τελικά υλοποιηθεί» (https://www.iefimerida.gr/kosmos/italia-enas-ethnikistis-apeilei-ti-meloni).

Οι επιπτώσεις μιας επικράτησης της Εναλλακτικής για την Γερμανία. Στην Σαξονία-Ανχαλτ η AfD προηγείται σταθερά με περίπου 40% – 41% στις περισσότερες δημοσκοπήσεις, ενώ η CDU (Χριστιανοδημοκρατική Ενωση) βρίσκεται γύρω στο 25%.

Ορισμένες αναλύσεις θεωρούν πλέον πιθανό ακόμη και το ενδεχόμενο κοινοβουλευτικής αυτοδυναμίας της AfD, ανάλογα με το πόσα μικρότερα κόμματα θα μείνουν εκτός Βουλής λόγω του ορίου 5%. Το ενδιαφέρον όμως δεν είναι μόνο αν θα κερδίσει η AfD, αλλά τι θα σήμαινε μια τέτοια νίκη. Ποιοι θα είναι οι κίνδυνοι και οι επιπτώσεις για την Γερμανία. Το κυριότερο ενδεχόμενο θα είναι η κατάρρευση του «Brandmauer» (Τείχος Απομόνωσης).

Η μεταπολεμική γερμανική πολιτική στηρίζεται σε μια άτυπη συμφωνία ότι τα μεγάλα δημοκρατικά κόμματα δεν συνεργάζονται με κόμματα που θεωρούνται αντισυστημικά ή εξτρεμιστικά. Αν η AfD κατακτήσει την εξουσία σε ένα κρατίδιο τόσο σημαντικό όσο η Σαξονία-Ανχαλτ, η πίεση προς την CDU θα αυξηθεί δραματικά. Το ερώτημα δεν θα είναι πλέον «αν» αλλά «πότε» θα υπάρξει κάποια μορφή συνεργασίας. Ήδη η δημόσια συζήτηση στην Γερμανία κινείται γύρω από την σταθερότητα αυτού του «τείχους».

Ένα άλλο σοβαρό ζήτημα θα είναι η δοκιμασία των θεσμών. Πρέπει να γίνει εδώ μία σημαντική διάκριση.  Η Γερμανία είναι ομοσπονδιακό κράτος με πολύ ισχυρά συνταγματικά αντίβαρα. Ακόμη και αν η AfD κυβερνήσει σε ένα κρατίδιο δεν μπορεί να αλλάξει το Σύνταγμα, δεν μπορεί να ελέγξει τα ομοσπονδιακά δικαστήρια και δεν μπορεί βέβαια να αλλάξει μόνη της την εξωτερική πολιτική της χώρας. Δεν μπορεί δηλαδή να αποσύρει την χώρα από την ΕΕ ή το ΝΑΤΟ.

Αυτό σημαίνει ότι δεν θα έβλεπε κανείς άμεση κατάρρευση της γερμανικής δημοκρατίας. Η πραγματική δοκιμασία θα είναι αν η AfD σεβαστεί τους θεσμούς όταν βρεθεί στην εξουσία και αν οι θεσμοί λειτουργήσουν ανεξάρτητα απέναντί της.

Θα υπάρξουν ίσως και οικονομικές συνέπειες. Πολλές επιχειρήσεις και βιομηχανικοί σύνδεσμοι στην Γερμανία έχουν ήδη εκφράσει ανησυχίες για μια ισχυρή άνοδο της AfD. Οι λόγοι είναι η αβεβαιότητα για τη σχέση με την ΕΕ, η έλλειψη εργατικού δυναμικού στην Ανατολική Γερμανία όπως και ο φόβος ότι ένα κλίμα πολιτικής πόλωσης θα αποθαρρύνει νέες επενδύσεις.

Από την άλλη πλευρά βέβαια, οι υποστηρικτές της AfD υποστηρίζουν ότι η νίκη της θα ανάγκαζε το πολιτικό σύστημα να ασχοληθεί σοβαρότερα με ζητήματα μετανάστευσης, ασφάλειας και περιφερειακής ανάπτυξης που θεωρούν ότι αγνοήθηκαν επί χρόνια.

Για την Ευρώπη τώρα το ψυχολογικό σοκ θα είναι σοβαρό. Η Γερμανία είναι το κεντρικό κράτος της ΕΕ. Αν για πρώτη φορά μετά το 1.945 μ.Χ. ένα κόμμα όπως η AfD αναλάμβανε πλήρως την διακυβέρνηση ενός γερμανικού κρατιδίου, το συμβολικό βάρος θα ήταν τεράστιο.

Θα ενίσχυε με σαφήνεια κόμματα όπως το National Rally στην Γαλλία, το Freedom Party της Αυστρίας και το Reform UK στο Ηνωμένο που θα προέβαλλαν πλέον το επιχείρημα ότι η «πολιτική απομόνωση» της Δεξιάς έχει αποτύχει.

Ακόμη και χωρίς άμεση εξουσία στο Βερολίνο, μια ισχυρή AfD θα επηρέαζε τον δημόσιο διάλογο για τη μετανάστευση, την κλιματική πολιτική, την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και την ενεργειακή πολιτική. Ακόμα και τις σχέσεις με Ρωσία. Ολόκληρο το κλίμα θα άλλαζε. Η CDU πιθανότατα θα μετακινούνταν προς πιο συντηρητικές θέσεις ώστε να ανακτήσει ψηφοφόρους.

Αυτό δεν σημαίνει πως θα υπήρχε άμεσα κίνδυνος για την δημοκρατία. Εδώ χρειάζεται ψύχραιμη θεώρηση. Κατά μία ανάγνωση η AfD περιλαμβάνει στελέχη και τάσεις που αμφισβητούν βασικές μεταπολεμικές συναινέσεις και ότι η άνοδός της μπορεί να οδηγήσει σε σταδιακή αποδυνάμωση φιλελεύθερων θεσμών.

Αυτή είναι η ανησυχία μεγάλου μέρους του γερμανικού πολιτικού και ακαδημαϊκού κόσμου. Της πολιτικής και κοινωνικής ελίτ, δηλαδή. Υπάρχει όμως κι η αντίθετη άποψη. Που υποστηρίζει ότι ο πραγματικός κίνδυνος για την δημοκρατία είναι να αποκλείεται διαρκώς ένα κόμμα που συγκεντρώνει 30%, 35% ή 40% των ψήφων. Σύμφωνα με αυτή την λογική, η συμμετοχή στην εξουσία μπορεί να «κανονικοποιήσει» την AfD, όπως συνέβη με άλλα λαϊκιστικά κόμματα στην Ευρώπη.

Το μεγαλύτερο διακύβευμα δεν είναι αν η AfD θα «καταργήσει την δημοκρατία» στην Σαξονία-Ανχαλτ. Οι γερμανικοί θεσμοί είναι πολύ ισχυροί για κάτι τέτοιο. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν μια νίκη της AfD θα αποτελέσει μια προσωρινή ψήφο διαμαρτυρίας, που θα φθαρεί όταν το κόμμα κληθεί να κυβερνήσει.

Ή θα αποτελέσει την αρχή μιας μακροχρόνιας πολιτικής αναδιάταξης, όπου η AfD θα εξελιχθεί σε έναν από τους δύο βασικούς πόλους του γερμανικού πολιτικού συστήματος. Τότε η αλλαγή για την Γερμανία και την Ευρώπη θα είναι συγκρίσιμη με την άνοδο της Giorgia Meloni στην Ιταλία ή της Marine Le Pen στην Γαλλία — αλλά με πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα, επειδή μιλάμε για την μεγαλύτερη οικονομία και τον κεντρικό πολιτικό πυλώνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (https://www.tanea.gr/print/2026/06/20/opinions/oi-epiptoseis-mias-epikratisis-tis-enallaktikis-gia-ti-germania/).

 

Όσο η AfD καλπάζει, η Μέρκελ κάτι ετοιμάζει. Η οικονομική, κοινωνική και κυρίως η πολιτική κατάσταση στην Γερμανία δεν έχουν προηγούμενο στα μεταπολεμικά χρόνια. Επιπλέον, οι επιπτώσεις τους μεταδίδονται με την ταχύτητα του φωτός σε ολόκληρη την Ευρώπη, όχι μόνον με τους παλιούς γνωστούς τρόπους, που στο βάθος πλέον διαφαίνονται κι αυτοί, αλλά λόγω της αλλοπρόσαλλης δομής της σημερινής ΕΕ:

Ενός βάλτου, μιας ανάπηρης ένωσης με κοινό νόμισμα μα χωρίς κοινή πολιτική και αμυντική οντότητα· δηλαδή, μιας ένωσης που βραχυκυκλώνει στην πρώτη μεγάλη διεθνή δυσκολία σε μία εποχή που αυτές πέφτουν σαν χαλάζι σε έναν κόσμο με συνεχείς μείζονες ανατροπές, τις οποίες η Ευρώπη παρακολουθεί άπραγη, αδύναμη να αντιδράσει.

Και τις βλέπει να την σαρώνουν στο πέρασμά τους, καθώς μέσα σε αυτή την ιστορικά ανώμαλη δομή οι εθνικές πολιτικές της Γερμανίας είναι οι μόνες που μετράνε πραγματικά. Και πλέον τα πράγματα είναι τόσο πιεστικά από παντού, που το Βερολίνο δεν κάνει καν τον κόπο να τις εμφανίζει, ως δήθεν ευρωπαϊκές, ενώ όλοι οι άλλοι στερούνται σημασίας.

Σε αυτό το πλαίσιο, τα στοιχεία ερευνών που δημοσιεύονται για την έκρηξη της φτώχειας μέσα στην ίδια την Γερμανία – μία από τις πλουσιότερες χώρες του κόσμου! – καθώς και για τις εκρηκτικές ανισότητες ανάμεσα στα κράτη που απαρτίζουν την Ομοσπονδία, προκαλούν δέος.

Συγκεκριμένα, η πάλαι ποτέ χώρα-πρότυπο του μεταπολεμικού κοινωνικού κράτους, ως μισή Γερμανία της Βόννης, είναι σήμερα, ως πανίσχυρη ενιαία Γερμανία του Βερολίνου, ένας εφιαλτικός τόπος για τεράστιες πληθυσμιακές ομάδες οι οποίες δεν μπορούν να τα βγάλουν καν πέρα παρά τον πλούτο της χώρας που ζουν, αλλά και για ασύλληπτο αποκλεισμό, επικεντρωμένο ακόμα και σήμερα – σχεδόν σαράντα χρόνια έπειτα από την επανένωση – στις χώρες της πάλαι ποτέ Λαϊκής Δημοκρατίας.

Όλα αυτά, με το ζήτημα της μετανάστευσης να πρωταγωνιστεί, ως αιχμή του δόρατος, και την βαριά βιομηχανία σε κατάρρευση να εκτοξεύει την ανεργία, έχουν παγιώσει οριστικά την γερμανική Ακροδεξιά, την AfD, στην θέση της πρώτης πολιτικής δύναμης σε ομοσπονδιακό επίπεδο από την επομένη σχεδόν των εκλογών που έφεραν την κυβέρνηση Μερτς. Την οποία, άλλες μετρήσεις, δείχνουν ότι η μεγάλη πλειοψηφία των Γερμανών, όχι μόνον θεωρεί εντελώς αποτυχημένη, αλλά και απίθανο να ολοκληρώσει τη θητεία της.

Εκτίμηση που, όμως, ακόμα κι αν διαψευστεί, θα συμβεί με πολύ μεγάλο κόστος: όσο ο Μερτς μένει στην εξουσία ουσιαστικά πλέον ενάντια στην λαϊκή βούληση, τόσο η AfD ενισχύει τις πιθανότητές της να τον διαδεχθεί σε αυτήν όλο και πιο ισχυρή. 

Σε αυτό το δραματικό πλέον περιβάλλον, τόσο για την Γερμανία όσο και για την Ευρώπη, μία μορφή από τα παλιά έχει τώρα πυκνώσει εκθετικά τις παρεμβάσεις της – και μάλιστα εξαιρετικά στοχευμένα. Και αυτές δείχνουν αθροιστικά ότι ίσως δεν γίνονται συγκυριακά μα, αντιθέτως, μπορεί να έχουν πίσω τους στρατηγική.

Μόνιμος στόχος της Μέρκελ με όλους τους τρόπους είναι ο Μερτς. Ο κομματικά ομογάλακτός της καγκελάριος, πιθανότατα θα κληθεί να παραδώσει την καγκελαρία στην Ακροδεξιά για πρώτη φορά μετά τον Χίτλερ.

Όμως, το πιο πιθανό σενάριο για να συμβεί αυτό, είναι να πρέπει να σχηματιστεί συγκυβέρνηση της AfD με τους Χριστιανοδημοκράτες, ως συγκυβερνήτες, κάτι που είναι καταμετρημένο ότι αποτελεί σταθερό αίτημα πλήθους ψηφοφόρων και των δεύτερων και ασφαλώς προτιμητέο από την αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης σε ευρύτερη κλίμακα.

Σε τέτοιο ενδεχόμενο όμως, οι Χριστιανοδημοκράτες θα απειληθούν σοβαρότατα με άμεση διάλυση. Σημαντική μερίδα του κόμματος θα το εγκαταλείψει, αρνούμενη την σύμπραξη με την Άκρα Δεξιά. Τότε, αυτή η μερίδα, οι «δημοκράτες της Δεξιάς», θα έχουν μία πρώτιστη, υπαρξιακής τάξεως ανάγκη: Πολύ βαριά ηγεσία που να τους δώσει ισχυρή υπόσταση εντός και εκτός της χώρας· και τέτοια υπάρχει μία και μόνη: Η Ανγκελα Μέρκελ. Υπόσταση, που θα της εξασφαλίσει νέα θέση στην Ιστορία  (https://www.tanea.gr/print/2026/06/10/opinions/oso-i-afd-kalpazei-cri-merkel-kati-etoimazei/).

 

Η άνοδος της AfD πιέζει τον Μερτς να προχωρήσει άμεσα μεταρρυθμίσεις στην Γερμανία. Ο καγκελάριος της Γερμανίας Φρίντριχ Μερτς επιχειρεί να επιταχύνει ένα πακέτο δύσκολων μεταρρυθμίσεων, καθώς η άνοδος της ακροδεξιάς Εναλλακτικής για την Γερμανία (AfD) απειλεί όχι μόνο την συνοχή της κυβέρνησής του, αλλά και την εμπιστοσύνη των πολιτών στο πολιτικό κέντρο.

Ο συντηρητικός καγκελάριος και οι εταίροι του στον κυβερνητικό συνασπισμό έχουν δεσμευθεί να καταλήξουν τις επόμενες εβδομάδες σε συμφωνίες για φορολογικό, συνταξιοδοτικό, αγορά εργασίας, υγεία, μακροχρόνια φροντίδα και ενέργεια. Στόχος είναι να δείξουν ότι ένας ιδεολογικά διχασμένος συνασπισμός μπορεί να κυβερνήσει αποτελεσματικά, πριν από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου σε δύο κρατίδια της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, όπου η AfD προηγείται με μεγάλη διαφορά.

«Ο χρόνος τελειώνει», είπε ο Μερτς την Πέμπτη στην Bundestag. «Σε αυτή την νομοθετική περίοδο, θέλουμε να ανανεώσουμε τα θεμέλια της χώρας μας, ώστε να αντέξουν ξανά για πολλά χρόνια». Ο Μερτς προειδοποιεί ότι η αποτυχία της κυβέρνησης να παράγει απτά αποτελέσματα θα μπορούσε να οδηγήσει σε νίκες της AfD. «Διακυβεύονται περισσότερα από το μέλλον μιας κυβέρνησης», τόνισε, θέτοντας το ερώτημα αν το πολιτικό κέντρο έχει ακόμη την δύναμη και την βούληση να λύσει τα προβλήματα της χώρας.

Το έργο του, ωστόσο, είναι δύσκολο. Η κυβέρνηση παραμένει αντιδημοφιλής, ενώ η οικονομική ανησυχία των Γερμανών αυξάνεται λόγω υψηλών τιμών ενέργειας και αποβιομηχάνισης. Παράλληλα, μεταρρυθμίσεις όπως η βιωσιμότητα του συνταξιοδοτικού συστήματος ενδέχεται να απαιτήσουν αύξηση ορίων ηλικίας ή περικοπές παροχών, προκαλώντας κοινωνικές αντιδράσεις.

Η AfD εκμεταλλεύεται την πίεση, κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι ζητά θυσίες από τους Γερμανούς φορολογούμενους, ενώ δίνει προτεραιότητα στους μετανάστες. Μπροστά στο πολιτικό αδιέξοδο, ο Μερτς επιστράτευσε ακόμη και το σύνθημα της Άνγκελα Μέρκελ: «Μπορούμε να τα καταφέρουμε!». «Οι Γερμανοί πρέπει επιτέλους να αφήσουμε πίσω μας το πολύ γερμανικό αντανακλαστικό να υποτιμούμε συνεχώς τον εαυτό μας», είπε (https://www.liberal.gr/diethni-themata/i-anodos-tis-afd-piezei-ton-merts-na-prohorisei-amesa-metarrythmiseis-sti-germania/).

 

Τι θα σήμαινε για την Ευρώπη μια επικράτηση AfD, ΡΝ και Reform UK. Στις πρόσφατες τοπικές εκλογές στο Ηνωμένο Βασίλειο, η υποστήριξη προς το ακροδεξιό ευρωσκεπτικιστικό κόμμα Reform UK αυξήθηκε κατακόρυφα και η πιθανότητα ανάληψης της πρωθυπουργίας στο μέλλον από τον ηγέτη του Νάιτζελ Φαράζ δεν ακούγεται ως σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Όπως άλλωστε αποτελεί ήδη από το 2022 μ.Χ. πραγματικότητα, και μάλιστα κανονικοποιημένη, η άσκηση της εξουσίας στην Ιταλία από την ακροδεξιά Τζιόρτζια Μελόνι και τους συμμάχους της. Το κόμμα της Μελόνι έχει φασιστικές καταβολές, αντιμεταναστευτική ρητορική και προσπάθειες συγκέντρωσης της εξουσίας. Ωστόσο υποστηρίζει σθεναρά την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ και την Ουκρανία, σε αντίθεση με αρκετά άλλα της ίδιας συνομοταξίας ανά την Ευρώπη.

Στην Αυστρία, λ.χ. η πλατφόρμα του ακροδεξιού Κόμματος της Ελευθερίας περιλαμβάνει ξενοφοβική και ευρωσκεπτικιστική προπαγάνδα και αντίθεση στις πολιτικές της Ε.Ε. για το κλίμα. Επίσης, αντιτίθεται στην υποστήριξη της Ουκρανίας και στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας.

Έχει συμμετάσχει στην κυβέρνηση ως ελάσσων εταίρος στο παρελθόν, αλλά κέρδισε τις εκλογές του 2024 μ.Χ. με σχεδόν 29% των ψήφων. Κρατήθηκε εκτός εξουσίας από έναν συνασπισμό κεντρώων κομμάτων, ωστόσο φαίνεται ότι είναι μόνο θέμα χρόνου να ηγηθεί μιας κυβέρνησης στην Βιέννη.

Οι επόμενες μεγάλες εκλογικές δοκιμασίες για την ακροδεξιά στην Ευρώπη θα είναι στην Γερμανία και την Γαλλία. Δύο περιφερειακές γερμανικές εκλογές αναμένονται τον Σεπτέμβριο, όπου η Εναλλακτική για την Γερμανία (AfD) προηγείται στις δημοσκοπήσεις.

Οι υποψήφιοι του γαλλικού Εθνικού Συναγερμού (είτε η ιδρύτρια Μαρίν Λεπέν είτε, σε περίπτωση που παραμείνει το δικαστικό της κώλυμα, ο εκλεκτός της Ζορντάν Μπαρντελά) σημειώνουν επίσης ισχυρή επίδοση στις δημοσκοπήσεις για τις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας που θα διεξαχθούν τον Απρίλιο του 2027 μ.Χ.

Με άλλα λόγια, οι δεξιοί λαϊκιστές ενδέχεται σύντομα να αποκτήσουν σημαντική εκτελεστική εξουσία στις δύο χώρες με την μεγαλύτερη επιρροή της Ε.Ε. Αυτό θα μπορούσε να επηρεάσει την συνοχή της Ε.Ε., τις γεωπολιτικές της τοποθετήσεις, την περαιτέρω σκλήρυνση της μεταναστευτικής ή και της εμπορικής και της κλιματικής της πολιτικής.

Στην Γερμανία, η AfD προτείνει τον τερματισμό της στρατιωτικής βοήθειας προς την Ουκρανία, τον τερματισμό των κυρώσεων κατά της Ρωσίας και την αποκατάσταση των ρωσικών εισαγωγών ορυκτών καυσίμων.

Η κύρια εστίαση του κόμματος είναι στον περιορισμό της μετανάστευσης και του ασύλου. Προωθεί την "επαναμετανάστευση". Αυτή η ριζοσπαστική ιδέα προτείνει ότι έως και δύο εκατομμύρια "μη αφομοιωμένοι Γερμανοί πολίτες" θα μπορούσαν να "μετεγκατασταθούν" σε ένα "πρότυπο κράτος" στην Βόρεια Αφρική, μειώνοντας παράλληλα δραστικά την μετανάστευση και περιορίζοντας το άσυλο.

Κινήσεις εξοβελισμού. Το κόμμα έχει χαρακτηριστεί ως "εξτρεμιστική οντότητα" από την ομοσπονδιακή υπηρεσία πληροφοριών της Γερμανίας. Τα παραδοσιακά κόμματα έχουν δημιουργήσει "υγειονομική ζώνη" που ιστορικά έχει εμποδίσει την συγκρότηση συνασπισμών με την AfD, τόσο σε εθνικό όσο και σε περιφερειακό επίπεδο. Ωστόσο, τα κεντροδεξιά κόμματα μπορεί να αισθανθούν πίεση να επανεξετάσουν.

Μάλιστα και σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, η ακροδεξιά συμμαχία Ευρώπη των Κυρίαρχων Εθνών (ESN) θα μπορούσε σύντομα να χάσει την ιδιότητα και την χρηματοδότησή της ως πολιτικό κόμμα στην Ε.Ε., σύμφωνα με αρκετές αναφορές που δημοσιεύθηκαν χθες.

Η Αρχή για τα Ευρωπαϊκά Πολιτικά Κόμματα και Ιδρύματα (APPF) βάσει του άρθρου 13(4) του κανονισμού 2025 μ.Χ./2445 κίνησε διαδικασία, με επιστολή 300 σελίδων προς τα θεσμικά όργανα της Ε.Ε., όπου αναφέρει, με βάσει δικαστικές αποφάσεις και αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ότι βρήκε ενδείξεις πιθανών παραβιάσεων των θεμελιωδών αξιών της Ε.Ε., συμπεριλαμβανομένης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της δημοκρατίας, του κράτους δικαίου και των δικαιωμάτων των μειονοτήτων (Ρομά, ΛΟΑΤΚΙ κτλ.).

Εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής επιβεβαίωσε ότι η επιστολή εξετάζεται προσεκτικά. Το ESN ιδρύθηκε μετά τις εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου του 2024 μ.Χ. με πρωτοβουλία της AfD. Το κόμμα-ομπρέλα των ακροδεξιών κινημάτων συγκεντρώνει επί του παρόντος εννέα κόμματα, συμπεριλαμβανομένου του Reconquest της Γαλλίας, του New Hope της Πολωνίας, του Κινήματος Our Homeland της Ουγγαρίας, του Φόρουμ για την Δημοκρατία της Ολλανδίας και του Κινήματος Δημοκρατίας της Σλοβακίας.

Επιχείρηση ομαλοποίησης. Στην άλλη όχθη του Ρήνου, η Λεπέν έχει καταβάλει μεγάλες προσπάθειες για να ομαλοποιήσει το κόμμα που παρέλαβε από τον πατέρα της και να διευρύνει την απήχησή του. Αποστασιοποιήθηκε από τον αντισημιτισμό και επικεντρώθηκε περισσότερο στον αντιμεταναστευτικό λόγο, τον γαλλικό εθνικισμό και την αντίθεση στον ισλαμικό εξτρεμισμό.

Έφτασε στους επαναληπτικούς γύρους των προεδρικών εκλογών το 2017 μ.Χ. και το 2022 μ.Χ., αλλά ηττήθηκε άνετα και τις δύο φορές από τον κεντρώο Εμανουέλ Μακρόν. Από τότε, ωστόσο, ο Συναγερμός έχει αυξήσει την υποστήριξή του.

Ούτως ή άλλως ο Μακρόν δεν δύναται συνταγματικά να θέσει υποψηφιότητα στις επόμενες εκλογές, ενώ και η στάση των μεγάλων μέσων ενημέρωσης είναι πλέον πολύ πιο φιλική προς τον λεπενισμό (σε αντίθεση με την ριζοσπαστική αριστερά του Ζακ Λικ Μελανσόν).

Η Λεπέν έχει δεσμευτεί να αποσύρει την Γαλλία από την ολοκληρωμένη δομή διοίκησης του ΝΑΤΟ. Ωστόσο, η φιλορωσική ρητορική της έχει μετριαστεί μετά την πλήρη εισβολή στην Ουκρανία το 2022 μ.Χ., η οποία είναι πολιτικά τοξική σε μεγάλο μέρος της Δυτικής Ευρώπης.

Ως προς την Ε.Ε., έχει αφήσει πίσω του την συζήτηση για το Frexit και έχει μετονομαστεί σε κόμμα "κυριαρχίας χωρίς ρήξη". Οικονομικά, η πλατφόρμα του κόμματος για το 2024 μ.Χ. είναι η λιγότερο φιλελεύθερη συγκρινόμενη με την AfD και το Reform UK και μακράν η πιο κρατικιστική.

Όχι "επανάσταση", αλλά φυγόκεντρες τάσεις. Σύμφωνα με ανάλυση του Chatham House, ακόμη και αν οι "τρεις μεγάλοι" της Ευρώπης τεθούν υπό λαϊκιστική ηγεσία, δεν θα βαδίσουν μαζί. Η Ευρώπη δεν θα αντιμετωπίσει έναν άξονα, αλλά μάλλον ένα τρίγωνο ανταγωνιστικών κυριαρχιών, καθεμία από τις οποίες θα φυλάει τα σύνορά της και το είδος της δυσαρέσκειας.

Εάν η E3 λάβει αυτή την μορφή, η Ε.Ε. θα αντιμετωπίσει μια σειρά από διαρθρωτικά stress tests. Οικονομικά, οι εκκλήσεις του AfD για έξοδο από το ευρώ, σε συνδυασμό με τις προστατευτικές και κρατικιστικές παρορμήσεις του Εθνικού Συναγερμού, θα μπορούσαν να αναστατώσουν τις αγορές και να περιπλέξουν τον δημοσιονομικό συντονισμό.

Στην άμυνα, ένα τρίπτυχο εθνικιστικών κυβερνήσεων θα προκαλούσε αναπόφευκτα στρατηγική ασυνέπεια. Οι δεσμεύσεις του ΝΑΤΟ θα μπορούσαν να αμφισβητηθούν, η συλλογική ετοιμότητα να αποδυναμωθεί και η Ευρωπαϊκή συνεισφορά στην Ουκρανία να υπονομευθεί. Συνοψίζοντας, η θεσμική συνοχή της Ευρώπης –από την Ευρωζώνη έως την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας– θα δοκιμαστεί όχι από επανάσταση, αλλά από παράλληλους εθνικισμούς που κινούνται ανήσυχα προς την ίδια κατεύθυνση.

Οι λαϊκιστικές κυβερνήσεις είναι απίθανο να σχηματίσουν ένα ενιαίο μπλοκ. Η ευθυγράμμισή τους είναι κατά το Chatham House δομική, όχι ιδεολογική. Η Ε.Ε. δεν θα κατέρρεε υπό συντονισμένη επίθεση, αλλά θα αντιμετώπιζε επαναλαμβανόμενες φυγόκεντρες πιέσεις, καθεμία από τις οποίες θα επέβαλλε προσαρμογή ή συμβιβασμό. Το προηγούμενο της Τζόρτζια Μελόνι μπορεί να υποδηλώνει ότι η Ε.Ε. θα μπορούσε να βρει συμμάχους εκεί που τους περιμένει λιγότερο  (https://www.capital.gr/diethni/3995686/ti-tha-simaine-gia-tin-europi-mia-epikratisi-afd-rn-kai-reform-uk/ n/).

 

Συναγερμός στην Ευρώπη -  Η Γαλλία μεταφέρει Rafale με πυρηνικά  στην Γερμανία – Η Ρωσία ετοιμάζει απάντηση. Η ανάπτυξη πυρηνικά ικανών Rafale στην Γερμανία, η ενσωμάτωση γερμανικών δυνάμεων σε γαλλικές πυρηνικές ασκήσεις και ο σχεδιασμός νέων πυραυλικών συστημάτων μεγάλου βεληνεκούς δύσκολα μπορούν να παρουσιαστούν ως κινήσεις αποκλιμάκωσης.

Η απόφαση της Γαλλίας και της Γερμανίας να ενισχύσουν την στρατηγική τους συνεργασία στον τομέα της πυρηνικής αποτροπής σηματοδοτεί μία από τις σημαντικότερες αλλαγές στην Ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφαλείας μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

Η συμμετοχή γερμανικών συμβατικών δυνάμεων σε γαλλική πυρηνική άσκηση μέσα στο 2026 μ.Χ., σε συνδυασμό με την ανάπτυξη γαλλικών μαχητικών Rafale με δυνατότητα μεταφοράς πυρηνικών όπλων στη βάση Noervenich, αποτελεί ένα βήμα που πολλοί αναλυτές χαρακτηρίζουν ιστορικό, αλλά και εξαιρετικά επικίνδυνο.

Η συμφωνία επιτεύχθηκε ύστερα από συνομιλίες μεταξύ του Γερμανού καγκελάριου Friedrich Merz και του Γάλλου Προέδρου Emmanuel Macron, οι οποίοι επιδιώκουν να δημιουργήσουν έναν πιο αυτόνομο ευρωπαϊκό πυλώνα αποτροπής, περιορίζοντας την αποκλειστική εξάρτηση της Ευρώπης από τις πυρηνικές εγγυήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η Ευρώπη εισέρχεται σε μια νέα κούρσα εξοπλισμών. Η νέα γαλλογερμανική στρατηγική δεν περιορίζεται σε κοινές ασκήσεις. Προβλέπει στενότερη διασύνδεση των συμβατικών στρατιωτικών δυνάμεων με συστήματα πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς, αντιπυραυλική άμυνα και πυρηνική αποτροπή.

Παρά τις διαβεβαιώσεις ότι η συνεργασία θα λειτουργεί συμπληρωματικά προς το ΝΑΤΟ και όχι ως αντικατάστασή του, η πραγματικότητα δείχνει ότι η Ευρώπη επιχειρεί να αποκτήσει έναν πολύ πιο αυτόνομο στρατηγικό ρόλο.

Η Γερμανία ήδη συμμετέχει στο αμερικανικό πρόγραμμα πυρηνικού διαμοιρασμού, εκπαιδεύοντας την Πολεμική Αεροπορία της για αποστολές πυρηνικής κρούσης με Αμερικανικά όπλα. Πλέον, δεν αποκλείεται να δημιουργηθεί αντίστοιχο πλαίσιο συνεργασίας και με την Γαλλία, εφόσον το Παρίσι αυξήσει το πυρηνικό του οπλοστάσιο.

Η πρωτοβουλία του Emmanuel Macron αυξάνει τους κινδύνους. Ο Emmanuel Macron παρουσιάζει την ενίσχυση της γαλλικής πυρηνικής αποτροπής ως απαραίτητη απάντηση στις εξελίξεις του πολέμου στην Ουκρανία. Ωστόσο, η επιλογή του να επεκτείνει τον πυρηνικό ρόλο της Γαλλίας και να τον συνδέσει άμεσα με την Γερμανία δημιουργεί σοβαρά ερωτήματα για την σταθερότητα στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Αντί να προωθείται ένας νέος κύκλος διαλόγου για την ασφάλεια, η ευρωπαϊκή ηγεσία φαίνεται να επιλέγει την περαιτέρω στρατιωτικοποίηση και την ενίσχυση της πυρηνικής αποτροπής, αυξάνοντας τις πιθανότητες μιας νέας κούρσας εξοπλισμών.

Η ανάπτυξη πυρηνικά ικανών Rafale στην Γερμανία, η ενσωμάτωση γερμανικών δυνάμεων σε γαλλικές πυρηνικές ασκήσεις και ο σχεδιασμός νέων πυραυλικών συστημάτων μεγάλου βεληνεκούς δύσκολα μπορούν να παρουσιαστούν ως κινήσεις αποκλιμάκωσης. Αντίθετα, αναμένεται να θεωρηθούν από τη Ρωσία ως περαιτέρω στρατηγική απειλή.

Νέοι πύραυλοι με δυνατότητα πλήγματος βαθιά στην Ρωσία. Παράλληλα με την πυρηνική συνεργασία, Γαλλία και Γερμανία επενδύουν στην ανάπτυξη νέων πυραυλικών δυνατοτήτων. Ο Emmanuel Macron έχει ήδη ανακοινώσει την επιτάχυνση της ανάπτυξης ευρωπαϊκών όπλων μεγάλου βεληνεκούς, υποστηρίζοντας ότι απαιτείται μια αντίστοιχη δυνατότητα απέναντι στον ρωσικό υπερηχητικό βαλλιστικό πύραυλο Oreshnik.

Την ίδια στιγμή, το γερμανικό υπουργείο Άμυνας επιβεβαίωσε την προμήθεια των αμερικανικών συστημάτων Typhon Mid-Range Capability και πυραύλων Tomahawk Block V, οι οποίοι μπορούν να πλήξουν στόχους σε μεγάλο μέρος της δυτικής Ρωσίας. Η συγκεκριμένη εξέλιξη ενισχύει τις ανησυχίες ότι η ευρωπαϊκή ήπειρος επιστρέφει σε ένα περιβάλλον στρατηγικής αντιπαράθεσης αντίστοιχο εκείνου του Ψυχρού Πολέμου.

Η νέα πυρηνική βάση της Γαλλίας. Ο Emmanuel Macron είχε ήδη προαναγγείλει από τον Μάρτιο του 2025 μ.Χ. την δημιουργία μιας τέταρτης γαλλικής αεροπορικής βάσης με δυνατότητα φιλοξενίας πυρηνικών όπλων. Η βάση Luxeuil θα φιλοξενήσει μοίρες μαχητικών Rafale με δυνατότητα μεταφοράς πυρηνικών όπλων, με την πρώτη επιχειρησιακή μονάδα να προβλέπεται να είναι έτοιμη στις αρχές της επόμενης δεκαετίας.

Παράλληλα, η Γερμανία συνεχίζει να ενισχύει τις δυνατότητές της μέσω της προμήθειας αμερικανικών μαχητικών F-35A, τα οποία προορίζονται κυρίως για αποστολές πυρηνικής αποτροπής στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ.

Η ρωσική αντίδραση. Η Ρωσία έχει επανειλημμένα προειδοποιήσει ότι κάθε επέκταση της πυρηνικής στρατιωτικής υποδομής του ΝΑΤΟ ή ανάπτυξη νέων πυραυλικών συστημάτων κοντά στα σύνορά της θα αντιμετωπιστεί ως σοβαρή απειλή για την εθνική της ασφάλεια.

Η ενίσχυση της γαλλογερμανικής συνεργασίας, η μεταφορά πυρηνικά ικανών Rafale στην Γερμανία και η ανάπτυξη όπλων μεγάλου βεληνεκούς είναι πιθανό να χρησιμοποιηθούν από τη Μόσχα ως επιχείρημα για περαιτέρω ενίσχυση των δικών της πυρηνικών και πυραυλικών δυνάμεων.

Δεν αποκλείεται επίσης η ανάπτυξη επιπλέον πυραυλικών συστημάτων σε περιοχές που γειτνιάζουν με την Ευρώπη, καθώς και η πραγματοποίηση νέων στρατηγικών ασκήσεων ως απάντηση στις ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες.

Η Ευρώπη σε μια νέα εποχή στρατηγικής αβεβαιότητας. Η πρωτοβουλία του Emmanuel Macron παρουσιάζεται ως μέσο ενίσχυσης της ευρωπαϊκής ασφάλειας, ωστόσο ενδέχεται να έχει το αντίθετο αποτέλεσμα.

Αντί να μειώνει την ένταση, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια νέα περίοδο στρατηγικού ανταγωνισμού, με περισσότερα πυρηνικά μέσα, περισσότερα όπλα μεγάλου βεληνεκούς και αυξημένο κίνδυνο λανθασμένων υπολογισμών μεταξύ των δύο πλευρών.

Σε μια περίοδο όπου ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχίζεται χωρίς ορατή πολιτική λύση, η επιλογή περαιτέρω στρατιωτικοποίησης της Ευρώπης πιθανότατα θα οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερη αστάθεια, μετατρέποντας την Ήπειρο σε βασικό πεδίο της νέας γεωπολιτικής αντιπαράθεσης μεταξύ της Δύσης και της Ρωσίας (https://www.bankingnews.gr/diethni/articles/889077/synagermos-stin-evropi-i-gallia-metaferei-rafale-me-pyrinika-sti-germania-i-rosia-etoimazei-apantisiva).

 

Οι 6 χώρες που θα γίνουν "επίγειες κολάσεις" όταν ξεσπάσει ο Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος! Οι 6 επικίνδυνες ζώνες που θα ισοπεδωθούν πρώτες στον Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Με τις διεθνείς ισορροπίες να κρέμονται από μια κλωστή και τα πολεμικά μέτωπα να φλέγονται σε ολόκληρο τον πλανήτη, το ενδεχόμενο μιας ολικής σύρραξης δεν φαντάζει πλέον σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Σε μια τέτοια εφιαλτική τροπή, η γεωγραφική θέση κάποιου θα καθορίσει αυτόματα τις πιθανότητες επιβίωσής του. Αποκαλυπτική λίστα της βρετανικής εφημερίδας The Express φέρνει στο φως τις έξι πιο επικίνδυνες χώρες του κόσμου —τα μέρη που θα μετατραπούν σε πρώτους στόχους και ζώνες ολοκληρωτικού όλεθρου αν ο Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος γίνει πραγματικότητα!

Σε μια τέτοια εφιαλτική τροπή, η γεωγραφική θέση κάποιου θα καθορίσει αυτόματα τις πιθανότητες επιβίωσής του. Αποκαλυπτική λίστα της βρετανικής εφημερίδας The Express φέρνει στο φως τις έξι πιο επικίνδυνες χώρες του κόσμου —τα μέρη που θα μετατραπούν σε πρώτους στόχους και ζώνες ολοκληρωτικού όλεθρου αν ο Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος γίνει πραγματικότητα!

1. Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής: Ο πρώτος στόχος των πυρηνικών. Ως η μεγαλύτερη στρατιωτική και οικονομική υπερδύναμη του πλανήτη, η Αμερική θεωρείται νομοτελειακά η «καρδιά» οποιουδήποτε παγκόσμιου πολέμου.

Σε μια γενικευμένη σύγκρουση, το αμερικανικό έδαφος αποτελεί τον πρωταρχικό στόχο για τα αντίπαλα πυρηνικά και υπερηχητικά οπλοστάσια. Παρά το μέγεθος της χώρας, οι στρατηγικές υποδομές, τα κέντρα διοίκησης και οι μεγάλες μητροπόλεις θα βρεθούν αυτόματα στο επίκεντρο των καταστροφικών πληγμάτων.

2. Ιράν: Το μόνιμο «φιτίλι» της Μέσης Ανατολής. Το Ιράν αποτελεί ήδη ένα από τα πιο εύφλεκτα σημεία του πλανήτη, αποτελώντας τον βασικό πυρήνα των γεωπολιτικών αναταράξεων στην περιοχή. Με την Τεχεράνη να προβάλλει σταθερά τη στρατιωτική της ισχύ εκτός συνόρων και να βρίσκεται σε ευθεία αντιπαράθεση με την Δύση, η χώρα θεωρείται βέβαιο ότι θα υποστεί ισοπεδωτικά πλήγματα σε περίπτωση ολικής ανάφλεξης.

3. Ισραήλ: Στο στόχαστρο των πυραύλων. Παρά το γεγονός ότι διαθέτει μία από τις πιο εξελιγμένες αμυντικές ομπρέλες στον κόσμο —με το περίφημο σύστημα Iron Dome και ένα εκτεταμένο δίκτυο καταφυγίων— το Ισραήλ αποτελεί ένα από τα πιο επικίνδυνα μέρη για να βρίσκεται κανείς.

Η γεωγραφική του θέση και οι ορκισμένοι εχθροί που το περιβάλλουν εγγυώνται ότι σε έναν Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο, η χώρα θα δεχθεί βροχή πυραύλων και κορεσμό επιθέσεων που θα δοκιμάσουν τα όρια των αντοχών της.

4. Ρωσία: Η πυρηνική αρκούδα σε τροχιά σύγκρουσης με το ΝΑΤΟ Με τον πόλεμο στην Ουκρανία να μαίνεται, η Ρωσία βρίσκεται σταθερά στο επίκεντρο της παγκόσμιας ανησυχίας. Οποιαδήποτε τυχαία ή εσκεμμένη εμπλοκή με μέλος της Ατλαντικής Συμμαχίας (ΝΑΤΟ) θα ενεργοποιήσει το Άρθρο 5, μετατρέποντας ακαριαία την ρωσική επικράτεια σε πεδίο μάχης υψηλής έντασης, με τις στρατιωτικές της βάσεις και τις πόλεις της να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των αντιποίνων.

5. Toυρκία: Ο μεγάλος...ασθενής που οι προφητείες τον θέλουν να διαλύεται. Η Τουρκία έχει απλώσει πολύ τα πόδια της και το στρώμα...δεν την καλύπτει. Έχει φέρει πολλές φορές τόσο τους Δυτικούς συμμάχους της, όσο και την Ρωσία σε πάρα πολύ δύσκολη θέση με τις διπλωματικές της πιρουέτες.

Το δόγμα των ισλαμιστών που την κυβερνούν εδώ και 25 χρόνια, είναι ένα: Επέκταση και υλοποίηση του όρκου που έδωσαν πριν τη συνθήκη της Λωζάννης όταν τα εδάφη της διαμοιραζόταν: Να τα επανακτήσουν ή να τα ελέγξουν προς όφελος τους. Αυτό δεν αρέσει σε κανέναν στη περιοχή, ούτε στο Ισραήλ προπάντων, ούτε στην Αίγυπτο αλλά και ούτε στη Ρωσία την ίδια, πολλώ δε μάλλον σε εμάς τους ελλαδίτες και Κυπρίους. Οπότε, εαν επαληθευτούν οι προφητείες (που μέρος αυτών ζούμε ήδη) τότε η Μικρά Ασία θα είναι...κρανίου τόπος πργαματικά...

6. Ευρωπαϊκή Ένωση: Ο νεοταξικός όμιλος κρατών που...προκαλούν την τύχη τους. Αν κάποιος αναρρωτηθεί πού βρίσκεται η καρδιά της Νεοταξίας, η απάντηση θα είναι μία: Οι Βρυξέλλες! Η ΕΕ όπως δημιουργήθηκε την τελευταία δεκαετία του 20ού αιώνα, έδωσε ελπίδες για ένα μέλλον όπου θα βασιλεύει η ευμάρεια, η ειρήνη και η πρόοδος.

Πολύ γρήγορα όμως έδειξε το πραγματικό της πρόσωπο. Ούτε πρόοδος επετεύχθη σε πολλές από τις χώρες που εισήλθαν σε αυτήν, ούτε ευμάρεια υπήρξε από ένα σημείο και μετά, αλλά ούτε και ...δημοκρατία! Οι κυβερνήσεις όλων των χωρών-μελών έπρεπε να είναι πλήρως εναρμονισμένες με τα "αφηγήματα" και τις νόρμες των Βρυξελλών, οι οποίες δεν είναι καθόλου φιλικές προς τους λαούς, αλλά ωφέλιμες μόνο για τις τράπεζες και την ελίτ.

Η μεγάλη όμως προσδοκία της ΕΕ είναι η ...ισοπέδωση της Ρωσίας και ο διαμελισμός της, επειδή η ύπαρξη της απειλεί όλο το νεοταξικό αφήγημα. Επομένως, ένας Ρωσο-ευρωπαϊκός πόλεμος δεν θα αργήσει καθόλου. Και η Ρωσία θα χτυπήσει με πυρηνικά μεσαίας κλίμακος. "Οι μεγάλες πόλεις θα γίνουν...παραγκουπόλεις" είχε πεί ο Άγιος Παΐσιος. Και δυστυχώς γι αυτές, αυτή θα είναι η τύχη τους μιας και το έχουν ήδη αποφασίσει: η Ουκρανία πρέπει να σωθεί με κάθε κόστος, άρα η σύγκρουση δεν θα αργήσει πολύ  (https://www.pirinoslogios.com/post/%CE%BF%CE%B9-6-%CF%87%CF%8E%CF%81%CE%B5%CF%82-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B8%CE%B1-%CE%B3%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CE%B5%CF%80%CE%AF%CE%B3%CE%B5%CE%B9%CE%B5%CF%82-%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%AC%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B1%CE%BD-%CE%BE%CE%B5%CF%83%CF%80%CE%AC%CF%83%CE%B5%CE%B9-%CE%BF-%CE%B3-%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%BF%CF%82i)…

 

Συγκλονιστική αποκάλυψη από την Ρωσική Κατασκοπεία: Η Γερμανία αποκτά πυρηνική βόμβα σε 12 μήνες – Ο Merz ετοιμάζει 4^ο Ράιχ. Πυρηνικό «Drang nach Osten»… Η Γερμανία διαθέτει, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, την τεχνική δυνατότητα να κατασκευάσει αυτόνομα μια λειτουργική πυρηνική εκρηκτική συσκευή μέσα σε διάστημα περίπου ενός έτους, χωρίς να απαιτείται η διεξαγωγή δοκιμών πλήρους κλίμακας.

Η παραγωγή σχάσιμου υλικού θα μπορούσε να ολοκληρωθεί σε ακόμη μικρότερο χρονικό διάστημα: από έναν έως τρεις μήνες. Οι πληροφορίες αυτές δημοσιεύθηκαν από το γραφείο Τύπου της Ρωσικής Υπηρεσίας Εξωτερικών Πληροφοριών (SVR).

Οι εκτιμήσεις σχετικά με το ενδεχόμενο ανάπτυξης γερμανικού πυρηνικού όπλου βασίζονται, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, στην μακρόχρονη και εκτεταμένη έρευνα της Γερμανίας σε τομείς που σχετίζονται με τα πυρηνικά όπλα, όπως η φυσική των κρουστικών κυμάτων, η προηγμένη επιστήμη υλικών, καθώς και η πυρηνική και νετρονική φυσική.

Παράλληλα, πραγματοποιούνται πρακτικά πειράματα σε έξι ερευνητικούς αντιδραστήρες. Με την γνωστή γερμανική προσήλωση στην λεπτομέρεια και την οργάνωση, έχει αναπτυχθεί στενός συντονισμός μεταξύ περίπου 30 εθνικών πανεπιστημίων και μεγάλων εταιρειών της αμυντικής βιομηχανίας, όπως οι Diehl Stiftung, KNDS Group, Umarex και Rheinmetall.

Η τελευταία αναφέρεται συχνά στα διεθνή μέσα ενημέρωσης λόγω της ανάπτυξης και παραγωγής νέων οπλικών συστημάτων, καθώς και εξαιτίας του συνεχώς αυξανόμενου χαρτοφυλακίου παραγγελιών της. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Γερμανία διαθέτει υψηλού επιπέδου τεχνολογικές και επιστημονικές υποδομές.

Παρότι η απόφαση για το κλείσιμο των γερμανικών πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής έχει αποτελέσει αντικείμενο έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης, η πυρηνική τεχνογνωσία, η βιομηχανική βάση και κυρίως το εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό εξακολουθούν να υφίστανται.

Η υποτίμηση ενός πιθανού αντιπάλου, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για μια χώρα με τις δυνατότητες της Γερμανίας, μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνη. Σήμερα, η Γερμανία δεσμεύεται να μην αναπτύξει πυρηνικά όπλα λόγω της διεθνούς Συνθήκης για την Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων (NPT), την οποία έχει επικυρώσει ως μη πυρηνικό κράτος.

Η συνθήκη απαγορεύει ρητά στο Βερολίνο την κατασκευή ή την απόκτηση πυρηνικών εκρηκτικών μηχανισμών, καθώς και τη λήψη βοήθειας για την ανάπτυξή τους. Η NPT προβλέπει επίσης περιορισμούς σχετικά με την εγκατάσταση πυρηνικών όπλων άλλων χωρών στο έδαφος των κρατών-μελών.

Ωστόσο, στη Γερμανία εξακολουθούν να αποθηκεύονται ορισμένα αμερικανικά τακτικά πυρηνικά όπλα στο πλαίσιο της στρατηγικής του ΝΑΤΟ. Σύμφωνα με την θέση της Συμμαχίας, αυτό δεν συνιστά παραβίαση της συνθήκης, καθώς ο έλεγχος των όπλων παραμένει αποκλειστικά στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Όταν μια πρακτική απαγορεύεται τυπικά αλλά θεωρείται στρατηγικά αναγκαία, οι σχετικές διατάξεις συχνά ερμηνεύονται με ιδιαίτερο τρόπο. Σε θεωρητικό επίπεδο, η Γερμανία θα μπορούσε να αποχωρήσει από την Συνθήκη για την Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων προκειμένου να απαλλαγεί από τις σχετικές δεσμεύσεις.

Άλλωστε, χώρες όπως η Ινδία, το Πακιστάν και η Βόρεια Κορέα απέκτησαν πυρηνικές δυνατότητες εκτός του πλαισίου της συνθήκης. Παράλληλα, έχει διατυπωθεί η άποψη ότι ορισμένα κράτη, όπως το Ισραήλ, διατηρούν πυρηνικές δυνατότητες χωρίς να τις έχουν επισήμως επιβεβαιώσει.

Μια ακόμη διεθνής δέσμευση αποτελεί η Συνθήκη για τον Τελικό Διακανονισμό σε σχέση με τη Γερμανία του 1.990 μ.Χ., γνωστή και ως «Συνθήκη 2+4». Μέσω αυτής, η ενωμένη πλέον Γερμανία επιβεβαίωσε την παραίτησή της από την παραγωγή, κατοχή και διάθεση πυρηνικών, βιολογικών και χημικών όπλων, καθώς και άλλων όπλων μαζικής καταστροφής.

Ωστόσο, η συμφωνία αυτή υπογράφηκε πριν από περισσότερες από τρεις δεκαετίες, σε ένα εντελώς διαφορετικό διεθνές περιβάλλον. Έκτοτε, η ισορροπία δυνάμεων στην Ευρώπη έχει μεταβληθεί σημαντικά.

Η ώρα της εκδίκησης. Το ΝΑΤΟ, παρά τις προφορικές διαβεβαιώσεις ορισμένων πολιτικών, έχει επεκταθεί προς τα ανατολικά και έχει προχωρήσει στη στρατιωτική ενίσχυση της Ουκρανίας. Η Ρωσία έθεσε την Κριμαία και το Donbass υπό τον έλεγχό της και, στη συνέχεια, ξεκίνησε τον πόλεμο στην Ουκρανία. Οι δύο ηγέτες που συνδέθηκαν με την ενοποίηση της Γερμανίας, ο Helmut Kohl και ο Mikhail Gorbachev, δεν βρίσκονται πλέον στη ζωή.

Τι εμποδίζει, άραγε, τη νέα γενιά πολιτικών, η οποία δεν φέρει ευθύνη για τις αποφάσεις που ελήφθησαν πριν από τρεις δεκαετίες, να επανεξετάσει τους περιορισμούς που θεσπίστηκαν τότε; Στην πραγματικότητα, η συζήτηση αυτή έχει ήδη ξεκινήσει.

Ο καγκελάριος Friedrich Merz έχει αναφερθεί στο ενδεχόμενο αλλαγής του πυρηνικού δόγματος της Γερμανίας - αν και με εμφανείς επιφυλάξεις. Έτσι, σταδιακά, το «παράθυρο του Όβερτον» μετατρέπεται σε μια ανοιχτή πύλη…

Με δεδομένη την δημόσια δηλωμένη πρόθεση του Merz να μετατρέψει την Bundeswehr στον ισχυρότερο στρατό της Ευρώπης, το Βερολίνο, σύμφωνα με αυτή την οπτική, θα βρεθεί αντιμέτωπο με την ανάγκη ανάπτυξης μιας δικής του πυρηνικής αποτρεπτικής ικανότητας.

Διαφορετικά, θα παραμείνει σε μειονεκτική θέση έναντι πυρηνικών δυνάμεων όπως η Γαλλία και η Βρετανία — χώρες που ήταν ιστορικοί αντίπαλοι της Γερμανίας στη Γηραιά Ήπειρο επί αιώνες. Για να γίνει μια ακριβέστερη πρόβλεψη, πρέπει να ληφθούν υπόψη και τα πραγματικά κίνητρα των πολιτικών ηγετών. Συχνά, αυτά καθορίζονται περισσότερο από τη φιλοδοξία και το ανταγωνιστικό πνεύμα, παρά από μια ανιδιοτελή επιθυμία προσφοράς προς τους άλλους.

Σε περιόδους σταθερότητας και ειρήνης, οι πολιτικοί, περιορισμένοι από τις διεθνείς συνθήκες, εμφανίζονται μετριοπαθείς• όταν όμως ανοίγεται ένα παράθυρο ευκαιρίας, είναι πιθανό να υιοθετήσουν πιο επιθετικές στρατηγικές.

Η επιδίωξη εκδίκησης για ιστορικές ήττες, όπως η ήττα και ο διαμελισμός της Γερμανίας στον 20ό Αιώνα μ.Χ.—ακόμη και υπό τη ναζιστική της μορφή— θα μπορούσε, σύμφωνα με αυτή την ανάλυση, να αποτελέσει ισχυρό πολιτικό κίνητρο για έναν ηγέτη που αναζητά ιστορική ανατροπή.

«Τώρα ή ποτέ», ίσως να σκέφτεται ο Γερμανός καγκελάριος, βλέποντας τηΝ Μόσχα να αντιμετωπίζει δυσκολίες στην Ουκρανία και να διαμορφώνεται ένας νέος ανταγωνιστικός συσχετισμός δυνάμεων στην Ευρώπη.

Λαμβάνοντας υπόψη τον ιστορικό ρόλο της Γερμανίας στην έναρξη του Πρώτου και του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, η πλήρης απόρριψη του ενδεχομένου μιας νέας στρατιωτικής φιλοδοξίας —ιδίως όταν διακηρύσσεται ως στόχος η ανάδειξη της χώρας σε κορυφαία στρατιωτική δύναμη της ηπείρου— θα μπορούσε να θεωρηθεί υπερβολικά αισιόδοξη.

Ένα νέο «Drang nach Osten» («Πορεία προς την Ανατολή») θα εγκυμονούσε, βεβαίως, τον κίνδυνο μιας καταστροφικής κλιμάκωσης, ακόμη και πυρηνικής σύγκρουσης. Ο στόχος, σύμφωνα με αυτή την ερμηνεία, θα ήταν η οριστική «επίλυση του ρωσικού ζητήματος», κάτι που θα απαιτούσε την απόκτηση πυρηνικών όπλων.

Άλλωστε, η ναζιστική Γερμανία είχε ήδη προσπαθήσει να αναπτύξει πυρηνική τεχνολογία κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ωστόσο, το λεγόμενο «Σχέδιο Ουρανίου» δεν κατάφερε ποτέ να οδηγήσει στην κατασκευή ατομικής βόμβας.

Είτε λόγω λανθασμένων επιλογών είτε λόγω περιορισμών στην επιστημονική και τεχνική εφαρμογή, οι Γερμανοί επιστήμονες επικεντρώθηκαν περισσότερο στην ανάπτυξη πυρηνικού αντιδραστήρα, ένα εγχείρημα που τελικά απέτυχε. (Η παράλογη πίστη στα «θαυματουργά όπλα» —τα περίφημα Wunderwaffe— αποτέλεσε χαρακτηριστικό στοιχείο της ναζιστικής πολεμικής σκέψης.

Εκτός από την ατομική βόμβα, οι Ναζί οραματίστηκαν γιγαντιαία όπλα, όπως το άρμα μάχης «Ratte» των 1.000 τόνων και ένα υποθετικό «ηλιακό πυροβόλο» που θα μπορούσε να καταστρέφει πόλεις από το διάστημα. Στην πράξη, το μόνο που κατάφεραν να αναπτύξουν σε σημαντικό βαθμό ήταν οι πύραυλοι V-1 και V-2, οι οποίοι όμως δεν μπόρεσαν να αλλάξουν την έκβαση του πολέμου.)

Τα λάθη του παρελθόντος. Ελπίζει ο Merz να διορθώσει τα λάθη του παρελθόντος; Πιθανότατα ναι. Οι ιδιαιτερότητες του εθνικού χαρακτήρα εξακολουθούν να βαραίνουν τους Γερμανούς πολιτικούς. Λέγεται ότι ο σερ Winston Churchill είχε επισημάνει αυτή την παράμετρο, υποστηρίζοντας πως η Βρετανία δεν πολεμούσε μόνο τον Hitler, αλλά και το «γερμανικό πνεύμα», αναφερόμενος στον παραδοσιακό μιλιταρισμό της χώρας. Η Ευρώπη το γνωρίζει πολύ καλά αυτό.

Και ακόμη και σήμερα, παρά τη συνεργασία της με το Βερολίνο απέναντι στη Ρωσία, είναι βέβαιο ότι έχει κατά νου τη δυσοίωνη προοπτική ενός ισχυρού και εργατικού γερμανικού λαού, 80 εκατομμυρίων ανθρώπων, οπλισμένου με πυρηνικά όπλα, ο οποίος θα μπορούσε κάποτε να αποφασίσει να αποκαταστήσει εκ νέου κάποιες υποτιθέμενες «ιστορικές αδικίες» στην ήπειρο.

Μεταξύ των πιθανών θυμάτων μιας τέτοιας εξέλιξης θα μπορούσαν να συγκαταλέγονται η Πολωνία (της οποίας ο Stalin, σύμφωνα με αυτή την άποψη, απέκοψε σκόπιμα τμήματα των πρώην γερμανικών εδαφών, δημιουργώντας ένα γεωπολιτικό «ρήγμα» σε περίπτωση αποδυνάμωσης της ΕΣΣΔ), η ουδέτερη Αυστρία, στην σκιά της μνήμης του Anschluss, το Λονδίνο, που διατηρούσε διαχρονικά αντιπαλότητα με το Βερολίνο, και φυσικά το Παρίσι, το οποίο επί αιώνες διεκδικούσε την Αλσατία και την Λωρραίνη, και βρέθηκε, κατά την άποψη αυτή, παράδοξα στην πλευρά των νικητών το 1.945 μ.Χ.

Αυτές οι Ευρωπαϊκές χώρες, ιδιαίτερα υπό το πρίσμα της μειωμένης στρατιωτικής παρουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών στην ήπειρο, είναι πιθανό να αποτελέσουν τους βασικούς αντιπάλους οποιωνδήποτε πυρηνικών φιλοδοξιών του Βερολίνου, εφόσον αυτές αρχίσουν να παίρνουν πραγματική μορφή.

Άλλωστε, τα ίδια αυτά κράτη δεν είχαν ενθουσιαστεί ιδιαίτερα με την ταχεία επανένωση της Γερμανίας, η οποία κατέστη δυνατή με την υποστήριξη του Mikhail Gorbachev, τον οποίο ορισμένοι αποκαλούσαν «τον καλύτερο Γερμανό».

Ακριβώς αυτά τα εσωτερικά έγγραφα των ευρωπαίων συμμάχων της Γερμανίας στο ΝΑΤΟ επικαλείται η SVR, όταν αναφέρεται στο υποτιθέμενο «πυρηνικό υπόβαθρο» ή τις κρυφές πυρηνικές επιδιώξεις. Τι θα συμβεί όμως αν η Γερμανία αρνηθεί να ζητήσει την έγκριση οποιουδήποτε άλλου για τη στρατιωτικοποίησή της;

Όπως συνέβη μετά την Συνθήκη των Βερσαλλιών; Η μεγαλύτερη οικονομία και ένας από τους σημαντικότερους χρηματοδότες της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα μπορούσε να αρχίσει αθόρυβα να ακολουθεί μια πλήρως ανεξάρτητη πολιτική πορεία.

Αυτό σημαίνει ότι η Ρωσία, σύμφωνα με αυτή την λογική, δεν μπορεί να περιμένει από την Ευρώπη να αναχαιτίσει τον γερμανικό ρεβανσισμό πριν αυτός εκδηλωθεί. Το αν οι Ευρωπαίοι θα μπορέσουν να περιορίσουν τον Merz και τους μελλοντικούς ηγέτες της Γερμανίας είναι ένα ξεχωριστό ζήτημα.

Ωστόσο, είναι προτιμότερο να μη βασίζεται κανείς στην τύχη ή στις αποφάσεις τρίτων και να λαμβάνει τα δικά του προληπτικά μέτρα. Η ανακοίνωση της SVR παρουσιάζεται, προφανώς, ως το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Πόσο μακριά θα πρέπει να προχωρήσει η Μόσχα σε αυτή την κατεύθυνση; Οι απόψεις διίστανται.

Ο καθηγητής Sergei Karaganov θεωρεί ότι η Ρωσία θα πρέπει να αυξήσει την πίεση και να πλήξει τα Ευρωπαϊκά τμήματα της σύγκρουσης στην Ουκρανία, ξεκινώντας από τηΝ Γερμανία. Οι επικριτές του, ωστόσο, επισημαίνουν ότι μια τέτοια κίνηση θα ήταν ανεπαρκής ή ακόμη και επικίνδυνη. Σε κάθε περίπτωση, η τελική απόφαση δεν θα ληφθεί από ακαδημαϊκούς ή αναλυτές, αλλά από τον ανώτατο στρατιωτικό και πολιτικό ηγέτη.

Το μόνο που μπορεί να ελπίζει κανείς είναι ότι ο ιδιαίτερος σεβασμός που φαίνεται να τρέφει ο Ρώσος Πρόεδρος Putin για την Γερμανία, μια χώρα στην οποία υπηρέτησε κατά την αρχή της καριέρας του, δεν θα τον εμποδίσει να λάβει την απόφαση που θεωρεί σωστή. Η Ρωσία, σύμφωνα με αυτή την οπτική, δεν έχει το περιθώριο να χάσει έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο (https://www.bankingnews.gr/diethni/articles/889750/sygklonistiki-apokalypsi-apo-ti-rosiki-kataskopeia-i-germania-apokta-pyriniki-vomva-se-12-mines-o-merz-etoimazei-4o-raix).

 

«Πυρηνικός σεισμός» στην Ασία - Η Ιαπωνία εγκαταλείπει το μεταπολεμικό δόγμα, ηχηρή παρέμβαση Lavrov. Έντονες αντιδράσεις μετά τις δηλώσεις του Ιάπωνα Υπουργού Άμυνας. Η Ιαπωνία φαίνεται να ανοίγει για πρώτη φορά μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο τηΝ συζήτηση για την αναθεώρηση των «Τριών Μη Πυρηνικών Αρχών», πυροδοτώντας έντονες αντιδράσεις από την Ρωσία και την Κίνα.

Η προοπτική εγκατάλειψης ενός δόγματος που επί δεκαετίες αποτελούσε θεμέλιο της Ιαπωνικής αμυντικής πολιτικής προκαλεί φόβους για νέα κούρσα εξοπλισμών στη Βορειοανατολική Ασία, με την Μόσχα και το Πεκίνο να προειδοποιούν ότι μια πυρηνικά εξοπλισμένη Ιαπωνία θα αποσταθεροποιήσει την περιφερειακή και διεθνή ασφάλεια.

Ειδικότερα, η Ρωσία και η Κίνα εκφράζουν την έντονη αντίθεσή τους στο ενδεχόμενο η Ιαπωνία να εγκαταλείψει τις μεταπολεμικές μη πυρηνικές αρχές της, μετά τις δηλώσεις της πρωθυπουργού Sanae Takaichi  και του Ιάπωνα Υπουργού Άμυνας, ο οποίος ζήτησε να ανοίξει δημόσιος διάλογος για την προσέγγιση της χώρας απέναντι στα πυρηνικά όπλα.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της Izvestia, ο Υπουργός Άμυνας Shinjiro Koizumi υποστήριξε ότι πρέπει να ξεκινήσει μια ευρεία συζήτηση για την απομάκρυνση από τις λεγόμενες «Τρεις Μη Πυρηνικές Αρχές», προκαλώντας ανησυχία όχι μόνο στην Μόσχα και το Πεκίνο, αλλά και στην Ιαπωνική αντιπολίτευση.

Lavrov: «Σοβαρό μήνυμα» η πρόθεση της Ιαπωνίας να επανεξετάσει τις μη πυρηνικές αρχές της. Η δήλωση της πρωθυπουργού της Ιαπωνίας Sanae Takaichi ότι το Τόκιο ενδέχεται να επανεξετάσει τις τρεις μη πυρηνικές αρχές της χώρας θα πρέπει να εκληφθεί ως «σοβαρό μήνυμα», δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Sergey Lavrov.

Μιλώντας μετά τις εργασίες της ASEAN στις Φιλιππίνες, ο επικεφαλής της ρωσικής διπλωματίας ανέφερε ότι παρακολούθησε τις δηλώσεις της πρωθυπουργού, η οποία υποστήριξε πως έχει έρθει η στιγμή να επανεξεταστούν οι τρεις αρχές που διέπουν την πυρηνική πολιτική της χώρας.

«Άκουσα όσα είπε η πρωθυπουργός Takaichi, όταν δήλωσε ότι ήρθε η ώρα να επανεξεταστούν οι τρεις αρχές που κατοχυρώνονται στο ιαπωνικό Σύνταγμα, σύμφωνα με τις οποίες η χώρα ούτε παράγει, ούτε κατέχει, ούτε φιλοξενεί πυρηνικά όπλα.

Πρόκειται ασφαλώς για ένα σοβαρό μήνυμα», τόνισε ο Lavrov. «Η κατάσταση είναι σοβαρή». Σύμφωνα με τον Ρώσο Υπουργό Εξωτερικών, η τοποθέτηση αυτή συνδέεται με τις ευρύτερες στρατιωτικές εξελίξεις στην περιοχή. Όπως είπε, το μήνυμα της Ιαπωνίας «αντηχεί τις διαδικασίες που βρίσκονται σε εξέλιξη στις γειτονικές της χώρες, την Νότια Κορέα και τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες πραγματοποιούν τακτικές και ολοένα πιο εντατικές στρατιωτικές ασκήσεις, ενσωματώνοντας σταδιακά και πυρηνική διάσταση».

Ο Lavrov πρόσθεσε ότι η Ιαπωνία εξετάζει το ενδεχόμενο να συμμετάσχει σε αυτές τις ασκήσεις, καταλήγοντας πως «η κατάσταση είναι πράγματι σοβαρή».  Η Μόσχα έχει επανειλημμένα καταστήσει σαφές ότι αντιμετωπίζει αρνητικά οποιαδήποτε προοπτική απόκτησης πυρηνικού οπλοστασίου από την Ιαπωνία.

Ο αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, Andrey Rudenko, είχε δηλώσει ότι η περαιτέρω στρατιωτικοποίηση της Ιαπωνίας θα επιδεινώσει την κατάσταση ασφαλείας στην Βορειοανατολική Ασία και θα οδηγήσει σε αντίστοιχα αντίμετρα από τις χώρες που θεωρούν ότι απειλούνται.

Οι «Τρεις Μη Πυρηνικές Αρχές». Από την δεκαετία του 1.960 μ.Χ., η Ιαπωνία ακολουθεί τις «Τρεις Μη Πυρηνικές Αρχές», σύμφωνα με τις οποίες: δεν κατέχει πυρηνικά όπλα, δεν κατασκευάζει πυρηνικά όπλα, δεν επιτρέπει την ανάπτυξή τους στο έδαφός της.

Σύμφωνα με ιαπωνικά μέσα ενημέρωσης, ενδεχόμενη απομάκρυνση από τις αρχές αυτές θα μπορούσε να ενσωματωθεί επισήμως έως το τέλος του έτους, μέσω αναθεώρησης της Εθνικής Στρατηγικής Ασφαλείας, της Εθνικής Αμυντικής Στρατηγικής και του Προγράμματος Ενίσχυσης της Άμυνας.

Το Πεκίνο κάνει λόγο για «επικίνδυνη πρόκληση». Ανάλογη ήταν και η αντίδραση της Κίνας. Ο εκπρόσωπος του Κινεζικού Υπουργείου Εξωτερικών, Lin Jian, χαρακτήρισε την πρωτοβουλία του Ιάπωνα υπουργού Άμυνας «εξαιρετικά προκλητική και επικίνδυνη», υποστηρίζοντας ότι υπονομεύει τις μη πυρηνικές αρχές της Ιαπωνίας και απειλεί την μεταπολεμική διεθνή τάξη.

Κινέζοι αναλυτές προειδοποιούν για νέο κύμα στρατιωτικοποίησης. Ο ερευνητής της Liaoning Academy Κοινωνικών Επιστημών, Lyu Chao, εκτίμησε ότι οι δηλώσεις του Shinjiro Koizumi αποτελούν ακόμη ένα βήμα σε μια επικίνδυνη πορεία που δημιουργεί σοβαρούς κινδύνους τόσο για τις γειτονικές χώρες όσο και για την διεθνή ασφάλεια.

Κατά τον ίδιο, μια Ιαπωνία με πυρηνικά όπλα θα δημιουργούσε σημαντικούς κινδύνους ακόμη και για τις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες. «Η εξέλιξη αυτή θα πρέπει να λειτουργήσει ως προειδοποίηση για τις γειτονικές χώρες της Ιαπωνίας, την διεθνή κοινότητα αλλά και για ορισμένες δυτικές χώρες, με επικεφαλής τις Ηνωμένες Πολιτείες, ότι ο Ιαπωνικός μιλιταρισμός δεν έχει εξαφανιστεί», δήλωσε.

Από την πλευρά του, ο διευθυντής του Κέντρου Μελετών για την Κορεατική Χερσόνησο στο Πανεπιστήμιο της Σαγκάης, Zhang Debing, εκτίμησε ότι, εάν η Ουάσιγκτον επιτρέψει στην Ιαπωνία να εγκαταλείψει τις μη πυρηνικές δεσμεύσεις της και δώσει μεγαλύτερη ελευθερία στις δεξιές πολιτικές δυνάμεις της χώρας να διαμορφώνουν την πολιτική ασφάλειας, ενδέχεται τελικά να χάσει τον έλεγχο απέναντι σε ενδεχόμενο Ιαπωνικό στρατιωτικό τυχοδιωκτισμό (https://www.bankingnews.gr/diethni/articles/889684/pyrinikos-seismos-stin-asia-i-iaponia-egkataleipei-to-metapolemiko-dogma-orgi-rosias-kai-kinas/).

 

Η Ιαπωνία κατασκευάζει το πιο κοντινό πράγμα που είχε σε CIA από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Ιαπωνία δημιουργεί μια τεράστια κεντρική υπηρεσία πληροφοριών για πρώτη φορά από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο , ανέφεραν οι New York Times στις 13 Ιουλίου. Αυτό είναι το τελευταίο σημάδι της δραματικής ανάκαμψης του έθνους από δεκαετίες μεταπολεμικής στρατιωτικής και στρατηγικής αυτοσυγκράτησης.

Μετά την αδίστακτη συμπεριφορά της Ιαπωνίας κατά την διάρκεια του πολέμου και την τελική ήττα της στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Ηνωμένες Πολιτείες κατέλαβαν την χώρα και επέβαλαν σαρωτικούς περιορισμούς που αποσκοπούσαν στην αποτροπή της αναζωπύρωσης του μιλιταρισμού. Το Άρθρο 9 του νέου Συντάγματος της Ιαπωνίας έγινε το κεντρικό στοιχείο αυτής της μεταπολεμικής τάξης πραγμάτων, απαγορεύοντας τον πόλεμο ως μέσο για την Ιαπωνία να επιλύει διεθνείς διαφορές.

Πολλά ιδρύματα που σχετίζονταν με το κράτος ασφαλείας της Ιαπωνίας σε καιρό πολέμου διαλύθηκαν επίσης κατά την διάρκεια της κατοχής, συμπεριλαμβανομένου του Tokkō, της τρομερής αστυνομικής και μυστικής υπηρεσίας που ήταν υπεύθυνη για την στόχευση επικριτών της κυβέρνησης.

Στις δεκαετίες που ακολούθησαν, η Ιαπωνία δεν δημιούργησε ποτέ μια κεντρική υπηρεσία πληροφοριών εξωτερικού όπως η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών των ΗΠΑ ή η βρετανική MI6. Αντίθετα, οι δυνατότητες πληροφοριών της ήταν διασκορπισμένες μεταξύ ανταγωνιστικών κυβερνητικών φορέων.

Το κατακερματισμένο μοντέλο άφησε την αστυνομία, τους αξιωματούχους της άμυνας και τους διπλωμάτες να συλλέγουν και να αξιολογούν πληροφορίες χωρίς να μοιράζονται τα ευρήματα μεταξύ των υπουργείων. Έχει αφήσει το έθνος ευάλωτο σε ξένες παρεμβάσεις, όπως τονίζεται από μια έκθεση της 12ης Ιουλίου που αποκάλυψε Ρώσους πράκτορες που διείσδυσαν στην Ιαπωνία για να αποκτήσουν εξαρτήματα όπλων που υπόκεινται σε κυρώσεις.

Καθώς οι απειλές από την Ρωσία, την Κίνα και την Βόρεια Κορέα συνεχίζουν να εντείνονται, ο πρωθυπουργός Σανάε Τακαΐτσι επιτάχυνε μια πολυετή στροφή προς μια πιο δυναμική στάση ασφαλείας. Η μετατόπιση περιλαμβάνει:

Ρεκόρ αμυντικών δαπανών. Η ανάπτυξη επιθετικών δυνατοτήτων κρούσης για πρώτη φορά στην μεταπολεμική εποχή Μια δραματική χαλάρωση των στρατιωτικών εξαγωγών και της αμυντικής συνεργασίας Τώρα, ο Takaichi προσθέτει μια κεντρική υπηρεσία πληροφοριών σε αυτόν τον μετασχηματισμό.

«Ένα γιγάντιο βήμα». Τους τελευταίους μήνες, οι Ιάπωνες έχουν πραγματοποιήσει συναντήσεις κεκλεισμένων των θυρών με αξιωματούχους από την Αυστραλία, την Γερμανία και τις ΗΠΑ, ζητώντας διαβουλεύσεις σχετικά με το πώς θα καταστήσουν τον οργανισμό έναν οργανισμό παγκόσμιας κλάσης.

Πρόκειται να τεθεί σε λειτουργία τον Δεκέμβριο, με ετήσιο προϋπολογισμό περίπου 407 εκατομμυρίων δολαρίων. Θα απασχολεί εκατοντάδες ειδικούς σε τομείς που κυμαίνονται από την κυβερνοασφάλεια και την τεχνολογία έως την συλλογή πληροφοριών από το εξωτερικό. Θα φέρει μεγαλύτερο συντονισμό στο έργο περίπου 33.000 υπαλλήλων των υπηρεσιών πληροφοριών που είναι κατανεμημένοι σε όλη την κυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένων των υπαλλήλων του Υπουργείου Εξωτερικών, του Υπουργείου Άμυνας και της αστυνομίας.

Το σχέδιο προβλέπει επίσης την ίδρυση ενός φορέα αναθεώρησης των ξένων επενδύσεων και ενός συμβουλίου πληροφοριών που θα λειτουργεί ως κεντρικός κόμβος διοίκησης. Ο πρωθυπουργός θα επιβλέπει τις λειτουργίες του συμβουλίου.

Οι Ιάπωνες ηγέτες πιστεύουν ότι οι δυνατότητες πληροφοριών του έθνους έχουν «παγώσει στο χρόνο για δεκαετίες», δήλωσε στους Times ο πρεσβευτής της Αυστραλίας στην Ιαπωνία, Άντριου Σίρερ . «Είναι σημαντικό το γεγονός ότι η πρωθυπουργός επέλεξε να το θέσει ως προτεραιότητα και ότι επενδύει το πολιτικό κεφάλαιο για να το πετύχει».

«Αυτό είναι ένα γιγάντιο βήμα προς την κατεύθυνση της δημιουργίας μιας πλήρως ολοκληρωμένης και ισχυρής κοινότητας πληροφοριών», δήλωσε ο Ρίτσαρντ Σάμιουελς, καθηγητής πολιτικών επιστημών του MIT και συγγραφέας ενός βιβλίου για την ιστορία της κοινότητας πληροφοριών της Ιαπωνίας.

«Αγνόηση των διδαγμάτων της Ιστορίας». Ορισμένοι Ιάπωνες πολιτικοί ανησυχούν για την κίνηση. Ο Μιζούχο Φουκουσίμα, ηγέτης του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος της αντιπολίτευσης στην Ιαπωνία, δήλωσε ότι η απουσία μιας ειδικής υπηρεσίας πληροφοριών τα τελευταία 80 χρόνια ήταν μια απόφαση «που βασίζεται στη δέσμευση της Ιαπωνίας να είναι ένα ειρηνικό έθνος που αποκηρύσσει τον πόλεμο και είναι αποτέλεσμα διδαγμάτων που αντλήθηκαν από την ιστορία της».

Είπε ότι ο νέος οργανισμός «παραβιάζει το δικαίωμα στην ιδιωτικότητα και άλλα δικαιώματα και ανοίγει το δρόμο για μια κοινωνία επιτήρησης». Η ανησυχία στο εξωτερικό ήταν ακόμη πιο έντονη, ιδίως μεταξύ των εθνών που υπέφεραν από τη βαρβαρότητα του φανατισμού της Αυτοκρατορικής Ιαπωνίας κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Η εφημερίδα Global Times, φερέφωνο του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος, χαρακτήρισε την νέα υπηρεσία «βασικό βήμα για τις δεξιές δυνάμεις της Ιαπωνίας» για να «επιταχύνουν την επαναστρατιωτικοποίηση». Η δημοσίευση έγραψε :

Μια τέτοια ανεξέλεγκτη συγκέντρωση πληροφοριών είναι ιδιαίτερα επιρρεπής στο να γίνει πολιτικό εργαλείο για τις δεξιές κυβερνήσεις για την καταστολή της διαφωνίας, οδηγώντας ενδεχομένως σε μια επανάληψη του προπολεμικού εφιάλτη της μυστικής αστυνομίας...

Η αναβίωση από την Ιαπωνία ενός κεντρικού συστήματος πληροφοριών που θυμίζει το Τόκο αποτελεί, ουσιαστικά, μια κατάφωρη πρόκληση για την μεταπολεμική διεθνή τάξη και μια κατάφωρη περιφρόνηση των διδαγμάτων της ιστορίας. Όχι μόνο διαβρώνει σοβαρά τα θεμέλια της ειρήνης εντός της Ιαπωνίας, αλλά είναι επίσης αναπόφευκτο να αυξήσει σημαντικά τους κινδύνους ασφαλείας στην περιοχή.

Δεδομένου ότι η Κίνα λειτουργεί την πιο εκτεταμένη και παρεμβατική συσκευή πληροφοριών και επιτήρησης στον κόσμο -και βρίσκεται εν μέσω μιας δραματικής στρατιωτικής επέκτασης, ενώ παράλληλα εξαναγκάζει ολοένα και περισσότερο τους γείτονές της- το ότι κάνει κήρυγμα στην Ιαπωνία είναι ένα αριστούργημα υποκρισίας.

Ακόμα κι έτσι, η απόφαση της Ιαπωνίας να δημιουργήσει μια κεντρική υπηρεσία πληροφοριών -και η ευρύτερη απομάκρυνσή της από τους μεταπολεμικούς περιορισμούς- είναι πραγματικά μια επακόλουθη εξέλιξη που αξίζει σοβαρής προσοχής.

Η Ιαπωνία σήμερα δεν διαθέτει στρατιωτική υποδομή. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε το γεγονός ότι η Ιαπωνία έχει γίνει τόσο ισχυρή οικονομικά που θα μπορούσε να δημιουργήσει μια στρατιωτική δύναμη πολύ μεγάλης ισχύος πολύ γρήγορα.

Αλλά τώρα, καθώς οι περιφερειακές απειλές της Ιαπωνίας εντείνονται, καθώς η Αμερικανική επιρροή μειώνεται και καθώς ο Τακαΐτσι και άλλοι ηγέτες αποσυναρμολογούν σταθερά το ειρηνιστικό πλαίσιο της Ιαπωνίας, αυτή η προειδοποίηση δικαιώνεται ολοένα και περισσότερο. Η Ιαπωνία σήμερα ανησυχεί για την επιθετικότητα της Ρωσίας και της Κίνας και επαναστρατιωτικοποιείται σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας αυτής της ανησυχίας.

 

Πανικός στην Γερμανία - Η AfD παρουσιάζει σχέδιο 100 ημερών κατά της μαζικής μετανάστευσης στην Σαξονία. Σύμφωνα με το σχέδιο, η AfD σκοπεύει να ξεκινήσει απελάσεις παράνομων μεταναστών «από το πρώτο λεπτό» ανάληψης της εξουσίας.

Το κόμμα Alternative for Germany (AfD) αποκάλυψε ένα συγκεκριμένο δεκαμελές πρόγραμμα για τις πρώτες 100 ημέρες διακυβέρνησης, σε περίπτωση που κερδίσει τις εκλογές στην Σαξονία. Ο 35χρονος Ulrich Siegmund, επικεφαλής υποψήφιος του κόμματος, παρουσίασε τις προτάσεις σε συνέδριο στην Magdeburg.

Σύμφωνα με το σχέδιο, η AfD σκοπεύει να ξεκινήσει απελάσεις παράνομων μεταναστών «από το πρώτο λεπτό» ανάληψης της εξουσίας. Θα χρησιμοποιήσει κάθε διαθέσιμο νομικό περιθώριο, συμπεριλαμβανομένης της επέκτασης των χώρων κράτησης για απελάσεις, ενώ θα θεσπίσει υποχρεωτική κοινωφελή εργασία για τους αιτούντες άσυλο. Όσοι αρνηθούν θα χάνουν τα επιδόματα. Μεταξύ των δέκα κεντρικών μέτρων περιλαμβάνονται:

– Καταγγελία των κρατικών συμβάσεων για τα δημόσια μέσα ενημέρωσης.

– Μείωση χρηματοδότησης σε ιδρύματα κοντά σε κόμματα και προγράμματα «προώθησης της δημοκρατίας».

– Ειδικές τάξεις για παιδιά αιτούντων άσυλο χωρίς προοπτική παραμονής, καθώς και φύλαξη σε προβληματικά σχολεία.

– Απαγόρευση των ουράνιων τόξων σημαιών στα σχολεία και υποχρεωτική ανάρτηση της γερμανικής σημαίας.

– Νέα καμπάνια του κρατιδίου με τίτλο #deutschdenken αντί του υφιστάμενου #moderndenken.

– Επιδότηση 1.500 ευρώ για άδεια οδήγησης σε μαθητευόμενους, ώστε να συγκρατηθεί ο νέος πληθυσμός στις αγροτικές περιοχές.

– Μείωση του αριθμού Υπουργείων κατά ένα ή δύο.

– Σύσταση εξεταστικής επιτροπής για την πανδημία COVID-19.

Ο Siegmund τόνισε την υπεράσπιση του παραδοσιακού μοντέλου οικογένειας, αποτελούμενου από άνδρα, γυναίκα και παιδιά. Το κόμμα εμφανίζεται να προηγείται σημαντικά στις δημοσκοπήσεις έναντι της CDU, με διαφορά κοντά στο 20%, ενόψει των εκλογών της 6ης Σεπτεμβρίου.

Προτεραιότητα στην μετανάστευση και την εθνική ταυτότητα. Το πρόγραμμα δίνει έμφαση στην αντιμετώπιση της παράνομης μετανάστευσης, με στόχο την αποκατάσταση της ασφάλειας και της πολιτιστικής συνοχής. Η AfD μιλάει για «κουλτούρα αποχαιρετισμού» αντί για «κουλτούρα υποδοχής», ενώ προωθεί πολιτικές που ενισχύουν την γερμανική ταυτότητα στα σχολεία και την καθημερινή ζωή του κρατιδίου.

Το σχέδιο αυτό έρχεται σε μια περίοδο όπου η AfD κερδίζει έδαφος στην Ανατολική Γερμανία, αντανακλώντας την ανησυχία μεγάλου μέρους του πληθυσμού για τις συνέπειες της μαζικής μετανάστευσης. Ο Ulrich Siegmund και οι συνεργάτες του παρουσιάζουν τις προτάσεις ως άμεσα εφαρμόσιμες δράσεις που ανταποκρίνονται στα πραγματικά προβλήματα των πολιτών.

Αντίδραση και προοπτικές. Πολλοί αναλυτές σημειώνουν ότι ορισμένα μέτρα απαιτούν συνεννόηση σε ομοσπονδιακό επίπεδο, ενώ άλλα, όπως η υποχρεωτική εργασία για αιτούντες άσυλο, βασίζονται σε υφιστάμενους νόμους που μπορούν να εφαρμοστούν πιο αυστηρά (https://www.bankingnews.gr/diethni/articles/888815/panikos-sti-germania-i-afd-parousiazei-sxedio-100-imeron-kata-tis-mazikis-metanastefsis-sti-saksonia).

Ιταλία: Ακροδεξιός πολιτικός «ρίχνει στα λιοντάρια» στελέχη της κεντροαριστεράς. Δείτε το βίντεο που τον εμφανίζει ως Ρωμαίο αυτοκράτορα στο Κολοσσαίο, στο πλευρό της Μελόνι. Έντονες αντιδράσεις έχει προκαλέσει στην Ιταλία ένα βίντεο που δημιουργήθηκε με την χρήση τεχνητής νοημοσύνης (AI), στο οποίο ο πρώην στρατηγός και νυν ακροδεξιός πολιτικός, Ρομπέρτο Βανάτσι, εμφανίζεται ως Ρωμαίος Αυτοκράτορας που καταδικάζει σε θάνατο ηγετικά στελέχη της κεντροαριστεράς και του Κινήματος Πέντε Αστέρων.

Στο επίμαχο βιντεοληπτικό υλικό, το οποίο ο ίδιος ο Βανάτσι ανάρτησε στους λογαριασμούς του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, εικονίζεται να κάθεται δίπλα στην πρωθυπουργό Τζόρτζια Μελόνι σε ένα Ρωμαϊκό αμφιθέατρο που παραπέμπει στο Κολοσσαίο.

Στο κέντρο της αρένας βρίσκονται δεμένοι με σχοινιά η γραμματέας του δημοκρατικού κόμματος Έλι Σλάιν, ο Πρόεδρος των Πέντε Αστέρων και πρώην πρωθυπουργός Τζουζέπε Κόντε, η πρώην πρόεδρος της ιταλικής Βουλής Λάουρα Μπολντρίνι και ο πρώην πρωθυπουργός και πρώην Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ρομάνο Πρόντι.

Ο Βανάτσι απεικονίζεται να κατεβάζει τον αντίχειρά του -κατά το πρότυπο των Ρωμαίων αυτοκρατόρων- σηματοδοτώντας την θανατική καταδίκη των πολιτικών του αντιπάλων, ενώ στη συνέχεια ένα λιοντάρι πλησιάζει απειλητικά τους καταδικασθέντες, υπό το έντρομο βλέμμα του Ρομάνο Πρόντι.

Ο Ρομπέρτο Βανάτσι, ο οποίος πριν από λίγους μήνες ίδρυσε το ακροδεξιό κόμμα «Εθνικό Μέλλον» (που τάσσεται υπέρ των μαζικών απελάσεων, αμφισβητεί τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας και χαρακτηρίζει τον Μπενίτο Μουσολίνι «ηγετική μορφή»), απέρριψε τις επικρίσεις. Απαντώντας στις κατηγορίες περί προτροπής σε βία, ισχυρίστηκε ότι το βίντεο είναι «σαφώς σατιρικό και μη ρεαλιστικό». Αν πάντως, ο στόχος του ήταν να δημιουργήσει σάλο με το βίντεο, το κατάφερε (https://www.zougla.gr/kosmos/italia-akrodexios-politikos-richnei-sta-liontaria-stelechi-tis-kentroaristeras//).

Είναι επιτέλους έτοιμος για πόλεμο ο πληθυσμός της ΕΕ;

 Αυτή η ενότητα θα ασχοληθεί με ένα θέμα που αφορά την ψυχολογία της συνεχιζόμενης δαιμονοποίησης της Ρωσίας από την ΕΕ —μια εκστρατεία που φαίνεται να μην καταφέρνει να αποφέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Παρ 'όλα αυτά, η προθυμία για πόλεμο θα μπορούσε να αυξάνεται, αλλά με εντελώς διαφορετικό τρόπο από ό,τι οραματίζεται η αυτοανακηρυγμένη ελίτ της ΕΕ. Τι μας λένε οι ακατέργαστοι αριθμοί;

Όποιος μιλάει με ανθρώπους στην ΕΕ ακούει συντριπτικά αρνητικές αντιδράσεις - στις κυρώσεις, στην κλιμάκωση με τη Ρωσία, στην συνέχιση του πολέμου στην Ουκρανία με ευρωπαϊκά χρήματα και εξοπλισμό. Τα άλλα μέτωπα στα οποία οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους βομβαρδίζουν, επιβάλλουν κυρώσεις ή, όπως στην περίπτωση της Κούβας, διατηρούν έναν πλήρη αποκλεισμό για πάνω από έξι δεκαετίες, βρίσκουν επίσης όλο και λιγότερη υποστήριξη. Διάφορες δημοσκοπήσεις λένε πολλά. Η προπαγάνδα φαίνεται να επιτυγχάνει το αντίθετο από τον επιδιωκόμενο στόχο της. Κι όμως, η προθυμία για πόλεμο μπορεί να αυξάνεται - όχι επειδή οι άνθρωποι έχουν πειστεί, αλλά επειδή έχουν εξαντληθεί,αναφέρει το tkp.at.

Τι αποκαλύπτουν οι αριθμοί. Μια έρευνα σε εννέα χώρες που δημοσιεύθηκε τον Δεκέμβριο του 2025 αποκαλύπτει ένα βαθιά διχασμένο Ευρωπαϊκό κοινό: Ενώ το 77% των Πολωνών βλέπει « υψηλό κίνδυνο » πολέμου με την Ρωσία, μόνο το 34% στην Ιταλία συμμερίζεται αυτήν την άποψη . Κατά μέσο όρο, ωστόσο, το 69% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι η χώρα τους δεν θα μπορούσε να αμυνθεί έναντι της Ρωσίας, συμπεριλαμβανομένου του 85% των Ιταλών και του 69% των Γερμανών. Είναι αξιοσημείωτο ότι αυτός ο φόβος μεταφράζεται ελάχιστα σε προσωπική προθυμία για μάχη: Σύμφωνα με έρευνα του Spiegel, μόνο περίπου ένας στους δέκα Γερμανούς που συμμετείχαν στην έρευνα θα ήταν έτοιμος να πάρει όπλα σε περίπτωση επίθεσης. Η έρευνα της Gallup International σχετικά με την παγκόσμια ετοιμότητα σκιαγραφεί την ίδια εικόνα, αλλά με ακόμη πιο έντονους όρους: Ο πρόεδρος του ινστιτούτου σημείωσε ότι οι πολίτες της Δύσης είναι σημαντικά λιγότερο διατεθειμένοι να φέρουν όπλα από τους πολίτες του υπόλοιπου κόσμου - η επίσημη αφήγηση ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι επίσης ο πόλεμος των κρατών της G7 και της ΕΕ δύσκολα συσχετίζεται με την πραγματική προθυμία για μάχη μεταξύ των πληθυσμών τους.

Εν ολίγοις: Ενώ η υποστήριξη για την αφήγηση της απειλής αυξάνεται σε ορισμένους κύκλους, η πραγματική προθυμία για πόλεμο γι' αυτήν δεν αυξάνεται. Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα με το οποίο οι Βρυξέλλες εργάζονται εδώ και χρόνια.

Όταν η έγκριση γίνεται μέρος του έργου της διοίκησης. Όποιος πιστεύει ότι πρόκειται για μια αυθόρμητη διαδικασία διαμόρφωσης γνώμης, θα πρέπει να ρίξει μια ματιά στα ίδια τα έγγραφα των θεσμών. Μια σύντομη περίληψη πολιτικής από το Κέντρο για την Ευρωπαϊκή Μεταρρύθμιση περιγράφει απερίφραστα πώς ένα σκεπτικιστικό κοινό μπορεί να «πειστεί» για τα οφέλη της αύξησης των αμυντικών δαπανών . Η έγκριση δεν έρχεται αυτόματα. Πρέπει να κερδηθεί ενεργά. Οι κυβερνήσεις θα πρέπει σκόπιμα να απεικονίζουν τις αμυντικές δαπάνες ως επένδυση στην ασφάλεια, να τονίζουν πιο έντονα τις απειλές και να μεταφέρουν την συζήτηση από τους κύκλους των ειδικών στο ευρύτερο κοινό. Δεν πρόκειται για θεωρία συνωμοσίας. είναι μια ανοιχτά διατυπωμένη επικοινωνιακή στρατηγική για ένα κοινό που πρέπει ακόμη να ευθυγραμμιστεί.

Ταυτόχρονα, η κλίμακα της συσσώρευσης εξοπλισμών γίνεται ολοένα και πιο εμφανής: Σύμφωνα με την Ετήσια Έκθεση του SIPRI για το 2025, οι ευρωπαϊκές αμυντικές δαπάνες αυξήθηκαν κατά 14% στα 864 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ - το υψηλότερο ποσό που έχει καταγράψει ποτέ το SIPRI για την ήπειρο. Η ίδια η « Λευκή Βίβλος για την Ευρωπαϊκή Αμυντική Ετοιμότητα 2030 μ.Χ,» της Επιτροπής δηλώνει τον πραγματικό στόχο με ελάχιστα συγκαλυμμένους όρους: Πρόκειται για την διασφάλιση ότι η Ευρώπη δεν θα γίνει « παθητικός αποδέκτης » μιας νέας διεθνούς τάξης, αλλά μάλλον ότι θα εξοπλιστεί το αργότερο έως το 2030 μ.Χ. σε τέτοιο βαθμό ώστε τα δικά της οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα να μπορούν να επιβληθούν στρατιωτικά - με την Ουκρανία ως το « κεντρικό πεδίο μάχης » αυτής της νέας τάξης. Πόσο αξιόπιστη είναι η «άμυνα» στο πλαίσιο τέτοιων κειμένων;

Η πολιτική πλευρά των προετοιμασιών λαμβάνει επίσης μορφές που ξεπερνούν τα ενημερωτικά φυλλάδια. Στο Αμβούργο, η άσκηση του ΝΑΤΟ "Red Storm Bravo" όχι μόνο εξάσκησε σε κινήσεις στρατευμάτων αλλά, σύμφωνα με αναφορές, και σε επιχειρήσεις εναντίον αντιπολεμικών διαδηλωτών - μια ένδειξη ότι η στρατιωτικοποίηση δεν αφορά μόνο την εξωτερική αποτροπή αλλά και την διαχείριση της εγχώριας πολιτικής αντίστασης. Εν τω μεταξύ, η Γερμανία έχει αυστηροποιήσει το μοντέλο στρατολόγησης: Από το 2026 μ.Χ., όλοι οι 18χρονοι θα λαμβάνουν ένα ερωτηματολόγιο για να αξιολογείται η ετοιμότητά τους για στρατιωτική θητεία, και από το 2027 μ.Χ., οι 18χρονοι άνδρες θα υποβάλλονται σε ιατρικές εξετάσεις - την δημιουργία μιας βάσης δεδομένων κινητοποίησης, την οποία ο υπουργός Άμυνας Πιστόριους αποκαλεί ανοιχτά " ετοιμότητα μάχης ".

Η αντίφαση: Η πολιτική κυρώσεων χάνει την υποστήριξή της παγκοσμίως. Ενώ η ΕΕ διεξάγει εκστρατεία για υποστήριξη στο εσωτερικό, η αφήγηση της εξωτερικής πολιτικής της καταρρέει ορατά διεθνώς. Στην ψηφοφορία του ΟΗΕ για το εμπάργκο των ΗΠΑ κατά της Κούβας τον Οκτώβριο του 2025, 165 κράτη ψήφισαν υπέρ της άρσης του αποκλεισμού, ενώ μόνο επτά ψήφισαν κατά - συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, του Ισραήλ, της Ουκρανίας, της Ουγγαρίας, της Αργεντινής, της Παραγουάης και των Σκοπίων. Αυτό συνέβη παρά την έντονη διπλωματική και οικονομική πίεση από τις ΗΠΑ. Για 33η συνεχόμενη φορά, η συντριπτική πλειοψηφία της διεθνούς κοινότητας αντιτάχθηκε σε ένα καταναγκαστικό μέτρο ηλικίας άνω των εξήντα ετών που επηρεάζει κυρίως τον άμαχο πληθυσμό. Είναι χαρακτηριστικό ποιος τάχθηκε υπέρ των επτά ψήφων "όχι" και των αποχών αυτή την φορά: Αρκετά κράτη της ΕΕ της Ανατολικής Ευρώπης, των οποίων η θέση υποκινείται σαφώς από την δική τους αρχιτεκτονική ασφαλείας έναντι της Ρωσίας, όχι από μια ουσιαστική αξιολόγηση του ίδιου του ζητήματος της Κούβας.

Αυτή είναι η πραγματική ουσία του ζητήματος: η πολιτική κυρώσεων ως μέσο καταδικάζεται ολοένα και περισσότερο διεθνώς, ενώ εντός της ΕΕ παρουσιάζεται ως μη έχουσα εναλλακτική λύση. Η αντίφαση μεταξύ αυτού που ο ίδιος ο πληθυσμός της ΕΕ και ο Παγκόσμιος Νότος θεωρούν θεμιτό και αυτού που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δηλώνει απαραίτητο αυξάνεται, δεν συρρικνώνεται.

Θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί. Αν ούτε η πίεση των κυρώσεων ούτε η καλλιέργεια μιας εικόνας εχθρού μπορούν να δημιουργήσουν την επιθυμητή ετοιμότητα για πόλεμο—από πού υποτίθεται ότι προέρχεται; Η προφανής απάντηση είναι άβολη: όχι από την πεποίθηση, αλλά από την εξάντληση.

Οι άνθρωποι που έχουν ζήσει σε μια μόνιμη κατάσταση έκτακτης ανάγκης από την πανδημία, την ενεργειακή κρίση, τον πληθωρισμό και μια ατελείωτη σειρά « ιστορικών σημείων καμπής» δεν αναπτύσσουν ενθουσιασμό για την επόμενη σύγκρουση—αναπτύσσουν μοιρολατρία. Ένα τμήμα του πληθυσμού φαίνεται να έχει ήδη αποδεχτεί το γεγονός ότι « έρχεται ούτως ή άλλως » και επιθυμεί πρωτίστως να τελειώσει η αβεβαιότητα, ώστε να επιστρέψει κάτι που μοιάζει με κανονικότητα. Αυτό δεν είναι συναίνεση στον πόλεμο, αλλά μάλλον συνθηκολόγηση στην κόπωση κάποιου.Στρατός

Αυτό θα μπορούσε να πάει στραβά. Αυτή ακριβώς η παρανόηση είναι το τυφλό σημείο των Ευρωπαίων στρατηγικών ασφαλείας. Μετρούν την ετοιμότητα για πόλεμο με βάση τα αποτελέσματα δημοσκοπήσεων σχετικά με την « απειλή από τη Ρωσία » και τις αμυντικές δαπάνες σε δισεκατομμύρια, αλλά παραβλέπουν το γεγονός ότι ένας πληθυσμός που απλώς θέλει «να τελειώσει ο πόλεμος» δεν είναι ένας κινητοποιήσιμος πόρος, αλλά μάλλον ένας εξαντλημένος .

Παρά το σαφές δημόσιο αίσθημα κατά του επανεξοπλισμού, των κυρώσεων και του πολέμου, δεν σχηματίζεται κανένα μαζικό αντί-κίνημα, σε αντίθεση με αυτό κατά της απόφασης ανάπτυξης πυραύλων στην Γερμανία ή κατά του πολέμου του Βιετνάμ στις ΗΠΑ. Ποιο άλλο συμπέρασμα μπορεί να εξαχθεί από αυτό εκτός από την παραίτηση;

Όσοι δεν αντιτίθενται από παραίτηση δεν είναι καθόλου προετοιμασμένοι να διακινδυνεύσουν την ζωή τους για μια « νέα διεθνή τάξη » που επιβάλλεται από τα πάνω. Η ελίτ μπορεί να μπερδέψει την μία με την άλλη — μέχρι που μια κρίση αποκαλύπτει την πραγματική έκταση της διαφοράς (https://corfiatiko.blogspot.com/2026/07/blog-post_717.html a).

Πώς οι Weidel και Höcke επεκτείνουν την δύναμή τους. Το συνέδριο του κόμματος AfD είχε ως στόχο να προβάλει την ενότητα ενόψει των κρατικών εκλογών. Αλλά στο παρασκήνιο, οι εντάσεις είναι έντονες. Τόσο ο Βάιντελ όσο και ο Χέκε χρησιμοποιούν τα δίκτυά τους για να αποκτήσουν ακόμη μεγαλύτερη δύναμη.

Στο τέλος του συνεδρίου του κόμματος, η Alice Weidel και ο Tino Chrupalla ήθελαν να τονίσουν για άλλη μια φορά πού ήθελαν να οδηγήσουν το AfD, σαν να μην ήταν ήδη σαφές: Ανέβηκε στην σκηνή και φώναξε: «Θέλουμε ευθύνη για αυτή την χώρα που αγαπάμε τόσο πολύ!» Και οι σύνεδροι σηκώθηκαν και κυμάτισαν τις γερμανικές σημαίες τους. Ο Χρούπαλλα είχε δηλώσει επίσης νωρίτερα ότι το AfD πρέπει επιτέλους να αναλάβει την κυβερνητική ευθύνη. Αλλά προειδοποίησε επίσης:

Δεν πρέπει να υπόσχεται κανείς τίποτα που δεν μπορεί να τηρήσει. Ένα μήνυμα προς τις ομοσπονδίες των κρατιδίων που ενδέχεται σύντομα να κυβερνήσουν - δηλαδή τη Σαξονία-Άνχαλτ και το Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία. Έτσι, το ομοσπονδιακό συνέδριο του κόμματος του AfD στην Έρφουρτ έλαβε τέλος μετά από ενάμιση ημέρα, αφήνοντας πίσω του μερικές αξέχαστες στιγμές.

Ο θρίαμβος του WeidelΣτις εκλογές για την ομοσπονδιακή εκπρόσωπο, η Alice Weidel έλαβε σημαντικά περισσότερες ψήφους από τον Chrupalla. Συγκέντρωσε το 81%, ενώ αυτός έλαβε μόνο το 70%. Ο Chrupalla εξήγησε σε συνέντευξή του στο στούντιο του ARD στο Βερολίνο ότι είχε αντιμετωπίσει ορισμένα άβολα ζητήματα εσωτερικά . Αυτό πιθανότατα αναφέρεται στην λεγόμενη «υπόθεση αναγκών». Αρκετά μέλη του κοινοβουλίου του AfD είχαν προσλάβει στενούς συγγενείς ή συζύγους άλλων στελεχών του κόμματος ως μέλη του προσωπικού. Ο Chrupalla είχε δηλώσει στην εκπομπή "Caren Miosga " του ARD ότι το θέμα είχε μια «λεκιασμένη επίγευση» και η αυτοκριτική του ήταν σε μεγάλο βαθμό μεμονωμένη. Όσοι αναφέρονταν, για παράδειγμα, από την ένωση κρατιδίων της Σαξονίας-Άνχαλτ, πιθανότατα δυσανασχετούσαν με τα σχόλιά του.Κάποιοι βλέπουν το αποτέλεσμα των εκλογών ως ένα πρώτο βήμα προς μια μονοκομματική ηγεσία, που σημαίνει Βάιντελ χωρίς τον Χρουπάλα, μια ιδέα που η Βάιντελ απέρριψε στην εκπομπή του ARD « Αναφορά από το Συνέδριο του Κόμματος ». Δήλωσε ότι το κόμμα είναι αφοσιωμένο στους ψηφοφόρους και στη Γερμανία και ότι οι συζητήσεις για το προσωπικό είναι άσχετες. Ωστόσο, το θέμα συζητείται ήδη κατ' ιδίαν εντός του κόμματος.

Στο ομοσπονδιακό συνέδριο του κόμματός του, το AfD προσπαθεί να μην εμφανιστεί πολύ ριζοσπαστικό, αλλά μάλλον ως ένα οργανωμένο λαϊκό κόμμα.  Το δίκτυο Münzenmaier και το νέο ομοσπονδιακό εκτελεστικό συμβούλιο.

Ο Σεμπάστιαν Μίντσενμαϊερ είναι ένας από τους πιο σημαντικούς παράγοντες ισχύος στο AfD. Με την νβοήθεια του δικτύου που φέρει το όνομά του, διαμόρφωσε αποφασιστικά το δράμα αυτού του συνεδρίου του κόμματος στην Ερφούρτη.

Ο Μίντσενμαϊερ -νέος, φιλικός, ριζοσπαστικός- οργάνωσε τις πλειοψηφίες για την Βάιντελ και προώθησε την ίδια και τους υποψηφίους της προτίμησής του στην ομοσπονδιακή εκτελεστική επιτροπή.Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια νέα, νεότερη ομοσπονδιακή εκτελεστική επιτροπή, προσαρμοσμένη στις επιθυμίες του αρχηγού του κόμματος.

Το AfD αποφεύγει την ουσιαστική συζήτηση, παρόλο που πολλά ερωτήματα πρέπει να απαντηθούν, λέει ο Gabor Halasz.  Όλες οι αμφισβητούμενες εκλογές είναι υπέρ του Βάιντελ.Ένα από τα νέα μέλη του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Sven Tritschler από τη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία. Επικράτησε του μέλους του διοικητικού συμβουλίου Kay Gottschalk, για τον οποίο είχαν ψιθυριστεί προηγουμένως κάθε είδους άσχημα πράγματα.

Κατά την διάρκεια της αίτησής του, ο Tritschler ρωτήθηκε ποια επαγγελματικά προσόντα είχε. Απάντησε ότι είχε σπουδάσει νομική, αλλά δεν είχε αποφοιτήσει.Ή ο Hannes Gnauck από το Βρανδεμβούργο, τον οποίο το δίκτυο Münzenmaier θέλει να διορίσει ως ταμία στη θέση του έμπειρου Carsten Hütter από την Σαξονία.

Η ψηφοφορία καταλήγει σε ισοπαλία δύο φορές. Μόνο στον τρίτο γύρο ο Gnauck καταφέρνει να επικρατήσει με πολύ μικρή διαφορά. Ο Alexander Jungbluth και ο Maximilian Kneller υποστηρίχθηκαν επίσης από τον Münzenmaier.

«Τυπικό, χωρίς επίσημη εκπαίδευση ή πανεπιστημιακό πτυχίο», γκρινιάζει κάποιος που δεν θέλει να αναφερθεί το όνομά του στο άρθρο. Ο βουλευτής Ματίας Μούσντορφ, από την άλλη πλευρά, επιτρέπει στον εαυτό του να αναφέρεται ονομαστικά.

Λέει ότι το AfD ήθελε στην πραγματικότητα να επικεντρωθεί σε εξειδικευμένο προσωπικό, αλλά τα πολιτικά δίκτυα αποκτούν επί του παρόντος πολύ μεγαλύτερο βάρος από ό,τι είναι καλό για το κόμμα. Είναι ασφαλές να πούμε: δεν είναι όλοι ευχαριστημένοι με τα νέα μέλη του διοικητικού συμβουλίου.

Η αστυνομία καταλήγει σε θετικό συμπέρασμα μετά το συνέδριο του κόμματος AfD. Η αστυνομία σε διαδηλώσεις στην Ερφούρτη. Οι διαμαρτυρίες κατά του AfD ήταν «ως επί το πλείστον ειρηνικές». Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν σε μεγάλο βαθμό ειρηνικά στην Ερφούρτη ενάντια στο ομοσπονδιακό συνέδριο του κόμματος AfD.

Εκτεταμένη διαμαρτυρία κατά του συνεδρίου του κόμματοςΔεκάδες χιλιάδες βγήκαν στους δρόμους της Ερφούρτης για να διαμαρτυρηθούν κατά του AfD και του συνεδρίου του κόμματός του. Η αστυνομία εκτίμησε τον αριθμό σε 31.000, ενώ οι διοργανωτές έκαναν λόγο για 50.000. Ανάμεσά τους ήταν ο Ντένις Μπάουμ, απόγονος της εβραϊκής οικογένειας που κατασκεύασε το εμβληματικό ανατολικογερμανικό μοτοποδήλατο Simson , μια μάρκα που χρησιμοποιεί συχνά το AfD για τη δική του διαφήμιση.

Ο Μπάουμ ταξίδεψε από τη Νέα Υόρκη ειδικά για να υποστηρίξει τις διαμαρτυρίες.Οι διαδηλώσεις παρέμειναν σε μεγάλο βαθμό ειρηνικές, σύμφωνα με τις αρχές, αν και υπήρξαν μικρές συγκρούσεις με την αστυνομία. Τρεις δημοσιογράφοι του περιοδικού Apollo News δέχτηκαν επίθεση και τραυματίστηκαν.

Στην τελική συνέντευξη Τύπου της, η Weidel επέκρινε την κάλυψη από τα δημόσια μέσα ενημέρωσης, ισχυριζόμενη ότι οι διαδηλωτές είχαν παρουσιαστεί ως υπερβολικά ειρηνικοί. Η Weidel πρόσφατα επιτίθεται όλο και περισσότερο στο ARD και το ZDF, παραπονούμενη για «ενοχοποίηση» και αρνούμενη ότι υπάρχουν ακροδεξιοί εξτρεμιστές εντός του κόμματός της.

Έχει δημιουργηθεί μια δημοσιότητα γύρω από την εμβληματική μάρκα της Ανατολικής Γερμανίας. Το AfD προσπαθεί να την οικειοποιηθεί πολιτικά.  Διαδηλωτές κατά του ΧόκεΠολλοί από τους διαδηλωτές μιλούν κατά του Μπιορν Χέκε, του κρατιδίου προέδρου του AfD στη Θουριγγία. «Ο Χέκε είναι Ναζί», γράφει ένα από τα πλακάτ.

Στην ομιλία του την πρώτη ημέρα, ο Χέκε τους αρνείται την ψυχική τους υγεία. Τους αποκαλεί «πνευματικά τραυματισμένους», εξηγώντας ότι οι διαδηλωτές δεν έχουν καταφέρει να αναπτύξουν μια «υγιή ταυτότητα». Δηλώνει επίσης ότι είναι καθήκον του AfD «να αποκαταστήσει και να θεραπεύσει την κανονικότητα». Ο Χέκε δεν διευκρινίζει τι εννοεί με αυτό.

Τέλος του ομοσπονδιακού συνεδρίου του κόμματος AfD. Πολλή αυτοπεποίθηση και σαφής αξίωση εξουσίας. Στο τέλος του συνεδρίου του κόμματός τους στην Ερφούρτη, οι ηγέτες του AfD ξεκαθάρισαν ότι θέλουν να κυβερνήσουν.

Ο Χόκε επεκτείνει επίσης την επιρροή του.Πριν από εβδομάδες, ο Stefan Möller, στενός έμπιστος του Höcke, είχε ήδη εκφράσει τις φιλοδοξίες του για τη θέση του αναπληρωτή στο ομοσπονδιακό εκτελεστικό συμβούλιο.

Ωστόσο, σε συνέντευξή του στο στούντιο του ARD στο Βερολίνο, τόνισε ότι δεν εξαρτάται από τον Höcke και ότι σκέφτεται ανεξάρτητα. Δεν υπήρχε αντίπαλος υποψήφιος και ο Möller έλαβε το 75% των ψήφων, ένα αρκετά καλό αποτέλεσμα αν αναλογιστεί κανείς ότι πολλά μέλη του AfD είχαν προηγουμένως ασκήσει κριτική στον Höcke και τον «Θουριγγικό τρόπο» του.Και ένας άλλος σύμμαχος του Χέκε έκανε το βήμα:

Η Κάτριν Έμπνερ-Στάινερ από την Βαυαρία, μια υποψήφια έκπληξη. Απέκλεισε το νυν μέλος του διοικητικού συμβουλίου, Πέτερ Μπέρινγκερ. Ο Μπέρινγκερ ήταν πολύ επιμελής και γνώστης του καταστατικού, ανέφεραν πηγές εντός της ομοσπονδιακής εκτελεστικής επιτροπής. Μένει να δούμε αν η Έμπνερ-Στάινερ θα αναλάβει τις ευθύνες του. Σε κάθε περίπτωση, με αυτούς τους δύο αναπληρωτές εκπροσώπους, ο Μπιορν Χέκε μπορεί να επεκτείνει σημαντικά την επιρροή του εντός της ομοσπονδιακής εκτελεστικής επιτροπής.

Ο Τίνο Χρουπάλλα και η Άλις Βάιντελ σηκώνονται όρθιοι και ζητωκραυγάζουν. Πρόγραμμα αναπαραγωγής: βίντεοΤο AfD επιβεβαιώνει τους προέδρους του, Άλις Βάιντελ και Τίνο Χρουπάλα, στο ομοσπονδιακό συνέδριο του κόμματος στην Έρφουρτ.

4 Ιουλίου 2026 μ.Χ. Συνέδριο του Ομοσπονδιακού Κόμματος στην Ερφούρτη. Οι Βάιντελ και Χρουπάλα επανεξελέγησαν πρόεδροι του AfD. Η Βάιντελ έλαβε το 81,3% των ψήφων στο ομοσπονδιακό συνέδριο του κόμματος στην Έρφουρτ, ενώ η Χρούπαλλα το 70%.

Καμία συζήτηση για τον «κατάλογο ασυμβατότητας»Μια πρόταση, την οποία είχε εγκρίνει ο Χόκε, ζητούσε συζήτηση σχετικά με τον λεγόμενο κατάλογο ασυμβατότητας. Ο κατάλογος αυτός ορίζει ότι άτομα που έχουν διατελέσει μέλη εξτρεμιστικών οργανώσεων όπως το Κίνημα Ταυτοτήτων ή το NPD δεν επιτρέπεται να ενταχθούν στο AfD.

Αυτή η συζήτηση δεν έλαβε χώρα και η πρόταση αφαιρέθηκε από την ημερήσια διάταξη. Μια επιτροπή θα εξετάσει το ζήτημα του χρόνου. Η σύσταση της επιτροπής θα μπορούσε να είναι σημαντική  (https://www.tagesschau.de/inland/innenpolitik/afd-parteitag-weidel-chrupalla-102.htmlon).

 

Η εξτρεμιστική Ακροδεξιά φλερτάρει με την καγκελαρία. Η Ερφούρτη ανάσανε έπειτα από ένα διήμερο που την έφερε στον αστερισμό του AfD. Οι συμβολισμοί είναι πολύ σημαντική παράμετρος για την ακροδεξιά Εναλλακτική για την Γερμανία. Ακριβώς πριν από 100 χρόνια, 3-4 Ιουλίου 1.926 μ.Χ., το ναζιστικό κόμμα του Χίτλερ είχε πραγματοποιήσει στην γειτονική Βαϊμάρη για το συνέδριο του NSDAP – δεν ήταν τυχαίο ότι το εξτρεμιστικό εν μέρει AfD επέλεξε το διήμερο 4-5 Ιουλίου για το παγγερμανικό συνέδριό του στην πρωτεύουσα της Θουριγγίας, Ερφούρτη. Ο προφανής συμβολισμός οδήγησε στην Ερφούρτη και δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές κατά του AfD.

Με διπλάσιο ποσοστό στις εκλογές του 2025 μ.Χ. και πρωτιά στις δημοσκοπήσεις, ήταν αναμενόμενο να επανεκλεγεί το ηγετικό δίδυμο του κόμματος με την Αλις Βάιντελ και τον Τίνο Κρουπάλα. Αλλά με αλλαγή των συσχετισμών, που επιβεβαιώνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Βάιντελ. Επανεξελέγη με 81,3% των συνέδρων, ο Κρουπάλα όμως περιορίστηκε στο 70%. Πριν από δύο χρόνια, η σειρά ήταν αντίστροφη, ο Κρουπάλα είχε εκλεγεί με 83% και η Βάιντελ με 80%.

Η 47χρονη οικονομολόγος Άλις Βάιντελ διατηρεί στενούς δεσμούς με τα εξτρεμιστικά, εθνικιστικά δίκτυα του AfD, αυτοπροβάλλεται ως η «επόμενη καγκελάριος» της Γερμανίας. Στην ομιλία της στο συνέδριο της Ερφούρης επιτέθηκε προσωπικά στον καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς, τον αποκάλεσε «Βιβάλντι των αρχηγών κυβερνήσεων», καθώς «ανακοινώνει μεταρρυθμίσεις κάθε τέσσερις εποχές». Επέκρινε ιδιαίτερα τον χριστιανοδημοκράτη Μερτς ότι αθετεί τις υποσχέσεις του, αφού «κάθε φορά κάνει μια μεγάλη βουτιά, αλλά στην συνέχεια υπαναχωρεί».

Το ζωηρότερο χειροκρότημα των συνέδρων απέσπασε με το σύνθημα για «μαζικές απελάσεις» από τη Γερμανία. Αλλά και ο 51χρονος Τίνο Κρουπάλα, ο ελαιοχρωματιστής-παιδί του λαού από την ανατολικογερμανική Σαξονία, φλερτάρει με την καγκελαρία. Στο βιβλίο του, που δημοσιεύτηκε λίγο πριν από το συνέδριο του κόμματος, ποζάρει μπροστά στην καγκελαρία και περιγράφει στιχομυθία με περαστικούς που τον προσφωνούν «επόμενο καγκελάριο». Είναι ο μακροβιότερος συν-πρόεδρος του AfD, από το 2019 μ.Χ. «Θέλουμε να κυβερνήσουμε», τόνισε στην Ερφούρτη.

Το AfD στο μεταξύ «απέδειξε την ικανότητά του να ασκεί αποτελεσματική αντιπολίτευση». Τώρα πρέπει να προετοιμαστεί για κυβερνητικά καθήκοντα πρώτα σε επίπεδο κρατιδίων και μετά σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Την εξτρεμιστική τάση εκπροσωπεί στο νέο προεδρείο του AfD o Στέφαν Μοέλερ, δεξί χέρι του Προέδρου του AfD Θουριγγίας, Μπγιορν Χέκε, που έχει καταδικαστεί για χρήση ναζιστικών συνθημάτων. Η οργάνωση του AfD Θουριγγίας θεωρείται από την Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος «επιβεβαιωμένα εξτρεμιστική οργάνωση», όπως και οι οργανώσεις σε Σαξονία και Σαξονία-Ανχαλτ.

Τι θα σημάνει μια εξτρεμιστική ακροδεξιά κυβέρνηση, μπορεί να φανεί ήδη από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, αν το AfD κερδίσει τις εκλογές στο κρατίδιο Σαξονία-Ανχαλτ, όπου οι δημοσκοπήσεις το φέρνουν στα όρια της αυτοδυναμίας. Ο Υπουργός Αμυνας, Μπόρις Πιστόριους, προειδοποίησε για τον κίνδυνο να βρεθούν τα χέρια τοπικών υπουργών του φιλοπουτινικού AfD ευαίσθητα δεδομένα για την ασφάλεια της Γερμανίας.

Το πρόγραμμα του AfD προβλέπει μεταξύ άλλων κομματικό έλεγχο αστυνομίας, δικαστικής εξουσίας, και μυστικών υπηρεσιών, κατασκευή δημοσίων κτιρίων σύμφωνα με τη γερμανική παράδοση – με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό –, έλεγχο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, εκστρατεία κατά των πολιτών με μεταναστευτικό υπόβαθρο και «πολιτισμικά ξένους» νοσηλευτές που είναι «εγγενώς επιβλαβείς για τους γερμανούς ασθενείς». Η ιδέα ότι το ΑfD θα αποβάλει κυβερνώντας τα εξτρεμιστικά χαρακτηριστικά του είναι «αφελής, όσο και η ιδέα ότι ο Ντόναλντ Τραμπ θα μεταμορφωνόταν σε συμφιλιωτή μετά την είσοδό του στον Λευκό Οίκο», σχολίασε ο Νίκολας Ρίχτερ στην εφημερίδα «Ζιντόιτσε Τσάιτουνγκ» (SZ).

Χωρίς μεγάλα επεισόδια πραγματοποιήθηκαν οι διαδηλώσεις που οργάνωσαν κατά του AfD η Ομοσπονδία Γερμανικών Συνδικάτων DGB, κόμματα, εκκλησίες και οργανώσεις με σύνθημα «Αντισταθείτε». Αντί των αναμενόμενων 50.000, η αστυνομία υπολόγισε περίπου 31.000 διαδηλωτές, μεταξύ τους και 2.500 άτομα του αντιεξουσιαστικού χώρου που απειλούσαν με βίαιο αποκλεισμό της πρόσβασης στον χώρο του συνεδρίου. Αλλά οι 600 σύνεδροι του AfD είχαν φτάσει ήδη από τα ξημερώματα στην αίθουσα του συνεδρίου (https://www.tanea.gr/print/2026/07/06/world/i-ekstremistiki-akrodeksia-flertarei-me-tin-kagkelaria/s).

 

ΠΙΣΤΟΡΙΟΥΣ ΚΑΤΑ AfD: «Δεν πρέπει να πέσουν στα χέρια τους ΑΠΟΡΡΗΤΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ!». Νέα πολιτική θύελλα έχει ξεσπάσει στην Γερμανία μετά τις δηλώσεις του Υπουργού Άμυνας Μπόρις Πιστόριους, ο οποίος υποστήριξε ότι το κόμμα «Εναλλακτική για την Γερμανία» (AfD) δεν θα πρέπει να αποκτήσει πρόσβαση σε απόρρητες κρατικές πληροφορίες, ακόμη και αν συμμετάσχει μελλοντικά στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση.

Ο Πιστόριους αιτιολόγησε την θέση του επικαλούμενος τις σχέσεις του AfD με την Ρωσία και τον πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν, τις οποίες χαρακτήρισε «αδιαμφισβήτητες». Όπως δήλωσε, η πρόσβαση σε ευαίσθητα κρατικά δεδομένα αποτελεί ζήτημα εθνικής ασφάλειας και «δεν πρέπει να πέσουν σε λάθος χέρια».

Οι δηλώσεις αυτές αναμένεται να αναζωπυρώσουν την συζήτηση γύρω από την δημοκρατική αντιμετώπιση του AfD, το οποίο παραμένει η μεγαλύτερη αντιπολιτευτική δύναμη στην χώρα. Το κόμμα βρίσκεται εδώ και καιρό υπό παρακολούθηση από τις γερμανικές υπηρεσίες ασφαλείας σε ορισμένα κρατίδια, λόγω κατηγοριών περί εξτρεμιστικών και αντιμεταναστευτικών θέσεων.

Παράλληλα, το λεγόμενο «τείχος προστασίας» που έχουν υψώσει τα παραδοσιακά κόμματα απέναντι στο AfD παραμένει σε ισχύ, με τον καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς να επαναλαμβάνει ότι δεν προτίθεται να συνεργαστεί με το κόμμα.

Ωστόσο, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το AfD διατηρεί ισχυρή δυναμική και ευελπιστεί να πετύχει ιστορικές νίκες στις περιφερειακές εκλογές του Σεπτεμβρίου, αποκτώντας για πρώτη φορά την δυνατότητα να κυβερνήσει σε επίπεδο ομόσπονδου κρατιδίου  (https://news12.gr/2026/07/05/%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1-afd-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%cf%80%cf%81%ce%ad%cf%80%ce%b5%ce%b9-%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%ad%cf%83%ce%bf%cf%85/).

 

Η Volkswagen ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ; Η ΚΙΝΑ Ετοιμάζεται να ΑΓΟΡΑΣΕΙ το σύμβολο της Γερμανίας! Η Volkswagen τερμάτισε τη συνεργασία της με την Bosch στον τομέα της αυτόνομης οδήγησης, ύψους 1,5 δισ. ευρώ, μια σύμπραξη που απασχολούσε περισσότερους από 1.000 προγραμματιστές αλλά δεν κατάφερε να παράσχει ανταγωνιστική τεχνολογία. Ο Διευθύνων Σύμβουλος Oliver Blume αναζητά πλέον νέους εταίρους για την περαιτέρω ανάπτυξη συστημάτων υποβοήθησης οδηγού.

Η αποχώρηση της Bosch υπογραμμίζει την επιτακτική ανάγκη για μείωση του κόστους, προετοιμάζοντας μια ριζική αναδιάρθρωση. Εκτός από τις 100.000 χαμένες θέσεις εργασίας, το κλείσιμο εργοστασίων στην Γερμανία και την μείωση γκάμας των μοντέλων, είναι πιθανή η απόσχιση της μάρκας Volkswagen.

Το αυτοκίνητο εξαγωγής, το οποίο για δεκαετίες αποτελούσε σύμβολο της γερμανικής υπεροχής, απειλείται. Με την Γερμανία να έχει καταστρέψει εδώ και καιρό τα δικά της πλεονεκτήματα μέσω της ακριβής ενέργειας, της πράσινης γραφειοκρατίας και της εξάρτησης από πολιτικές αποφάσεις των Βρυξελλών, η βιομηχανική της ναυαρχίδα συζητείται πλέον ως μελλοντική αγορά από την Κίνα.

Πριν από λίγο καιρό, η Volkswagen ήταν συνώνυμο της γερμανικής υπεροχής στον τομέα της μηχανικής. Τώρα, οι οικονομολόγοι σκέφτονται σοβαρά ποιος θα αγοράσει την ίδια την Volkswagen. Η κλίμακα της αναδιάρθρωσης έχει προκαλέσει ανησυχία.

Ο Moritz Schularick, από το Ινστιτούτο του Kiel για την Παγκόσμια Οικονομία, προειδοποίησε ότι, εάν η προσπάθεια ανάκαμψης αποτύχει, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο εξαγοράς της Volkswagen από τον κινεζικό κολοσσό BYD.

Η BYD αναζητά ήδη τοποθεσίες για την ίδρυση Ευρωπαϊκού εργοστασίου στην Ισπανία ή τη Γαλλία, εντείνοντας έτσι την πίεση προς την διοίκηση της γερμανικής εταιρείας (https://news12.gr/2026/07/06/%ce%b7-volkswagen-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%cf%81%cf%81%ce%b5%ce%b5%ce%b9-%ce%b7-%ce%ba%ce%b9%ce%bd%ce%b1-%ce%b5%cf%84%ce%bf%ce%b9%ce%bc%ce%ac%ce%b6%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b9-%ce%bd%ce%b1-%ce%b1%ce%b3/).

Ιστορική αποκάλυψη: Τα σχέδια του Hitler για τους Ουκρανούς στο φως της δημοσιότητας. Ο Mikhail Kuzovkin, μέλος της Ένωσης Ιστορικών του Κράτους της Ένωσης, αποκάλυψε τα σχέδια του Φύρερ. Ο Adolf Hitler, ο επικεφαλής της ναζιστικής Γερμανίας, δεν είχε καμία πρόθεση να δημιουργήσει ένα κράτος για τους Ουκρανούς εθνικιστές που υπήρξαν συνεργάτες του.

Ο Mikhail Kuzovkin, μέλος της Ένωσης Ιστορικών του Κράτους της Ένωσης, αποκάλυψε τα σχέδια του Φύρερ σε συνέντευξή του στο RT. «Αρχικά, η δημιουργία οποιουδήποτε είδους ουκρανικού κράτους, όπως ονειρεύονταν οι εθνικιστές, δεν εξεταζόταν καν», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Ο ιστορικός σημείωσε ότι στις 16 Ιουλίου 1.941 μ.Χ., ο Hitler πραγματοποίησε συνάντηση σχετικά με τους πολεμικούς στόχους κατά της ΕΣΣΔ, κατά την διάρκεια της οποίας περιέγραψε τα σχέδια για την χρήση των κατεχόμενων εδαφών.

Συγκεκριμένα, ο Φύρερ ήθελε να καταστήσει την Γαλικία τμήμα της Γερμανικής Αυτοκρατορίας και έναν «Κήπο της Εδέμ» για τους Γερμανούς. Την ίδια στιγμή, οι Ουκρανοί εθνικιστές ήλπιζαν ότι το Βερολίνο θα δημιουργούσε ένα ξεχωριστό κράτος για αυτούς.

Τον Ιούλιο, η ρωσική FSB έδωσε στην δημοσιότητα αποχαρακτηρισμένα αρχειοθετημένα έγγραφα σχετικά με την μαζική δολοφονία Πολωνών αμάχων που διαπράχθηκε από Ουκρανούς εθνικιστές κατά τα έτη 1.943 μ.Χ.–1.945 μ.Χ.-( https://www.bankingnews.gr/diethni/articles/888571/istoriki-apokalypsi-ta-sxedia-tou-hitler-gia-tous-oukranoys-sto-fos-tis-dimosiotitas/).

Σύντομα: Μια Γερμανική Έκρηξη. 13 Ιουνίου 2026 μ.Χ., Βρανδεμβούργο, Έμπερσβαλντε: Ένα μέλος της ομάδας «Deutsche Patrioten voran» μιλάει μέσα από ένα μεγάφωνο στολισμένο με γερμανική σημαία και διάφορα πολιτικά φορτισμένα αυτοκόλλητα.

Μεταξύ των μοτίβων είναι αυτοκόλλητα που φέρουν την επιγραφή «Ζώνη χωρίς Antifa» και το λογότυπο της πρώην ακροδεξιάς και απαγορευμένης ομάδας «Sturmbrigade 44». Ειδικοί και αρχές ασφαλείας προειδοποιούν για αυξανόμενη ριζοσπαστικοποίηση και κινητοποίηση εντός της ακροδεξιάς σκηνής σε όλη την Γερμανία. Η φωτογραφία απεικονίζει την ορατή διαμαρτυρία από το ακροδεξιό φάσμα σε δημόσιους χώρους. Patrick Pleul/picture alliance μέσω Getty Images

"ΜΙ«Η καθημερινή ζωή στη Γερμανία έχει μετατραπεί σε χύτρα ταχύτητας. Το ερώτημα είναι πότε θα εκραγεί αυτή η χύτρα ταχύτητας και τι μορφή θα πάρει αυτή η έκρηξη». Αυτή ήταν η ετυμηγορία του Δρ. Σβεν Ρ. Λάρσον στο Ευρωπαϊκό Συντηρητικό Κόμμα τον περασμένο μήνα και αξίζει να την λάβουμε σοβαρά υπόψη.

Μια τέλεια καταιγίδα οικονομικής παρακμής, μια μεταναστευτική κρίση και μια κυβέρνηση που καταστέλλει την ελευθερία του λόγου οδηγούν σε μια δραματική έκρηξη. Λίγο μετά από αυτό το άρθρο, διέρρευσε η είδηση ​​ότι η Volkswagen σχεδιάζει να κλείσει τέσσερα από τα γερμανικά εργοστάσιά της και να καταργήσει 100.000 θέσεις εργασίας - το 15% του παγκόσμιου εργατικού δυναμικού της. Το Reuters ανέφερε ότι θα ήταν «η μεγαλύτερη αναδιάρθρωση στην ιστορία της αυτοκινητοβιομηχανίας».

Είναι μια τεράστια υπόθεση για μια εταιρεία που δεν έχει κλείσει ποτέ εργοστάσιο στην Γερμανία. Ακόμα χειρότερα, οι διαρροές αποκάλυψαν τα αποτελέσματα μιας εσωτερικής δημοσκόπησης σε εννέα μέλη των διοικητικών και εποπτικών συμβουλίων της VW. Έξι δήλωσαν ότι δεν πιστεύουν ότι η εταιρεία έχει μέλλον. Οι μετοχές της έχουν υποχωρήσει κατά 25% μέχρι στιγμής φέτος.

Αυτά είναι τα τελευταία άσχημα νέα για την μεταποιητική βιομηχανία της Γερμανίας: Η ομοσπονδία χάλυβα της Γερμανίας προειδοποίησε τον Μάιο ότι ο τομέας βρίσκεται σε «σημείο καμπής» λόγω του υψηλού κόστους ενέργειας και της μειωμένης ζήτησης.

Τον Απρίλιο, η κυβέρνηση αναγκάστηκε να μειώσει στο μισό την πρόβλεψη για την οικονομική ανάπτυξη του έτους σε μόλις 0,5% - σε σύγκριση με 2% για τις ΗΠΑ. Η Γερμανία έχασε 127.300 βιομηχανικές θέσεις εργασίας τον τελευταίο χρόνο, σύμφωνα με μελέτη της συμβουλευτικής εταιρείας EY τον Μάιο. Πρόκειται για πτώση 2,3%.

Η έκθεση της EY τόνισε επίσης μια μείωση κατά 10% στις ξένες επιχειρήσεις που ξεκινούν έργα στην Γερμανία. «Στη Γερμανία, η υψηλή φορολογική επιβάρυνση, το υψηλό κόστος εργασίας, η ακριβή ενέργεια και ταυτόχρονα μια παραλυτική γραφειοκρατία επιβραδύνουν τις επενδυτικές δραστηριότητες», προειδοποίησε ο Henrik Ahlers, επικεφαλής της EY Γερμανίας.

Η «αδυναμία μεταρρύθμισης» της Γερμανίας της έδωσε παγκόσμια φήμη. «Δυστυχώς, δεν έχουν απομείνει πολλά από την εικόνα μιας ισχυρής ποιοτικής τοποθεσίας και ενός οικονομικού βράχου στην καταιγίδα», προειδοποίησε.

Αυτό δεν κάνει μόνο τους Γερμανούς φτωχότερους· βλάπτει και την εικόνα του εαυτού τους. Είναι δύσκολο για τους Γερμανούς να είναι προφανές ότι υπερήφανοι για την ιστορία τους πριν από το 1945. Έτσι, αντ' αυτού, υπερηφανεύονται για το οικονομικό τους θαύμα - την επιστροφή της Γερμανίας ως βιομηχανικής δύναμης στις δεκαετίες μετά τον πόλεμο.

Μεταναστευτική Κρίση. Κάποιοι στην Γερμανία θέλουν να είναι περήφανοι για τον τρόπο με τον οποίο υποδέχτηκαν τους Σύρους μετανάστες. Αλλά πολλοί βλέπουν επίσης την επίδρασή του στην γερμανική κοινωνία.

Περίπου το 16% όσων βρίσκονται στην Γερμανία δεν έχουν γερμανική υπηκοότητα — ωστόσο, αποτελούν το 34% των υπόπτων για εγκλήματα. Περίπου 900.000 Σύροι ζουν στην Γερμανία και 115.000 από αυτούς αναγνωρίστηκαν ως ύποπτοι από την αστυνομία το 2024 μ.Χ.

Οι Σύριοι στην Γερμανία διαπράττουν εγκλήματα με ρυθμό 16 φορές υψηλότερο από έναν μέσο Γερμανό. Για όσους προέρχονται από το Αφγανιστάν, είναι 14 φορές. Σε ορισμένες πολιτείες, οι μισοί από όλους τους υπόπτους για βίαια εγκλήματα είναι μη Γερμανοί.

Τα περιστατικά βιασμού αυξάνονται ανησυχητικά. Το 2018 μ.Χ., αναφέρθηκαν περίπου 8.000 περιπτώσεις. Το 2025 μ.Χ., ήταν 14.000. Οι μετανάστες υπερεκπροσωπούνται σημαντικά στα σεξουαλικά εγκλήματα.

Ο αντίκτυπος σε μια κοινωνία υψηλής εμπιστοσύνης είναι τεράστιος. Για παράδειγμα, η Γαλλία αντιμετωπίζει προβλήματα με τους ανθρώπους που αποφεύγουν να πληρώνουν εισιτήρια στα μέσα μαζικής μεταφοράς εδώ και δεκαετίες.

Το σιδηροδρομικό σύστημα της Γερμανίας χτίστηκε με την υπόθεση ότι οι περισσότεροι θα ήταν ειλικρινείς και θα αγόραζαν εισιτήριο. Δεν υπήρχαν σημεία ελέγχου ή τουρνικέ - μόνο περιστασιακές επιθεωρήσεις. Αυτό είναι ένα ήπιο παράδειγμα, αλλά φαίνεται με πολλούς λιγότερο απτούς τρόπους. Η εισροή μεγάλου αριθμού επιβατών που παίζουν με διαφορετικούς κανόνες σημαίνει ότι η κοινωνία εμπιστοσύνης με την οποία μεγάλωσαν πολλοί Γερμανοί έχει εξαφανιστεί.

Δεν επιτρέπεται να παραπονεθεί. Πολλοί είναι εξοργισμένοι. Ο Γερμανός σκηνοθέτης Ούβε Μπολ έχει δημιουργήσει μια νέα ταινία, με τίτλο « Πολίτης Επαγρυπνιστής». Δείχνει μετανάστες να σκοτώνουν βάναυσα Ευρωπαίους —βασισμένη σε παραδείγματα πραγματικών επιθέσεων. Στη συνέχεια, δείχνει αυτούς τους μετανάστες να δολοφονούνται από έναν ξανθό, γαλανομάτη πρώην Αμερικανό στρατιώτη.

Ο Μπολ έκανε την ταινία λόγω των επιθέσεων μεταναστών στην Ευρώπη. Είπε: Αν κοιτάξετε τι συνέβη στο Αμβούργο, όπου οι βιαστές αφέθηκαν ελεύθεροι χωρίς καμία ποινή, η κάλυψη στα μέσα ενημέρωσης ήταν κάτι σαν «Ω, οι καημένοι οι δράστες».

Είναι σαν να ζούμε σε ένα εντελώς παράλογο πολιτικό περιβάλλον, ειδικά στην Ευρώπη, όπου οι άνθρωποι έχουν χάσει εντελώς τα ίχνη τους. Υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ της λεγόμενης «ρητορικής μίσους» και του μαχαιρώματος ανθρώπων στον λαιμό. Αλλά τα γεγονότα δεν έχουν πλέον σημασία.

Ο Μπολ λέει ότι δεν ενθαρρύνει τους ανθρώπους να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Αντίθετα, με τα λόγια του πρωταγωνιστή του στην Ιντερπόλ: «Αν οι πολιτικοί που σας πληρώνουν δεν πολεμήσουν ενάντια στον ισλαμισμό και την αφυπνισμένη Αριστερά, ο πληθυσμός σύντομα θα κάνει ό,τι κάνω εγώ και θα πραγματοποιήσει ο ίδιος μια μεγάλη εκκαθάριση».

Ο Μπολ προειδοποιεί επίσης για έκρηξη. Το συμβούλιο ταξινόμησης ταινιών της Γερμανίας αρνήθηκε να δώσει στην ταινία οποιαδήποτε βαθμολογία —ουσιαστικά απαγορεύοντας την προβολή της στην χώρα— προτού υποχωρήσει μετά από εβδομάδες πιέσεων.

Η γερμανική αστυνομία έχει βαρεθεί, αλλά φοβάται πολύ να το πει δημόσια, δήλωσε η ερευνήτρια δημοσιογράφος Λιβ φον Μπέτιχερ στην Die Welt την περασμένη εβδομάδα. Μόλις οι κάμερες έπαψαν να λειτουργούν και έγιναν ανεπίσημες, η «σχεδόν ομόφωνη γνώμη ήταν: Η κατάσταση χειροτερεύει όλο και περισσότερο», είπε.

Ένας αστυνομικός της είπε: «Η Γερμανία που ξέρουμε εξαφανίζεται». Ένας άλλος είπε: «Στην Γερμανία είναι ανοιχτή η περίοδος για ληστείες και βιασμούς». «Ακόμα και τα πιο σοβαρά εγκλήματα συχνά έχουν εκπληκτικά λίγες συνέπειες», της είπαν. «Πάρα πολύ συχνά, οι δράστες λίγο πολύ την γλιτώνουν».

«Μερικοί αστυνομικοί μου έχουν πει μάλιστα, κυριολεκτικά, "Έχουμε ήδη χάσει αυτή την χώρα" ή "Αυτή η χώρα έχει τελειώσει"». Η αδυναμία των γερμανικών ελίτ να αντέξουν οποιαδήποτε συζήτηση ή σημαντική κριτική για τον χειρισμό της χώρας αποτελεί σημαντικό μέρος αυτής της «χύτρας ταχύτητας».

Οι Γερμανοί απαγορεύεται να προσβάλλουν τους πολιτικούς ηγέτες τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από το άρθρο 188 του Γερμανικού Ποινικού Κώδικα, που ψηφίστηκε το 2021 μ.Χ. Πέρυσι, κινήθηκαν σχεδόν 4.800 ποινικές υποθέσεις βάσει αυτού του νόμου. Ακόμα κι αν κάποιος τελικά κριθεί αθώος, θα έχει περάσει από μια τιμωρητική δοκιμασία.

Η αστυνομία έκανε έφοδο στο σπίτι ενός άνδρα αφότου αποκάλεσε τον πρώην αντιπρύτανη Ρόμπερτ Χάμπεκ «ηλίθιο». Ένας άνδρας τιμωρήθηκε με πρόστιμο άνω των 2.300 δολαρίων επειδή αποκάλεσε ψεύτη τον καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς.

Ένας άλλος έπρεπε να πληρώσει 115 δολάρια επειδή αποκάλεσε έναν πολιτικό «πομπώδη ανόητο». Ένας άλλος διώχθηκε επειδή δημοσίευσε ένα meme που έδειχνε τον Merz ως Πινόκιο, προτού η υπόθεσή του αποσυρθεί μετά από δημόσια κατακραυγή.

«Μια τέλεια καταιγίδα». Αυτή η έλλειψη οποιουδήποτε είδους διεξόδου ήταν που ώθησε την προειδοποίηση του Δρ. Λάρσον. «[Αν]α]ποθέτω κάτι, οι ολοένα και πιο σκληρές πολιτικές διώξεις θα συνεχίσουν να οδηγούν την Γερμανία στο σκοτεινό βασίλειο της τυραννίας», έγραψε, συνεχίζοντας:

Αυτό που μπορούμε να περιμένουμε, με άλλα λόγια, είναι η γερμανική κυβέρνηση να αγνοήσει τον σχηματισμό μιας τέλειας καταιγίδας κοινωνικής παρακμής. Αντί να αναγνωρίσει τις πραγματικές απειλές για το μέλλον της Γερμανίας, η κυβέρνηση στο Βερολίνο θα συνεχίσει να καταπολεμά τα συμπτώματα αυτής της παρακμής: την αυξανόμενη υποστήριξη για το AfD [Εναλλακτική για την Γερμανία], την πτώση του ηθικού στην αστυνομία και τα διαρκή ελλείμματα του προϋπολογισμού.

Οι μέθοδοι καταστολής της γερμανικής ελίτ θα γίνουν πιο σκληρές και πιο αδυσώπητες. Μια κυβέρνηση που μεταβαίνει από τη δημοκρατία και την ελευθερία στον ολοκληρωτισμό και την καταστολή της διαφωνίας, αργά ή γρήγορα, με μια απόκοσμη προβλεψιμότητα, θα προσπαθήσει να υπαγορεύσει την οικονομία του έθνους με τον ίδιο τρόπο που υπαγορεύει την πολιτική και την κοινή γνώμη.

Σε εκείνο το σημείο, η πολιτική παρακμή της Γερμανίας θα κλιμακωθεί σε οικονομική κατάρρευση. Έχει δίκιο. Η μόνη ομάδα που θα συζητήσει όλα αυτά τα προβλήματα είναι το AfD. Θέλει να περιορίσει την μετανάστευση, να ανατρέψει την γερμανική οικονομία και προσπάθησε να καταργήσει τον νόμο περί λογοκρισίας της Γερμανίας. Δεν είναι περίεργο που πλησιάζει στο να έχει απόλυτη πλειοψηφία σε τουλάχιστον ένα γερμανικό κρατίδιο. Ενώ κάθε άλλο γερμανικό κόμμα παραπαίει, το AfD δυναμώνει όλο και περισσότερο.

Ωστόσο, αυτό είναι επίσης ένα κόμμα με σημαντικό βάρος — για να το θέσω ήπια. Τα κορυφαία ηγετικά του στελέχη χρησιμοποιούν σκόπιμα ναζιστικά συνθήματα. Εκφωνούν λόγους για την ανάγκη να είναι περήφανοι για τα «επιτεύγματα» των στρατιωτών τους στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και θέλουν να τερματίσουν την επέτειο μνήμης του Ολοκαυτώματος. Αλλά στην Γερμανία, που βρίσκεται σε κατάσταση πίεσης, πολλοί ψηφοφόροι δεν έχουν πρόβλημα να παραδώσουν την εξουσία σε ένα κόμμα που συμπαθεί τους Ναζί, αν αυτό λύσει τα προβλήματά τους.

Όσοι γνωρίζουν καλά την Γερμανία έχουν προειδοποιήσει για αυτό το είδος έκρηξης εδώ και δεκαετίες. Ο Νίκλας Φρανκ, γιος του Ναζί εγκληματία πολέμου Χανς Φρανκ, δήλωσε στο BBC το 2017 μ.Χ.: Όσο η οικονομία μας είναι καλή και όσο βγάζουμε χρήματα, όλα είναι πολύ δημοκρατικά. Αλλά ας περιμένουμε, και ας ελπίσουμε να μην δούμε, αν θα έχουμε πέντε με 10 χρόνια σοβαρών οικονομικών προβλημάτων, και το έλος γίνει λίμνη και θάλασσα, και καταπιούμε ξανά τα πάντα.

Πόσο στενά ταιριάζουν αυτές οι μακροχρόνιες προβλέψεις με την Ευρώπη του σήμερα. Αυτοί οι άνδρες μιλούσαν για μια «έκρηξη» και «μια κυβέρνηση που μεταβαίνει από την δημοκρατία και την ελευθερία στον ολοκληρωτισμό» εδώ και δεκαετίες.

 

Γερμανία: Η Volkswagen σπάει το «φράγμα» του τρόμου με 100.000 απολύσεις και λουκέτα. Η Volkswagen θέλει να καταργήσει έως 100.000 θέσεις εργασίας, στα πλαίσια οδυνηρών περικοπών. Πώς προέκυψε όμως ο σημερινός τεράστιος αριθμός εργαζομένων στον όμιλο;

Στον όμιλο Volkswagen, τη μεγαλύτερη αυτοκινητοβιομηχανία σε ολόκληρο τον κόσμο, απασχολούνται περίπου 630.000 άνθρωποι (680.000, αν συνυπολογιστούν και τα joint ventures του ομίλου στην Κίνα). Αυτό σημαίνει ότι η Volkswagen απασχολεί σήμερα 60% περισσότερο προσωπικό από την Toyota, 140% από τη Stellantis και σχεδόν 240% από την Ford.

Το τεράστιο εργατικό δυναμικό αποτελούσε σύμβολο βιομηχανικής ισχύος και υψηλής κερδοφορίας για τη Γερμανία στο παρελθόν. Σήμερα αντιμετωπίζεται ως βάρος, με αποτέλεσμα η Volkswagen να καταργεί έως 100.000 θέσεις εργασίας παγκοσμίως (μεταξύ αυτών δεκάδες χιλιάδες στην Γερμανία) και να κλείνει τέσσερα εργοστάσια εντός Γερμανίας. Οι περικοπές επεκτείνονται και σε πολυτελείς μάρκες, όπως η Porsche και η Audi.

Παρόμοιες πιέσεις αντιμετωπίζουν και άλλες γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες. Η Mercedes Benz σχεδιάζει επίσης να καταργήσει χιλιάδες θέσεις εργασίας, ενώ προμηθευτές όπως η Bosch έχουν ανακοινώσει προγράμματα περικοπών.

Οι «στρατηγικές αποφάσεις» της VW. Σε μεγάλο βαθμό το πρόβλημα της VW οφείλεται σε αποφάσεις στρατηγικού χαρακτήρα, που έχουν ληφθεί εδώ και πολλά χρόνια. Η Μέγκαν Όστερταγκ, οικονομική αναλύτρια στο Αμερικανικό ίδρυμα Information Technology and Innovation Foundation, επισημαίνει στην Deutsche Welle ότι o μεγάλος αριθμός εργαζομένων είχε κριθεί απαραίτητος, προκειμένου η VW να ελέγχει περισσότερα στάδια της παραγωγικής διαδικασίας σε σύγκριση με τους ανταγωνιστές της.

«Η εταιρεία κατασκευάζει εσωτερικά πολλά από τα εξαρτήματα που χρησιμοποιεί, καθώς και το λογισμικό της, κάτι που αυξάνει τις ανάγκες σε εργατικό δυναμικό και, βέβαια, το κόστος εργασίας», λέει η Όστερταγκ, προσθέτοντας ότι το λειτουργικό κόστος των εργοστασίων στην Γερμανία μπορεί να είναι «έως και διπλάσιο από εκείνο του ανταγωνισμού».

Άλλοι αναλυτές σημειώνουν την επιθετική στρατηγική εξαγορών που ακολουθούσε η VW επί σειρά ετών, ενσωματώνοντας στον όμιλό της μάρκες όπως η Skoda, η Porsche, η SEAT και η Bugatti, καθώς και εταιρείες κατασκευής φορτηγών.

«Σε κάποιον βαθμό αυτή η στρατηγική απέδωσε, αλλά η πολυπλοκότητα στην ενσωμάτωση εμπορικών σημάτων, εφοδιαστικών αλυσίδων και διαφορετικών αντιλήψεων όσον αφορά τον σχεδιασμό καθιστά τη VW μια εταιρεία με εξαιρετικά περίπλοκη λειτουργία», λέει στην DW ο Ντάνιελ Χάρισον, ειδικός σε θέματα αυτοκινητοβιομηχανίας και συνεργάτης της Ultima Media στο Λονδίνο.

Γιατί καταρρέει το «μοντέλο VW». H VW κατάφερε να ξεπεράσει το σκάνδαλo Dieselgate το 2015, χωρίς να υποστεί ανεπανόρθωτη οικονομική ζημία. Ωστόσο, επιβαρύνθηκε με τεράστια επιπλέον κόστη και σύντομα βρέθηκε αντιμέτωπη με μια σειρά νέων προβλημάτων.

Κατ' αρχάς άργησε να εστιάσει στα ηλεκτρικά οχήματα, ενώ την ίδια στιγμή οι Κινέζοι κατασκευαστές κέρδιζαν έδαφος και αποκτούσαν τεχνολογικό προβάδισμα. Αποτέλεσμα ήταν η μείωση των πωλήσεων της VW στην Κίνα, όπου γινόταν περίπου το ένα τρίτο των συνολικών πωλήσεών της, καθώς και η εξασθένηση της ζήτησης στην Ευρώπη και άλλες κύριες αγορές.

Η VW επανέλαβε και ένα λάθος που έκανε η Αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία παλαιότερα. Στις δεκαετίες του '60 μ.Χ. και του '70 μ.Χ. οι «Big Three» (Ford, General Motors, Chrysler) είχαν διογκώσει την οργανωτική δομή τους και δεν αντέδρασαν εγκαίρως όταν οι Ιάπωνες και Ευρωπαίοι ανταγωνιστές άρχισαν να τους αποσπούν μερίδια αγοράς. Μέχρι να προσαρμοστούν, είχε χαθεί μία ολόκληρη δεκαετία.

Σήμερα η Toyota, που παράγει παρεμφερή αριθμό οχημάτων με την VW, λειτουργεί με σχεδόν τους μισούς εργαζομένους. Βασίζεται περισσότερο στους προμηθευτές της, στην αυτοματοποίηση και σε μια απλούστερη δομή του μάνατζμεντ.

Σύμφωνα με τον Ματίας Σμιντ, αναλυτή σε θέματα αυτοκινητοβιομηχανίας, υπάρχει ένας ακόμα παράγοντας που συμβάλλει στην σημερινή κατάσταση: Ο «ασφυκτικός εναγκαλισμός» της VW από τα συνδικάτα, αλλά και από έναν βασικό μέτοχο της εταιρείας, το κρατίδιο της Κάτω Σαξονίας, που κατέχει το 20% και μπορεί να ασκεί βέτο σε σημαντικές αποφάσεις.

Στο παρελθόν η τοπική κυβέρνηση ασκούσε πιέσεις στην διοίκηση της VW να μην κλείσει εργοστάσια και να μην προχωρήσει σε απολύσεις, ιδιαίτερα στην διάρκεια της κρίσης του Dieselgate και των προβλημάτων στις εφοδιαστικές αλυσίδες λόγω πανδημίας. Σήμερα, η πίεση επανέρχεται.

Συν τοις άλλοις, τα ισχυρά γερμανικά συνδικάτα έχουν επανειλημμένα διεκδικήσει υψηλές αυξήσεις μισθών και γενναιόδωρες παροχές, με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι στην VW να είναι από τους καλύτερα αμειβόμενους εργαζόμενους στην παγκόσμια αυτοκινητοβιομηχανία.

Αρκεί ένα πρόγραμμα αναδιάρθρωσης; Τα συνδικάτα αντιδρούν σθεναρά στα τελευταία σχέδια της Volkswagen. Την ίδια στιγμή όμως, αναλυτές προειδοποιούν ότι αν θέλει να διασφαλίσει την μελλοντική της βιωσιμότητα, η εταιρεία ίσως χρειαστεί να περικόψει δαπάνες πολύ μεγαλύτερες από τα τέσσερα δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως που έχει ανακοινώσει.

Η Μέγκαν Όστερταγκ λέει στην Deutsche Welle ότι η VW πρέπει να «επενδύσει πολύ περισσότερο στον αυτοματισμό», κάτι που θα της επέτρεπε να «ανταγωνιστεί αποτελεσματικά πιο ευέλικτες εταιρείες», όπως η Κινεζική BYD, μία από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες μάρκες ηλεκτρικών οχημάτων στην Ευρώπη.

Πάντως, η γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία έχει εντείνει τις επενδύσεις στην ρομποτική και την ψηφιοποίηση για την παραγωγή ηλεκτρικών οχημάτων. Μέσα στο 2026 μ.Χ. σχεδιάζει να λανσάρει το πρώτο ηλεκτρικό της αυτοκίνητο με τιμή κάτω από 20.000 ευρώ.

Καθώς η Κίνα αναλαμβάνει ήδη σχεδόν το 30% της παγκόσμιας παραγωγής οχημάτων της VW, ο αναλυτής Ντάνιελ Χάρισον προβλέπει ότι ολοένα μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής θα μεταφέρεται στην Ασία. Επιπλέον, θεωρεί πιθανό η VW να μοιραστεί στο μέλλον παραγωγικές εγκαταστάσεις στην Ευρώπη με Κινέζους κατασκευαστές ηλεκτρικών οχημάτων, κάτι που θα ήταν «αδιανόητο» μέχρι πριν από λίγα χρόνια.

Λύση οι επιδοτήσεις;. Η γερμανική κυβέρνηση παρέχει επιδοτήσεις και δάνεια για να δημιουργηθούν εργοστάσια παραγωγής μπαταριών εντός συνόρων, με στόχο να μειώσει την εξάρτηση από Κινεζικές εισαγωγές.

Παράλληλα, η Ευρώπη προωθεί την νέα νομοθεσία Industrial Accelerator Act (IAA), που αποσκοπεί στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και την προστασία στρατηγικών βιομηχανιών από τον αθέμιτο ανταγωνισμό της Κίνας.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ήδη επιβάλει δασμούς έως 45% σε ηλεκτρικά οχήματα Κινεζικής προέλευσης. Βέβαια, τα ποσοστά αυτά παραμένουν πολύ χαμηλότερα από το 100% που επιβάλλουν οι ΗΠΑ, έχοντας ουσιαστικά αποκλείσει τους Κινέζους κατασκευαστές από την Αμερικανική αγορά.

Ο ιστορικός Νάιαλ Φέργκιουσον από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ έχει προειδοποιήσει ότι η Ευρώπη καθυστερεί να αντιδράσει στην στρατηγική της Κίνας που παρέχει επιδοτήσεις στους κατασκευαστές ηλεκτρικών οχημάτων. «Αν δεν υπάρξει ριζική αλλαγή, προβλέπω ότι οι Ευρωπαίοι πολύ γρήγορα θα οδηγούν Κινεζικά αυτοκίνητα», δήλωσε πρόσφατα ο Φέργκιουσον στην γερμανική εφημερίδα Süddeutsche Zeitung (https://www.bankingnews.gr/diethni/articles/887012/germania-i-volkswagen-spaei-to-fragma-tou-tromou-me-100-000-apolyseis-kai-louketa).

Σχεδόν ένας στους τέσσερις Ευρωπαίους στηρίζει κόμματα της άκρας δεξιάς. Ανάλυση που πραγματοποιήθηκε από περισσότερους από 150 πολιτικούς επιστήμονες σε 31 χώρες έδειξε ότι το ποσοστό των Ευρωπαίων που ψήφισαν κόμμα της άκρας δεξιάς έχει παρουσιάσει ιδιαίτερα έντονη άνοδο τα τελευταία τρία χρόνια.

Σχεδόν ένας στους τέσσερις ψηφοφόρους στην Ευρώπη ψηφίζει πλέον κόμματα της άκρας δεξιάς, σύμφωνα με νέα έρευνα. Το ποσοστό αυτό έχει αυξηθεί σχεδόν πέντε φορές από τα μέσα της δεκαετίας του 1.990 μ.Χ. και έχει παρουσιάσει ιδιαίτερα έντονη άνοδο τα τελευταία τρία χρόνια.

Ανάλυση που πραγματοποιήθηκε από περισσότερους από 150 πολιτικούς επιστήμονες σε 31 χώρες έδειξε ότι το ποσοστό των Ευρωπαίων που ψήφισαν κόμμα της άκρας δεξιάς στις πιο πρόσφατες εθνικές εκλογές της χώρας τους ξεπέρασε το 23%, έναντι περίπου 10% πριν από μία δεκαετία και μόλις 5% το 1.995 μ.Χ., όπως γράφει ο Guardian.

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε υπό την καθοδήγηση του Matthijs Rooduijn για την βάση δεδομένων PopuList, η οποία καταγράφει τα Ευρωπαϊκά κόμματα της άκρας αριστεράς, της άκρας δεξιάς και του λαϊκισμού. Ρεκόρ στήριξης στα αντισυστημικά κόμματα. Η έρευνα διαπίστωσε επίσης ότι σχεδόν το 30% των Ευρωπαίων ψηφίζει πλέον αντισυστημικά κόμματα, ποσοστό που αποτελεί νέο ιστορικό υψηλό.

«Όταν ξεκινήσαμε το πρόγραμμα PopuList το 2018 μ.Χ., το βασικό συμπέρασμα ήταν ότι ένας στους τέσσερις Ευρωπαίους ψήφιζε λαϊκιστικά κόμματα, κυρίως της άκρας αριστεράς και της άκρας δεξιάς», δήλωσε ο Rooduijn.

«Τώρα ένας στους τέσσερις ψηφίζει κόμματα της άκρας δεξιάς, τα περισσότερα από τα οποία είναι επίσης λαϊκιστικά. Πρόκειται για μια μεγάλη μετατόπιση». Θεαματική άνοδος μεταξύ 2023 μ.Χ. και 2025 μ.Χ. Η άνοδος της άκρας δεξιάς ήταν ιδιαίτερα έντονη την περίοδο 2023 μ.Χ.-2025 μ.Χ.

Στην Αυστρία, το Freedom Party of Austria (FPÖ) αύξησε το ποσοστό του από 16% σε 29% στις εκλογές του 2024 μ.Χ. Στην Γαλλία, το National Rally (RN) εκτινάχθηκε από το 19% στο 37%, αναδεικνυόμενο στο μεγαλύτερο κόμμα του γαλλικού κοινοβουλίου. Στην Πορτογαλία, το Chega ανέβηκε από 7% σε 18%.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το Reform UK αύξησε το ποσοστό του από 2% το 2019 μ.Χ. (ως Brexit Party) σε 14% το 2024. Το κόμμα έχει επανειλημμένα αρνηθεί ότι ανήκει στην άκρα δεξιά. Στις εκλογές του 2025 μ.Χ. στην Γερμανία, η Εναλλακτική για την Γερμανία (AfD) διπλασίασε το ποσοστό της από 10% σε 21%, κατακτώντας για πρώτη φορά την δεύτερη θέση σε εθνικό επίπεδο.

Σήμερα, κόμματα της άκρας δεξιάς συμμετέχουν σε κυβερνητικούς συνασπισμούς στην Κροατία, την Τσεχία, την Ιταλία και τη Φινλανδία, ενώ στην Σουηδία στηρίζουν κυβέρνηση μειοψηφίας.  Παράλληλα, προηγούνται στις δημοσκοπήσεις σε χώρες όπως η Αυστρία, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο.

Υπήρξαν και ήττες. Παρά την ανοδική τάση, ορισμένα ακροδεξιά κόμματα γνώρισαν πρόσφατα εκλογικές ήττες. Στην Ολλανδία, το Geert Wilders και το κόμμα του, το Party for Freedom (PVV), έχασαν σχεδόν το ένα τρίτο των εδρών τους. Στην Ουγγαρία, το Viktor Orbán και το κόμμα Fidesz ηττήθηκαν καθαρά από κεντροδεξιό αντίπαλο τον Απρίλιο.

Ωστόσο, η συνολική εκλογική επιρροή της άκρας δεξιάς στην Ευρώπη συνεχίζει να αυξάνεται. Γιατί αυξάνεται η επιρροή της άκρας δεξιάς; Σύμφωνα με τους ειδικούς του PopuList, υπάρχουν τρεις βασικοί λόγοι:

1. Η μετανάστευση έγινε σημαντικότερο εκλογικό ζήτημα. Οι απόψεις των πολιτών για θέματα όπως η μετανάστευση δεν έχουν αλλάξει δραματικά με την πάροδο του χρόνου. Ωστόσο, αυτά τα ζητήματα παίζουν πλέον πολύ μεγαλύτερο ρόλο στην επιλογή ψήφου.

2. Κανονικοποίηση των ακροδεξιών κομμάτων. Όσο πιο μεγάλα και επιτυχημένα γίνονται τα κόμματα της άκρας δεξιάς, τόσο περισσότερο θεωρούνται «φυσιολογικό» κομμάτι του πολιτικού συστήματος. Σύμφωνα με τον Rooduijn, σε αυτό συμβάλλουν τόσο τα μέσα ενημέρωσης όσο και τα παραδοσιακά κόμματα όταν υιοθετούν μέρος της ρητορικής ή των πολιτικών τους θέσεων.

3. Αποτελεσματική πολιτική αφήγηση. Τα ακροδεξιά κόμματα έχουν εξελιχθεί σε ιδιαίτερα αποτελεσματικούς αφηγητές πολιτικών ιστοριών. Η αφήγησή τους βασίζεται συνήθως στη διάκριση ανάμεσα σε μια «δική μας ομάδα» και μια «άλλη ομάδα» — το έθνος απέναντι στους μετανάστες, τις ελίτ, τους δικαστές ή άλλους αντιπάλους.

Αυτό δημιουργεί ένα σχήμα «ήρωες εναντίον κακών», το οποίο συχνά συνοδεύεται από μια εξιδανικευμένη εικόνα του παρελθόντος. Πώς ορίζει η πολιτική επιστήμη την «άκρα δεξιά». Σύμφωνα με το PopuList, ένα κόμμα χαρακτηρίζεται ως άκρα δεξιά όταν συνδυάζει δύο βασικές ιδεολογικές αρχές:

Νατιβισμός (Nativism). Η αντίληψη ότι ένα κράτος πρέπει να κατοικείται κυρίως ή αποκλειστικά από τον «γηγενή» πληθυσμό του. Οι νατιβιστές θεωρούν συχνά τους μετανάστες και άλλες εξωτερικές ομάδες ως απειλή για την εθνική ταυτότητα, τον πολιτισμό ή τα συμφέροντα του εγχώριου πληθυσμού.

Αυταρχισμός (Authoritarianism). Η πεποίθηση ότι η κοινωνία πρέπει να είναι αυστηρά οργανωμένη και ότι κάθε παραβίαση της τάξης ή της εξουσίας πρέπει να τιμωρείται αυστηρά. Οι υποστηρικτές αυτής της προσέγγισης θεωρούν ότι η ισχυρή επιβολή του νόμου αποτελεί βασική προϋπόθεση για τη σταθερότητα του κράτους.

Λαϊκισμός: η κοινή συνισταμένη. Το PopuList καταγράφει σήμερα 201 λαϊκιστικά κόμματα στην Ευρώπη, έναντι 165 το 2003 μ.Χ. Ο λαϊκισμός χωρίζει την κοινωνία σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα: τον «αγνό λαό» και την «διεφθαρμένη ελίτ», υποστηρίζοντας ότι η πολιτική πρέπει να εκφράζει αποκλειστικά την βούληση του λαού.

Οι υποστηρικτές του τον θεωρούν μέσο δημοκρατικής διόρθωσης απέναντι στις ελίτ, ενώ οι επικριτές του υποστηρίζουν ότι συχνά υπονομεύει δημοκρατικούς θεσμούς, όπως η δικαιοσύνη, τα μέσα ενημέρωσης και τα δικαιώματα των μειονοτήτων.

Προειδοποίηση για την δημοκρατία. Ο Rooduijn υπογραμμίζει ότι τα λαϊκιστικά κόμματα εκφράζουν υπαρκτή κοινωνική δυσαρέσκεια, κάτι που μπορεί να λειτουργήσει θετικά για την δημοκρατία. Ωστόσο, προσθέτει ότι πολλές από τις ιδέες των λαϊκιστικών κομμάτων της άκρας δεξιάς δεν συμβαδίζουν με τις βασικές αρχές της φιλελεύθερης δημοκρατίας.

Όπως σημειώνει: «Η εμπειρία χωρών όπως η Ουγγαρία, η Πολωνία και οι Ηνωμένες Πολιτείες δείχνει ότι όταν οι λαϊκιστές της άκρας δεξιάς αποκτούν εξουσία, η ίδια η δημοκρατία μπορεί να βρεθεί υπό πίεση» (https://www.news247.gr/kosmos/sxedon-enas-stous-tesseris-evropaious-stirizei-kommata-tis-akras-dexias/n/).

Βόμβα: Η AfD εντάχθηκε στην μαύρη λίστα της Ουκρανίας «Peacemaker». Ο Αυστριακός επιχειρηματίας Ronald Schwarzer προστέθηκε επίσης στην βάση δεδομένων του Myrotvorets. Ο Γερμανός πολιτικός Christian Engel, μέλος του κόμματος Εναλλακτική για την Γερμανία, προστέθηκε στη βάση δεδομένων της ουκρανικής ιστοσελίδας «Peacemaker», σύμφωνα με στοιχεία από τον ιστότοπο που εξέτασε το TASS.

Συγκεκριμένα, κατηγορείται για δημόσια υποστήριξη προς την Ρωσία, για δυσφήμηση της Ουκρανίας και για υπονόμευση της διεθνούς υποστήριξης προς το Κίεβο. Ο Αυστριακός επιχειρηματίας και δημόσιο πρόσωπο Ronald Schwarzer προστέθηκε επίσης στην βάση δεδομένων του Myrotvorets.

Κατηγορείται για δημόσια υποστήριξη προς την Ρωσία, για δυσφήμηση του καθεστώτος του Κιέβου και για καταπάτηση της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας. Προσωπικές πληροφορίες σχετικά με τον Ronald Schwarzer και τον Christian Engel δημοσιεύθηκαν στην ιστοσελίδα στις 30 Ιουνίου. Το «Peacemaker» ιδρύθηκε το 2014 μ.Χ.

Η ιστοσελίδα περιέχει μια παράνομα συλλεγμένη βάση δεδομένων προσωπικών πληροφοριών ατόμων, συμπεριλαμβανομένων δημοσιογράφων, καλλιτεχνών, αθλητών και πολιτικών που επισκέφθηκαν την Κριμαία, το Donbass ή προκάλεσαν με άλλον τρόπο αρνητικά σχόλια από τους δημιουργούς του ιστότοπου.

Σύμφωνα με την Γενική Εισαγγελία της Ρωσίας, η ιστοσελίδα δημιουργήθηκε για την εκκαθάριση αντιπολιτευόμενων πολιτικών και δημοσιογράφων και αποτελεί κατάφωρη παραβίαση της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου από τις ουκρανικές αρχές (https://www.bankingnews.gr/diethni/articles/885255/vomva-i-afd-entaxthike-sti-mayri-lista-tis-oukranias-peacemaker).

Η Γερμανία αναπτύσσει χιλιάδες στρατεύματα στα σύνορα με την Λευκορωσία. Η Γερμανία αναπτύσσει χιλιάδες στρατεύματα στα σύνορα με την Λευκορωσία, αναφέρει η γερμανική εφημερίδα Bild.

Η Γερμανία θα αναπτύξει σχεδόν 5.000 στρατιώτες στην Λιθουανία για να υπερασπιστεί την Ανατολική πλευρά του ΝΑΤΟ. Θα σταθμεύσουν κοντά στα σύνορα με την Λευκορωσία σε μόνιμη βάση, δήλωσε ο Υπουργός Άμυνας της Λιθουανίας Robertas Kaunas, σύμφωνα με την Bild.

Πρόκειται για το πρώτο μόνιμο στρατιωτικό σώμα της χώρας στο εξωτερικό μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το οποίο εδρεύει μόλις 20 χιλιόμετρα από τα σύνορα με την Λευκορωσία (σύμμαχο της Ρωσίας). Σύμφωνα με το σχέδιο, η Γερμανία θα αναπτύξει εκεί μια πλήρη στρατιωτική ταξιαρχία περίπου 5.000 στρατιωτών μέχρι το τέλος του 2027 μ.Χ.

Ο Kaunas δήλωσε ότι η ανάπτυξη στρατιωτικών υποδομών είναι ήδη περίπου δέκα μήνες νωρίτερα από το χρονοδιάγραμμα. Κατοικημένες περιοχές, σχολεία, νηπιαγωγεία και ιατρικές εγκαταστάσεις κατασκευάζονται ενεργά εκεί που κάποτε υπήρχαν δάση. Αμυντική ετοιμότητα

Ο Υπουργός Άμυνας της Λιθουανίας τόνισε ότι η γερμανική ταξιαρχία, υπό τη διοίκηση του στρατηγού Κρίστιαν Χούμπερ, είναι κρίσιμης σημασίας για την αποτροπή επιθετικότητας στην ανατολική πλευρά του ΝΑΤΟ.

«Μπορούμε να υποθέσουμε ότι η Γερμανία και η Λιθουανία θα είναι έτοιμες μέχρι το τέλος του 2027 μ.Χ. σε κάθε περίπτωση, αν όχι νωρίτερα. Η ταξιαρχία θα είναι πλήρως εξοπλισμένη και έτοιμη», δήλωσε ο Κάουνας. Χαρακτήρισε την ανάπτυξη αυτών των δυνάμεων στη Λιθουανία «ορόσημο στις σχέσεις» μεταξύ των δύο χωρών.

Γερμανικά στρατεύματα στην Λιθουανία. Περίπου 1.800 Γερμανοί στρατιώτες βρίσκονται αυτή την στιγμή στη Λιθουανία. Τον Ιούνιο, διεξάγουν ασκήσεις στο Παμπράντε, που βρίσκεται 20 χιλιόμετρα από τα σύνορα με την Λευκορωσία.

Κατά τη διάρκεια αυτών των ασκήσεων, η 45^η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία, με την ονομασία Ασπίδα της Ελευθερίας, συνεργάζεται με το 203^ο Τάγμα Αρμάτων από το Αουγκούστντορφ και μονάδες του 122^ου Μηχανοκίνητου Τάγματος Πεζικού από το Όμπερβιεχτάχ. Αυτά τα δύο τάγματα αναμένεται να μεταφερθούν στη Λιθουανία το 2027 μ.Χ.

Η Ουκρανία ενισχύει την άμυνά της κατά μήκος των βόρειων συνόρων της εν μέσω ανησυχιών ότι η Ρωσία μπορεί να εμπλέξει την Λευκορωσία στον πόλεμο. Συγκεκριμένα, ενισχύονται οι οχυρώσεις και αυξάνεται η επιτήρηση της δραστηριότητας στρατευμάτων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών κοντά στα σύνορα.

Το Μινσκ επέτρεψε στην Μόσχα να χρησιμοποιήσει το έδαφός της για την εισβολή στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022 μ.Χ. Η Λευκορωσία παρέχει τακτικά στην Ρωσία υποδομές και υλικοτεχνική υποστήριξη, αν και ο Λουκασένκο έχει επανειλημμένα επιμείνει ότι ο στρατός της δεν θα λάβει άμεσα μέρος σε πολεμικές επιχειρήσεις.

Η Μόσχα αντιμετωπίζει την συγκεκριμένη μόνιμη παρουσία ως ευθεία πρόκληση και απειλή για την ασφάλειά της. Το Κρεμλίνο θεωρεί ότι η ανάπτυξη γερμανικών στρατευμάτων τόσο κοντά στα σύνορά της αυξάνει κατακόρυφα τις στρατιωτικές εντάσεις στην περιοχή.

 Οι υπηρεσίες πληροφοριών του ΝΑΤΟ και οι αναλυτές επισημαίνουν ότι η Ρωσία αντιδρά ενισχύοντας υβριδικές τακτικές, όπως παρεμβολές στο σήμα GPS των χωρών της Βαλτικής, υποβρύχια δολιοφθορά και άλλες ενέργειες στα σύνορα (https://www.pentapostagma.gr/kosmos/enoples-syrraxeis/7377005_i-germania-anaptyssei-hiliades-strateymata-sta-synora-me-ti).

 

Ο Manfred Richard Kurt Roeder ήταν Γερμανός δικηγόρος και τρομοκράτης νεοναζί, αρνητής του Ολοκαυτώματος και πρώιμος εκπρόσωπος του κινήματος Reichsbürger. Ο Roeder γεννήθηκε στο Βερολίνο-Friedenau σε Ευαγγελική οικογένεια.

Ο πατέρας του ήταν μηχανικός και αργότερα SA - Obersturmführer. Το 1.939 μ.Χ., ο πατέρας του Roeder τον έστειλε στο Εθνικό Πολιτικό Ινστιτούτο Εκπαίδευσης στο Plön. Μετά από μια αντιπαράθεση με τον διευθυντή του σχολείου, ο Roeder στάλθηκε σε ένα Heimschule που διοικούνταν από τα SS το 1.943 μ.Χ. Τον Ιανουάριο του 1.945 μ.Χ., ο Roeder κατατάχθηκε για υπηρεσία στο Volkssturm και συμμετείχε στη Μάχη του Βερολίνου.

Το 1.965 μ.Χ., ο Roeder εντάχθηκε στο CDU και δραστηριοποιήθηκε σε ένα Ευαγγελικό εκκλησιαστικό συμβούλιο. Το 1.967 μ.Χ., ίδρυσε την Demokratische Intiative, που προοριζόταν ως ένα συντηρητικό αντικίνημα στην αριστερή Außerparlamentarische Αντιπολίτευση. Το 1.969 μ.Χ., μετακόμισε στο Bensheim , όπου εντάχθηκε στην Reichenberg Fellowship. Παντρεύτηκε τη σύζυγό του Gertrud, κόρη του πρώην διευθυντή του σχολείου του στη Νάπολα, την ίδια χρονιά.

Η ριζοσπαστική δεξιά ιδεολογία του Roeder σημειώθηκε για πρώτη φορά από την Ανατολικογερμανική Στάζι το 1.966 μ.Χ., αλλά η προσπάθεια παρακολούθησης του εγκαταλείφθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1.970 μ.Χ., αν και ένα λεπτομερές οικοδομικό σχέδιο της κατοικίας του παρέμεινε στα αρχεία.

Το 1.970 μ.Χ., ο Roeder αποχώρησε από το CDU και μαζί με άλλους έξι, ίδρυσε την "Bürgerinitiative gegen moralische und politische Anarchie", που αργότερα συντομεύτηκε σε "Deutsche Bürgerinitiative".

Η αρχική εστίαση του κινήματος ήταν η αντίθεση στην πορνογραφία , οι διαμαρτυρίες σε ερωτικά συνέδρια, η δυσφήμιση διαφημίσεων για σεξουαλική εργασία και η σύνταξη αναφορών κατά πορνογραφικών περιοδικών.

Τον Ιούνιο του 1.971 μ.Χ., η ρητορική του μετατοπίστηκε προς το αντισημιτικό και ρατσιστικό περιεχόμενο. Δημιούργησε δεσμούς με την ακροδεξιά πολιτική σκηνή στην Γερμανία, όπως το NPD , και στο εξωτερικό, συμπεριλαμβανομένης της Κου Κλουξ Κλαν.

Τα μέσα ενημέρωσης χαρακτήρισαν τον Roeder ως «πολιτικό κλόουν» για τα παρατραβηγμένα εγχειρήματά του, όπως το να γράψει γράμματα σε ξένους ηγέτες, όπως ο δικτάτορας της Ουγκάντα Idi Amin για βοήθεια στην «αποκατάσταση του Ράιχ» ή ο Πρόεδρος της Βραζιλίας Ερνέστο Γκέισελ για να απελευθερώσει τον κρατούμενο ναζί εγκληματία πολέμου με τον Gustav's Wastog. καθώς και την ίδρυση δύο αυτοαποκαλούμενων «Ράιχσταγκ» στο Ρέγκενσμπουργκ και στο Φλένσμπουργκ.

Ο Roeder μετακόμισε στο Schwarzenborn , όπου έζησε για το υπόλοιπο της ζωής του σε ένα συγκρότημα που ονόμασε "Reichshof". Έκανε συναντήσεις με άλλα μέλη του κινήματος Völkisch στο ακίνητο τις δεκαετίες που ακολούθησαν. Επίσης το 1.971 μ.Χ., ο Roeder υπηρέτησε για λίγο ως δικηγόρος του Rudolf Heß και κατέβαλε δημόσιες προσπάθειες για να τον αφήσει ελεύθερο από την φυλακή μέχρι την αυτοκτονία του Heß το 1.986 μ.Χ.

Μέχρι το 1.974 μ.Χ., ο Roeder είχε αρχίσει να πιστεύει στη θεωρία συνωμοσίας ότι το σύνταγμα της Δυτικής Γερμανίας ήταν άκυρο, καθώς το γερμανικό Ράιχ δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει. Για να επιβεβαιώσει την πίστη του, επικοινώνησε με τον Karl Dönitz , τον τελευταίο ηγέτη της ναζιστικής Γερμανίας . Ο Dönitz θεώρησε τις ιδέες του Roeder ως γελοίες και δήλωσε σταθερά ότι δεν θεωρούσε πλέον τον εαυτό του Πρόεδρο της Γερμανίας.

Ωστόσο, ο Roeder το είδε αυτό ως δήλωση παραίτησης και αυτοανακηρύχτηκε διάδοχος του Dönitz ως "Reichsverweser" (δηλαδή νέος αρχηγός του γερμανικού κράτους) και ανακοίνωσε μια νέα κυβέρνηση με την μορφή του "Freiheitsbewegung Deutsches Reich" (Κίνημα Ελευθερίας του Γερμανικού Ράιχ).

Ο ερευνητής Tobias Ginsburg υποστήριξε ότι αυτή η κίνηση πιθανότατα έκανε τον Roeder τον πρώτο Reichsbürger που διεκδίκησε έναν υψηλό τίτλο για τον εαυτό του. Οι δραστηριότητές του ως θεωρητικός συνωμοσίας οδήγησαν τον Ρόντερ να γίνει μαχητικός ακτιβιστής και τελικά τρομοκράτης.

Η καριέρα του Roeder χαρακτηρίστηκε από μια πληθώρα ποινικών κατηγοριών, συμπεριλαμβανομένης της αντίστασης κατά της κρατικής εξουσίας, και της μπαταρίας. Το 1.980 μ.Χ. η Deutsche Aktionsgruppen Γερμανικές Ομάδες Δράσης"), μια νεοναζιστική οργάνωση που ιδρύθηκε από τον Roeder, πραγματοποίησε επιθέσεις εναντίον κτιρίων που στέγαζαν ξένους εργάτες και αιτούντες άσυλο. Δύο άνθρωποι δολοφονήθηκαν σε αυτές τις επιθέσεις. Ο Roeder χαρακτηρίστηκε ως τρομοκράτης από τις γερμανικές νομικές αρχές ως αποτέλεσμα αυτών των δραστηριοτήτων.

Τον Αύγουστο του 1.980 μ.Χ., η Deutsche Aktionsgruppen επιτέθηκε σε κατάλυμα προσφύγων στο Αμβούργο με βόμβες μολότοφ , σκοτώνοντας δύο Βιετναμέζους βάρκες. Λόγω του αναπόσπαστου ρόλου του σε μια τρομοκρατική οργάνωση, ο Ρόντερ καταδικάστηκε σε 13 χρόνια φυλάκιση το 1.982 μ.Χ. 2010 μ.Χ. Ο Roeder αφέθηκε ελεύθερος το 1.990 μ.Χ., αφού εξέτισε τα δύο τρίτα της ποινής του, για καλή συμπεριφορά και αντιληπτή κοινωνική αποκατάσταση.

Το 1.997 μ.Χ., το Βρετανικό πρόγραμμα επικαιρών υποθέσεων Panorama είπε ότι το 1995, ο Roeder είχε εμφανιστεί, κατόπιν πρόσκλησης, ως ομιλητής στην ακαδημία εκπαίδευσης αξιωματικών του γερμανικού στρατού στο Αμβούργο.

Αυτό το σκάνδαλο, καθώς και το γεγονός ότι ο Roeder είχε λάβει οικονομικές δωρεές από τον στρατό, οδήγησε στην απόλυση του διοικητή της ακαδημίας και την τοποθέτηση του αντιναύαρχου Rudolf Lange ως αντικαταστάτη του, με στόχο την αποκατάσταση της καλής φήμης της ακαδημίας.

Το 1.996 μ.Χ., ο Roeder, μαζί με άλλους ακροδεξιούς εξτρεμιστές, διέπραξε επίθεση σε μια έκθεση στην Ερφούρτη που περιγράφει λεπτομερώς τον ρόλο της Βέρμαχτ στην ναζιστική Γερμανία, για την οποία κατηγορήθηκε για υλικές ζημιές και του επιβλήθηκε πρόστιμο -4.500 DM.

Το 1.997 μ.Χ., ο Roeder στάθηκε υποψήφιος του ακροδεξιού NPD στο Stralsund στο Mecklenburg-Vorpommern κατά την διάρκεια των κοινοβουλευτικών εκλογών, προωθώντας τον εαυτό του ως " εναλλακτικός καγκελάριος 1.998 μ.Χ.", αλλά ήταν ανεπιτυχής.

Αφού καταδικάστηκε σε φυλάκιση από τα κρατικά δικαστήρια του Schwerin και του Rostock βάσει του Γερμανικού νόμου Volksverhetzung (υποκίνηση μίσους) και για άλλα εγκλήματα, του δόθηκε προθεσμία δέκα μηνών τον Σεπτέμβριο του 2004 μ.Χ. από το κρατικό δικαστήριο της Φρανκφούρτης για περιφρόνηση του κράτους.

Τον Φεβρουάριο του 2005 μ.Χ., το δικαστήριο του Schwalmstadt έλαβε μια περαιτέρω καταδίκη για το ίδιο έγκλημα. Στις 12 Μαΐου 2005 μ.Χ., άρχισε μια ποινή φυλάκισης στο Gießen , αλλά αφέθηκε ελεύθερος λίγο αργότερα για λόγους υγείας.

Θάνατος. Ο Roeder πέθανε στις 30 Ιουλίου 2014 μ.Χ. σε ηλικία 85 ετών. Ένα χρόνο πριν από το θάνατό του, το σπίτι του Roeder αγοράστηκε από την κόρη του Αυστραλού αρνητή του Ολοκαυτώματος Michèle Renouf και παρέμεινε σε χρήση ως χώρος συνάντησης νεοναζί μέχρι το 2018 μ.Χ.

 

Υπήρχε δε και η φασιστική εφημερίδα Nippon Times με ακροδεξιά κατεύθυνση που έδρασε σε Μεσοπόλεμο και Β΄ΠΠ που ενώ υποστήριζε τον μιλιταρισμό και τις γενοκτονίες, αμέσως μετά την λήξη του έγινε ξαφνικά δήθεν δημοκρατική και άρχιζε να διαφημίζει δήθεν την δημοκρατία.

Το 1.951 μ.Χ., ο Άλφριντ Κρουπ, μαζί με όλους τους άλλους φυλακισμένους Γερμανούς βιομηχάνους, έλαβε επίσημα χάρη και αφέθηκε ελεύθερος. Έξι χρόνια αργότερα, εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του περιοδικού Time ως «ο πλουσιότερος άνθρωπος στην Ευρώπη — και ίσως στον κόσμο». Πέθανε το 1/967 μ.Χ. με ένα αντίτυπο του Mein Kampf στο κομοδίνο του.

Υπεγράφη σύμφωνο Συνεργασίας/συμμαχίας Γερμανίας και Ιταλίας εντός ΕΕ με στόχο τον παραγκωνισμό της Γαλλίας..

Οι Γερμανικές εταιρείες Ρέινμεταλ και Κρουπ μετα τον Α’ΠΠ και τον Β’ΠΠ μετάφεραν έδρα, μηχανήματα και όπλα στο εξωτερικό για ότι δεν μπορούσαν να κατασκευάσουν σε Γερμάνια βάσει συνθήκων δηλαδή πολεμικό εξοπλισμό με την σύμφωνη γνώμη και της μαύρης Ράιχσβερ του Σεεκτ και συγκεκριμένα δραστηριοποιήθηκαν σε χώρες όπως Σουηδία, Ολλανδία, Ελβετία και κυρίως στην ΕΣΣΔ οπού μετέφεραν πολλά πολεμικά εργοστάσια που δεν μπορούσαν να λειτουργήσουν εντός της Γερμανίας λόγω απαγορεύσεων, δηλαδή όχι όπλα αλλα μόνο μη πολεμική μηχανική, π.χ. πλυντήρια, αυτοκίνητα κ.λ.π. με αντάλλαγμα όπλα, σχέδια και εκπαίδευση σε ΕΣΣΔ και όταν ήταν κατάλληλες οι συνθήκες οι Γερμανοί με την σύμφωνη γνώμη της Δύσης παραβίασαν τις συνθήκες ειρήνης και επανεξοπλίστηκαν με πρόφαση τον Ρωσικό κίνδυνο, τόσο στον Μεσοπόλεμο, όσο και τον Ψυχρό Πόλεμο και στις μέρες μας με αφορμή τον Ρωσοουκρανικό Πόλεμο.