ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΤΡΑΜΠ ΚΑΙ ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ ΚΑΙ ΝΕΤΑΝΙΑΧΟΥ ΚΑΙ ΧΙΤΛΕΡ

ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΤΡΑΜΠ ΚΑΙ ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ ΚΑΙ ΝΕΤΑΝΙΑΧΟΥ ΚΑΙ ΧΙΤΛΕΡ

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Όπως είναι γνωστό η ιστορία της πολιτικής εξουσίας συχνά κινείται σε κύκλους. Η άνοδος ηγετών που υπόσχονται την επιστροφή στο μεγαλείο του έθνους, η χρήση της λαϊκής οργής και η στρατηγική των συμμαχιών αποτελούν κοινά εργαλεία σε διαφορετικούς αιώνες.

1. Η Ρητορική της Λαϊκής Υποστήριξης και η Άνοδος στην Εξουσία. Χίτλερ και Μουσολίνι: Η Εκμετάλλευση της Ταπείνωσης. Ο Αδόλφος Χίτλερ και ο Μπενίτο Μουσολίνι ανέβηκαν στην εξουσία εκμεταλλευόμενοι το αίσθημα της εθνικής ταπείνωσης. Ο Χίτλερ χρησιμοποίησε την «προδοσία» της Συνθήκης των Βερσαλλιών, ενώ ο Μουσολίνι την «ακρωτηριασμένη νίκη» της Ιταλίας στον Α' ΠΠ.

Πραξικοπήματα: Ο Χίτλερ απέτυχε με το Πραξικόπημα της Μπιραρίας (1.923 μ.Χ,), γεγονός που τον έπεισε να ακολουθήσει τη νομιμότητα. Αντίθετα, ο Μουσολίνι επέβαλε την ισχύ του με την «Πορεία προς τη Ρώμη» (1.922 μ.Χ.), η οποία λειτούργησε ως έμμεσο πραξικόπημα.

Ντόναλντ Τραμπ: Το MAGA ως Σύγχρονος Εθνολαϊκισμός. Πολλοί ιστορικοί (όπως αναφέρεται στο France24 και το Wikipedia) διακρίνουν παραλληλισμούς στη ρητορική του Τραμπ. Το σύνθημα "Make America Great Again" απηχεί την υπόσχεση των φασιστικών καθεστώτων για παλινόρθωση.

Η ρητορική κατά των «εχθρών εντός» (Deep State) και η χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης θυμίζουν τον τρόπο που οι δικτάτορες του Μεσοπολέμου χρησιμοποίησαν το ραδιόφωνο για να παρακάμψουν τους παραδοσιακούς θεσμούς.

2. Κυβερνήσεις Συνασπισμού και η Στρατηγική των "Δούρειων Ίππων". Μια κοινή παρανόηση είναι ότι αυτοί οι ηγέτες κατέλαβαν την εξουσία μόνοι τους. Στην πραγματικότητα, στηρίχθηκαν σε κυβερνήσεις συνασπισμού: Χίτλερ και Φον Πάπεν: Ο Χίτλερ έγινε Καγκελάριος το 1.933 μ.Χ. μέσω συνασπισμού, με τον συντηρητικό Φραντς φον Πάπεν να πιστεύει λανθασμένα ότι θα μπορούσε να τον «ελέγξει».

Νετανιάχου: Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου έχει οικοδομήσει την εξουσία του μέσω των πιο ακροδεξιών συνασπισμών στην ιστορία του Ισραήλ (θρησκευτικός σιωνισμός), χρησιμοποιώντας μικρότερα κόμματα για να διατηρήσει την πλειοψηφία. Τραμπ και Κένεντι: Η πρόσφατη συμμαχία του Τραμπ με τον Ρόμπερτ Κένεντι Τζ. (RFK Jr.) θυμίζει τη στρατηγική διεύρυνσης της βάσης μέσω προσώπων που προσφέρουν αντισυστημικό κύρος.

Η Στήριξη από την Οικονομική Ελίτ. Όπως ο Χίτλερ στηρίχθηκε από Γερμανούς βιομηχάνους και ο Μουσολίνι από τους γαιοκτήμονες (για να σταματήσουν τον κομμουνισμό), έτσι και στην σύγχρονη εποχή βλέπουμε τη στήριξη από δισεκατομμυριούχους.

Η σχέση του Τραμπ με τον Έλον Μασκ —ο οποίος πρόσφατα προκάλεσε αντιδράσεις με κινήσεις που ορισμένοι ερμήνευσαν ως συμβολισμούς ισχύος— υπογραμμίζει την συγκέντρωση πλούτου και πολιτικής επιρροής.

3. Από τη Μετριοπάθεια στον Επεκτατισμό. Όλοι αυτοί οι ηγέτες ξεκίνησαν με ένα προφίλ «επιδιόρθωσης του κράτους» πριν περάσουν σε επιθετική εξωτερική πολιτική: Ιστορικό Παράδειγμα: Ο Χίτλερ ξεκίνησε με την ανάκτηση του Σάαρ και της Ρηνανίας, πριν προχωρήσει στην προσάρτηση της Αυστρίας και της Τσεχοσλοβακίας.

Νετανιάχου: Μετά τις επιθέσεις της 7^ης Οκτωβρίου, το Ισραήλ πέρασε σε μια φάση «επιθετικής αποτροπής» με πλήγματα σε Ιράν, Συρία, Λίβανο, Ιράκ, Παλαιστίνη και Υεμένη, επιδιώκοντας την αναδιαμόρφωση της Μέσης Ανατολής.

Τραμπ: Η ρητορική του (και οι πράξεις της πρώτης θητείας) για «μέγιστη πίεση» στο Ιράν, η αμφισβήτηση της κυριαρχίας στη Βενεζουέλα και η εκπεφρασμένη επιθυμία του για εξαγορά της Γροιλανδίας ή εμπορικές πιέσεις στον Καναδά, δείχνουν μια τάση γεωπολιτικής επέκτασης της αμερικανικής ισχύος πέρα από τα καθιερωμένα όρια.

4. Η Διάλυση των Διεθνών Θεσμών και το Νέο "Κραχ". Στον Μεσοπόλεμο, η αποχώρηση της Γερμανίας και της Ιαπωνίας από την Κοινωνία των Εθνών (ΚτΕ) και η κατάρρευση της Λατινικής Νομισματικής Ένωσης προμήνυαν τον πόλεμο. Σήμερα, βλέπουμε μια παρόμοια τάση αμφισβήτησης:

ΕΕ και ΝΑΤΟ: Ο Τραμπ έχει επανειλημμένα αμφισβητήσει τη χρησιμότητα του ΝΑΤΟ, ενώ στην Ευρώπη η άνοδος εθνολαϊκιστικών κομμάτων υπονομεύει τη συνοχή της ΕΕ. ΟΗΕ: Ο Νετανιάχου έχει έρθει σε σφοδρή σύγκρουση με τον ΟΗΕ (UNRWA, Γκουτέρες), θεωρώντας τον εχθρικό προς τα εθνικά συμφέροντα του Ισραήλ.

Οικονομικό Κραχ και Γεωπολιτική Αστάθεια. Μια οικονομική κρίση παγκόσμιας κλίμακας, πυροδοτούμενη από την ενέργεια (Στενά του Ορμούζ) ή το χρέος, θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ο καταλύτης για την οριστική κατάρρευση των διεθνών οργανισμών, ακριβώς όπως το Κραχ του 1.929 μ.Χ. διέλυσε την διεθνή συνεργασία και άνοιξε τον δρόμο για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η σύγκριση μεταξύ των ηγετών του παρελθόντος και του παρόντος αναδεικνύει ότι η ρητορική της εθνικής αναγέννησης, όταν συνδυάζεται με τη διάβρωση των διεθνών θεσμών και τη στήριξη των οικονομικών ελίτ, τείνει να οδηγεί σε επεκτατικές πολιτικές. Αν η ιστορία επαναλαμβάνεται, η πρόκληση για την σύγχρονη δημοκρατία είναι να διατηρήσει τις συμμαχίες της (ΕΕ, ΝΑΤΟ) απέναντι στις φυγόκεντρες δυνάμεις του νέου εθνολαϊκισμού.

Η δε σύγκριση κρατικών οργάνων επιβολής του νόμου ή υπηρεσιών ασφαλείας σύγχρονων δημοκρατικών κρατών με παραστρατιωτικές οργανώσεις ολοκληρωτικών καθεστώτων είναι ένα θέμα που απασχολεί έντονα την πολιτική επιστήμη και την ιστορική έρευνα, ειδικά στο πλαίσιο της συζήτησης για την διολίσθηση προς τον αυταρχισμό. Παρακάτω παρατίθεται μια ανάλυση των δομών, των λειτουργιών και των ιστορικών παραλληλισμών, με βάση τις πηγές που μελετούν αυτά τα φαινόμενα.

1. Οι Ιστορικοί Πυλώνες: Ες-Ες και Μελανοχίτωνες. Για να γίνει μια έγκυρη σύγκριση, πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε τη φύση των οργανώσεων του Μεσοπολέμου: Τα SS (Schutzstaffel): Ξεκίνησαν ως προσωπική φρουρά του Χίτλερ και εξελίχθηκαν σε ένα «κράτος εν κράτει». Χαρακτηρίζονταν από την ιδεολογική πίστη στο πρόσωπο του ηγέτη και όχι στο σύνταγμα, και ήταν το κύριο όργανο υλοποίησης του Ολοκαυτώματος.

Οι Μελανοχίτωνες (MVSN): Ήταν η παραστρατιωτική πτέρυγα του Φασιστικού Κόμματος του Μουσολίνι. Χρησιμοποιούσαν τη βία για να καταστείλουν την αντιπολίτευση και να επιβάλλουν την τάξη, λειτουργώντας ως ο «εκτελεστικός βραχίονας» της ιδεολογίας του Duce.

2. ICE (ΗΠΑ) και η Σύγκριση με το Παρελθόν. Η υπηρεσία ICE (Immigration and Customs Enforcement) των ΗΠΑ είναι μια ομοσπονδιακή υπηρεσία επιβολής του νόμου. Η σύγκρισή της με τα SS ή τους Μελανοχίτωνες από ορισμένους επικριτές (όπως αναφέρεται σε άρθρα των Times of Israel και France 24) εστιάζει στα εξής σημεία:

Εργαλειοποίηση της Υπηρεσίας: Κατά την διάρκεια της θητείας Τραμπ, υπήρξε η κατηγορία ότι η ICE χρησιμοποιήθηκε για την υλοποίηση μιας έντονα εθνοκεντρικής ατζέντας. Η ρητορική περί «εισβολής» και οι εικόνες από τα κέντρα κράτησης προκάλεσαν ιστορικούς συνειρμούς με τις εκτοπίσεις του 20ού Αιώνα μ.Χ.

Προσωπική Πίστη: Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι ο Τραμπ επιχείρησε να μετατρέψει τις υπηρεσίες ασφαλείας σε όργανα που λογοδοτούν απευθείας στον ίδιο, παρακάμπτοντας την παραδοσιακή θεσμική ουδετερότητα.

Η Διαφορά: Η βασική διαφορά παραμένει ότι η ICE λειτουργεί εντός ενός πλαισίου δικαστικού ελέγχου και συνταγματικών περιορισμών που δεν υπήρχαν στα ολοκληρωτικά καθεστώτα.

3. Ισραήλ: Υπηρεσίες Ασφαλείας και "Μονάδες Επιβολής". Στην περίπτωση του Νετανιάχου, η συζήτηση επικεντρώνεται κυρίως στην δημιουργία της Εθνοφρουράς (National Guard) υπό την εποπτεία του ακροδεξιού υπουργού Itamar Ben-Gvir:

Ομοιότητες με Παραστρατιωτικές Δομές: Πολλοί στην ισραηλινή αντιπολίτευση χαρακτήρισαν αυτή τη μονάδα ως «ιδιωτικό στρατό», παραλληλίζοντάς την με τους Μελανοχίτωνες, καθώς η δομή της φαίνεται να εξυπηρετεί την πολιτική ατζέντα ενός συγκεκριμένου ιδεολογικού μπλοκ αντί για την εθνική ασφάλεια συνολικά.

Καταστολή και Εθνοτική Διάσταση: Η χρήση αυτών των οργάνων σε περιοχές με έντονο το παλαιστινιακό στοιχείο ή κατά την διάρκεια διαδηλώσεων, φέρνει στο προσκήνιο την χρήση της κρατικής βίας για την εδραίωση μιας συγκεκριμένης ιεραρχίας ισχύος, παρόμοια με την λογική των «ταγμάτων ασφαλείας». Η χρήση όρων όπως «SS» ή «Μελανοχίτωνες» για σύγχρονες υπηρεσίες είναι συχνά υπερβολική από νομική άποψη, αλλά λειτουργεί ως ιστορική προειδοποίηση.

Η θεωρία του Σκοτεινού Διαφωτισμού, στην οποία αναφέρθηκες, υποστηρίζει ότι η δημοκρατία είναι αναποτελεσματική και ότι η κοινωνία πρέπει να διοικείται από τεχνοκρατικές ή αυταρχικές ελίτ. Σε αυτό το πλαίσιο, οι υπηρεσίες ασφαλείας παύουν να είναι «προστάτες του πολίτη» και γίνονται «προστάτες της τάξης» (Order).

Αν η παγκόσμια οικονομία καταρρεύσει και οι πόροι (νερό, ενέργεια) γίνουν σπάνιοι, ο κίνδυνος οι υπηρεσίες αυτές να μετατραπούν σε πραγματικά τάγματα ασφαλείας για την προστασία των ελίτ απέναντι στις εξαθλιωμένες μάζες είναι το σενάριο που φοβίζει τους ιστορικούς της πολιτικής επιστήμης σήμερα Σύνοψη: Η ομοιότητα δεν έγκειται απαραίτητα στις στολές ή στα ονόματα, αλλά στην μετατόπιση της πίστης: από το Σύνταγμα και τον Νόμο, προς το Πρόσωπο και την Ιδεολογία.

Η σύγκριση μεταξύ του Project 2025 μ.Χ. (το πολιτικό μανιφέστο που συντάχθηκε από το Heritage Foundation για μια ενδεχόμενη δεύτερη θητεία Τραμπ) και του «Ο Αγών Μου» (Mein Kampf) του Αδόλφου Χίτλερ, αποτελεί ένα από τα πιο έντονα σημεία αντιπαράθεσης στην τρέχουσα πολιτική σκηνή των ΗΠΑ. Ιστορικοί και πολιτικοί αναλυτές εστιάζουν σε συγκεκριμένα σημεία για να εξετάσουν αν πρόκειται για υπερβολή ή για μια βάσιμη προειδοποίηση.

1. Η Ιδεολογική Βάση και ο Στόχος. Mein Kampf: Το βιβλίο του Χίτλερ έθεσε τις βάσεις για τον πλήρη μετασχηματισμό της Γερμανικής κοινωνίας, βασισμένο στη φυλετική καθαρότητα και την απόλυτη εξουσία του ηγέτη (Führerprinzip). Στόχος ήταν η κατάργηση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Project 2025 μ.Χ.: Το κείμενο αυτό (σχεδόν 900 σελίδων) δεν είναι αυτοβιογραφικό, αλλά ένας τεχνοκρατικός οδικός χάρτης. Στόχος του είναι η ριζική αναδιάρθρωση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των ΗΠΑ, η ενίσχυση της προεδρικής εξουσίας (Unitary Executive Theory) και η αντικατάσταση χιλιάδων μόνιμων δημοσίων υπαλλήλων με πολιτικούς διορισμένους.

2. Σημεία Σύγκλισης (Σύμφωνα με τους Επικριτές). Οι αναλυτές που βλέπουν ομοιότητες εστιάζουν στα εξής: Η Κατάληψη του Κράτους: Όπως ο Χίτλερ επεδίωξε τον «συντονισμό» (Gleichschaltung) όλων των κρατικών οργάνων με την ναζιστική ιδεολογία, έτσι και το Project 2025 μ.Χ. προτείνει τον πλήρη έλεγχο του Υπουργείου Δικαιοσύνης (DOJ) και του FBI από τον Πρόεδρο, καταργώντας την παραδοσιακή τους ανεξαρτησία.

Η Ρητορική κατά του «Εχθρού»: Το Project 2025 μ.Χ. χρησιμοποιεί σκληρή γλώσσα κατά της «ριζοσπαστικής αριστεράς» και της «γραφειοκρατίας», παρουσιάζοντάς τες ως υπαρξιακή απειλή για το έθνος, παρόμοια με τον τρόπο που ο Χίτλερ στοχοποιούσε τους πολιτικούς του αντιπάλους.

Η «Κάθαρση» του Δημοσίου: Η πρόταση για επαναφορά του "Schedule F" (που επιτρέπει την απόλυση μη πολιτικών υπαλλήλων) θυμίζει τον νόμο του 1.933 μ.Χ. για την αποκατάσταση της δημόσιας διοίκησης στην Γερμανία, που απομάκρυνε τους «μη αρεστούς».

3. Σημαντικές Διαφορές. Παρά τις ανησυχίες, υπάρχουν δομικές διαφορές: Πλαίσιο: Το Project 2025 μ.Χ. γράφτηκε μέσα από δεξαμενές σκέψης σε ένα δημοκρατικό σύστημα, ενώ το Mein Kampf γράφτηκε στην φυλακή με σκοπό την ανατροπή του συστήματος.

Οικονομία: Το Project 2025 μ.Χ. προωθεί έναν ακραίο οικονομικό φιλελευθερισμό (απορρύθμιση, περικοπές φόρων), σε αντίθεση με τον κρατικό παρεμβατισμό και την πολεμική οικονομία του ναζισμού.

4. Η Σύνδεση με τον "Σκοτεινό Διαφωτισμό". Πολλοί θεωρούν ότι το Project 2025 μ.Χ. είναι η πρακτική εφαρμογή του Σκοτεινού Διαφωτισμού. Αν ο Χίτλερ ήθελε ένα κράτος βασισμένο στην φυλή, οι σύγχρονοι υποστηρικτές αυτής της τάσης θέλουν ένα κράτος-επιχείρηση, όπου ο Πρόεδρος λειτουργεί ως «Διευθύνων Σύμβουλος» με απόλυτη εξουσία, παρακάμπτοντας τους δημοκρατικούς ελέγχους και ισορροπίες.

Ενώ το Project 2025 μ.Χ. δεν περιέχει την φυλετική ρητορική του Mein Kampf, η μέθοδος συγκέντρωσης εξουσίας και η στοχοποίηση των θεσμών που ελέγχουν τον αυταρχισμό προκαλούν ιστορικούς συνειρμούς. Η ιστορία μας διδάσκει ότι η υπονόμευση της δημόσιας διοίκησης είναι συχνά το πρώτο βήμα προς τον ολοκληρωτισμό, ανεξαρτήτως ιδεολογικού προσημείου.

Η σύνδεση της σύγχρονης πολιτικής και τεχνολογικής ελίτ με ριζοσπαστικές ιδεολογίες, όπως ο Σκοτεινός Διαφωτισμός, σε συνδυασμό με ακραία γεωπολιτικά σενάρια, συνθέτει μια εικόνα που πολλοί αναλυτές περιγράφουν ως την «τέλεια καταιγίδα» για τον 21^ο Αιώνα μ.Χ. Ακολουθεί μια ανάλυση των συνδέσεων αυτών και των πιθανών συνεπειών μιας παγκόσμιας αποσταθεροποίησης.

1. Σκοτεινός Διαφωτισμός, Τεχνοκρατία και Νεοφασισμός. Ο Σκοτεινός Διαφωτισμός (Dark Enlightenment ή Neoreactionary movement - NRx) είναι μια φιλοσοφία που απορρίπτει την δημοκρατία και την ισότητα, προκρίνοντας μια μορφή «τεχνο-απολυταρχισμού».

Η Σχέση με τον Μασκ και την Τεχνοκρατία: Ηγέτες της τεχνολογίας, όπως ο Έλον Μασκ, συχνά προωθούν την ιδέα ότι η αποτελεσματικότητα και η τεχνολογική πρόοδος πρέπει να υπερτερούν των γραφειοκρατικών δημοκρατικών διαδικασιών. Αυτό εφάπτεται με τον φασιστικό ιδεώδες της «οργανικής ενότητας» και της διακυβέρνησης από μια φωτισμένη (ή τεχνολογικά ανώτερη) ελίτ.

Τραμπ και Νετανιάχου: Ενώ ο Τραμπ χρησιμοποιεί τον λαϊκισμό, η διακυβέρνησή του (ειδικά στην δεύτερη θητεία του) δείχνει μια τάση προς την αποδόμηση του κράτους («Deep State») υπέρ μιας συγκεντρωτικής εξουσίας. Ο Νετανιάχου, από την πλευρά του, ενσαρκώνει την επιβίωση ενός ισχυρού ηγέτη που αμφισβητεί τους θεσμούς (δικαιοσύνη) για να διατηρήσει την εθνική ισχύ.

Ιδεολογική Σύγκλιση: Η σύνδεση με τον ναζισμό και τον φασισμό έγκειται στην ιεράρχηση: Η πεποίθηση ότι ορισμένα έθνη, άτομα ή τεχνολογικές ελίτ είναι προορισμένα να κυριαρχούν, ενώ οι διεθνείς κανόνες θεωρούνται εμπόδια.

2. Το Σενάριο του Οικονομικού και Ενεργειακού Αρμαγεδδώνα. Ένα παγκόσμιο κραχ που θα προκληθεί από τον πλήρη αποκλεισμό των Στενών του Ορμούζ και την καταστροφή των ενεργειακών υποδομών (πετρέλαιο, αέριο, πυρηνικά) στον Περσικό Κόλπο, θα σήμαινε το τέλος της παγκοσμιοποίησης όπως την ξέρουμε.

Ενεργειακός Στραγγαλισμός: Η καταστροφή εργοστασίων αφαλάτωσης και πετρελαιοπηγών θα οδηγούσε σε μια ανθρωπιστική κρίση άνευ προηγουμένου στην περιοχή, αναγκάζοντας εκατομμύρια ανθρώπους σε μετακίνηση και προκαλώντας παγκόσμιο πληθωρισμό που θα διέλυε τις οικονομίες της Δύσης.

Τεχνοκρατική Αντίδραση: Σε μια τέτοια κρίση, οι τεχνοκράτες (τύπου Μασκ) θα μπορούσαν να παρουσιαστούν ως οι μόνοι ικανοί να διαχειριστούν τους λιγοστούς πόρους μέσω αλγορίθμων και απόλυτου ελέγχου, επιβεβαιώνοντας τις θεωρίες του Σκοτεινού Διαφωτισμού.

3. Το Θρησκευτικό Φιτίλι: Ιερουσαλήμ και Παγκόσμια Τζιχάντ. Η αναφορά σας στην καταστροφή των τεμενών Ομάρ και Αλ Άκσα αγγίζει το πιο ευαίσθητο σημείο της παγκόσμιας γεωπολιτικής. Θρησκευτικός Πόλεμος: Τα τεμένη αυτά αποτελούν τον τρίτο ιερότερο τόπο του Ισλάμ. Μια επίθεση εκεί από την πλευρά του Ισραήλ —ειδικά υπό μια υπερεθνικιστική κυβέρνηση— θα μετέτρεπε μια πολιτική σύγκρουση σε παγκόσμιο θρησκευτικό πόλεμο.

Παγκόσμια Τζιχάντ: Αυτό το γεγονός θα μπορούσε να ενώσει το διαιρεμένο μουσουλμανικό κόσμο (Σουνίτες και Σιίτες) εναντίον της Δύσης και του Ισραήλ, πυροδοτώντας μια «παγκόσμια τζιχάντ». Οι συνέπειες θα ήταν τρομοκρατικά χτυπήματα σε παγκόσμια κλίμακα και η πλήρης αποσταθεροποίηση κρατών με μουσουλμανικές πληθυσμιακές ομάδες.

4. Συμπέρασμα: Προς έναν Νέο Παγκόσμιο Πόλεμο; Αν συνδυάσουμε: Την κατάρρευση των διεθνών θεσμών (ΟΗΕ, ΕΕ). Την άνοδο αυταρχικών ηγετών που στηρίζονται σε μια νέα τεχνολογική φεουδαρχία. Μια οικονομική καταστροφή που αφαιρεί την βασική επιβίωση (νερό, ενέργεια). Μια θρησκευτική προσβολή τεραστίων διαστάσεων στην Ιερουσαλήμ.

Τότε η πορεία προς έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο δεν θα είναι απλώς μια πολιτική διαμάχη, αλλά μια υπαρξιακή σύγκρουση πολιτισμών. Σε αυτό το πλαίσιο, ο «Σκοτεινός Διαφωτισμός» δεν είναι απλώς μια θεωρία, αλλά το προσχέδιο για το πώς οι ελίτ σκοπεύουν να κυβερνήσουν τα ερείπια του παλιού κόσμου.

Ιστορικό Μάθημα: Όπως το 1.914 μ.Χ. και το 1.939 μ.Χ., οι μεγάλες συγκρούσεις ξεκίνησαν από έναν συνδυασμό αλαζονείας των ηγετών, οικονομικής απόγνωσης και ανικανότητας των διεθνών συστημάτων να επιβάλλουν την ειρήνη. Σήμερα, η τεχνολογία προσθέτει ένα νέο, ακόμη πιο επικίνδυνο επίπεδο σε αυτή την εξίσωση.

[Η δε τρίμηνη επίθεση του Ισραήλ στην Γάζα είναι μια «γενοκτονική» εκστρατεία που έχει σκοτώσει περισσότερους από 21.000 ανθρώπους, έχει τραυματίσει 55.000 και έχει εκτοπίσει σχεδόν 2,3 εκατομμύρια κατοίκους. Ο πολιτικός σιωνισμός, όπως εκδηλώνεται στην Παλαιστίνη σήμερα, κηρύττει σε μεγάλο βαθμό τα ίδια δόγματα με τον Χίτλερ.

«Η σιωνιστική πολιτική στην Παλαιστίνη έχει πολλά χαρακτηριστικά παρόμοια με την ναζιστική φιλοσοφία—η πολιτική του «Herrenvolk» __ η ναζιστική ιδέα του «Lebensraum», είναι επίσης πολύ εμφανής στην σιωνιστική φιλοσοφία__ η εκπαίδευση των νέων είναι πολύ παρόμοια και στις δύο οργανώσεις που σχεδίασαν αυτήν και την ναζιστική».. Αξιωματικός του Βρετανικού Στρατού και πολιτικός Έντμουντ Σπίαρς..

Ο Νετανιάχου είναι ένα παραμορφωμένο αντίγραφο του ναζισμού της δεκαετίας του 1.940 μ.Χ.».. Τζιμπρίλ Ρατζούμπ.. Έφτασε στο σημείο να πει ότι ο πρωθυπουργός του Λικούντ ακολουθεί «το ναζιστικό μοντέλο».. Ισραηλινός φιλόσοφος εισήγαγε τον όρο «Εβραιο-Ναζί».

Συγκεκριμένα ο Γερμανοεβραίος γλωσσολόγος και αντιφασίστας Βίκτορ Κλέμπερερ , ο οποίος επέζησε του Ολοκαυτώματος και επέλεξε να μην μετακομίσει στο Ισραήλ αλλά να παραμείνει στην Γερμανία μετά το 1.945 μ.Χ., έγραψε στο έργο του LTI - Lingua Tertii Imperii ( Η Γλώσσα του Τρίτου Ράιχ ) ότι τόσο ο Σιωνισμός όσο και ο Ναζισμός είναι ουσιαστικά νεορομαντικές εθνικιστικές ιδεολογίες.

Μετά την δολοφονία του Λόρδου Μόιν από την σιωνιστική μαχητική ομάδα Λέχι, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ εκφώνησε ομιλία στην Βουλή των Κοινοτήτων , δηλώνοντας: Αν τα όνειρά μας για τον Σιωνισμό πρόκειται να καταλήξουν στον καπνό των πιστολιών των δολοφόνων και οι κόποι μας για το μέλλον του να παράγουν μόνο μια νέα ομάδα γκάνγκστερ αντάξια της ναζιστικής Γερμανίας, πολλοί σαν εμένα θα πρέπει να επανεξετάσουμε την θέση που έχουμε διατηρήσει τόσο σταθερά και για τόσο καιρό στο παρελθόν».

Το 1.948 μ.Χ., η Χάνα Άρεντ, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν και μια σειρά από άλλες Εβραϊκές δημόσιες προσωπικότητες υπέγραψαν μια ανοιχτή επιστολή στην οποία συνέκριναν το Tnuat Haherut , ένα πρώιμο Εβραϊκό εθνικιστικό πολιτικό κόμμα που ίδρυσε ο Μεναχέμ Μπέγκιν, με τον Ναζισμό.

Οι απόψεις της Άρεντ για τον Σιωνισμό και το Ισραήλ ποικίλλουν σημαντικά με την πάροδο του χρόνου, ενώ ο Αϊνστάιν υποστήριζε την ιδέα μιας Εβραϊκής πατρίδας στην Παλαιστίνη, αλλά όχι αυτήν ενός Εβραϊκού κράτους.

Στο πλαίσιο του Πολέμου των Έξι Ημερών, επίσημες δηλώσεις της κυβέρνησης της Σοβιετικής Ένωσης συνέκριναν τις Ισραηλινές τακτικές με εκείνες της ναζιστικής Γερμανίας κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Μετά την νίκη του Λικούντ στις ισραηλινές βουλευτικές εκλογές του 1.977 μ.Χ., οι μεταφορές για το Ολοκαύτωμα άρχισαν να χρησιμοποιούνται από την ισραηλινή δεξιά πτέρυγα για να περιγράψουν τους αριστερούς αντιπάλους της.

Ο Ισραηλινός φιλόσοφος Yeshayahu Leibowitz εισήγαγε τον όρο «Εβραιο-Ναζί», υπονοώντας ότι η συνεχιζόμενη στρατιωτική κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών θα οδηγούσε στην ηθική υποβάθμιση των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων (IDF), με άτομα να διαπράττουν φρικαλεότητες για συμφέροντα κρατικής ασφάλειας. Το 2018 μ.Χ., ο Noam Chomsky είπε για την πρόβλεψη του Leibowitz: «Νομίζω ότι αυτό βλέπετε στο Ισραήλ».

Το 1.983 μ.Χ., ο αντισιωνιστής ακαδημαϊκός Μπόαζ Έβρον δήλωσε ότι οι Σιωνιστές δεν πρέπει να παραβλέπουν την ηθική στην επιδίωξη ενός πολιτικού πλαισίου, εξηγώντας: «Μια κοινωνία που χάνει την ανθρώπινη εικόνα της δεν έχει δικαίωμα ύπαρξης, μακροπρόθεσμα, όπως έχουμε δει στην περίπτωση της ναζιστικής Γερμανίας». Είπε ότι αν ένα τέτοιο καθεστώς εγκαθιδρυόταν στο Ισραήλ, αυτό θα σήμαινε «το τέλος του Κράτους του Ισραήλ».

Αργότερα εκείνο το έτος, ο καθηγητής διεθνούς δικαίου του Πανεπιστημίου του Μπρίτζπορτ, Ρίτσαρντ Άρενς, αδελφός του Ισραηλινού Υπουργού Άμυνας Μοσέ Άρενς , συνέκρινε τους ισραηλινούς οικισμούς με το ναζιστικό lebensraum.

Το 1.983 μ.Χ., ο Αμερικανός ανεξάρτητος δημοσιογράφος Λένι Μπρένερ δημοσίευσε το βιβλίο του με τίτλο «Σιωνισμός στην εποχή των δικτατόρων», στο οποίο υποστήριξε ότι οι σιωνιστές ηγέτες συνεργάστηκαν με τον φασισμό , ιδιαίτερα στην ναζιστική Γερμανία , προκειμένου να ενισχύσουν την Εβραϊκή παρουσία στην Παλαιστίνη.

Κατά την διάρκεια της Πρώτης Ιντιφάντα , ο Ισραηλινοαμερικανός ιστορικός Ομέρ Μπάρτοφ επέκρινε την έκκληση του Γιτζάκ Ράμπιν να «σπάσει τα κόκαλα» των Παλαιστινίων και του έγραψε μια επιστολή υποστηρίζοντας ότι, με βάση την έρευνα του Μπάρτοφ, οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις θα μπορούσαν να κακοποιηθούν με τον ίδιο τρόπο που κακοποιήθηκε ο Γερμανικός Στρατός κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Το 1.988 μ.Χ., ο επιζών του Ολοκαυτώματος Γιεχούντα Ελκάνα προειδοποίησε ότι η τάση στο Ισραήλ να βλέπει όλες τις πιθανές απειλές ως υπαρξιακές και όλους τους αντιπάλους ως Ναζί θα οδηγούσε σε ναζιστική συμπεριφορά από τους Εβραίους.

Ο ιστορικός του Ολοκαυτώματος, Τζον Κ. Ροθ, ενεπλάκη σε μια διαμάχη όταν έγραψε σε ένα άρθρο γνώμης του 1.988 μ.Χ., συνέκρινε την πρόταση της Ισραηλινής δεξιάς για απέλαση Παλαιστινίων με τις ναζιστικές πολιτικές, υποστηρίζοντας ότι όπως «η Νύχτα των Κρυστάλλων συνέβη επειδή ένα πολιτικό κράτος αποφάσισε να απαλλαγεί από τους ανεπιθύμητους ανθρώπους εντός των συνόρων του», η ίδια παρόρμηση θα μπορούσε να οδηγήσει σε φρικαλεότητες που διαπράττονται από το Ισραήλ

Σε συνέντευξή του στο ραδιόφωνο Kan τον Αύγουστο του 2023 μ.Χ., ο πρώην Ισραηλινός στρατηγός Amiram Levin κατηγόρησε τον IDF ότι είναι «συνεργός σε εγκλήματα πολέμου» και υποστήριξε ότι ο έλεγχος της Δυτικής Όχθης από το Ισραήλ είναι παρόμοιος με τις μεροληπτικές πολιτικές της ναζιστικής Γερμανίας.

Τον Δεκέμβριο του 2023 μ.Χ., κατά την διάρκεια του πολέμου στην Γάζα , ο δήμαρχος της Μετούλα, Ντέιβιντ Αζουλάι, δήλωσε σε μια συνέντευξη: «Ολόκληρη η Λωρίδα της Γάζας πρέπει να αδειάσει. Να ισοπεδωθεί. Ακριβώς όπως στο Άουσβιτς .

Ας γίνει ένα μουσείο για όλο τον κόσμο, για να δει τι μπορεί να κάνει το Ισραήλ. Ας μην κατοικεί κανείς στην Λωρίδα της Γάζας για να το δει όλος ο κόσμος, γιατί η 7^η Οκτωβρίου ήταν κατά κάποιο τρόπο ένα δεύτερο Ολοκαύτωμα». Τα σχόλια καταδικάστηκαν από έναν εκπρόσωπο του Κρατικού Μουσείου Άουσβιτς-Μπίρκεναου, ο οποίος είπε ότι μπορεί να ακούγονται σαν «έκκληση για δολοφονία κλίμακας παρόμοια με το Άουσβιτς».

Στις 18 Φεβρουαρίου 2025 μ.Χ., ο Όφερ Κασίφ, ακροαριστερός πολιτικός της Κνεσέτ και μέλος του κόμματος Χαντάς-Ταάλ , έγραψε στο Twitter μια σύγκριση μεταξύ των σχεδίων του Ισραήλ να ενθαρρύνει την εθελοντική μετανάστευση Παλαιστινίων από την Γάζα και της φυγής των Γερμανοεβραίων σε άλλες χώρες κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Το tweet του επικρίθηκε από άλλα μέλη της Κνεσέτ. Για παράδειγμα, ο βουλευτής της Ότζμα Γεχουντίτ , Άλμογκ Κοέν, υπέβαλε καταγγελία στην Επιτροπή Δεοντολογίας της Κνεσέτ σχετικά με «την άθλια και επαίσχυντη σύγκριση» και αποκάλεσε τον Κασίφ «υποστηρικτή της τρομοκρατίας». Σε απάντηση, οι δεξιοί νομοθέτες της Κνεσέτ ζήτησαν την παραπομπή του Κασίφ σε δίκη.

Ο Μοσέ Φάιγκλιν συνέκρινε τόσο τους Ισραηλινούς όσο και τους Παλαιστίνιους με Ναζί, λέγοντας: «Όπως ο Χίτλερ, ας σβηστεί το όνομά του, είπε κάποτε: "Δεν μπορώ να ζήσω σε αυτόν τον κόσμο αν έχει απομείνει έστω και ένας Εβραίος", έτσι δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε σε αυτή την γη αν έστω και ένας τέτοιος Ισλαμοναζί παραμείνει στην Γάζα, και μάλιστα πριν επιστρέψουμε στην Γάζα και την μετατρέψουμε σε Εβραϊκή Γάζα».

Τον Ιανουάριο του 2026 μ.Χ., ο πρώην Υπουργός Άμυνας του Ισραήλ, Μοσέ Γιααλόν, δημοσίευσε ένα tweet στο X , συγκρίνοντας την εβραϊκή υπεροχή στο Ισραήλ με τον ναζισμό, δηλώνοντας: «Η ιδεολογία της «Εβραϊκής υπεροχής», η οποία έχει κυριαρχήσει στην ισραηλινή κυβέρνηση, μοιάζει με την ναζιστική φυλετική θεωρία». Η ανάρτηση έγινε μετά την αύξηση των επιθέσεων Ισραηλινών εποίκων εναντίον Παλαιστινίων στην Δυτική Όχθη και τους περιέγραψε ως «Εβραίους προοδευτικούς»

Σε μια μαρτυρία που δημοσιεύτηκε από την Ισραηλινή ΜΚΟ Breaking the Silence , ένας στρατιώτης των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων που υπηρέτησε στην Επιχείρηση Protective Edge κατά την διάρκεια του πολέμου της Γάζας το 2014 μ.Χ. αφηγήθηκε τις επιθέσεις του Ισραήλ στην Μπέιτ Χανούν λέγοντας:

Υπάρχει αυτή η διάσημη φωτογραφία που δείχνουν πάντα σε ταξίδια στην Πολωνία (οργανωμένα ταξίδια στα οποία Ισραηλινοί νέοι επισκέπτονται χώρους μνήμης του Ολοκαυτώματος) που δείχνει την Βαρσοβία πριν από τον πόλεμο και την Βαρσοβία μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η φωτογραφία δείχνει την καρδιά της Βαρσοβίας και είναι αυτή η κομψή ευρωπαϊκή πόλη, και μετά την δείχνουν στο τέλος του πολέμου. Δείχνουν την ίδια ακριβώς γειτονιά, μόνο που έχει μόνο ένα σπίτι όρθιο, και τα υπόλοιπα είναι απλώς ερείπια. Έτσι έμοιαζε.

Σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο Μάρτιν Σο, η σύγκριση με το Γκέτο της Βαρσοβίας ήταν κάποτε κάπως υπερβολική, αλλά έχει γίνει πιο ακριβής ως αποτέλεσμα του πολέμου και της γενοκτονίας στην Γάζα από τον Οκτώβριο του 2023 μ.Χ. Η Ρεμπέκα Ρουθ Γκουλντ υποστηρίζει ότι η σύγκριση «μπορεί να γίνει μέσο αντίστασης στην γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού στην Γάζα».

Τον Απρίλιο του 2016 μ.Χ., ο Σουηδός πολιτικός, τουρκικής καταγωγής, Μεχμέτ Καπλάν , ο οποίος διετέλεσε Υπουργός Στέγασης , αναγκάστηκε να παραιτηθεί μετά την κυκλοφορία ενός βίντεο από το 2009 μ.Χ., όπου έλεγε: «Οι Ισραηλινοί σήμερα φέρονται στους Παλαιστίνιους με πολύ παρόμοιο τρόπο με τον οποίο φέρονταν στους Εβραίους στην Γερμανία την δεκαετία του 1.930 μ.Χ.».

Τον Ιούλιο του 2018 μ.Χ., μετά την υιοθέτηση από την Ισραηλινή κυβέρνηση του Βασικού Νόμου: Το Ισραήλ ως το Έθνος-Κράτος του Εβραϊκού Λαού, ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε ότι το «πνεύμα του Χίτλερ» συνεχίζει να ζει στο Ισραήλ, λέγοντας ότι «δεν υπάρχει καμία διαφορά μεταξύ της εμμονής του Χίτλερ με μια καθαρή φυλή και της κατανόησης ότι αυτές οι αρχαίες γαίες είναι μόνο για τους Εβραίους».

Αποκάλεσε επίσης το Ισραήλ «το πιο σιωνιστικό, φασιστικό, ρατσιστικό κράτος στον κόσμο». Οι δηλώσεις καταδικάστηκαν από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο οποίος χαρακτήρισε την εξουσία του Ερντογάν ως «σκοτεινή δικτατορία» και δήλωσε ότι ο Ερντογάν «σφαγιάζει Σύρους και Κούρδους και έχει φυλακίσει δεκάδες χιλιάδες από τους ίδιους τους πολίτες του».

Ο Νετανιάχου έχει σπρώξει όλους τους Παλαιστίνιους σε ένα γκέτο στο μέγεθος ενός αεροδρομίου. Τους αποκαλεί ζώα εδώ και χρόνια. Έχει δείξει αδιαφορία για τα αθώα παιδιά και την ζωή γενικότερα, με τον στρατό του να σκοτώνει κατά μέσο όρο 10 ανθρώπους για κάθε θάνατο Ισραηλινού.

Δεν επιδίωξε ποτέ ειρήνη, αντίθετα συνέχισε να κατεδαφίζει παλαιστινιακά σπίτια για δεκαετίες και έχει πείσει τον ισραηλινό λαό ότι αυτός ο λαός χωρίς κράτος, χωρίς Πολεμική Αεροπορία ή ναυτικό, αποτελεί υπαρξιακή απειλή για το κράτος απαρτχάιντ που προστατεύεται από τον σιδηρούν θόλο και υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ σε δισεκατομμύρια δολάρια.

Υπήρξε μια εποχή που οι Παλαιστίνιοι και οι Εβραίοι ζούσαν σε σχετική ειρήνη, αλλά η συνεχιζόμενη κλοπή της γης και της αυτονομίας τους τους είχε κάνει βίαιους, και ο Νετανιάχου πάνω απ' όλα θα σας κάνει να πιστέψετε ότι οφείλεται στο ποιοι είναι και σε τι πιστεύουν. Είναι η ενσάρκωση του Χίτλερ.

Είναι ο «Νέος Επαναπροσδιορισμένος Χίτλερ 2.0». Είναι ένας κακός, διεφθαρμένος πολιτικός που προσπάθησε να μείνει μακριά από την φυλακή πιέζοντας και προκαλώντας την Χαμάς σε πόλεμο. Έχει διατάξει τη δολοφονία πάνω από 10.000 Παλαιστινίων παιδιών και πάνω από 14.000, κυρίως γυναικών, και μαζεύει τα καλύτερα από αυτά.

Ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τζ. Τραμπ συχνά ποζάρει στο στυλ του Μπενίτο Μουσολίνι με αλαζονικό βλέμμα και το κεφάλι ψηλά. Αυτός ο Il Duce Trumpolini έχει πολύ περισσότερα κοινά με τον πραγματικό Ιταλό Il Duce από όσα φαίνονται εύκολα με το μάτι και το αυτί.

Σε ένα συνέδριο λευκών εθνικιστών που πραγματοποιήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2016 μ.Χ. στο κτίριο Ρόναλντ Ρίγκαν στην Ουάσινγκτον, με επικεφαλής τον νεοναζί Ρίτσαρντ Σπένσερ, χαιρέτησε τους παρευρισκόμενους με έναν φόρο τιμής στον επανεκλεγμένο Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ φωνάζοντας «Ζήτω ο Τραμπ! Ζήτω η νίκη!» από τη σκηνή, ενώ όλοι οι παρευρισκόμενοι έκαναν μια παραδοσιακή ναζιστική χειρονομία με το ίσιο χέρι.

Ενώ πολλές από τις κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες διαφέρουν σήμερα στις Ηνωμένες Πολιτείες από ό,τι στην Ιταλία κατά το πρώτο μισό του περασμένου Αιώνα, ορισμένες ομοιότητες εξακολουθούν να υπάρχουν.

Σίγουρα, ο Τραμπ ανεβαίνει στο επίπεδο, και πιθανώς ξεπερνά, την αλαζονική έπαρση και τον κατακλυσμό του Μουσολίνι. Και οι δύο μορφές είναι και ήταν θρυλικές για τις επιθετικές γυναικομανίες τους και τις συχνές εξωσυζυγικές τους σχέσεις. Στην περίπτωση του Μουσολίνι, η ερωμένη του, Κλάρα Πετάτσι, ενήργησε ως άτυπη σύμβουλός του σε θέματα πολιτικής.

Και οι δύο ηγέτες έπαιξαν σκληρά με την αλήθεια, στα λεγόμενά τους και στη συνείδησή τους. Δεν άφησαν ποτέ τα γεγονότα να σταθούν εμπόδιο. Σύμφωνα με τον επικεφαλής προπαγανδιστή των Ναζί, Γιόζεφ Γκέμπελς, «Αν πεις ένα αρκετά μεγάλο ψέμα και το επαναλάβεις συνεχώς, οι άνθρωποι τελικά θα το πιστέψουν». Στην περίπτωση του Τραμπ και του Μουσολίνι, το πίστεψαν και οι ίδιοι.

Ο Μουσολίνι και ο Τραμπ θα μπορούσαν να καταταχθούν στην κατηγορία των « μακιαβελικών » λόγω της μονοδιάστατης σκέψης, της πονηριάς, των συνωμοσιών και των αδίστακτων -μερικές φορές κακών- ενεργειών τους στην προώθηση της καριέρας τους και στην εφαρμογή των πολιτικών τους. Για αυτούς, ο σκοπός σίγουρα δικαιολογούσε τα μέσα, ανεξάρτητα από το ποιος πληγωνόταν.

Ο Τραμπ διαφέρει σημαντικά από τον Μουσολίνι, ωστόσο, όσον αφορά το ενδιαφέρον και τα επιτεύγματα στις πνευματικές αναζητήσεις. Ο Μουσολίνι υπερηφανευόταν για τις ακαδημαϊκές του προσπάθειες και την καλή γνώση πολλών γλωσσών. Ο Μουσολίνι έδρασε με ισχυρές ιδεολογικές πεποιθήσεις. Ο Τραμπ, από την άλλη πλευρά, δρα με γνώμονα τη νίκη με κάθε κόστος, ανεξάρτητα από τις ιδεολογικές του θέσεις.

Κάποτε αυτοπροσδιοριζόμενος ως Δημοκρατικός, ο Ντόναλντ Τραμπ, ενώ ποτέ δεν αποκήρυξε κατηγορηματικά τον εαυτό του από τους λευκούς εθνικιστές, έχει μεταμορφωθεί, τουλάχιστον, σε φερέφωνο της ακροδεξιάς πτέρυγας του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.

Κάποτε ένθερμος σοσιαλιστής, ο Μπενίτο Μουσολίνι καταδικάστηκε από το Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα επειδή υποστήριζε την εμπλοκή της Ιταλίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, κάτι που αντιτάχθηκε στη στάση του Κόμματος περί ουδετερότητας. Ο Μουσολίνι άλλαξε ριζικά την πολιτική του στάση και αργότερα έγινε ένας από τους κύριους αρχιτέκτονες του φασιστικού κινήματος.

Γεννημένος το 1.883 μ.Χ. στην μικρή πόλη Ντόβια ντι Πρεντάπιο, γιος του Αλεσάντρο Μουσολίνι, σιδηρουργού και σοσιαλιστή, και της Ρόζα Μαλτόνι Μουσολίνι, δασκάλας καθολικού σχολείου, πήρε το όνομά του από τον αριστερό Μεξικανό πρόεδρο Μπενίτο Χουάρες.

Πίστευε ότι ο εθνικισμός αντικαθιστούσε τις ταξικές διακρίσεις, σε αντίθεση με την εστίαση του σοσιαλισμού στην ταξική πάλη, την οποία είχε αποδεχτεί προηγουμένως. Υποστήριζε ότι μια πρωτοπορία ελίτ πρέπει να ηγείται της κοινωνίας, κάτι που τελικά θα κατέστειλε την δημοκρατία, και ότι το κράτος πρέπει να ελέγχει «τα κατάλληλα γλωσσικά και φυλετικά όρια».

Αν και οι θεωρίες του Μουσολίνι περί «φυλής» επικεντρώνονταν περισσότερο στην κουλτούρα ενός λαού παρά στη βιολογία όπως στον Ναζισμό, ωστόσο, υποστήριξε μια θέση του «φυσικού νόμου» ότι οι «ισχυρότεροι» λαοί είχαν το δικαίωμα να κυριαρχούν επί των «κατώτερων», για παράδειγμα, των σλαβικών λαών της Γιουγκοσλαβίας, τους οποίους χαρακτήριζε «βάρβαρους».

Η δε άρνηση του Τραμπ και του πατέρα του, Φρεντ, πριν από μερικά χρόνια να νοικιάσουν τα ακίνητά τους σε μαύρους, καθώς και τις ρατσιστικές του δηλώσεις για τους Λατίνους που επιχειρούν να εισέλθουν στις Ηνωμένες Πολιτείες πέρα ​​από τα σύνορα.

Οι συνεχείς κραυγές του Τραμπ κατά των ισλαμιστών τζιχαντιστών τρομοκρατών ως της νούμερο ένα απειλής, τα Προεδρικά εκτελεστικά διατάγματά του που απαγορεύουν τα ταξίδια στις ΗΠΑ σε έξι χώρες με μουσουλμανική πλειοψηφία και η έκκλησή του να ενταχθούν οι μουσουλμάνοι των ΗΠΑ σε ένα «εθνικό μητρώο» και να παρακολουθούνται οι κινήσεις τους de facto «φυλετικοποιούν» τους μουσουλμάνους που θεωρούνται της λεγόμενης «φυλής» τους.

Ο Μουσολίνι ίδρυσε τις ιταλικές εφημερίδες πολεμικής παρέμβασης το 1.914 μ.Χ., Il Papolo d'Italia (Ο Λαός της Ιταλίας) και Fasci Rivoluzionari d'Azione Internazionalisto (Επαναστατική Φάση για Διεθνή Δράση), υποστηριζόμενος από κεφάλαια που έλαβε από την εταιρεία εξοπλισμών Ansaldo, η οποία θα ωφελούνταν από οποιαδήποτε Ιταλική πολεμική προσπάθεια. (Η Εθνική Ένωση Τυφεκιοφόρων των ΗΠΑ θα λάτρευε τον Il Duce !).

Αργότερα, υπηρετώντας ως ο νεότερος πρωθυπουργός της Ιταλίας το 1.922 μ.Χ. σε ηλικία 39 ετών, βοήθησε στην ίδρυση της μυστικής αστυνομίας, απαγόρευσε τις εργατικές απεργίες και διευκόλυνε την εγκαθίδρυση μιας μονοκομματικής δικτατορίας. Ευνοώντας τις πλούσιες τάξεις και σχηματίζοντας μια ουσιαστικά ολιγαρχία, ψήφισε νομοθεσία που διευκόλυνε τις ιδιωτικοποιήσεις, την απορρύθμιση των επιχειρήσεων και της βιομηχανίας και την διάλυση των εργατικών συνδικάτων.

Ο Τραμπ έχει προτείνει και προωθήσει πολύ παρόμοιες πολιτικές οδηγίες κατά την διάρκεια και μετά την προεδρία του. Εάν εκλεγεί ξανά, αυτό θα κωδικοποιηθεί όπως περιγράφεται στο Project 2025 μ.Χ. του ακροδεξιού Heritage Foundation.

Καθώς πλησίαζε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Μουσολίνι αποφάσισε να συμμαχήσει με την Γερμανία του Χίτλερ, περιγράφοντας τον πόλεμο ως «τον αγώνα των γόνιμων και νέων ανθρώπων ενάντια στους στείρους ανθρώπους [Βρετανούς και Γάλλους] που κινούνται προς το ηλιοβασίλεμα· είναι ο αγώνας μεταξύ δύο Αιώνων και δύο ιδεών» και μια «λογική εξέλιξη της [φασιστικής] Επανάστασής μας».

Αν και δεν ήταν καθαυτός αιρετός ηγέτης , αν και παρόλα αυτά είχε επιρροή, η μορφή του Γκαλεάτσο Τσιάνο (προφέρεται «Τσάνο») επιλέχθηκε από τον Ιταλό φασίστα δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι ως ο κύριος προπαγανδιστής του και υπουργός Εξωτερικών από το 1.936 μ.Χ. έως το 1.943 μ.Χ. Ο Τσιάνο ήταν, στην πραγματικότητα, ο γαμπρός του Μουσολίνι. Σε ηλικία 27 ετών, παντρεύτηκε την μεγαλύτερη κόρη του Μουσολίνι, την κόμισσα Έντα Μουσολίνι, στις 23 Απριλίου 1.930 μ.Χ.

Ο Τσιάνο γεννήθηκε σε μια οικογένεια πλούτου και προνομιούχων στο Λιβόρνο της Ιταλίας το 1.903 μ.Χ. Ο πατέρας του, Κοστάντσο Τσιάνο, κατείχε τεράστιες εκτάσεις ακινήτων και μια επιτυχημένη εφημερίδα, όλα τα οποία μοιραζόταν με τον γιο του.

Επιπλέον, ο μεγαλύτερος Τσιάνο υπηρέτησε ως ναύαρχος, αναγνωρισμένος ως ήρωας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο στο Βασιλικό Ιταλικό Ναυτικό. Βοήθησε στην αναδιοργάνωση του ιταλικού εμπορικού ναυτικού αμέσως μετά τον πόλεμο και υπηρέτησε ως ιδρυτικό μέλος του Εθνικού Φασιστικού Κόμματος. Τόσο ο πατέρας όσο και ο γιος συμμετείχαν στην πορεία του Μουσολίνι προς την Ρώμη το 1.922 μ.Χ., πριν από την εγκατάσταση του μελλοντικού Ντούτσε ως πρωθυπουργού.

Μέρος της «υπηρεσίας» του πρεσβύτερου Τσιάνο προς το έθνος επικεντρώθηκε στην εκμετάλλευση σε μαζική κλίμακα, ακόμη και στην απάτη. Χρησιμοποίησε τη μεγάλη επιρροή του στα οικονομικά και στο χρηματιστήριο για να υποβαθμίσει ανελέητα τις μετοχές ορισμένων εταιρειών, μετά τις οποίες αγόρασε πλειοψηφικά μερίδια. Η αξία των μετοχών στην συνέχεια αυξήθηκε και αύξησε σημαντικά τα κέρδη του.

Ελλείψει αγαλμάτων κατά του νεποτισμού στην Ιταλία, ο Μουσολίνι διόρισε τον Γκαλεάτσο Τσιάνο ως Ιταλό σύμβουλο στην Σαγκάη και το 1.935 μ.Χ. τον επέλεξε ως Υπουργό Τύπου και Προπαγάνδας. Κατατάχθηκε στον στρατό και εθελοντής στην Ιταλική εισβολή στην Αιθιοπία (1.935 μ.Χ.-1.936 μ.Χ.), επιστρέφοντας ως ήρωας πολέμου, όπως και ο πατέρας του νωρίτερα. Ο νεότερος Τσιάνο ανέλαβε στην συνέχεια τον υπουργικό του βαθμό και τα καθήκοντά του υπό τον Μουσολίνι.

Επίσης, αν και δεν ήταν αιρετό αξίωμα, ο Τζάρεντ Κούσνερ επιλέχθηκε από τον Ντόναλντ Τζ. Τραμπ για να υπηρετήσει ως ένας από τους κύριους συμβούλους της προεκλογικής του εκστρατείας και στρατηγικούς σχεδιαστές στην υποψηφιότητα του για την Προεδρία. Σε ηλικία 28 ετών, ο Κούσνερ παντρεύτηκε τη μεγαλύτερη κόρη του Τραμπ, Ιβάνκα Τραμπ, στις 25 Οκτωβρίου 2009 μ.Χ., στο Εθνικό Γήπεδο Γκολφ του Τραμπ στο Μπέντμινστερ του Νιου Τζέρσεϊ.

Γεννημένος το 1.981 μ.Χ. σε μια οικογένεια πλούτου και προνομίων και αποφοιτώντας από έγκριτα πανεπιστήμια, ο Τζάρεντ Κούσνερ εντάχθηκε στην εξαιρετικά κερδοφόρα αυτοκρατορία ακινήτων του πατέρα του, Τσαρλς Κούσνερ.

Μετά την καταδίκη και τη φυλάκιση του πατέρα του για φοροδιαφυγή, παραποίηση μαρτύρων και παράνομες δωρεές στην προεκλογική εκστρατεία, ο νεότερος Κούσνερ αγόρασε μια εφημερίδα, την New York Observer , το 2006 μ.Χ., και βοήθησε στην ίδρυση της Cadre, μιας διαδικτυακής αγοράς για μεγάλες αγορές ακινήτων. Μετά από μια σύντομη ύφεση στην αγορά κατοικίας που οδήγησε σε σημαντικές απώλειες, ανέκτησε τα πατήματά του και αύξησε ξανά σημαντικά τον πλούτο του.

Ο Κούσνερ ενοποίησε και κατηύθυνε τις προσπάθειες διαχείρισης δεδομένων του Τραμπ συνδέοντας την συγκέντρωση χρημάτων με τα μηνύματα της προεκλογικής εκστρατείας. Ο Τραμπ έδωσε στον Κούσνερ ένα τεράστιο χαρτοφυλάκιο αρμοδιοτήτων, υπηρετώντας ουσιαστικά ως σκιώδης Υπουργός Εξωτερικών. Κέρδισε την εμπιστοσύνη του Τραμπ και μετακινήθηκε ομαλά στον στενό κύκλο των κορυφαίων πολιτικών συμβούλων του μεγαλύτερου άνδρα.

Ενώ οι νόμοι κατά του νεποτισμού εμπόδιζαν τον Κούσνερ να εργαστεί στον Λευκό Οίκο του Τραμπ με επίσημη αμειβόμενη ιδιότητα, ο Πρόεδρος ανακοίνωσε ότι θα ήθελε να στείλει τον γαμπρό του στην Μέση Ανατολή και ιδιαίτερα στο Ισραήλ, καθώς μεγάλωσε ως Ορθόδοξος Εβραίος, του οποίου οι παππούδες ήταν επιζώντες του Ολοκαυτώματος και μετανάστευσαν στις ΗΠΑ μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο Τραμπ πρότεινε τον διορισμό του Κούσνερ, ο οποίος δεν έχει πραγματική διπλωματική εμπειρία, ως ειδικού απεσταλμένου για την διαπραγμάτευση μιας ειρηνευτικής συμφωνίας μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων. Αυτό κατέληξε σε πλήρη αποτυχία.

Πίσω στην Ιταλία, ακόμη και πριν από την εισβολή της ναζιστικής Γερμανίας στην Πολωνία την 1^η Σεπτεμβρίου 1.939 μ.Χ., η οποία προκάλεσε τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Μουσολίνι αποφάσισε να ταχθεί με το μέρος της Γερμανίας και να εισέλθει στη σύγκρουση κηρύσσοντας τον πόλεμο στην Γαλλία το 1.940 μ.Χ.

Ο Τσιάνο προσπάθησε να λειτουργήσει ως μετριοπαθής φωνή στα αυτιά του Μουσολίνι, προειδοποιώντας τον Ιταλό ηγέτη ότι ο στρατός τους ήταν εντελώς ανεπαρκώς εξοπλισμένος για οποιαδήποτε σοβαρή και πιθανώς παρατεταμένη πολεμική προσπάθεια. Ο Τσιάνο προσπάθησε να χρησιμεύσει ως φωνή λογικής σε όλη την καταδικασμένη εμπλοκή της Ιταλίας.

Ο σκληροτράχηλος και αλαζόνας πεθερός του απέρριψε τις ανησυχίες του νεότερου άνδρα διαβεβαιώνοντάς τον για την ετοιμότητα του στρατού για αυτό που προέβλεψε ότι θα ισοδυναμούσε με μια γρήγορη και σχετικά εύκολη νίκη.

«Η μονομέρεια είναι η αρετή των ανόητων», έγραψε αργότερα ο Τσιάνο στο ημερολόγιό του. Στην πραγματικότητα, ο Μουσολίνι έγινε μαριονέτα της Γερμανίας μόλις αποφάσισε να μπει στον πόλεμο. Μπορεί κανείς να πει ότι ο Τραμπ δεν έγινε μαριονέτα του Βλαντιμίρ Πούτιν;

Στο ημερολόγιο του, ο Τσιάνο έγραψε: «Είμαι λυπημένος, πολύ λυπημένος. Η περιπέτεια ξεκινά. Είθε ο Θεός να βοηθήσει την Ιταλία». Στράφηκε όλο και περισσότερο κατά της πολεμικής προσπάθειας και μάλιστα διέρρευσε μια προειδοποίηση στο τότε ουδέτερο Βέλγιο για μια επικείμενη Γερμανική εισβολή.

Η πρόγνωση του Τσιάνο υλοποιήθηκε. Άσκησε ενεργά πιέσεις στον Μουσολίνι για αποχώρηση από τον πόλεμο και για ειρήνη. Ο Ντούτσε αρνήθηκε και τελικά απέλυσε τον Τσιάνο και ολόκληρο το υπουργικό του συμβούλιο στις 5 Φεβρουαρίου 1.943 μ.Χ., και πρόσφερε στον γαμπρό του την θέση του Ιταλού Πρέσβη στο Βατικανό, την οποία αποδέχτηκε.

Μετά την απόφαση του Ιταλού βασιλιά Βίκτωρα Εμμανουήλ Γ΄ να απαλλάξει τον Μουσολίνι από τα καθήκοντά του και να σχηματίσει νέα κυβέρνηση, ο Τσιάνο εγκατέλειψε την χώρα φοβούμενος την σύλληψή του από την νεοσύστατη ιταλική κυβέρνηση.

Αυτός και η οικογένειά του είχαν λάβει διαβεβαιώσεις από τους ηγέτες των Ναζί στην Ιταλία ότι θα τους μετέφεραν αεροπορικώς στην Βαρκελώνη για ασφάλεια, αλλά αντ' αυτού τους μετέφεραν αεροπορικώς στο Μόναχο της Γερμανίας κατόπιν άμεσων εντολών του Χίτλερ.

Οι Γερμανοί επέστρεψαν τον Τσιάνο στον Μουσολίνι, τον οποίο τοποθέτησαν ως προσωρινό ηγέτη της «Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας», μιας Γερμανικά ελεγχόμενης περιοχής στην Βόρεια Ιταλία. Ο Μουσολίνι διέταξε με συνοπτικές διαδικασίες την εκτέλεση του γαμπρού του, Γκαλεάτσο Τσιάνο, με την κατηγορία της προδοσίας, στις 6 Φεβρουαρίου 1.943 μ.Χ., προτού ο Μουσολίνι συλληφθεί και δολοφονηθεί τελικά από Ιταλούς σοσιαλιστές παρτιζάνους. Λίγο πριν από την δολοφονία του, φέρεται να είπε: «Έφτασα στην κορυφή του κόσμου τόσο γρήγορα, και τώρα πεθαίνω έτσι ακριβώς».

Όταν οι υποθέσεις πήγαιναν καλά, ο Μουσολίνι θεωρούσε τον Τσιάνο έμπιστο σύμβουλο. Καθώς οι συνθήκες επιδεινώνονταν ολοένα και περισσότερο και καθώς ο Τσιάνο συμβούλευε μια διαφορετική πορεία - συγκεκριμένα τον πεθερό του να υπογράψει ξεχωριστή ειρήνη με τους συμμάχους για να γλιτώσει την χώρα από άσκοπες απώλειες ζωών και καταστροφές - ο Μουσολίνι δεν εμπιστευόταν τον Τσιάνο περισσότερο και τον κατηγορούσε για προδοσία.

Ο Έλον Μασκ φάνηκε να κάνει ναζιστικό χαιρετισμό καθώς γιόρταζε την έναρξη της εκ νέου θητείας του Ντόναλντ Τραμπ ως Προέδρου των ΗΠΑ. Η νέα κυβέρνηση Τραμπ δήλωσε ότι θα αποκτήσει την Γροιλανδία και τον Παναμά, θα αποσύρει την χρηματοδότηση των Αμερικανικών προγραμμάτων εξωτερικής βοήθειας, θα απολύσει ομοσπονδιακούς υπαλλήλους και θα ταπεινώσει τον πρόεδρο της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι στο Οβάλ Γραφείο. Μερικοί ιστορικοί κάνουν παραλληλισμούς μεταξύ της εκ νέου θητείας Τραμπ και του καθεστώτος του Χίτλερ

ο Αμερικανός Πρόεδρος Τραμπ δήλωσε σε συνέντευξή του ότι κατά την διάρκεια της πρώτης θητείας του, ο Τραμπ υπαινίχθηκε επανειλημμένα ότι ο ηγέτης των Ναζί Αδόλφος Χίτλερ «έκανε κάποια καλά πράγματα».

Η χειρονομία του συμβούλου του Λευκού Οίκου, Έλον Μασκ, με το υψωμένο δεξί χέρι στην παρέλαση της ορκωμοσίας του Τραμπ ώθησε πολλούς ιστορικούς να την χαρακτηρίσουν ναζιστικό χαιρετισμό.

Ο Τραμπ έχει πολλαπλασιάσει τις επιθέσεις εναντίον «των 'εσωτερικών εχθρών' που πρέπει να απομακρυνθούν από το πολιτικό σώμα, και δείχνει, όπως ο Χίτλερ, απόλυτη βεβαιότητα για την δική του ιδιοφυΐα σε συνδυασμό με αδίστακτη αποφασιστικότητα να απομακρύνει οποιαδήποτε εμπόδια στην επίτευξη των στόχων του. Και, τελευταία, έχει συνδυάσει τον ακραίο εθνικισμό με μια όρεξη για επέκταση που δεν είχε δείξει πριν».

Κατά την ομιλία του σε κοινή συνεδρίαση του Κογκρέσου στις 4 Μαρτίου , ο Τραμπ επιβεβαίωσε τους επεκτατικούς του στόχους για την Γροιλανδία . Ο Αμερικανός Πρόεδρος δήλωσε ότι είχε ένα μήνυμα για «τον απίστευτο λαό της Γροιλανδίας.

Υποστηρίζουμε σθεναρά το δικαίωμά σας να καθορίσετε το μέλλον σας και, αν το επιλέξετε, σας καλωσορίζουμε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής». Ο Τραμπ δήλωσε ότι η κυβέρνηση του «συνεργάζεται με όλους τους εμπλεκόμενους για να προσπαθήσει να αποκτήσει» την Γροιλανδία.

Η επιθυμία κατάληψης της αυτόνομης δανικής επικράτειας μπορεί να συγκριθεί με το Lebensraum, ή αλλιώς «ζωτικό χώρο», μια από τις θεμελιώδεις έννοιες της ναζιστικής ιδεολογίας. «Το κίνητρο πίσω από την πείνα για την Γροιλανδία και την πείνα για την Ουκρανία και τον Καύκασο (στην περίπτωση του Χίτλερ) είναι το ίδιο:

Η απόκτηση βασικών πόρων. Για τον Τραμπ, είναι τα ορυκτά. Για τον Χίτλερ, ήταν τα σιτηρά και το πετρέλαιο. Ο έλεγχος αυτών των πραγμάτων φαίνεται και στους δύο άνδρες ζωτικής σημασίας για την νίκη στον αγώνα τους…

Στο βαθμό που ο Τραμπ έχει μια εικόνα για το μεγαλείο της Αμερικής στο παρελθόν, φαίνεται να είναι στα τέλη του 19^ου Αιώνα μ.Χ., με τους εξαιρετικά πλούσιους επιχειρηματίες μεγιστάνες να ασκούν ολιγαρχική διακυβέρνηση και τις μεγάλες δυνάμεις να διαμορφώνουν και να κυριαρχούν στις αντίστοιχες σφαίρες επιρροής τους».

Η αρπαγή της Γροιλανδίας και του Παναμά και η υποδούλωση του αυθάδη Καναδά εντάσσονται σε μια Αυτοκρατορική νοοτροπία των τελών του 19^ου Αιώνα μ.Χ. πολύ περισσότερο από κάτι παρόμοιο με το Lebensraum του Χίτλερ.

κάποιες «ασυνήθιστες ομοιότητες» μεταξύ των δύο ανδρών, κάνοντας παραλληλισμούς μεταξύ της εισβολής στο Κογκρέσο στις 6 Ιανουαρίου 2021 μ.Χ.  από υποστηρικτές του Τραμπ και του πραξικοπήματος του Μονάχου του ηγέτη των Ναζί τον Νοέμβριο του 1.923 μ.Χ: 

«Ο Χίτλερ εξαπέλυσε ένα αποτυχημένο πραξικόπημα, αντιμετώπισε ένα δικαστικό σύστημα που δεν ήθελε ή δεν μπορούσε να τον θεωρήσει υπεύθυνο και δεν απελάθηκε στην Αυστρία ως ανεπιθύμητο κακούργημα» (κάτι που θα είχε τερματίσει τη γερμανική πολιτική του καριέρα).

Στην συνέχεια «ανανέωσε την πολιτική του καριέρα με την υποστήριξη των παραδοσιακών συντηρητικών της δεξιάς και απέκτησε νόμιμα την εξουσία, έτοιμος τότε να πραγματοποιήσει μια «νόμιμη επανάσταση» από μέσα», σημειώνει ο Μπράουνινγκ.

Ο Τραμπ, επίσης, «ξεκίνησε ένα δήθεν αποτυχημένο πραξικόπημα έναντι της δήθεν «νίκης» της δήθεν «κυβέρνησης» Μπάιντεν νόθας στην πραγματικότητα, δεν παραπέμφθηκε σε δίκη (κάτι που θα είχε θέσει τέλος στην επιλεξιμότητά του να θέσει υποψηφιότητα για Πρόεδρος), επιβίωσε από μια ληθαργική δικαστική εξουσία ανίκανη να τον θεωρήσει υπεύθυνο για τα εγκλήματά του, αναβίωσε την πολιτική του καριέρα με την υποστήριξη του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, ανέλαβε νόμιμα την Προεδρία και τώρα έχει ξεκινήσει μια «νομική επανάσταση» για να διαλύσει και να αναδιαμορφώσει την Αμερικανική κυβέρνηση».

Ορισμένοι παρατηρητές επισημαίνουν επίσης την υποταγή ή μάλλον πιο σωστά συνεργασία ενός μεγάλου μέρους της Αμερικανικής επιχειρηματικής ελίτ στον Τραμπ, με τον ίδιο τρόπο που οι γερμανικές εταιρείες Krupp και Thyssen ήταν υποταγμένες στο Τρίτο Ράιχ. 

Η επιχειρηματική κοινότητα έχει εμμονή με την επίτευξη χαμηλότερων φόρων και περισσότερης απορρύθμισης. Τίποτα άλλο δεν φαίνεται να βαραίνει στην ζυγαριά, εφόσον αποκτούν αυτά τα δύο πράγματα, ανεξάρτητα από το τελικό κόστος για την κοινωνία και την χώρα.

Ακόμη και η προοπτική καταστροφικών δασμολογικών πολέμων δεν τους επηρεάζει. Υπό αυτή την έννοια, είναι τόσο αυταπατημένοι και παρωπιδισμένοι σχετικά με τις τελικές συνέπειες του Τραμπ όσο ήταν οι Γερμανοί επιχειρηματίες σχετικά με τον Χίτλερ.

Ο τρόπος που ο Τραμπ χρησιμοποιεί υπονοούμενα - ο τρόπος που ενθαρρύνει την βία, η ντροπαλή του στάση, μου θυμίζει τον Μουσολίνι. Η γλώσσα παραλληλίζεται επίσης με τον φασιστικό αντιδιανοουμενισμό, την περιφρόνηση για την εξειδικευμένη γνώση, τις λεπτές αποχρώσεις.

Ο Τραμπ έχει ήδη το Υπουργείο προπαγάνδας και εκτοπίζει τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, τα οποία δεν έχουν καταφέρει να τον θεωρήσουν υπόλογο εδώ και δέκα χρόνια. Οι δημοσιογράφοι μαθαίνουν ιστορίες διατηρώντας την πρόσβαση στον Λευκό Οίκο και αν το να γράφεις επικριτικά άρθρα σημαίνει ότι χάνεις την πρόσβασή σου, τελικά μόνο ο φιλικός τύπος θα έχει πρόσβαση

Ο πρώην ηγέτης της Κου-Κλουξ Κλαν και εκπρόσωπος της Λουιζιάνα, Ντέιβιντ Ντιουκ , υποστήριξε τον Τραμπ το 2016 μ.Χ., δεσμεύτηκε να «εκπληρώσει τις υποσχέσεις του Ντόναλντ Τραμπ» σε μια νεοναζιστική συγκέντρωση το 2017 μ.Χ. και υποστήριξε ξανά τον Τραμπ το 2020 μ.Χ.

Ο Τραμπ αποκήρυξε τον Ντιουκ τον Αύγουστο του 2015 μ.Χ., αρνήθηκε να τον αποκηρύξει σε μια συνέντευξη τον Ιανουάριο του 2016 μ.Χ. και αποκήρυξε ξανά τον Ντιουκ αργότερα τον ίδιο μήνα. Ο Ντιουκ αποφάσισε να μην υποστηρίξει τον Τραμπ το 2024 μ.Χ. λόγω της «υποταγής του στο Ισραήλ».

Το 1.990 μ.Χ., η Ιβάνα Τραμπ , πρώην σύζυγος του Ντόναλντ Τραμπ, δήλωσε ότι κρατούσε ένα αντίγραφο του βιβλίου « Η Νέα μου Τάξη» , μιας συλλογής λόγων που γράφτηκαν από τον Αδόλφο Χίτλερ , δίπλα στο προσκεφάλι του.

Σύμφωνα με την δημοσιογράφο του Vanity Fair , Μαρί Μπρένερ , ο Τραμπ της είπε σε μια συνέντευξη την δεκαετία του 1.990 μ.Χ. ότι «ο φίλος μου, Μάρτι Ντέιβις, από την Paramount, μου έδωσε ένα αντίγραφο του «Ο Αγών μου» , και είναι Εβραίος». Όταν ο Μπρένερ ρώτησε τον Ντέιβις αν είχε δώσει το βιβλίο στον Τραμπ, εκείνος απάντησε ότι «ήταν το « Η Νέα μου Τάξη », οι λόγοι του Χίτλερ, όχι ο Αγών μου .

Στις αρχές του 2016 μ.Χ., ο Τραμπ έγραψε στο Twitter την φράση του Μουσολίνι ότι «είναι καλύτερο να ζήσεις μια μέρα ως λιοντάρι παρά 100 χρόνια ως πρόβατο», η οποία αποδίδεται στον λογαριασμό κοινωνικής δικτύωσης @ilduce2016 μ.Χ. ( ο Ντούτσε ήταν ο τιμητικός τίτλος του Μουσολίνι), έναν ανώνυμο λογαριασμό που δημιουργήθηκε κρυφά από τον Gawker και δημοσίευε tweets με το σύνθημα #MakeAmericaGreatAgain παράλληλα με περιεχόμενο σχετικό με τον Μουσολίνι και του οποίου η φωτογραφία προφίλ απεικόνιζε το πρόσωπο του Μουσολίνι με τα μαλλιά του Τραμπ επεξεργασμένα από πάνω.

Όταν ο Τραμπ ρωτήθηκε για την ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε μια συνέντευξη με τον Τσακ Τοντ , είπε: «Τσακ, είναι εντάξει να ξέρεις ότι είναι ο Μουσολίνι. Κοίτα, ο Μουσολίνι ήταν ο Μουσολίνι... είναι μια πολύ καλή φράση, είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα φράση, και την ξέρω... και ξέρω ποιος την είπε. Αλλά τι διαφορά έχει αν είναι ο Μουσολίνι ή κάποιος άλλος; Είναι σίγουρα μια πολύ ενδιαφέρουσα φράση».

Ο Αμερικανός καθηγητής Τζον Ρούσο δήλωσε το 1.995 μ.Χ. ότι οι ανησυχίες του κοινού για την απώλεια θέσεων εργασίας θα οδηγούσαν σε αναζωπύρωση του φασισμού στις Ηνωμένες Πολιτείες στο μέλλον (οι ΗΠΑ είχαν προηγουμένως δει μια άνοδο των φασιστικών κινημάτων κατά την δεκαετία του 1.930 μ.Χ., εν μέρει λόγω της Μεγάλης Ύφεσης, με τον Λέον Μίλτον Μπίρκχεντ να έχει αναγνωρίσει 800 φιλικές προς τους Ναζί οργανώσεις το 1.938 μ.Χ.)].

Θα είναι άραγε αυτή η εξέλιξη των πραγμάτων στις μέρες μας; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά, άλλα μόνο αν λάβουμε όλα τα κατάλληλα μέτρα ως λαός θα αποφύγουμε τις οποίες κακοτοπιές και θα φέρουμε εκ νέου την πολυαγαπημένη μας πατρίδα σε μία κατάσταση ακμής και ευημερίας.

Πολλοί από αυτούς τους ηγέτες ξεκίνησαν από άλλες ιδεολογίες και από το ένα άκρο του πολιτικού συστήματος για να φτάσουν στο άλλο και να ιδρύσουν τα κόμματα και τις ιδεολογίες τους, οι μεν Χίτλερ και Μουσολίνι από ακροαριστεροί για να δημιουργήσουν τα κινήματα τους και ο Τραμπ από δημοκρατικός αρχικά έγινε Ρεπουμπλικάνος.

Πολλοί από αυτούς τους ηγέτες έλαβαν μέρος σε πολέμους και μάχες, όπως ο Χίτλερ, ο Μουσολίνι, ο Νετανιάχου, ενώ ο Τραμπ φοίτησε σε στρατιωτική σχολή στα νιάτα του, ενώ συμμετείχε στο Σώμα Εκπαίδευσης Εφέδρων Αξιωματικών κατά την διάρκεια του πρώτου έτους του, παρακολουθώντας μαθήματα φορώντας στρατιωτική στολή κάθε Τετάρτη.

Όλοι αυτοί οι ηγέτες ανήλθαν δημοκρατία στην εξουσία εν μες κραχ και μεγάλων και διχαστικών κρίσεων στις χώρες τους και αρχικά έλαβαν αρκετά φιλολαϊκά μέτρα για να κερδίσουν οπαδούς και παρίσταναν τους δήθεν μετριοπαθείς και φιλειρηνικούς πριν αλώσουν όλα τα κέντρα σε πολιτική και στρατό που ήθελαν και αφού επανεξοπλιστούν να ξεκινήσουν άμεσα πολλούς και ταυτοχρόνους βίαιους πολέμους.

Ο Τραμπ είχε Γερμανική καταγωγή και κυβερνάει τις ΗΠΑ, ο Χίτλερ Αυστριακός και κυβέρνησε την Γερμάνια, ενώ ο Νετανιάχου μεγάλωσε κυρίως στις ΗΠΑ και όλοι τους είχαν ή κρυφές ή εξωσυζυγικές σχέσεις και έπαιρναν κρυφά και με διαφθορά χρήματα από το κράτος για τις οικογένειες τους και έβαζαν στους εαυτούς τους και τους δικούς τους φοροαπαλλαγές.

Επίσης πολλοί από αυτούς τους πολίτικους δεν ήταν εξαρχής ηγέτες στα κόμματα τους αλλά μπήκαν σε αυτά και έγιναν μετέπειτα ηγέτες τους όπως ο Χίτλερ, ο Νετανιάχου και ο Τραμπ, ενώ ο Μουσολίνι ίδρυσε το κίνημα και το κόμμα του βασισμένος σε άλλες Φάσιο/φασιστικές/εθνικιστικές οργανώσεις που υπήρχαν εκείνη την εποχη στην Ιταλία ήδη εν μέσω Α΄ΠΠ.

Και όλοι τους καθοδηγούνταν από μια φανατική και εθνοκτόνα εθνικιστική ιδεολογία, ο Μουσολίνι από τον φασισμό, ο Χίτλερ από τον ναζισμό, ο Νετανιάχου από τον σιωνισμό και ο Τραμπ από το κίνημα ΜΑΓΚΑ.

Ο Μουσολίνι με αφορμή την δολοφονία του Αντρεότι επέβαλε δικτατορία, ο Χίτλερ με αφορμή το κάψιμο του Ράιχσταιγκ, ο Νετανιάχου επέβαλε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης με αφορμή την επίθεση της Χαμάς το 2023 μ.Χ. και άρχισε σε Γάζα, Δυτική Όχθη, Λιβανό, Συρία, Ιράκ, Υεμένη και Ιράν επιθέσεις και σε πολλές από αυτές τις χώρες και αρπαγή εδαφών.

Κάτι αντίστοιχο συνέβη και στις ΗΠΑ με τις επιθέσεις της 11^ης Σεπτέμβριου του 2001 μ.Χ. με τον Τζορτζ Μπους τον Νεότερο που ίδρυσε κέντρα φυλάκισης και βασανιστηρίων σαν το Γκουαντάναμο και το Αμπού Γκράιμπ που θύμιζαν τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και κέντρα κράτησης του Μουσολίνι και των Ισραηλινών.

Από πολλούς αναμένεται ότι κάποια στιγμή θα γίνει ένα μεγάλο τρομοκρατικό γεγονός στις ΗΠΑ, μεγαλύτερο ακόμα και από τις επιθέσεις της 11^ης Σεπτέμβριου του 2001 μ.Χ., με χρήση ακόμα και βιολογικών, χημικών, ή ακόμα και πυρηνικών οπλών ή και βρώμικης βομβάς που θα αποδοθεί σε ισλαμιστές, κανονικό ή False Flag, ενώ ίσως το Ιράν θα κατηγορηθεί για αυτές.

Αυτό το χτύπημα θα δώσει την αφορμή να επιβληθεί ένα καθεστώς κατάστασης εκτάκτου ανάγκης στις ΗΠΑ, όπως με τον Πατριωτικό Νομό μετά τις επιθέσεις της 11^ης Σεπτεμβρίου του 2001 μ.Χ., στην ουσία μια στυγνή δικτατορία εν ονόματι της ασφάλειας.

Και πιθανώς μέσω αυτού του χτυπήματος θα γίνει γενική επιστράτευση και θα σταλεί πολύς στρατός ακόμα και εκατοντάδες χιλιάδες ή και εκατομμύρια στο Ιράν για την κατάληψη του και σε οποίες άλλες περιοχές του κόσμου κρίνει απαραίτητο, με την χρήση ακόμα και πυρηνικών οπλών αν κρίνει απαραίτητο από τις ΗΠΑ, το Ισραήλ ή και τις 2 αυτές χώρες μαζί. [Και όπως έλεγε και ο Μπανόν, ο ιδρυτής του ΜΑΓΚΑ ‘’Θα κατακτήσουμε το Ιράν όπως παλαιοτέρα ο Μέγας Αλέξανδρος κατέκτησε την Περσία’’].

Αν δε γίνει εμφύλιος στις ΗΠΑ όπως επίσης αναμένεται από πολλούς ο στρατός αυτός σε μια κατάσταση ανάγκης θα βοηθήσει να τον κερδίσει η κυβέρνηση των ΗΠΑ και για τον λόγο αυτό σε περίπτωση εμφυλίου θα έλθει στρατός και από το εξωτερικό και τις βάσεις στην γη στις ΗΠΑ, ενώ όπως είπε πρόσφατα ο Προέδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ο στρατός των ΗΠΑ θα χρησιμοποιηθεί τόσο στο εξωτερικό, όσο και σε έκτακτες καταστάσεις στο εσωτερικό των ΗΠΑ, ενώ οι αντιπάλοι/επαναστάτες/πραξικοπηματίες από Σόρος σε ΗΠΑ πιθανώς θα αποσταλούν στα στρατόπεδα της ΦΕΜΑ που έχουν δημιουργηθεί για τέτοιες περιπτώσεις.

Θα είναι άραγε αυτή η εξέλιξη των πραγμάτων στις μέρες μας; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά, άλλα μόνο αν λάβουμε όλα τα κατάλληλα μέτρα ως λαός θα αποφύγουμε τις οποίες κακοτοπιές και θα φέρουμε εκ νέου την πολυαγαπημένη μας πατρίδα σε μία κατάσταση ακμής και ευημερίας.