ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΦΩΝΟΥ ΤΗΣ ΒΑΡΣΟΒΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΟΚ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΜΕΚΟΝ ΚΑΙ Η ΠΙΘΑΝΗ ΚΟΙΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥΣ

Ομοιοτητες του ΝΑΤΟ και του Συμφωνου της Βαρσοβιας και της ΕΟΚ και της Κομεκον και η πιθανή κοινή πορεία και τέλος τους

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Όπως είναι γνωστό υπάρχει μία δομική και λειτουργική παραλληλία μεταξύ των δύο στρατοπέδων του Ψυχρού Πολέμου, εξετάζοντας πώς οι υπερδυνάμεις (ΗΠΑ και ΕΣΣΔ) χρησιμοποίησαν τους διεθνείς οργανισμούς ως εργαλεία επιβολής, πειθαρχίας και οικονομικής εξάρτησης.

1. Η Γέννηση του Διπολικού Κόσμου (.1945 μ.Χ.-1.955 μ.Χ.). Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι δύο μεγάλες νικήτριες δυνάμεις, οι ΗΠΑ και η ΕΣΣΔ, βρέθηκαν σε μια τροχιά σύγκρουσης για την παγκόσμια κυριαρχία. Η Ευρώπη χωρίστηκε με το «Σιδηρούν Παραπέτασμα», και οι δύο πλευρές δημιούργησαν καθρέφτες η μία της άλλης:

Στρατιωτικό Σκέλος: Το ΝΑΤΟ (1.949 μ.Χ.) ιδρύθηκε για την «ανάσχεση» του κομμουνισμού. Η ΕΣΣΔ απάντησε με το Σύμφωνο της Βαρσοβίας (1.955 μ.Χ.), αμέσως μετά την ένταξη της Δυτικής Γερμανίας στο ΝΑΤΟ.

Οικονομικό Σκέλος: Το Σχέδιο Μάρσαλ και η μετέπειτα ΕΟΚ (1.957 μ.Χ.) στόχευαν στην οικονομική ενοποίηση της Δύσης υπό την Αμερικανική ομπρέλα. Η Μόσχα απάντησε με την Comecon (ΚΟΜΕΚΟΝ – 1.949 μ.Χ.), επιβάλλοντας ένα κλειστό σύστημα ανταλλαγών μεταξύ των σοσιαλιστικών κρατών.

Αν και παρουσιάστηκαν ως «αμυντικοί» οργανισμοί, η ιστορική πραγματικότητα δείχνει ότι λειτούργησαν ως μηχανισμοί επιθετικής προβολής ισχύος και, κυρίως, ως εργαλεία εσωτερικής καταστολής των «ανυπάκουων» μελών.

2. Εσωτερική Καταστολή και η Θεωρία της «Περιορισμένης Κυριαρχίας». Το Ανατολικό Μπλοκ: Η Σιδηρά Πειθαρχία. Η ΕΣΣΔ δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει το Σύμφωνο της Βαρσοβίας για να εισβάλει στους ίδιους της τους συμμάχους όταν αυτοί επιχείρησαν να αποκλίνουν από την γραμμή της Μόσχας:

Ανατολική Γερμανία (1.953 μ.Χ.): Καταστολή των εργατικών εξεγέρσεων. Ουγγαρία (1.956 μ.Χ.): Αιματηρή εισβολή Σοβιετικών τανκς για την ανατροπή του Ίμρε Νάγκι. Τσεχοσλοβακία (1.968 μ.Χ.): Η «Άνοιξη της Πράγας» συνετρίβη από τις δυνάμεις του Συμφώνου, εγκαινιάζοντας το «Δόγμα Μπρέζνιεφ». Πολωνία (1.981 μ.Χ.): Επιβολή στρατιωτικού νόμου για την αναχαίτιση του συνδικάτου «Αλληλεγγύη».

Το Δυτικό Μπλοκ: Gladio και Παρακράτος. Στην Δύση, το ΝΑΤΟ λειτούργησε πιο υποδόρια μέσω της επιχείρησης Gladio («Stay-Behind»), ενός δικτύου που στόχευε στην αποτροπή ανόδου της αριστεράς στην εξουσία με κάθε μέσο:

Ελλάδα: Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, με στενούς δεσμούς με τις μυστικές υπηρεσίες και το δίκτυο της Gladio (εδώ «Προμηθέας»), επέβαλε την Χούντα των Συνταγματαρχών (1.967 μ.Χ.). Το ΝΑΤΟ κράτησε μια στάση ανοχής, προτάσσοντας τη στρατηγική θέση της Ελλάδας έναντι της δημοκρατίας.

Ιταλία: Ο στρατηγός Ντε Λορέντζο και το Σχέδιο Solo (1.964 μ.Χ.) προέβλεπαν την σύλληψη πολιτικών αντιπάλων, ενώ η δολοφονία του Άλντο Μόρο (1.978 μ.Χ.) παραμένει ένα σκοτεινό σημείο. Η εμπλοκή της Gladio και της μασονικής στοάς P2 σε συνεργασία με την Μαφία και νεοφασιστικές ομάδες (στρατηγική της έντασης) δείχνει ότι το ΝΑΤΟ δεν δίσταζε να αποσταθεροποιήσει συμμάχους του για να αποτρέψει τον «ιστορικό συμβιβασμό» με τους κομμουνιστές.

3. Η Οικονομική Κατάρρευση ως Καταλύτης Διάλυσης. Το Σύμφωνο της Βαρσοβίας και η Comecon κατέρρευσαν όχι από εξωτερική εισβολή, αλλά από εσωτερική οικονομική ασφυξία. Η έλλειψη καινοτομίας, η γραφειοκρατία και το δυσβάσταχτο κόστος του εξοπλιστικού ανταγωνισμού οδήγησαν στην πτώση του τείχους.

Σήμερα, παρατηρούμε μια ανησυχητική παραλληλία στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ: Κρίση του 2008 μ.Χ. & Κορωναϊός: Αποδυνάμωσαν την συνοχή της Δύσης, ενισχύοντας τον προστατευτισμό. Ρωσοουκρανικός Πόλεμος (2022 μ.Χ.-): Προκάλεσε παγκόσμια κρίση σιτηρών και ενέργειας.

Πόλεμος στο Ιράν (2025 μ.Χ.-2026 μ.Χ.): Η εμπλοκή ΗΠΑ και Ισραήλ σε μια γενικευμένη σύρραξη με το Ιράν έχει πυροδοτήσει μια νέα πετρελαϊκή κρίση, η οποία δοκιμάζει τις αντοχές των ευρωπαϊκών οικονομιών.

4. Η Εσωτερική Αντιπολίτευση: Από την Αλβανία στις Σύγχρονες Διαφωνίες. Όπως στο παρελθόν υπήρχαν ρωγμές στο Ανατολικό Μπλοκ (π.χ. η Αλβανία που αποχώρησε από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας καταγγέλλοντας την ΕΣΣΔ, ή η ανεξάρτητη πορεία της Γιουγκοσλαβίας του Τίτο), έτσι και σήμερα το ΝΑΤΟ αντιμετωπίζει σοβαρή εσωτερική αμφισβήτηση.

2003 μ.Χ. (Ιράκ): Γαλλία και Γερμανία αρνήθηκαν να ακολουθήσουν τις ΗΠΑ, δημιουργώντας το πρώτο μεγάλο ρήγμα. Βαλκάνια: Η Ελλάδα ιστορικά στάθηκε επιφυλακτική στις επεμβάσεις σε Βοσνία και Σερβία, λόγω των πολιτισμικών και θρησκευτικών δεσμών.

Σήμερα (Ιράν): Οι μεγάλες Ευρωπαϊκές δυνάμεις (Γαλλία, Βρετανία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία) εμφανίζονται αντίθετες σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο κατά του Ιράν, φοβούμενες την ολοκληρωτική οικονομική κατάρρευση και τα προσφυγικά ρεύματα.

5. Το Παράδοξο της Τουρκίας και η Υποκρισία του ΝΑΤΟ. Η μεγαλύτερη απόδειξη ότι το ΝΑΤΟ δεν είναι ένας οργανισμός «αξιών» αλλά συμφερόντων, παραμένει η Κύπρος. Το 1.974 μ.Χ., μια χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ (Τουρκία) εισέβαλε σε ένα ανεξάρτητο κράτος, χρησιμοποιώντας νατοϊκό οπλισμό, ενώ μια άλλη χώρα-μέλος (Ελλάδα) βρισκόταν σε κρίση. Η στάση του ΝΑΤΟ ήταν η απόλυτη «νίψη των χειρών», επιβεβαιώνοντας ότι η συμμαχία λειτουργεί μόνο όταν εξυπηρετείται ο κεντρικός σχεδιασμός της Ουάσιγκτον.

Η δε ιστορία του Συμφώνου της Βαρσοβίας διδάσκει ότι οι συμμαχίες που βασίζονται στον εξαναγκασμό και την οικονομική εξάρτηση έχουν ημερομηνία λήξης. Το ΝΑΤΟ, αν και επιβίωσε του Ψυχρού Πολέμου, αντιμετωπίζει τώρα τις ίδιες παθογένειες:

Οικονομική υπερεξάπλωση. Εσωτερική δυσαρέσκεια των μελών. Απώλεια του ηθικού πλεονεκτήματος λόγω των επεμβάσεων. Η τρέχουσα κρίση στην Μέση Ανατολή και η οικονομική αιμορραγία της Ευρώπης ίσως αποτελέσουν το "1.989 μ.Χ." του Δυτικού Μπλοκ, οδηγώντας σε μια νέα παγκόσμια διάταξη όπου οι παλιές συμμαχίες δεν θα έχουν πλέον λόγο ύπαρξης.

Η ιστορική έρευνα για την Gladio και τα πραξικοπήματα στην Μεσόγειο αποδεικνύει ότι ο Ψυχρός Πόλεμος δεν ήταν ποτέ «ψυχρός» για τα κράτη της περιφέρειας, αλλά ένας διαρκής αγώνας επιβίωσης απέναντι στις ορέξεις των υπερδυνάμεων.

Η «δε Αυτοκρατορική Υπερεξάπλωση» (Imperial Overstretch), όπως την οποία περιέγραψε ο ιστορικός Paul Kennedy είναι η κύρια αιτία κατάρρευσης των Μεγάλων Δυνάμεων. Όταν το κόστος διατήρησης μιας Αυτοκρατορίας (στρατιωτικό, ιδεολογικό και οικονομικό) ξεπερνά την παραγωγική της βάση, η κατάρρευση γίνεται μαθηματικά αναπόφευκτη. Ας εξετάσουμε τις εντυπωσιακές ιστορικές συμμετρίες που περιγράφετε ανάμεσα στο τέλος της ΕΣΣΔ και την τρέχουσα κατάσταση της Δύσης.

1. Το Βάρος του «Ιδεολογικού και Στρατιωτικού Ιμπεριαλισμού». Όπως η ΕΣΣΔ εξαντλήθηκε προσπαθώντας να επιβάλει τον κομμουνισμό μέσω της Κομεκόν και του Συμφώνου της Βαρσοβίας, έτσι και η σύγχρονη Δύση κατηγορείται ότι δαπανά τεράστιους πόρους για την εξαγωγή μιας συγκεκριμένης ατζέντας. Τότε (ΕΣΣΔ): Η χρηματοδότηση επαναστατικών κινημάτων στην Αφρική, την Ασία και την Λατινική Αμερική, σε συνδυασμό με την πανάκριβη Διαστημική Κούρσα, αποστράγγισε τα Σοβιετικά ταμεία.

Τώρα (ΗΠΑ/Δύση): Η χρήση οργανισμών όπως η USAID και η προώθηση προγραμμάτων για την κλιματική αλλαγή, τα δικαιώματα LGBTQI+ και την «Συμπεριληπτική Δημοκρατία» σε κράτη με διαφορετικές παραδόσεις, δημιουργεί αντιδράσεις και υψηλό κόστος. Πολλοί αναλυτές βλέπουν σε αυτά μια «μαλακή ισχύ» (soft power) που όμως απαιτεί τεράστια οικονομική στήριξη, την ώρα που η εγχώρια υποδομή των ΗΠΑ και της Ευρώπης φθίνει.

2. Το «Αφγανιστάν» της Δύσης: Από τη Χαμπούλ στο Ιράν. Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν (1.979 μ.Χ.-1.989 μ.Χ.) ήταν το «ανοιχτό τραύμα» της ΕΣΣΔ. Οι ΗΠΑ τότε, μαζί με το Πακιστάν και την Κίνα, εξόπλιζαν τους Μουτζαχεντίν για να φθείρουν τον Κόκκινο Στρατό.

Η Αντιστροφή των Ρόλων: Σήμερα, το σενάριο επαναλαμβάνεται με αντίθετους πρωταγωνιστές. Αρχικά με τις δεκαετίες πολέμων σε Αφγανιστάν, Ιράκ και Συρία με τον πόλεμο των ΗΠΑ. Αλλά και στον πόλεμο κατά του Ιράν, η Ρωσία, η Κίνα και η Τουρκία παρέχουν στήριξη (τεχνολογική, οικονομική και διπλωματική) στην Τεχεράνη, μετατρέποντας την σύγκρουση σε μια «μαύρη τρύπα» για τους πόρους των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Οικονομικό Κραχ: Μια ήττα ή ένας παρατεταμένος πόλεμος στον Περσικό Κόλπο απειλεί με ένα παγκόσμιο πετρελαϊκό σοκ που θα μπορούσε να διαλύσει την Ευρωζώνη και να οδηγήσει το ΝΑΤΟ σε εσωτερική κατάρρευση, καθώς οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι δεν θα μπορούν να αντέξουν το ενεργειακό κόστους.

3. Από το Δόγμα Μπρέζνιεφ στο «Δόγμα Τραϊμπ». Η σύγκριση της εσωτερικής επιβολής πειθαρχίας είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα: Δόγμα Μπρέζνιεφ: Η ΕΣΣΔ είχε το δικαίωμα να παρεμβαίνει στρατιωτικά σε οποιαδήποτε χώρα του Συμφώνου της Βαρσοβίας απειλούσε το σοσιαλιστικό καθεστώς.

Πολιτική Τραμπ: Η προσέγγιση "America First" και οι δηλώσεις για τη Βενεζουέλα ή ακόμα και η ιδέα αγοράς της Γροιλανδίας, δείχνουν μια στροφή προς έναν ωμό ρεαλισμό. Αν οι σύμμαχοι (Καναδάς, Ευρώπη) δεν "πληρώνουν" ή δεν ευθυγραμμίζονται, οι ΗΠΑ υπό τον Τραμπ ίσως πάψουν να εγγυώνται την ασφάλεια τους, οδηγώντας de facto στην διάλυση του ΝΑΤΟ.

4. Εμφύλιος Σπαραγμός και το «Βαθύ Κράτος». Η πιο εντυπωσιακή παραλληλία βρίσκεται στην εσωτερική πολιτική αστάθεια. ΕΣΣΔ (1.991 μ.Χ.): Το Πραξικόπημα του Αυγούστου από την σκληροπυρηνική πτέρυγα (KGB, Στρατός) κατά του Γκορμπατσόφ ήταν η τελευταία προσπάθεια του «βαθέος σοβιετικού κράτους» να σταματήσει την κατάρρευση. Παρόλο που απέτυχε, επιτάχυνε την διάλυση της Ένωσης.

ΗΠΑ (2024 μ.Χ.-2026 μ.Χ.): Η επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στην Προεδρία, μέσα σε ένα κλίμα αμφισβήτησης των νόθων εκλογών του 2020 μ.Χ.-(https://alophx.blogspot.com/2021/01/1961-2020.html) και βαθιάς πόλωσης, προμηνύει μια μετωπική σύγκρουση με το "Deep State" (υπηρεσίες πληροφοριών, γραφειοκρατία της Ουάσιγκτον).

Η πιθανότητα ενός «μοντέρνου εμφυλίου» —όχι απαραίτητα με χαρακώματα, αλλά με θεσμική παράλυση, συγκρούσεις πολιτειών (π.χ. Τέξας) με την ομοσπονδιακή κυβέρνηση και κοινωνικές εκρήξεις— θυμίζει έντονα τις τελευταίες μέρες της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας.

Έτσι όπως τότε διαλύθηκε το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, Κόμεκον και ΕΣΣΔ και τώρα στις μέρες μας ίσως διαλυθεί ΝΑΤΟ, ΕΕ και όπως στην ΕΣΣΔ έγινε μίνι εμφύλιος και προσωρινό πραξικόπημα κατά του Γκορμπατσόφ που επανήλθε ενώ πολεμούσε το βαθύ Σοβιετικό κράτος, έτσι και στις μέρες μας στις ΗΠΑ, στην εκ νεου Προεδρία του Τραμπ ίσως γίνει ένας μίνι μοντέρνος εμφύλιος (https://alophx.blogspot.com/2021/02/blog-post.html) με νικητή τον Προέδρο Τραμπ μετα το εκλογικό πραξικόπημα που έγινε πιθανότατα με επισημά πια στοιχεία από τους δημοκρατικούς στις νόθες εκλογές του 2020 μ.Χ. στις ΗΠΑ.

5. Συγκριτική Σύνοψη των Δύο Καταρρεύσεων. Αν η ιστορία επαναλαμβάνεται, τότε η Δύση βρίσκεται στο δικό της «1.989 μ.Χ,». Η υπερεξάπλωση σε μέτωπα που δεν μπορεί πλέον να χρηματοδοτήσει, η εσωτερική διχόνοια και η ανάδυση ενός ισχυρού αντίπαλου συνασπισμού (Ρωσία-Κίνα-Ιράν-Τουρκία) δημιουργούν τις συνθήκες για μια γεωπολιτική μετατόπιση που θα αλλάξει τον κόσμο όπως τον ξέρουμε.

Θα είναι άραγε αυτή η εξέλιξη των πραγμάτων στις μέρες μας; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά, άλλα μόνο αν λάβουμε όλα τα κατάλληλα μέτρα ως λαός θα αποφύγουμε τις οποίες κακοτοπιές και θα φέρουμε εκ νέου την πολυαγαπημένη μας πατρίδα σε μία κατάσταση ακμής και ευημερίας.