ΟΙ ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΙΤΑΛΙΑΣ ΣΤΗΝ ΤΡΙΠΛΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΩΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ, ΣΤΗΝ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΤΟΥ ΑΞΟΝΑ ΣΤΟΝ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟ, ΣΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ

Οι συμμαχιες Γερμανιας και Ιταλιας στην Τριπλη Συμμαχια ως και τον Πρωτο Παγκοσμιο Πολεμο, στην Συμμαχια του Αξονα στον Μεσοπολεμο, στον Δευτερο Παγκοσμιο Πολεμο και στις μερες μας

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Όπως είναι γνωστό υπήρξαν σημαντικές σχέσεις συμμαχίες και στρατηγικές της Γερμανίας και της Ιταλίας από τα τέλη του 19^ου Αιώνα μ.Χ. μέχρι σήμερα, με την Τριπλή Συμμαχία πριν τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, την Συμμαχία του Άξονα στον Μεσοπόλεμο και στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, και τις σύγχρονες εξελίξεις εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την νέα συμφωνία στρατηγικής συνεργασίας.

Η Τριπλή Συμμαχία ιδρύθηκε το 1.882 μ.Χ. και διήρκησε ως τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.  Η Τριπλή Συμμαχία ήταν ένας στρατιωτικός, κυρίως, συνασπισμός μεταξύ Γερμανίας, Αυστρο-Ουγγαρίας και Ιταλίας, που υπογράφτηκε στις 20 Μαΐου 1.882 μ.Χ. με πρωταρχικό στόχο τη δημιουργία ενός συστήματος αμοιβαίας άμυνας ενάντια σε απειλές κυρίως από την Γαλλία και την Ρωσία.

Οι στόχοι και η λειτουργία ήταν πως η Γερμανία θέλησε υπό τον Μπίσμαρκ να ενισχύσει την θέση της στην Ευρώπη μετά την ενοποίησή της (1.871 μ.Χ.) και να περιορίσει πιθανή γαλλική αντεπίθεση, μέσω συμμαχιών που θα την «περίκλειαν».

Η Ιταλία, που είχε ανταγωνισμούς με τη Γαλλία για αποικιακά εδάφη (π.χ. Τυνησία), έβλεπε την συμμαχία ως τρόπο ασφάλειας και υποστήριξης στις διπλωματικές της φιλοδοξίες. Το σύμφωνο ήταν υπεράσπισης, όχι επίθεσης, και έθετε όρους αμοιβαίας βοήθειας σε περίπτωση επίθεσης από άλλα κράτη.

Παρά τις υποχρεώσεις της, όταν ξέσπασε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος (1.914 μ.Χ,), η Ιταλία αρνήθηκε να μπει στο πλευρό των Κεντρικών Δυνάμεων (Γερμανία & Αυστρο-Ουγγαρία), επιλέγοντας ουδετερότητα αρχικά και στην συνέχεια ένταξη στο πλευρό της Entente το 1.915 μ.Χ., ύστερα από μυστικές διαπραγματεύσεις και υποσχέσεις εδαφικών κερδών και κήρυξε τον πόλεμο και κατά της ιδίας της Γερμανίας το 1.916 μ.Χ.

Το γεγονός αυτό έδειξε πως οι διεθνείς συμμαχίες εκείνης της εποχής ήταν ευαίσθητες σε εθνικά συμφέροντα — όταν αυτά αντιτάσσονταν στους όρους ενός συμβολαίου, οι χώρες μπορούσαν να αλλάξουν στρατόπεδο.

Στον Μεσοπόλεμος και στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμος ιδρύθηκε η Συμμαχία του Άξονα. Οι δεκαετίες μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο σημαδεύτηκαν από πολιτικές κρίσεις, οικονομικές δυσκολίες και άνοδο του φασισμού σε Ιταλία και ναζισμού στην Γερμανία.

Πρωτα υπογράφτηκε το «Χαλύβδινο Σύμφωνο» (Pact of Steel).  Το “Pact of Steel” ήταν μια στρατιωτική και πολιτική συμμαχία μεταξύ Γερμανίας και Ιταλίας που υπογράφηκε στις 22 Μαΐου 1939 μ.Χ. στο Βερολίνο από τον Αδόλφο Χίτλερ και τον Μπενίτο Μουσολίνι.

Το όνομα “Πράξη του Χάλυβα” υποδήλωνε την στερεή συνεργασία σε περίπτωση πολέμου, με αμοιβαία υποστήριξη στρατιωτικών και πολιτικών μέσων. Προέβλεπε αμοιβαία βοήθεια, οικονομική συνεργασία και προσπάθεια κοινής πολεμικής παραγωγής μεταξύ των δύο κρατών. Η Ιταλία, αν και λιγότερο έτοιμη όταν ξέσπασε ο πόλεμος, εισήλθε τελικά στην σύγκρουση στο πλευρό της Γερμανίας τον Ιούνιο του 1940.

Η Συμμαχία του Άξονα ιδρύθηκε τα έτη 1936 μ.Χ.–1940 μ.Χ. Η Γερμανία, η Ιταλία και η Ιαπωνία επεκτείνουν τις σχέσεις τους με νόμους συνεργασίας και συμφωνίες όπως το Tripartite Pact (Τριμερές Σύμφωνο) στις 27 Σεπτεμβρίου 1.940 μ.Χ., δημιουργώντας επίσημα τον λεγόμενο Άξονα Ρώμης–Βερολίνου–Τόκιο.

Κύριοι στόχοι του ήταν η αμοιβαία βοήθεια έναντι επιθέσεων από κράτη που δεν συμμετείχαν στον πόλεμο εκείνη την στιγμή και η πολιτική αναδιάρθρωση της Ευρώπης και παγκόσμιας τάξης όπως οι δυνάμεις του άξονα την αντιλαμβάνονταν.

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την ήττα του Άξονα το 1. 945 μ.Χ., τόσο η Γερμανία όσο και η Ιταλία γνώρισαν ριζική αλλαγή καθεστώτος και πολιτικού προσανατολισμού. Η μεταπολεμική Γερμανία χωρίστηκε και πέρασε από αυστηρό αντιμιλιταριστικό πλαίσιο και επανένταξη σε δημοκρατικές δομές.

Η Ιταλία κατέρρευσε ο φασισμός, έγινε δημοκρατία και στραμμένη προς τις δυτικές δομές ασφάλειας. Από τις δεκαετίες του 1.950 μ.Χ.–60 μ.Χ. η Ευρωπαϊκή Ένωση αρχίζει ως κοινότητες συνεργασίας (π.χ. ΕΚΑΧ) για να εξαλείψει τον εθνικιστικό ανταγωνισμό που είχε οδηγήσει σε δύο καταστροφικούς πολέμους.

Υπάρχει όμως και σύγχρονη Συνεργασία (το 2026 μ.Χ.) εντός της ΕΕ των 2 αυτών κρατών.  Στις 23 Ιανουαρίου 2026 μ.Χ., η Γερμανία και η Ιταλία υπέγραψαν πρωτόκολλο στρατηγικής συνεργασίας με στόχους:

Ένα κοινό πλαίσιο δράσης σε άμυνα και ασφάλεια, ενίσχυση βιομηχανικής συνεργασίας, απλούστευση κανονισμών στην ΕΕ, και διασφάλιση κρίσιμων εφοδιαστικών αλυσίδων και προώθηση συμφωνιών εμπορίου σε Λατινική Αμερική και Ινδο-Ειρηνικό, ως απάντηση στις προκλήσεις ανταγωνισμού με Κίνα και ΗΠΑ.

Οι ηγέτες Χερ. Μέρτς (Γερμανίας) και Τζ. Μελόνι (Ιταλίας) τόνισαν ότι η συνεργασία αυτή αντανακλά κοινές οικονομικές και γεωπολιτικές προτεραιότητες, απέναντι και σε διαφορές με άλλους εταίρους όπως η Γαλλία.

Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι η Τριπλή Συμμαχία (1.882 μ.Χ.–1.915 μ.Χ.) ήταν η αρχική στρατιωτική συμμαχία που όμως δεν άντεξε υπό το βάρος διαφορετικών συμφερόντων όταν ήρθε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος.

Η Συμμαχία του Άξονα και το Pact of Steel (1.939 μ.Χ.–1.943) μ.Χ. ήταν πολιτική και στρατιωτική συνεργασία του Χίτλερ και Μουσολίνι, που τελικά κατέρρευσε με την ήττα στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στην σύγχρονη εποχή (2026 μ.Χ.) η συνεργασία Γερμανίας–Ιταλίας αφορά κυρίως οικονομική, βιομηχανική και ασφάλειας συνεργασία εντός της ΕΕ, όχι στρατιωτική συμμαχία με αντιπαράθεση όπως στο παρελθόν — αλλά δείχνει δυναμική προώθησης κοινών ευρωπαϊκών πολιτικών σε βάση συμφερόντων.

Αυτό το ιστορικό μονοπάτι δείχνει πώς οι σχέσεις δύο ευρωπαϊκών δυνάμεων μετασχηματίστηκαν με τον χρόνο: από ενώσεις λόγω απειλής και πολέμου, σε ειρηνική συνεργασία και ευρωπαϊκή ολοκλήρωση σύμφωνα με τις ανάγκες των δικών τους εθνικών στρατηγικών και των συστημάτων που δημιουργήθηκαν μετά το 1.945 μ.Χ.

Από την ίδρυση της ΕΟΚ/ΕΕ το 1.957 μ.Χ. η Γαλλία και η Γερμανία ιδρύσαν τον Γαλλογερμανικό Άξονα δήθεν για να μην ξαναπολεμήσουν και να μοιράζονται τα κοινά τους πλούτη, όμως στις μέρες μας η Γερμανία εγκατέλειψε την Γαλλία και συμμάχησε με την Ιταλία ξανά όπως πριν τον Α΄ΠΠ και στον Β΄ΠΠ.

Και παράλληλα μέσω της υπογραφής στρατιωτικής συμμαχίας της ΕΕ/Δ΄ Ράιχ με την Ιαπωνία, στην οποια όπως είπαμε υπέγραψαν συμμαχία η Γερμανία και η Ιταλία και με τον τρόπο αυτό ιδρύθηκε ξανά ο Άξονας των κρατών αυτών του Β΄ΠΠ.

Ειδικά αν δημιουργηθεί ο ευρωστρατό και αποχωρήσουν οι ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ και το ελέγχουν οι Γερμανοί, ενώ με τον τρόπο αυτό θα έχει δημιουργηθεί μια νέα πανευρωπαϊκή μεραρχία σαν την Καρλομάγνος των Ναζί του Β΄ΠΠ.

[Βέβαια, αν το ΝΑΤΟ διαλυθεί οι ΗΠΑ δεν μπορούν να αφήσουν την κρίσιμη γεωστρατηγικά, με βάσεις και σημαντικά ορυκτά, πετρέλαιο, φυσικό αέριο και σπάνιες γαίες Γροιλανδία στα χέρια της ΕΕ ως βάσης εναντίον τους].

Επίσης, αν διαλυθεί το ΝΑΤΟ η Γερμανία σχεδιάζει να δημιουργήσει έναν νέο στρατό πανευρωπαϊκό στον οποίο θα συμμετέχει η Τουρκία και ισλαμιστές από όλη την ΕΕ, όπως ακριβώς Τούρκοι και ισλαμιστές στρατιώτες στον Α΄ΠΠ πολέμησαν με τους Γερμανούς και πολλοί ισλαμιστές έκαναν το ίδιο με τον Χουσεΐνι στα Χάντζαρ SS.

[Επανεξοπλισμός της Γερμανίας έγινε αρκετές φορές και χωρίς την άδεια όλων ταυτόχρονα των νικητών της στους 2 Παγκοσμίους Πολέμους, τόσο στον Μεσοπόλεμο, όπως και στον Ψυχρό Πόλεμο, χωρίς την άδεια των Ρώσων η Δυτική Γερμανία και των Αγγλοαμερικάνων και των Γάλλων η Ανατολική Γερμανία, ενώ το ίδιο έγινε σε Ιταλία και Ιαπωνία χωρίς την άδεια των Ρώσων, όπως και στις μέρες μας στις χώρες αυτές μετα την λήξη του Ψυχρού Πολέμου και με αφορμή τον Ρωσοουκρανικό Πόλεμο και πάλι χωρίς την άδεια της Ρωσίας].

Παράλληλα, τόσο η Γερμανία, η Ιταλία, όπως και η Ιαπωνία ζητούν στις μέρες επιστροφή του χρυσού τους από τις ΗΠΑ, όπως ακριβώς συνέβαινε και στον Μεσοπόλεμο. Ο εγγονός δε του Ντε Γκολ πρότεινε η Γαλλία να βγει από το ΝΑΤΟ και να συμμαχήσει ξανά με την Ρωσία σε μια νέα Αντάντ όπως πριν τον Α΄ΠΠ και ίσως ξανά και με την Βρετανία, ξανά κατά των Γερμανοιταλών πριν τον Α΄ΠΠ, στον Μεσοπόλεμο και στον Β΄ΠΠ.

Μια δε άνοδος της ακροδεξιάς, των εθνικιστών, της Νέας Δεξιάς και των πατριωτών στα κράτη της ΕΕ μπορει να γίνει με ένα νέο κραχ πιο μεγάλο από αυτό του 1.929 μ.Χ., ενώ το ίδιο μπορει να συμβεί με τον ίδιο ακριβώς λόγο και στον μουσουλμανικό κόσμο, με την άνοδο όμως ισλαμικών κρατών στην περίπτωση αυτή.

Θα είναι άραγε αυτή η εξέλιξη των πραγμάτων στις μέρες μας; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά, άλλα μόνο αν λάβουμε όλα τα κατάλληλα μέτρα ως λαός θα αποφύγουμε τις οποίες κακοτοπιές και θα φέρουμε εκ νέου την πολυαγαπημένη μας πατρίδα σε μία κατάσταση ακμής και ευημερίας.