ΟΙ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΕΣ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΩΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ ΜΕ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΗΣΑΝ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ 11

ΟΙ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΕΣ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΩΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ ΜΕ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΗΣΑΝ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ 11

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Ως γνωστόν, στην Βίβλο περιγράφονται πολλά ιστορικά γεγονότα, τα οποία αντιστοιχούν κατά πολύ με γεγονότα τα οποία συνέβησαν σε μεταγενέστερες ιστορικές περιόδους από όταν αυτή γράφτηκε. Τα σημαντικότερα εξ’ αυτών είναι τα εξής:

Ο Θεός έβγαλε θαυμαστά τον Άγιο Ιωσήφ Αριμαθείας από την φυλακή, όπως έκανε με Άγγελο και με σεισμό το ίδιο και για τους Απόστολο Πέτρο και Παύλο και ο Άγιος Ιωσήφ Αριμαθείας μεταφέρθηκε θαυμαστά σε άλλο τόπο όπως έγινε και με τον Απόστολο Φίλιππο μετά την βάπτιση του ευνούχου.

Αλλά και γυναίκα μετέφεραν θαυμαστά γυναίκα που έπεφτε σε γκρεμό σε ασφαλές μέρος, όπως Άγγελος μετέφερε τον Προφήτη Αβακούμ από Ισραήλ σε Βαβυλώνα και μετά ξανά στο Ισραήλ.

Μίλησε ανθρωπινά θαυμαστά ο γάιδαρος του Βαλαάμ όπως και η καμήλα του Αγίου Κοσμά Ανάργυρου.

Ο Σαράγι έκλεινε με βία ναούς στην Ελλάδα και διέκοπτε και τις Θείες Λειτουργίες το 1.916 μ.Χ., όπως ο Ιουλιανός, οι Σταυροφόροι και οι Τούρκοι στην Πόλη παλαιοτέρα.

Οι διεφθαρμένοι και ζηλόφθονες αυλικοί που συκοφάντησαν και προσπάθησαν να σκοτώσουν με απάτες τον Μαρδοχαίο και τον Προφήτη Δανιήλ είχαν οι ίδιοι κακό τέλος.

Πολεμούσαν και σε Ιερές Γιορτές οι Έλληνες στο Μεσολόγγι το 1.822 μ.Χ. σε Χριστούγεννα και Κυριακές όπως και οι Μακκαβαίοι το Σάββατο.

Όπως στην Παλαιά Διαθήκη οι βασιλείς του Ισραήλ και του Ιούδα κατέστρεφαν τα είδωλα, έτσι και στην Καινή Διαθήκη στις Πράξεις των Αποστολών οι άνθρωποι που πίστευαν στον Κύριο Ημών Ιησού Χριστό και παλιά ασχολούνταν με την μαγεία κατέστρεφαν και έκαιγαν δημοσιά τα μαγικά τους βιβλία.

Οι αγελάδες που έδιωξαν οι Φιλισταίοι με την Κιβωτό της Διαθήκης βρήκαν τον δρόμο τους για τους Εβραίους από μονές τους, ενώ μετά την Έξοδο και οι Εβραίοι έβαλαν σαν οδηγό τους λανθασμένα τον χρυσό μόσχο που κατασκεύασαν αντί τον Προφήτη Μωυσή που διάλεξε ο Θεός.

Υπαρχουν οι Θρήνοι για την καταστροφή της Πόλης και της Ιερουσαλήμ και όπως οι σκλαβωμένοι Εβραίοι έλεγαν ‘’Και του χρόνου στην Ιερουσαλήμ’’ οι υπόδουλοι Έλληνες έλεγαν ‘’Και του χρόνου στην Πόλη’’.

Κάηκε μέσα στο παλάτι του ο Σαρδανάπαλος και ο Βόρτιγκερν.

Ο Θεός ανταποκρίθηκε στην θυσία του ευσεβή Προφήτη Ηλία έναντι των Αχαάβ, Ιεζάβελ και των ψευδοπροφητών του Βάαλ και της Αστάρτης και όχι στην δική τους, όπως ακριβώς έκανε και με την θυσία των ευσεβών Μωυσή και Ααρών έναντι των ψευδοπροφητών Κορέ, Δαθάν και Αβιρώμ που δεν δέχτηκε, αλλά και με τον Δίκαιο και Ευσεβή Άβελ έναντι του μοχθηρού και άδικου αδελφού του Κάιν που δεν την δέχτηκε.

Οι γονείς του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή και του Αγίου Ευθυμίου δεν μπορούσαν να κάνουν παιδιά και έταξαν αν έκαναν τα παιδιά τους στον Θεό και αυτός τους έδωσε παιδιά, ενώ και η Αγία Νόννα απέκτησε σε μεγάλη ηλικία παιδί και αυτή και μετά από προσευχή.

Απάντησε με θάρρος ο Μέγας Βασίλειος προς τον έπαρχο Μόδεστο που τον απειλούσε και τον έκανε να υποχωρήσει, όπως έκανε και ο ηρωικός Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης με τον Ρακιντζή.

Όπως ὁ Νώε ξεπερνούσε όλη τήν γενιά του σέ Αγιότητα, έτσι συνέβαινε καί με τον Αβραάμ, πού αρχικά ονομαζόταν Άβραμ.

Τόσο ο Όσιος Ποιμένας, όσο και ο Απόστολος Παύλος έπασχαν όλη την ζωή τους από μια ανίατη ασθένεια και οι 2.

Ο Προφήτης Ιερεμίας με την προσευχή του και την παρουσία του, την καλοσύνη και την αγάπη του, ευεργέτησε τους Αιγυπτίους κι έτσι ο Μέγας Αλέξανδρος, όταν τα έμαθε, γέμισε η ψυχή του με αγάπη και στοργή, για τον Άγιο Προφήτη. Και τείχισε την Αλεξάνδρεια με τα άγια του λείψανα.

Ιερεμία Προφήτη-Την Πρωτομαγιά, λοιπόν, γιορτάζει ὁ μέγας Προφήτης τῆς Παλαιάς Διαθήκης Ἱερεμίας. Ἀπὸ τὶς κορυφές. Τρυφερὸς καὶ στοργικός. Ἐλεγκτικὸς καὶ ἐπιτιμητικός, ὅταν χρειαζότανε, ἀπέναντι στὸ κακὸ καὶ στὴν ἀνομία. Καὶ στοργικὸς καὶ τρυφερὸς στὰ θύματά της. Τί ὡραῖο εἶν’ αυτό! Τί ὑπέροχη εἶν’ αὐτὴ ἡ διάκριση! Τί Ἐκκλησιαστική! Τί οὐράνια! Ἔζησε καὶ ἔλαμψε τὸν 7ο αἰῶνα, 650 π.Χ.

Γεννήθηκε κοντὰ στὴν Ἱερουσαλήμ, στην Αναθώθ. Κι ὅπως λέει τὸ λιτὸ Συναξάρι καὶ τὸ ὁποῖο ἀκολουθοῦμε, ἦταν Ἅγιος ἀπ’ τὴν κοιλία τῆς μάνας του. Μετὰ τὴν Βαβυλώνιο αἰχμαλωσία, 587 π.Χ., ἀφοῦ εἶχε κηρύξει και δράσει πολὺ στὴν Ἱερουσαλήμ, κι ἀφοῦ ἔμεινε λίγο μετὰ τὴν ἅλωση τῆς Ἁγίας Σιών, πῆγε στὴν Αἴγυπτο, στοὺς ὁμοεθνεῖς του. Κι ἐκεῖ οἱ Ἰουδαῖοι, πού ‘χαν μπεῖ στὴν εἰδωλολατρία, εἶχαν ἀλλαξοπιστήσει, τὸν ἐλιθοβόλησαν, κοντὰ στὰ γηρατειά του.

Οἱ Αἰγύπτιοι τὸν ἀγάπησαν. Γιατὶ μὲ τὴν προσευχή του καὶ τὴν παρουσία του, καὶ τὴν καλοσύνη καὶ τὴν ἀγάπη του, εἶχε διώξει ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο τὶς ἀσπίδες, κάτι φίδια δηλητηριώδη, καὶ τοὺς φοβεροὺς κροκόδειλους. Κι εἶχε ἐλευθερώσει ἐκεῖ καὶ τὸν Νεῖλο καὶ τὰ ὑπόλοιπα. Καὶ τοῦ ὄφειλαν εὐγνωμοσύνη. Κι ὅταν πέθανε, πήγαιναν στὸν τάφο του. Ἔπαιρναν χῶμα. Καὶ τὸν παρακαλοῦσαν. Καὶ τὸν αἰσθανόντουσαν. Τοὺς εἶχε πεῖ ὅτι «θα ‘ρθεῖ στὸν κόσμο Ἐκεῖνος ποὺ θὰ γεννηθεῖ ἀπό παρθένο στη σπηλιά. Καὶ θὰ γκρεμίσει τὰ εἴδωλα.» Κι ἀπὸ τότε οἱ Αἰγύπτιοι ἔκαμαν μιὰ παράσταση, μιὰ ζωγραφιά, μιᾶς παρθένου, ποὺ νὰ κρατᾶ τὸ βρέφος της καὶ νὰ τὸ ἔχει στὴν φάτνη.

Καὶ πήγαιναν καὶ προσευχόντουσαν ἐκεῖ αὐτὲς οἱ ψυχοῦλες. Καὶ περίμεναν να ‘ρθει τὸ βρέφος τῆς Μαρίας τῆς Παρθένου. Κι ἦρθε ἐκεῖνο, ὅταν γεννήθη, καὶ μὲ τὴ φυγή του στην Αἴγυπτο, ἐπῆγε, λοιπόν, ἐκεῖ καὶ γκρέμισε ὅλα τὰ εἴδωλα. «Λάμψας ἐν τῇ Αἰγύπτῳ φωτισμὸν ἀληθείας, ἐδίωξας τοῦ ψεύδους τὸ σκότος», ἀκοῦμε στοὺς ὑπέροχους Χαιρετισμούς. Ὁ δὲ Μέγας Ἀλέξανδρος… Ξέχασα νὰ πῶ ὅτι τὸν ἔθαψαν στὸ παλάτι τοῦ Φαραώ. Τόσο τὸν ἐκτιμοῦσε καὶ ὁ Φαραὼ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Πέρασε, λοιπόν, ἀπὸ τὸν τάφο τοῦ Ἁγίου Ἱερεμία, τοῦ Προφήτη, ὁ Μέγας Αλέξανδρος. Κι ὅταν ἔμαθε αὐτά, γέμισε ἡ ψυχή του μὲ ἀγάπη καὶ στοργή, γιὰ τὸν Ἅγιο Προφήτη. Οἱ μεγάλοι ἄντρες κατανοοῦνται καὶ ἀγαπιοῦνται, κι ἐκτιμοῦν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον. Καὶ πῆρε τὰ ἱερὰ λείψανα καὶ τὰ τοποθέτησε σ’ ὅλα τὰ σημεῖα τῆς Ἀλεξάνδρειας, τὴν ὁποίαν ἐκεῖνος ἔκτισε καὶ ἵδρυσε στὸ Δέλτα τοῦ Νείλου, ὡς γνωστόν. Γιατί τὰ ἔβαλε ἐκεῖ; Γιὰ νὰ φυλάει ὁ Ἅγιος τὴν Ἀλεξάνδρεια. Ἦταν ἔνθεος ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος. Τί ἦταν ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος; Ε… Βέβαια.

Καὶ πρόσφερε πολλά, καὶ μὲ τὰ βιβλία του, τὶς Προφητείες του. Κι εἶχε κρύψει καὶ τὴν Σκηνὴ τοῦ Μαρτυρίου, πρὶν τὴν ἅλωση τῆς Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τοὺς Βαβυλωνίους, σ’ ἕνα μέρος, σ’ ἕνα βράχο, ἀνάμεσα στὰ δυὸ βουνά, ἐκεῖ στὴν ἔρημο τοῦ Σινᾶ, ποὺ εἶχε δοθεῖ κι εἶχε κατασκευασθεῖ ἡ Κιβωτός. Ἀνάμεσα σὲ δυὸ βουνά, ποὺ ὑπῆρχαν οἱ τάφοι τοῦ Ἀαρὼν καὶ τοῦ Μωϋσῆ. Κι ἔγραψε καὶ τ ̓ ὄνομα τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ ἔκρυψε. Κι αὐτὰ μόνο ὁ Ἀαρὼν καὶ ὁ Μωϋσῆς μποροῦν νὰ τ ̓ ἀνοίξουν. Κι ὅταν θὰ γίνει ἡ Δευτέρα Παρουσία, θὰ βγεῖ, λέει, ἡ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης, ποὺ εἶχε τὶς πλάκες με τὶς Ἐντολές, τὸ Μάννα καὶ τὴ ράβδο τοῦ Ἀαρὼν τὴν βλαστήσασαν, πού ‘ταν ὁ Τίμιος Σταυρός. Καὶ θά ‘ρθει ἐπάνω στην κορυφή τοῦ όρους Σινᾶ νὰ καθήσει, ἀπ’ ὅπου ἐλήφθη. Καὶ θά ‘ρθουν, τότε, ἀπ’ ὅλα τὰ ἔθνη, ὅλοι οἱ Ἅγιοι καὶ θὰ δοξάσουν τὸν Θεό. Καὶ ὕστερα θὰ γίνει ἡ τελικὴ Κρίσις.

Κι ἔχει καὶ τὸν « Θρῆνο» ὁ Ἱερεμίας, ἄλλο βιβλίο, ποὺ θρηνεῖ τὴν ἅλωση, καὶ τὴν «Ἐπιστολή» του, ποὺ στέλλει στοὺς Ἰουδαίους τοὺς ἐξόριστους, τοὺς αἰχμάλωτους τῆς Βαβυλῶνος, καὶ τοὺς λέει νὰ μὴν ὑποκύπτουν στὰ εἴδωλα. Κι ἂν ὑποκύπτουν, νὰ μετανοιώνουν καὶ νὰ ξαναγυρίζουν στὸν Θεό.

Τὸ ὕφος καὶ ἡ ἔκφραση τῶν βιβλίων τοῦ Ἱερεμίου εἶναι ἀπαραμίλλου κάλλους καὶ ὑψίστης λογοτεχνικῆς ἀξίας, σὺν τὰ ὑπόλοιπα πνευματικά. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸν ἀγάπησαν οἱ αἰῶνες. Κι οἱ μεγάλοι ζωγράφοι, καὶ ἄλλοι ποιηταί, καὶ ἄνθρωποι τῶν Γραμμάτων, καὶ προπαντὸς ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ, τὸν ἐλάτρευαν. Καὶ ὠφελήθησαν τὰ μέγιστα ἀπὸ τὸν Ἱερεμία. Ἀκόμη κι ὁ μεγάλος ἐθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμὸς τὸν ὑπεραγαποῦσε (https://romioitispolis.gr/o-profitis-ieremias-me-tin-proseychi-toy-kai-tin-paroysia-toy-tin-kalosyni-kai-tin-agapi-toy-eyergetise-toys-aigyptioys-ki-etsi-o-megas-alexandros-otan-ta-emathe-gemise-i-psychi-toy-me-agapi-kai-s/).

Καθώς ἡ Ἁγία Τριάς μέ κοινήν συμβουλήν ἔπλασε τόν πρῶτον ἄνθρωπον τόν Ἀδάμ ἀπό τήν ἀδάμαν. «Καθώς ἡ Ἁγία Τριάς μέ κοινήν συμβουλήν ἔπλασε τόν πρῶτον ἄνθρωπον τόν Ἀδάμ ἀπό τήν ἀδάμαν: ἤτοι ἀπό τήν παρθένον γῆν (τοῦτο γάρ δηλοῖ Εβραϊκῶς τό τοῦ Ἀδάμ ὄνομα), οὕτως ἔκτισε καί τόν νέον Ἀδάμ ἀπό τήν Παρθένον γῆν: Ήτοι απο την παρθενικην κοιλίαν της Θεοτόκου και δι` Αυτού ενήργησε του συντριβέντος Αδάμ την ανάπλασιν" (https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/04/blog-post_60.html).  

Ξέρετε ποιος Άγιος προστατεύει το επάγγελμά σας; Οι Άγιοι που στέκονται δίπλα σε κάθε επάγγελμα Ένα αληθινό «νέφος Αγίων», όπως το περιγράφει ο Απόστολος Παύλος, απλώνεται πάνω από την ανθρώπινη ιστορία και αγκαλιάζει κάθε πτυχή της ζωής.

Άνθρωποι μορφωμένοι και αγράμματοι, άνδρες και γυναίκες, νέοι και γέροντες, προερχόμενοι από κάθε κοινωνική τάξη, κατέκτησαν την αγιότητα. Και μαζί τους, κάθε επάγγελμα βρήκε τον δικό του ουράνιο προστάτη.

Από τους αγιογράφους, που έχουν προστάτη τον Απόστολο και Ευαγγελιστή Λουκά, μέχρι τους αεροπόρους, που σκέπτονται κάτω από τα φτερά των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ, η πίστη συνδέεται άρρηκτα με την καθημερινή εργασία.

Οι αθλητές στρέφονται στον Άγιο Δημήτριο και τον Άγιο Νέστορα, οι αλιείς στους Αγίους Αποστόλους, οι αρτοποιοί στον Άγιο Παντελεήμονα, ενώ οι οδηγοί και μεταφορείς επικαλούνται τον Άγιο Χριστόφορο. Οι δημοσιογράφοι έχουν προστάτη τον Άγιο Μηνά τον Καλλικέλαδο, οι δικαστές τον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη, και οι δικηγόροι τον Άγιο Φιλογόνιο Επίσκοπο Αντιοχείας.

Η εκπαίδευση τελεί υπό τη σκέπη των Τριών Ιεραρχών, ενώ οι εκπαιδευτικοί πληροφορικής τιμούν τον Αρχάγγελο Γαβριήλ. Οι ιατροί προστατεύονται από τους Αγίους Αναργύρους, με ιδιαίτερη αναφορά στους Λουκά, Κοσμά και Δαμιανό, Παντελεήμονα, Ζηναΐδα, Φιλονίλλα και Ερμιόνη. Ακόμα και τα πιο εξειδικευμένα επαγγέλματα έχουν τον Άγιο τους:

Οι κηπουροί τον Άγιο Κόνωνα, οι κουρείς τον Άγιο Ηλία τον Άρδούνη, οι μάγειρες τον Άγιο Ευφρόσυνο, οι μεταφραστές τον Άγιο Συμεών τον Μεταφραστή, οι ναυτικοί τον Άγιο Νικόλαο, οι υδραυλικοί τον δίκαιο Εζεκία, που κατασκεύασε υδραγωγείο στα Ιεροσόλυμα. Η λίστα εκτείνεται μέχρι τους χημικούς, τους χρυσοχόους, τους φιλοσόφους, τους σιδηροδρομικούς, τους πυροσβέστες, τους ταχυδρομικούς και τους τελωνειακούς — κανείς δεν μένει εκτός.

Παράλληλα, η Εκκλησία όρισε προστάτες και για ομάδες και λειτουργήματα: Την οικογένεια, τους πολύτεκνους, τους κρατουμένους, τους κωφάλαλους, τους ιεροκήρυκες, τους κατηχητές, αλλά και τα Σώματα Ασφαλείας και τις Ένοπλες Δυνάμεις, με προστάτες τον Άγιο Γεώργιο, την Αγία Βαρβάρα, τον Άγιο Νικόλαο, τους Αρχαγγέλους και τον Άγιο Αρτέμιο.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο.. Η εργασία, ο μόχθος και το λειτούργημα του ανθρώπου συναντούν την πίστη. Και πάνω από κάθε επάγγελμα, στέκεται ένας Άγιος — όχι μακρινός, αλλά συνοδοιπόρος.. Λίστα Αγίων και Επαγγελμάτων που Προστατεύουν.

Απ. Λουκάς ο Ευαγγελιστής → Αγιογράφοι (Ζωγράφοι). Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ → Αεροπόροι (Πιλότοι). Άγιος Δημήτριος & Άγιος Νέστωρ → Αθλητές (Γυμναστές). Άγιοι Απόστολοι → Αλιείς.

Άγιος Μιχαήλ (Πακνανάς) → Ανθοπώλες. Άγιος Παντελεήμων → Αρτοποιοί. Αγία Μαρία η Μαγδαληνή → Αρωματοπώλες. Άγιος Χριστόφορος → Αυτοκινητιστές (Οδηγοί & Μεταφορείς). Μέγας Φώτιος → Βιβλιοπώλες – Βιβλιοθηκονόμοι.

Άγιος Σώζων → Βοσκοί. Άγιος Ιωσήφ από Αριμαθαίας → Βουλευτές. Άγιος Τρύφων → Γεωργοί – Αμπελουργοί. Προφήτης Ηλίας → Γουναράδες / Μετεωρολόγοι. Άγιος Μηνάς ο Καλλικέλαδος → Δημοσιογράφοι. Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης → Δικαστές. Άγιος Φιλογόνιος → Δικηγόροι. Τρεις Ιεράρχες → Εκπαιδευτικοί – Μαθητές – Φοιτητές. Αρχάγγελος Γαβριήλ → Εκπαιδευτικοί Πληροφορικής.

Άγιος Ιωσήφ ο Μνήστωρ → Επιπλοποιοί – Ξυλουργοί. Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος → Θεολόγοι. Άγιος Πορφύριος ο από μίμων → Ηθοποιοί. Άγιοι Ανάργυροι → Ιατροί. Άγιοι Ρωμανός ο Μελωδός & Ιωάννης ο Κουκουζέλης → Ιεροψάλτες.

Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός → Ιεροψάλτες. Άγιος Σπυρίδων → Κεραμοποιοί. Άγιος Κόνων ο Κηπουρός → Κηπουροί. Άγιος Ηλίας ο Άρδούνης → Κουρείς – Κομμωτές. Άγιος Γεώργιος ο Χιοπολίτης → Ξυλογλύπτες.

Άγιος Ευφρόσυνος ο Μάγειρος → Μάγειρες – Εστιάτορες. Άγιος Συμεών ο Μεταφραστής → Μεταφραστές. Προφήτης Ιωνάς → Ναυαγοσώστες. Άγιος Νικόλαος → Ναυτικοί. Άγιος Σαμψών ο Ξενοδόχος → Ξενοδόχοι. Άγιος Αντίπας → Οδοντίατροι.

Αγία Παρασκευή → Οφθαλμίατροι. Άγιος Στυλιανός → Παιδίατροι. Άγιος Νικόλαος ο Παντοπώλης → Παντοπώλες. Αγία Κασσιανή → Ποιητές. Τρεις Παίδες → Πυροσβέστες. Άγιος Δούκας ο Ράπτης → Ράπτες.

Απόστολος Φίλιππος → Σιδηροδρομικοί. Αγία Ελένη → Σιδηρουργοί. Άγιοι Μαρκιανός & Μαρτύριος → Συμβολαιογράφοι. Άγιος Ζήνων ο Ταχυδρόμος → Ταχυδρομικοί. Απόστολος Ματθαίος → Τελωνιακοί. Δίκαιος Εζεκίας → Υδραυλικοί.

Άγιος Ιωάννης ο Κάλφας → Υποδηματοποιοί. Αγία Λυδία η Φιλιππησία → Υφασματοπώλες. Αγία Αναστασία η Φαρμακολύτρια → Φαρμακοποιοί. Άγιος Ιουστίνος ο Φιλόσοφος → Φιλόσοφοι. Άγιος Μένιγνος ο Κναφεύς → Χημικοί.

Άγιος Συμεών ο Τραπεζούντιος → Χρυσοχόοι. Αγίες Εμμέλεια, Νόνα και Ανθούσα → Μητέρες Κληρικών. Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος → Ιεροκήρυκες. Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων → Κατηχητές.

Άγιος Δημήτριος → Ομαδάρχες. Άγιος Ταρσίζιος → Ιερόπαιδες. Άγιοι Απόστολοι Ακύλας και Πρίσκιλλα → Οικογένεια. Άγιοι Τερέντιος και Νεονίλλα με τα επτά τέκνα τους → Πολύτεκνοι. Προφήτης Ζαχαρίας → Κωφάλαλοι.

Απόστολος Ονήσιμος → Κρατούμενοι. Άγιος Γεώργιος → Στρατός Ξηράς (Πεζικό). Αγία Βαρβάρα → Πυροβολικό. Άγιος Νικόλαος → Ναυτικό και Λιμενικό. Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ → Αεροπορία. Άγιος Αρτέμιος → Αστυνομία (https://romioitispolis.gr/xerete-poios-agios-prostateyei-to-epaggelma-sas-oi-agioi-poy-stekontai-dipla-se-kathe-epaggelma/).

Η Αγία Ευσεβία της Μασσαλίας, μαζλι με την Φράγκισσα ηγουμένη που μαρτύρησε μαζί με 40 άλλες αδελφές της στα χέρια των Σαρακηνών το έτος 731 μ.Χ.

Οι Εβραίοι της Αλεξανδρείας χρησιμοποίησαν την φιλοσοφία για να εξηγήσουν έννοιες και πήραν σημαντικά κομμάτια της και τα χρησιμοποίησαν για την κατανόηση του Θεού, όπως ο Φίλων ο Αλεξανδρεύς, ο Αριστόβουλος ο Ιουδαίος και ο Ιώσηπος, όπως ακριβώς και οι Μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας και οι Τρεις Ιεράρχες όπως π.χ. ο Μέγας Βασίλειος, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο Άγιος Αμβρόσιος Μεδιολάνων, ο Κύριλλος Αλεξάνδρειας, ο Κλήμης Αλεξανδρείας και άλλοι χρησιμοποίησαν την Φιλοσοφία για τον ίδιο λόγο και τα πιο χρήσιμα στοιχεία της και πέτυχαν την οργανική μείξη Χριστιανισμού και Ελληνισμού.

Ἡ επανάληψη τῆς προφητείας. Ἡ αποχή τοῦ προφήτη Ἡσαΐα, 700 χρόνια περίπου πρό Χριστοῦ, ἡ ἐποχή τοῦ Ἰησοῦ καί ἡ δική μας ἐποχή. Παράλληλοι κύκλοι θλιβερῶν πτωτικῶν φαινομένων μιᾶς ἐκφυλισμένης ἀνθρωπότητας.

Ἴδιες καταστάσεις. Ἄρχοντες καί λαοί πληγωμένοι ἀπό τά τραύματα πού προκαλεῖ ὁ ἀρχέκακος ὄφις, ὁ πλανῶν τήν οἰκουμένην. Ἕνα ποίμνιο πού φοβᾶται τὴν γκλίτσα τοῦ τσοπάνη, πού σκιάζεται μέ τά γαβγίσματα τοῦ ποιμενικοῦ σκύλου, πού σήκωσε ἀντάρτικο ψευδοελευθερίας· ἐκτεθειμένο στους λύκους, προβατόσχημους καί μή, «χορτασμένο» ἀπό κουτόχορτο καί χασισόχορτο, ἔρμαιο κατευθυνόμενο πρός τόν γκρεμό. «Καί θά δοῦμε ὁλόφωτο τό χάος μπροστά μας καί θά ποῦμε: Ἔ χανόμαστε! Ὅλοι πίσω, πλανηθήκαμε!». Αὐτό βροντοφώναζε μέ τόν προφητικό του λόγο ὁ ἅγιος Πορφύριος. Τά ἴδια πράγματα διαπιστώνουμε μελετώντας προσεκτικά τούς κύκλους τῆς ἱστορίας:

Ἐποχή τοῦ Ἡσαΐα: Ὁ Κύριος παίρνει τούς προφῆτες, καί νεανίσκοι, ἄπειροι καί σκοτεινοί, κυβερνοῦν, ἐνῶ ἔνας δίκαιος εἶναι δεμένος. Ἐποχή τοῦ Ἰησοῦ: Ὁ προφήτης Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος, ἀποκεφαλισμένος. Ὁ δίκαιος Ἰησοῦς, σταυρωμένος: «Πατάξω τόν ποιμένα καί διασκορπισθήσονται τα πρόβατα» (βλ. Ματθ. κστ’), θά πεῖ. Καί μέσα ἀπό τήν συμφορά ἐκείνης τῆς ἐποχῆς, ἕνας πολύ σπουδαῖος ἄνθρωπος, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ἐμφανίζεται, ὁ ὁποῖος συνεγείρει καί ἑνώνει καί εὐαγγελίζεται τήν εἰδωλολατρική οἰκουμένη.

Ἐποχή τοῦ 21^ου Αἰώνα μ.Χ.: Οἱ Προφῆτες ὅλοι ἔφυγαν. Και ἕνας Δίκαιος εἶναι «φυλακισμένος», γιατί ἐνοχλεῖ μέ τούς πύρινους λόγους του. Ὅμως ὁ προφητικός λόγος τοῦ ἁγίου Πορφυρίου παραμένει ἐλπιδοφόρος: «Βλέπω ἕναν πολύ σπουδαῖο ἄνθρωπο νά βγαίνει μέσα ἀπό τήν συμφορά πού θά συνεγείρει καί θά ἑνώσει τόν κόσμο στό καλό».

Οἱ Προφῆτες ἑρμηνεύουν τέλεια τήν ἱστορία. Ὅλα εἶναι προμελετημένα γιά τήν διαπαιδαγώγηση τῆς ἄσωτης καί ἄσοφης ἀνθρωπότητας. Ἔλεγε ὁ ἅγιος Πορφύριος: «Διαβάστε, μωρέ, το τρίτο κεφάλαιο τοῦ προφήτη Ἡσαΐα, μιλάει γιά τήν ἐποχή μας… Ζοῦμε ὅπως τήν ἐποχή τοῦ Ἰησοῦ» (https://balsamopsyxhs.gr/2025/11/16/%e1%bc%a1-%e1%bc%90%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%ac%ce%bb%ce%b7%cf%88%ce%b7-%cf%84%e1%bf%86%cf%82-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%b7%cf%84%ce%b5%ce%af%ce%b1%cf%82/).

Έφερναν φαγητό στην χύτρα, τόσο ο Γεδεών, όσο και οι Προφήτες Ιερεμίας και Αβακούμ.

Βοήθησε Προφήτης άλλον Προφήτη ή Απόστολο, όπως έγινε με τον Προφήτη Αβακούμ που βοήθησε τον Προφήτη Δανιήλ και τον Απόστολο και Προφήτη Ανανία που βοήθησε τον μετέπειτα Απόστολο και Προφήτη Παύλο.

Σώθηκε από την σφαγή των αδελφών και της οικογένειας του από τον Αβιμέλεχ μόνο ο Ιωθάμ, όπως και από την σφαγή της οικογένειας του Δαβίδ από την Γοθολία μόνο ο Ιωάς και από την σφαγή της οικογένειας του Αρχιερέα Αβιμέλεχ της Νωβ μόνο ο Αβιμέλεχ.

Επίθεση την νύκτα έκανε ο Γεδεών και αποδιοργάνωσε τους εχθρούς του Μαδανιάτες που είχαν εισβάλει στην χωρά του με άλλες μάχες τους εκδίωξε από αυτή, όπως και επίθεση την νύκτα έκανε ο Βλαντ Γ΄ Τσέπες Δράκουλας και αποδιοργάνωσε τους εχθρούς του Τούρκους που είχαν εισβάλει στην χωρά του με άλλες μάχες τους εκδίωξε από αυτή.

Ο Άγιος Πολύκαρπος Σμύρνης είπε «Ογδόντα έξι χρόνια τον υπηρετώ και δεν μου έχει κάνει κανένα κακό. Πώς θα μπορούσα να βλασφημήσω τον Βασιλιά μου, που με έσωσε;» πριν μαρτυρήσει από τους Ρωμαίους, όπως και ο Γέρων  Ελεάζαρος είπε ;» πριν μαρτυρήσει από τον Αντίοχο τον Δ’ τον Επιφανή «Δεν ταιριάζει στην ηλικία μου να υποκριθώ, για να μην νομίσουν οι νεότεροι ότι ο Ελεάζαρος πέρασε στα 90 του χρόνια στους ειδωλολάτρες. Προτιμώ να αποθάνω ως έντιμος άνθρωπος, παρά να ζήσω με την ατίμωση». 

Σε πηγάδι στάλθηκαν ο Άγιος Αθάνασιος και ο Προφήτης Ιερεμίας από τους εχθρούς τους.  

Τσακώνονταν παλιά οι Χριστιανοί ποιος είναι μεγαλύτερος Απόστολος, ο Απόστολος Παύλος, ο Δήμας και ο Απολλώ ή μεγαλύτερος Θεολόγος και Άγιος, ο Άγιος Βασίλειος ο Μέγας, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος ή ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός και οι ίδιοι οι Άγιοι έλυσαν το πρόβλημα αυτό λέγοντας ότι όλοι είναι ίσοι και κάνεις ανώτερος από κανέναν άλλο.

Στην Αρχαία Αθήνα άρεσε στον κόσμο να κάνει πολίτικες συζητήσεις και στην Ρωμανία και στην Πόλη αντιστοιχα άρεσε στον λαό να κάνει θεολογικές συζητήσεις.

Τα μοναχοπαίδια μιας φυλής των Εβραίων παντρεύονταν μόνο άτομα της ίδιας φυλής.

Αποκαλυφθήκαν οι Άγγελοι στον Μανωάχ και τον Τωβία και τον Τωβίτ.

Με το πρόσωπο έπεσαν στον Άγγελο ο Δαβίδ, ο Τωβίας, ο Τωβίτ και ο Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής στην Αποκάλυψη του Ιωάννη.

Ζήλευε και κυνήγαγε τον Δαβίδ ο Σαούλ, η Μεγάλη Αικατερίνη και η Ελισάβετ τον Σουβόροφ και ο Στάλιν τον Ζουκόφ και ο Ιουστινιανός τον Βελισάριο αν και αυτοί οι στρατηγοί ήταν πιστοί.

Προσκύνησε πέφτοντας στο έδαφος ο Δαβίδ τον Σαούλ στην σπηλιά Εν Γεδί και ο Ιακώβ τον Ησαυ και οι 50 Προφήτες της Ιεριχώ τον Ελισαίο.

Έσφαξε όλη σχεδόν την οικογένεια του Αχιμέλεχ ο Σαούλ εκτός από τον Αβιάθαρ και ο Αβιμέλεχ όλη την οικογένεια του Γεδεών εκτός από τον Ιοθόρ.

Και ο Αχαάβ και ο Σαούλ απίστησαν στον Θεό και δίωξαν τους εκλεκτούς του και είχαν και οι 2 κακό τέλος.

Λόγω της επίθεσης των Φιλισταίων σταμάτησε ο Σαούλ το κυνήγι του Δαβίδ, όπως και ο Βλαντ Τσέπες Γ΄ Δράκουλας σταμάτησε το κυνήγι των υποχωρούντων Τούρκων όταν του επιτέθηκαν οι Μολδαβοί και οι Ούγγροι και ο Πέρσινγκ σταμάτησε να κυνηγά τον Πάντσο Βίλα με την αρχή των γεγονότων που έβαλαν τις ΗΠΑ στον Α’ΠΠ.

Ο γιος του Γεδεών Είθε δεν ήθελε να σκοτώσει τον Ζεβάχ και τον Ζαλμούνια όπως και οι στρατιώτες του Σαούλ δεν ήθελαν να σκοτώσουν τον Ιερέα Αχιμέλεχ.

Έδιωξε ο Άγιος Σπυρίδωνας τους Τούρκους από την Κέρκυρα και ο Άγιος Γεράσιμος την Γερμανική Αεροπορία από την Κεφαλονιά.

Είχαν προσωνυμία τόσο οι Τρεις Υιοί της Βροντής στην Καινή Διαθήκη, όπως και ο Προφήτης Δανιήλ, οι Τρεις Παίδες, όπως και οι 5 γιοι του Ματαθία Μακκαβαίου στην Παλαιά Διαθήκη.

Λόγω διωγμού μετακόμισε ο Ματαθίας Μακαβαίος στην Μωδείν, όπως και ο Ιωσήφ ο Μνήστωρ στην Ναζαρέτ.

Κάψιμο βιβλίων του Νομού έκανε ο Αντίοχος ο Δ΄ ο Επιφανής στους Εβραίους, όπως και οι Ρωμαίοι, οι Πέρσες, οι Άραβες, οι Τούρκοι και οι κομμουνιστές έκαιγαν τα Ιερά Βιβλία της Αγίας Γραφής των Χριστιανών. 

Ο Ιούδας ο Μακαβαίος ανάφερε πως σε όραμα ο Προφήτης Ιερεμίας του έδωσε χρυσό σπαθί για να νικά τους εχθρούς του, ο Δαβίδ χρησιμοποιούσε το σπαθί του Γολιάθ, ο Μέρλιν έδωσε για τον ίδιο λόγο το σπαθί Εξκάλιμπερ στον Αρθούρο, ενώ ο Αττίλας έλεγε ότι δήθεν ο ‘’θεός του πολέμου’’ του έδωσε ένα σπαθί που θα τον έκανε αήττητο όσο αυτό δεν έσπαζε.

Ήθελε ο Αντίοχος ο Δ΄ να διώξει τους Εβραίους από την Παλαιστίνη και να φέρει άλλους λαούς ή αφού τους αφανίσει, όπως και οι Σουλτάνοι Μουσταφά ο Γ΄ και ο Μαχμούτ ο Β΄ και οι ηγέτες της Αίγυπτου Μοχάμεντ Αλί και Ιμπραήμ ήθελαν να διώξουν τους Έλληνες από την Ελλάδα και να φέρουν άλλους λαούς ή αφού τους αφανίσουν.

Πως έπεσαν οι ισχυροί Σαούλ και Ιωανάθαν λέει σε Ψαλμό του ο Δαβίδ, όπως και πως έπεσε ο δυνατός έλεγαν οι Εβραίοι όταν πέθανε ο Ιούδας ο Μακαβαίος.

Όπως ο Κάιν ο οποίος σημαδεύτηκε αφού σκότωσε τον Άβελ, έτσι και οι Εβραίοι έφεραν τις Γραφές της Παλαιάς Διαθήκης (οι οποίες έδειχναν στον Ιησού) ενώ ζούσαν σε μια ταπεινωμένη κατάσταση που μαρτυρούσε την ανωτερότητα της Καινής Διαθήκης και οι Εβραίοι ήταν καταραμένοι να περιπλανώνται χωρίς δική τους πατρίδα σαν τον Κάιν, ενώ και οι 2 έπαψαν να είναι εξόριστοι κάποια στιγμή και έκτισαν ένα οχυρωμένο χώρο, πόλη και κράτος αντιστοιχα που ζούσε με επιδρομές και βία έναντι των εχθρών τους και αρχικά ξεκίνησαν με γεωργία ο Κάιν και γεωργικά κιμπούτς το Ισραήλ στην Γη της Επαγγελίας ήραν πριν την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ και ο Κάιν στην Εδέμ πριν πάει στην γη της Νοδ.

Και ο Κάιν και οι κάτοικοι της Βαβέλ δεν έκαναν υπακοή στον Θεό, ο 1^ος για περιπλάνηση και οι 2^οι για διασκορπισμό τους στην γη.

Η δε Σφαγή των νήπιων των Εβραίων από τον Φαραω και ο αποδεκατισμός τους ήταν επακριβώς σαν τον αποδεκατισμό των Ειλώτων από τους Σπαρτιάτες με την Κρυπτεία πάλι σε σκλαβους.

Στην εποχη τους μόνο ο Νώε και ο Αβραάμ ήταν Πιστοί στον Θεό.

71 μ.Χ.: Μεγάλη καταστροφή των αγρών της Ιουδαίας από τους Ρωμαίους με αλάτι,  όπως έκαναν και με την Καρχηδόνα οι Ρωμαίοι.

Ο Απόστολος Παύλος, έβγαλε το Ευαγγέλιο έξω από την Ιουδαία και ο Μέγας Κωνσταντίνος το έβγαλε από την παρανομία.

3 φορές το μαντείο των Δελφών μίλησε σε Ρωμαίους Αυτοκράτορες για τους Χριστιανούς, η μία με τον Αύγουστο για το ποιος θα τον διαδεχτεί που η Πυθία απάντησε πως θα είναι ένας Εβραίος νέος που εξουσιάζει τους μακάριους ‘θεούς’’’, δηλαδή ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός που διέταξε το πνεύμα να πάει στον Άδη, μια με τον Διοκλητιανό που του είπε σε έναν χρησμό που του είπε ότι δεν μπορει να τον δώσει επειδή τον εμποδίζουν οι Δίκαιοι της γης οι Χριστιανοί και τέλος με τον Ιουλιανό τον Παραβάτη/Αποστάτη που ρώτησε αν θα κέρδιζε τους Χριστιανούς και αν θα αποκαθιστούσε την ειδωλολατρία και αυτό του μίλησε για το οριστικό τέλος της ειδωλολατρία και τον πλήρη και απόλυτο θρίαμβο του Χριστιανισμού.

Ο περίφημος χρησμός για τον «Εβραίο Παίδα» διασώθηκε κυρίως μέσα από τα κείμενα βυζαντινών χρονογράφων (όπως ο Ιωάννης Μαλάλας τον 6^ο Αιώνα, μ.Χ. ο Γεώργιος Κεδρηνός τον 11^ο Αιώνα μ.Χ. και το περίφημο λεξικό Σουίδα ή Σούδα τον 10^ο Αιώνα μ.Χ.).

Σύμφωνα με την παράδοση, ο Αυτοκράτορας Αύγουστος, όντας στο απόγειο της δόξας του και πλησιάζοντας προς το τέλος της ζωής του, πήγε στους Δελφούς για να προσφέρει μια μεγάλη θυσία (εκατόμβη) και να ρωτήσει την Πυθία ποιος θα είναι ο διάδοχός του στον θρόνο της Ρώμης και τι θα απογίνει το Μαντείο μετά τον θάνατό του.

Το Αρχαίο Κείμενο του Χρησμού. Η Πυθία παρέμεινε για ώρα βουβή. Μετά από επίμονες παρακλήσεις του Αυγούστου, το μαντείο έδωσε την εξής απάντηση σε έμμετρο Ελληνικό λόγο (σε δακτυλικό εξάμετρο): «Παίς Εβραίος κέλεταί με, θεοίς μακάρεσσιν ανάσσων, τόνδε δόμον προλιπείν και προς Αΐδην αύθις ικέσθαι. Λοιπόν άπιθι σιγών εκ βωμών ημετέρων».

Η Μετάφραση στα Νέα Ελληνικά. «Ένα Εβραιόπουλο, που εξουσιάζει τους μακάριους θεούς, με προστάζει να αφήσω αυτόν τον οίκο (το μαντείο) και να επιστρέψω στον Άδη. Φύγε λοιπόν από εδώ και στο εξής σιωπηλός από τους βωμούς μας».

Η Αντίδραση του Αυγούστου και ο «Βωμός του Πρωτοτόκου». Όπως διασώζει η Χριστιανική παράδοση, ο Αύγουστος επέστρεψε στην Ρώμη βαθύτατα συγκλονισμένος από την απάντηση. Κατάλαβε ότι μια νέα, ανώτερη δύναμη γεννιόταν στην Ανατολή, η οποία θα σφράγιζε το τέλος του παλιού κόσμου. Για τον λόγο αυτό: Αρνήθηκε να του αποδοθεί ο τίτλος του «Θεού» ή «Κυρίου» από τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο, θεωρώντας ότι ο τίτλος αυτός ανήκει πλέον στον «Εβραίο Παίδα».

Έκτισε έναν μεγάλο βωμό στο Καπιτώλιο της Ρώμης (εκεί όπου σήμερα βρίσκεται ο Χριστιανικός ναός Santa Maria in Aracoeli). Ο βωμός αυτός ονομάστηκε στα Λατινικά «Ara Primogeniti Dei», δηλαδή «Βωμός του Πρωτοτόκου Θεού».

Η Θεολογική και Ιστορική Σημασία. Για την Χριστιανική Εκκλησία, ο χρησμός αυτός έχει τεράστια συμβολική αξία. Θεωρείται η «παραδοχή της ήττας» του παγανιστικού κόσμου από τα ίδια του τα μέσα (το εγκυρότερο μαντείο του).

Το γεγονός ότι ο Χριστός αποκαλείται «Παίς» (παιδί/νέος) παραπέμπει απευθείας στην Γέννησή Του στη Βηθλεέμ, η οποία συνέβη ακριβώς κατά την διάρκεια της βασιλείας του Αυγούστου (με την περίφημη απογραφή). Η δε εντολή να «επιστρέψει το πνεύμα στον Άδη» συμβολίζει την θεία εξουσία του Χριστού, που καταλύει την δύναμη των αρχαίων ειδώλων και των δαιμονικών πνευμάτων που έδιναν τους χρησμούς.

Το 303 μ.Χ., ο Διοκλητιανός ρώτησε το μαντείο πώς να αντιμετωπίσει τους Χριστιανούς. Η Πυθία απάντησε ότι «οι Δίκαιοι της Γης» εμποδίζουν την αλήθεια των χρησμών, κάτι που οδήγησε στον Μεγάλο Διωγμό.

Ο δε πασίγνωστος χρησμός της Πυθίας στον Ιουλιανό: «Είπατε τω βασιλεί, χαμαί πέσε δαίδαλος αυλά...» (Πείτε στον βασιλιά, έπεσε κατάχαμα το περίτεχνο οίκημα, ο Απόλλων δεν έχει πια κατοικία...).

Ο Ιωσήφ, ένας από τους 12 γιους του Ιακώβ, βρέθηκε στην Αίγυπτο, όταν οι αδελφοί του από ζήλια τον πούλησαν σαν δούλο. Εκεί κατηγορήθηκε άδικα από την γυναίκα του Αιγύπτιου αξιωματούχου Πετεφρή και ρίχτηκε στην φυλακή για 14 ολόκληρα χρόνια. Από 70 άτομα περίπου που ήταν τότε, αυξήθηκαν σε μερικά χρόνια σε ένα έθνος 3 εκατομμυρίων ατόμων.

Ο ΚΑΪΝ (σαρκικός) μάχεται τον ΑΒΕΛ (πνευματικός).

 Ο ΙΣΜΑΗΛ (τέκνο παρακοής) μάχεται τον ΙΣΑΑΚ (τέκνο υπόσχεσης).

 Ο ΗΣΑΥ (σαρκικός) μάχεται τον ΙΑΚΩΒ (πνευματικός).

 Ο ΣΑΟΥΛ (σαρκικός) μάχεται τον ΔΑΒΙΔ (πνευματικός).

 Ο Ισραήλ ΚΑΤΑ ΣΑΡΚΑ μάχεται τον Ισραήλ ΚΑΤΑ ΠΝΕΥΜΑ.

 Ο σαρκικός πιστός Δ Ι Ω Κ Ε Ι τον πνευματικό πιστό.

 Η «εκκλησία της Λαοδίκειας» ΔΙΩΚΕΙ την «εκκλησία της Φιλαδέλφειας

Όπως ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός έδιωξε με φραγγέλιο τους εμπορους από τον Ναό του Σολομώντα, έτσι και ο Άγιος Νικόλαος έδωσε στον αιρετικό Άρειο μια σφαλιάρα.

Η Αγία Σοφία της Κλεισούρας ειχε όμοιο βιο με του Ιώβ.

Ο Μ. Αλέξανδρος στα Ιεροσόλυμα. Τα θεμέλια για την εξάπλωση του Χριστιανισμού.

Ο Μ. Αλέξανδρος στα Ιεροσόλυμα. Τα θεμέλια για την εξάπλωση του Χριστιανισμού. Είναι σε όλους γνωστό ότι η Ιστορία δεν μοιράζει τίτλους χωρίς περιεχόμενο. Τον τίτλο «Μεγάλος» τον απονέμει σε λίγους οι οποίοι αφήνουν ανεξίτηλο το στίγμα του περάσματος από την γη. Σε ανθρώπους που άλλαξαν τον ρου της Ιστορίας ή την οδήγησαν σε νέους δρόμους.

Ένας από τους λίγους εκλεκτούς «Μεγάλους» της Ιστορίας είναι και ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Έλληνας, παιδί της Ελληνικότατης Μακεδονίας. Γιός του Φιλίππου και της Ολυμπιάδας,  έζησε μόνο τριάντα τρία χρόνια από το  356 π.Χ (Αρχαία Πέλλα 23 Ιουλίου),έως 323  π.Χ. ( Βαβυλώνα, 10 Ιουνίου).

Το παρόν κείμενο δεν θα ασχοληθούμε με την βιογραφία και την τεράστια προσφορά του εκπολιτιστή στρατηλάτη στον παγκόσμιο πολιτισμό και στην Ελλάδα. Θα αναφερθούμε για τη συμπεριφορά του μεγάλου Έλληνα όταν έφθασε στην Ιερουσαλήμ πριν από εικοσιδύο περίπου αιώνες.

Ο ιστορικός της εποχής Φλάβιος Ιώσηπος μας μας πληροφορεί: Ο Μέγας Αλέξανδρος ενώ πολιορκούσε την Τύρο στέλνει ανθρώπους του στα Ιεροσόλυμα για να ζητήσουν βοήθεια. Οι Αρχιερείς των Εβραίων τους απαντούν ότι δεν μπορούν να βοηθήσουν με στρατιωτική δύναμη γιατί έχουν όρκους με τους Πέρσες και αυτούς τους όρκους δεν θέλουν να παραβούν. Αυτή συμφωνία που έγινε στα χρόνια του Κύρου τους έδινε το δικαίωμα να ανοικοδομήσουν τον ναό του Σολομώντος.

Τότε, οι εχθροί των Εβραίων οι Σαμαρείτες βρίσκουν ευκαιρία και συκοφαντούν τους Εβραίους στον στρατηλάτη. Έτσι τον ωθούν να τιμωρήσει τους Εβραίους, να καταστρέψει τον ναό και να δώσει σε αυτούς την άδεια να κτίσουν ναό στο όρος Γαριζείν.

Ο Αλέξανδρος, πράγματι, αποφασίζει να τιμωρήσει τους Εβραίους. Πληροφορείται ο Αρχιερέας το γεγονός και ζητά από τον Θεό πληροφορίες. Μετά τοις θυσίες λαού και ιερέων πληροφορείται να μη φοβάται,  να υποδεκτεί λαμπρά τους Μακεδόνες και να ανοίξει τον Ναό.

 Πλησιάζοντας την πόλη των Ιεροσολύμων βλέπει να έρχονται να τον υποδεκτούν με τιμές και μεγάλη λαμπρότητα ο Αρχιερέας των Ιουδαίων και οι Ιερείς των Ιεροσολύμων. Τότε βλέπουν ένα απρόσμενο γεγονός. Ο στρατηλάτης Αλέξανδρος κατεβαίνει από το άλογό του και προσκυνά τον Αρχιερέα. Παγωμάρα επικρατεί και απορία διακατέχει τους πάντες. Ο Παρμενίων μόνο τολμά και του λέγει: «Αλέξανδρε, εσύ που προσκυνείσαι υπό πάντων, προσκυνάς τον Αρχιερέα των Ιουδαίων;;».

Η απάντηση του Αλεξάνδρου: “Δεν προσκυνώ αυτόν, αλλά τον Θεό του, που του έδωσε την Αρχιερωσύνη! Διότι αυτόν είδα με το σχήμα του, στον ύπνο μου (όπως και ο Αγιος Ιωσηφ ο Μνηστωρ), όταν βρισκόμουν στο Δίον της Μακεδονίας και σκεπτόμουν με τον εαυτό μου πώς θα μπορέσω να νικήσω και να εδραιωθώ στην Ασία, παραγγέλοντάς μου να μη προβληματίζομαι, αλλά με θάρρος να προχωρήσω, διότι αυτός θα ηγείται της στρατιάς μου και θα μου παραδώσει την εξουσία των Περσών”!

Ακολουθεί, μπροστά στα έκθαμβα μάτια όλων, ο Αρχιερέας Ίαδδος. Οδηγεί τον Αλέξανδρο μέσα στον ναό, κάτι που απαγορεύεται για ένα εθνικό. Δεν είναι άσχετο να αναφέρω ότι το Πάσχα του 1919 επισκέπτες άκουσαν τον Άγιο  Παΐσιο να λέγει ότι «Ο Αλέξανδρος πίστευε στον «Θεό του Ουρανού̎». Γεγονός είναι ότι ο Μ. Αλέξανδρος πρόσφερε θυσία στον αληθινό Θεό, τον βασιλέα των Βασιλέων. Αυτόν που αργότερα οι Ιουδαίοι και θα αρνηθούν και θα σταυρώσουν.

Εκείνη την στιγμή πραγματοποιείται η μεγάλη συνάντηση, η μεγάλη γέφυρα που θα δημιουργούσε τα θεμέλια και την υποδομή για την εξάπλωση του Χριστιανισμού σε όλο εκείνο τον τόπο της Ελληνικής Αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Εκεί μέσα στον ναό ο Αρχιερέας λύνει το μυστήριο της λαμπρής υποδοχής και της εισόδου του Μ. Αλεξάνδρου στον Ναό. Δείχνει και διαβάζει μια προφητεία του Δανιήλ που έλεγε ότι θα έλθει κάποιος βασιλιάς των Ελλήνων που θα συντρίψει τον βασιλιά των Περσών: “ «και ιδού τράγος αιγών ήρχετο από λιβός επί πρόσωπον πάσης της γης και ουκ ην απτόμενος της γης, και τω τράγω κέρας θεωρητόν αναμέσον των οφθαλμών αυτού. και ήλθεν έως του κριού του τα κέρατα έχοντος, ου είδον, εστώτος ενώπιον του Ουβὰλ και έδραμε προς αυτὸν εν ορμή της ισχύος αυτού και είδον αυτόν φθάνοντα έως του κριού, και εξηγριάνθη προς αυτόν και έπαισε τον κριόν και συνέτριψεν αμφότερα τα κέρατα αυτού, και ουκ ην ισχύς τω κριώ του στήναι ενώπιον αυτού. και έρριψεν αυτόν επί τη γην και συνεπάτησεν αυτόν, και ουκ ην ο εξαιρούμενος τον κριόν εκ χειρός αυτού. και ο τράγος των αιγών εμεγαλύνθη έως σφόδρα, και εν τω ισχύσαι αυτόν συνετρίβη το κέρας αυτού το μέγα.Και εγένετο εν τω ιδείν με, εγώ Δανιήλ, την όρασιν και εζήτουν σύνεσιν, και ιδού έστη ενώπιον εμού ως όρασις ανδρός. και ήκουσα φωνήν ανδρός αναμέσον του Ουβάλ, και εκάλεσε και είπε.Γαβριήλ, συνέτισον εκείνον την όρασιν και είπεν ο κριός, ον είδες, ο έχων τα κέρατα βασιλεύς Μήδων και Περσών. ο τράγος των αιγών βασιλεύς Ελλήνων… (Δανιήλ Η’’, 5 ,6, 7-8, 15, 19, 20).

Την προφητεία αυτή γνώριζαν οι Ιουδαίοι και για τον λόγο αυτό υποδέχθηκαν λαμπρά και έβαλαν τον στρατηλάτη στον Ναό. Ο  Αλέξανδρος από το όραμα αλλά και την προφητεία απέκτησε σιγουριά απόλυτη, ευχαριστήθηκε και με απίστευτο θάρρος και ορμή προχώρησε την εκστρατεία εναντίον των Περσών τους οποίους συνέτριψε.

Πριν αναχωρήσει από τα Ιεροσόλυμα ο εκπολιτιστής Αλέξανδρος ζήτησε να στηθεί άγαλμά του στον Ναό για να λάβει την απάντηση ότι αυτό δεν επιτρέπεται από την θρησκεία τους. Όμως, ο Αρχιερέας πρότεινε κάθε παιδί αρσενικό που θα γεννηθεί εκείνον τον χρόνο θα έπαιρνε το όνομα «Αλέξανδρος» (https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/03/blog-post_21.html).  

Με μια παλλαϊκή προσευχή επί Αρχιερέα Ονία Γ’ με τον Ηλιόδωρο επί Αντίοχου του Δ΄ και επί Αρχιερέων Σίμωνα και Ελεάζαρου επί Πτολεμαίου του Δ΄ του Φιλοπάτωρα οι οποίες έσωσαν με Θεϊκή Επέμβαση και με εμφάνιση Αγγέλων τον λαό τους. 

Έχομε, λοιπόν, τά εγκαίνια τῆς Κωνσταντίνου Πόλεως. Μάϊο μήνα έγιναν όλα τά καλά, λαλά καὶ όλα τά δύσκολα καὶ τά ἄσχημα στὴν Ρωμιοσύνη. Μάϊο μῆνα γιορτάζει ὁ Γενάρχης τῆς Ρωμιοσύνης, ο Ἅγιος καὶ Μέγας Κωνσταντῖνος; ο μεγαλύτερος ἀπὸ τοὺς Ἰσαποστόλους καὶ Θεοστέπτους βασιλεῖς, ἀλλὰ καὶ Μάϊο μήνα ἔπεσε ἡ Ρωμιοσύνη.

Ἐβαπτίσθη τό Χριστό καί ἐνεδύθη τό Χριστό ἡ Νέα Ρώμη, γι’ αὐτό καί κατά κάποιους θεολόγους και ἑρμηνευτάς ἡ νέα Ἱερουσαλήμ, ἡ ἐπίγεια, εἶναι ἡ Κωνσταντινούπολις.

Τοσο ο Χαριδημος από τον Δαρειο τον Γ’, οσο και ο Αμαν από τον Αχασβηρο μολις τους καταδικασαν αυτοι οι Περσες μοναρχες τους πηραν οι αυλικοι τους και τους εκτελεσαν αμεσα.

Όπως ο Φαραω σκότωσε τα αθώα νήπια των Εβραίων και σώθηκε μόνο ο Μωυσής, το ίδιο έκανε και ο Ηρώδης με τα αθώα νήπια της Βηθλεέμ και σώθηκε μόνο ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός.

Αίσωπος, μυθογράφος. Και δούλος ήτανε, και τον σκότωσαν οι ιερείς των Δελφών, οι άγιοι άνθρωποι… Σύμφωνα με μια εκδοχή, στάλθηκε από τον Κροίσο με προσφορές στους Δελφούς, όπου, βλέποντας τις απάτες των ιερέων και την απληστία τους, τους κατηγόρησε . Εκείνοι, πήραν από το ναό μια χρυσή φιάλη και την έκρυψαν στις αποσκευές του. Έτσι, τον κατηγόρησαν για κλέφτη κι ιερόσυλο. Τον καταδίκασαν σε θάνατο ρίχνοντας τον στον γκρεμό από την κορυφή του Παρνασσού, Αμπέλια, όπως και η Ιεζάβελ με ψευδομάρτυρες και απατή εκτέλεσε τον αθώο Ναβουθαί.

Όπως ο Προφήτης Ελισαίος παρέλαβε την χλαμύδα του Προφήτη Ηλία, έτσι και ο Άγιος Αντώνιος ο Μέγας παρέλαβε την στολή του Αγίου Παύλου της Θήβας.

Ο Άγιος Διονύσιος και ο Άγιος Πορφύριος συγχωρέσαν και οι 2 φονείς και τους έδωσαν μια δεύτερη ευκαιρία. 

120 υπηρέτες του ανθυπάτου Ιουστίνου κατασπάραξαν τα λιοντάρια επί Αγίας Αλικάνιδος αλλά ενώ οι υπηρέτες τα έριξαν κατά της Αγίας αυτά δεν την πείραξαν αλλά όρμησαν και έφαγαν αυτούς που έριξαν την Αγιά στα λιοντάρια όπως ακριβώς συνέβη από τα λιοντάρια στους κατήγορους του Προφήτη Δανιήλ στα λιοντάρια τα οποια δεν τον πείραξαν αλλά στο τέλος έφαγαν όλους τους κατήγορους του.

Υπήρχαν πολλοί Προφήτες και κάποιες Προφήτισσες στην Παλαιά Διαθήκη, όπως υπήρχαν πολλοί άντρες Απόστολοι και κάποιες γυναίκες Απόστολοι στην Καινή Διαθήκη.  

Πολλοί Προφήτες στην Παλαιά Διαθήκη και πολλοί Απόστολοι στην Καινή Διαθήκη δέχτηκαν την Κλήση του Θεού εγκαταλείποντας άμεσα τις δουλείες και τις ασχολίες τους και αποχαιρετώντας ή και μη τους δικούς τους, όπως π.χ. ο Προφήτης Ελισαίος και οι Γιοι του Ζεβεδαίου Απόστολοι Ιωάννης και Ιάκωβος. 

Όπως ο Προφήτης Ιωνάς βγήκε από το κήτος έτσι και ο Προφήτης Δανιήλ βγήκε από τον λάκκο των λέοντων.

Ελλάδα: H εκκλησία που «γέρνει» 17 μοίρες σαν την Πίζα και το χωριό φάντασμα. Στο χωριό Ορκωτό Τρικάλων βρίσκεται μια ξεχωριστή ορθόδοξη εκκλησία, η οποία δεν διαθέτει εικόνες ούτε αγιογραφίες. Ωστόσο, αυτό δεν είναι το στοιχείο που την καθιστά μοναδική, καθώς καθημερινά προσελκύει πλήθος επισκεπτών για έναν ακόμη πιο εντυπωσιακό λόγο.

Ο Ιερός Ναός Παναγίας Θεοτόκου Ροπωτού θεωρείται το πιο επικλινές κτίριο στον κόσμο, με κλίση που φτάνει τις 17 μοίρες, παραμένοντας όρθιος χωρίς να παρουσιάζει εμφανείς ρωγμές. Για λόγους σύγκρισης, ο Πύργος της Πίζας, το πιο γνωστό κεκλιμένο κτίσμα παγκοσμίω,  είχε κλίση περίπου 5,5 μοιρών πριν από τις εργασίες συντήρησης, η οποία σήμερα έχει περιοριστεί στις 3,97 μοίρες.

Το Ροπωτό είναι χτισμένο στις πλαγιές της Καραβούλας, σε υψόμετρο 750 μέτρων. Το χωριό έχει σχεδόν εγκαταλειφθεί από το 2012 μ.Χ., όταν η καθίζηση του εδάφους ανάγκασε τους περισσότερους κατοίκους να το εγκαταλείψουν. Δείτε το σχετικό βίντεο ρεπορτάζ του Γαλλικού Πρακτορείου ειδήσεων (https://orthodoxathemata.blogspot.com/2026/03/h-17.html).  

‘’Μη φοβού’’ είπε ο Άγγελος σε Παναγιά μας, σε Δανιήλ και  Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός σε Απόστολο και Ευαγγελιστή Ιωάννη της Αποκάλυψης.

Κάποιες φορές στο βιβλίο του Δανιήλ οι Άγγελοι προστάτες των Εθνών διαφώνησαν μεταξύ τους για τα έθνη που προστάτευαν, όπως και κάποιες φορές και οι Απόστολοι στις Πράξεις των Αποστολών.

Σε όραμα Αποστόλου Παύλου σε Δαμασκό και Δανιήλ σε Τίγρη και Ευφράτη εμφανίστηκε ο Θεός και η συνοδεία τους κατάλαβε άμεσα ότι κάτι υπερφυσικό συνέβη.      

Προσκύνησαν τον αληθινό Θεό οι ειδωλολάτρες βασιλείς Μέγας Αλέξανδρος, Κύρος ο Μέγας και Ναβαχοδονόσορα ο Μέγας μέσω των εκπροσώπων τους, του Αρχιερέα Ιαδό και του Προφήτη Δανιήλ.

Στα Ιεροσόλυμα μετάνιωσε και άρχισε την πορεία του στην Αγιότητα εγκαταλείποντας οριστικά την άσωτη ζωή ο Άγιος Ιερώνυμος και η Οσία Μαρία η Αιγυπτία.

16 μήνες άντεξαν και απέκρουσαν τελικά την πολιορκία των Πολωνών οι Πιστοί και ηρωικοί Μοναχοί της Τρόιτσε Σιργκίεβα που πολεμούσαν όπως οι Έλληνες Μοναχοί στην Επανάσταση της Εθνεγερσίας το 1.821 μ.Χ. στην Μονή Αγίας Λαύρας & Μονή Μεγάλου Σπηλαίου (Καλάβρυτα).

Η Κολυμβήθρα του Σιλωάμ όπως και η Δεξαμενή της Βηθεσδά ήταν σαν τα σύγχρονα Αγιάσματα. 

Κρυφά από τις οικογένειες τους έφυγαν και έγιναν μοναχοί οι Άγιοι Ιωάννης ο Καλυβίτης και Πορφύριος και αφού έμειναν 10 χρονιά ο καθένας στο Άγιο Ορός κάποια στιγμή συνάντησαν τις οικογένειες τους ξανά.  

Ο Άγιος Δούκας ο ράπτης από την Μυτιλήνη ονομάστηκε και Δεύτερος Ιωσήφ Πάγκαλος. Ο Άγιος Δούκας καταγόταν από την Μυτιλήνη και εργαζόταν ως ράπτης σε κάποιο ραφείο της Κωνσταντινουπόλεως.

Όταν κάποτε πήγε να προσφέρει τις υπηρεσίες του στο σπίτι κάποιου Τούρκου μεγιστάνα, που έλειπε στον στρατό, δέχθηκε άμεση επίθεση από την ακόλαστη γυναίκα του, αλλά ως άλλος σώφρων Ιωσήφ απομακρύνθηκε από το σπίτι της. Τότε εκείνη για να αποσείσει την ντροπή από πάνω της πήγε και συκοφάντησε τον Δούκα στο Βεζίρη ότι ο μάρτυρας προσπάθησε να την βιάσει στο σπίτι της.

Ο έπαρχος αμέσως συνέλαβε το Δούκα και τον οδήγησε μπροστά στο Βεζίρη ο οποίος με κολακείες και υποσχέσεις προσπάθησε να τον πείσει να αρνηθεί το Χριστό και να γλιτώσει την ζωή του. Ο Δούκας πεισματικά αρνήθηκε και υπέστη φρικτά βασανιστήρια.

Οι Τούρκοι, αφού τον έγδαραν ζωντανό, έριξαν το δέρμα του στην θάλασσα και συνέχισαν τα βασανιστήρια τους στο άψυχο και άμορφο σώμα του νεομάρτυρα. Το γεγονός αυτό έγινε στις 24 Απριλίου 1564 μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη αποδεικνύοντας τον θείο έρωτα του μάρτυρα στην Χριστιανική πίστη (https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/).

Συμπερασματικά, θα μπορούσε να πει κάνεις, ότι το ιερό βιβλίο της Αγίας Γραφής, εξετάζοντας πολλά από τα περιστατικά του, περιέχει πολλά γεγονότα της παγκόσμιας ιστορίας, τα οποία είναι πάντα ιδιαίτερα διδακτικά για όλους τους αναγνώστες του.