ΚΩΜΙΚΟΙ ΗΡΩΕΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΩΔΙΑ ΑΛΛΩΝ ΗΡΩΩΝ ΣΕ ΚΟΜΙΞ ΚΑΙ ΣΕΙΡΕΣ

Κωμικοι ηρωες που ειναι παρωδια αλλων ηρωων ΣΕ ΚΟΜΙΞ ΚΑΙ ΣΕΙΡΕΣ

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Όπως είναι γνωστό υπήρξα πολλοί ήρωες και χαρακτήρες που αποτελούν παρωδίες άλλων ηρώων. Η παρωδία είναι μια από τις πιο δημιουργικές μορφές φόρου τιμής στην ποπ κουλτούρα. Δεν κοροϊδεύει απλώς· αναγνωρίζει, ανασυνθέτει και σχολιάζει. Πολλοί αγαπημένοι ήρωες γεννήθηκαν ως παρωδίες προϋπαρχόντων χαρακτήρων, διατηρώντας βασικά στοιχεία (εμφάνιση, ρόλο, μύθο) αλλά προσθέτοντας χιούμορ, ειρωνεία ή παιδική αθωότητα.

Ιδιαίτερα η Disney, τα comics και τα videogames έχουν δημιουργήσει ολόκληρα «σύμπαντα παρωδίας», όπου οι ήρωες λειτουργούν ταυτόχρονα ως διασκέδαση και ως εισαγωγή του κοινού σε κλασικά αρχέτυπα.

Έτσι, ο Φάντομ Ντακ – Παρωδία του Batman και του Φαντομά.  Ο Φάντομ Ντακ (Paperinik) είναι από τις πιο σύνθετες παρωδίες από τον Batman δανείζεται την διπλή ταυτότητα, τη μυστικότητα και το σκοτεινό alter ego, από τον Φαντομά την εκδικητική διάθεση και το μυστήριο. Σε αντίθεση όμως με τα πρότυπα του, ο Φάντομ Ντακ λειτουργεί με χιούμορ, αποτυγχάνει συχνά και είναι βαθιά ανθρώπινος. Η παρωδία εδώ γίνεται εργαλείο ταύτισης.

Ο Μίκυ Ντετέκτιβ – Sherlock Holmes και Ηρακλής Πουαρό σε ποντίκι. Ο Μίκυ Ντετέκτιβ συνδυάζει την λογική παρατήρηση του Sherlock Holmes και την μεθοδικότητα και ευγένεια του Ηρακλή Πουαρό. Η Disney μεταφέρει την κλασική αστυνομική λογοτεχνία σε παιδικό πλαίσιο, χωρίς να χάνει τη δομή του μυστηρίου.

Ο Γκιζμοντάκ είναι Παρωδία του RoboCop.. Ο Γκιζμοντάκ είναι ξεκάθαρη παρωδία του RoboCop κυβερνητικό ρομπότ-αστυνόμος, άκαμπτοι κανόνες, υπερβολική «νομιμοφροσύνη». Η παρωδία αναδεικνύει τον φόβο της τεχνοκρατίας μέσα από κωμική υπερβολή.

Ο Σούπερ Γκούφυ – Η πιο αγνή παρωδία του Superman. Ο Super Goof (Σούπερ Γκούφυ) είναι ευθεία παρωδία του Superman υπερδυνάμεις, μυστική ταυτότητα, προστασία των αδυνάτων. Η διαφορά είναι ότι: παραμένει αδέξιος, δεν καταλαβαίνει πλήρως την δύναμή του και δρα με καλοσύνη αντί για μεγαλείο.

Ο Νυχτερίδας Ντακ είναι μια κωμική εκδοχή του Batman. Ο Νυχτερίδας Ντακ αποτελεί καθαρή παρωδία του Batman σκοτεινή στολή, νυχτερινή δράση, φόβος ως όπλο. Όλα αυτά όμως αντιστρέφονται με υπερβολικό slapstick, αυτοσαρκασμό, παιδικό χιούμορ.

Ο Εμίλ Κόρακας είναι ο Lex Luthor και Kingpin σε παρωδία. Ο Εμίλ Κόρακας συνδυάζει  την ιδιοφυΐα και φιλοδοξία του Lex Luthor μαζί με την εγκληματική αυτοκρατορία του Kingpin (Wilson Fisk). Σε παρωδιακή εκδοχή είναι λιγότερο τρομακτικός, περισσότερο γελοιογραφικός, αλλά πάντα απειλητικός.

Το Μαύρο Φάντασμα – Φαντομάς και Μοριάρτι. Το Μαύρο Φάντασμα αντλεί έμπνευση από τον Φαντομά, ως εγκληματική ιδιοφυΐα-φάντασμα, τον Καθηγητή Μοριάρτι, ως πνευματικό αντίπαλο του ντετέκτιβ. Η παρωδία λειτουργεί ως φόρος τιμής στους μεγάλους κακούς της λογοτεχνίας.

Ο. Darkwing Duck είναι ο Batman και ο κινηματογραφικός Shadow. Ο Darkwing Duck είναι ίσως η πιο συνειδητή παρωδία του Batman σκοτεινή πόλη, μασκοφόρος εκδικητής, και πολλές δραματικές είσοδοι.

Ταυτόχρονα αντλεί στοιχεία από τον κινηματογραφικό The Shadow. Η σοβαρότητα όμως υπονομεύεται συνεχώς από την υπερβολή και τον εγωισμό του ήρωα που δείχνει στην γνωστή ομώνυμη σειρά κινουμένων σχεδίων.

Ο Wario είναι το διεστραμμένο είδωλο του Mario. Ο Wario είναι παρωδία του ίδιου του Mario αντί για ηρωισμό έχει απληστία, αντί για καλοσύνη έχει εγωκεντρισμό, αντί για κομψότητα έχει χοντροκοπιά. Αποτελεί σχόλιο πάνω στο «τι θα γινόταν αν ο ήρωας ήταν καθαρά ιδιοτελής».

Ο Deadpool είναι παρωδία κυρίως του Deathstroke αλλά και γενικά των anti-heroes, παίρνει το μοτίβο του «σκοτεινού, μισθοφόρου υπερήρωα». Σπάει τον τέταρτο τοίχο. Κοροϊδεύει τα ίδια τα κόμικ. Μετατρέπει την υπερβολική βία σε slapstick κωμωδία. Είναι η αυτοσυνείδητη σάτιρα του σοβαρού, βασανισμένου anti-hero.

Ο Metro Man είναι ξεκάθαρη παρωδία του Superman, πανίσχυρος, τέλειος, ηθικός. Αλλά κουράζεται από τον ρόλο του «τέλειου ήρωα». Θέλει απλώς να ζήσει χαλαρά. Παρωδεί το πρότυπο του αψεγάδιαστου, θεϊκού υπερήρωα.

The Tick είναι παρωδία όλων των υπερηρώων και είναι υπερβολικά δραματικός. Απίστευτα δυνατός αλλά αφελής. Παίρνει το ηρωικό ύφος στα άκρα. Σατιρίζει την υπερβολική σοβαρότητα και τις ηρωικές ατάκες.

Ο Inspector Gadget είναι μίξη παρωδίας του James Bond και του RoboCop. Έχει high-tech gadgets. Είναι υποτίθεται υπερ-ικανός. Στην πράξη είναι αδέξιος και σώζεται από τύχη. Κάνει κωμική ανατροπή του “cool, αλάνθαστου πράκτορα”.

Ο Saitama από το One-Punch Ma, νικά κάθε εχθρό με μία γροθιά. Δεν έχει δραματική ένταση. Βαριέται επειδή είναι υπερβολικά δυνατός. Σατιρίζει τα shōnen tropes (power-ups, επικές μάχες, φωνές, μονολόγους).

Ο Homer Simpson ως vigilante, παρωδία του Batman, παίρνει το σκοτεινό, vigilante μοτίβο. Το εφαρμόζει με απόλυτη ανικανότητα. Αντί για τραγικό δισεκατομμυριούχο, είναι τεμπέλης οικογενειάρχης. Διαλύει την δραματική σοβαρότητα του “σκοτεινού εκδικητή”.

Πέρα από τις καθαρές παρωδίες, η ποπ κουλτούρα είναι γεμάτη χαρακτήρες που δανείζονται δομικά στοιχεία από προϋπάρχοντες ήρωες και κακούς. Εδώ δεν μιλάμε για αντιγραφή, αλλά για δημιουργική εξέλιξη ιδεών.

Thanos (Marvel) ↔ Darkseid (DC).  Ίσως το πιο διάσημο ζεύγος «έμπνευσης»: Ο Darkseid προηγήθηκε χρονικά. Κοσμικός τύραννος, θεοειδής φιγούρα. Εμμονή με απόλυτη εξουσία και έλεγχο της ύπαρξης. Ο Thanos ξεκίνησε εμφανισιακά και θεματικά πολύ κοντά στον Darkseid, αλλά εξελίχθηκε σε πιο φιλοσοφικό χαρακτήρα με εμμονή στην ισορροπία και τον θάνατο.

Lex Luthor ↔ Kingpin (Wilson Fisk). Δύο εκδοχές του ίδιου αρχέτυπου, πανίσχυρος άνθρωπος χωρίς υπερδυνάμεις, πλούτος, επιρροή, εγκληματικό δίκτυο, χρήση του νόμου ως όπλο. Ο Lex είναι ο «επιστήμονας-τύραννος», ο Kingpin ο «μαφιόζος-αυτοκράτορας». Και οι δύο καθρεφτίζουν τον φόβο της ανθρώπινης εξουσίας.

Batman ↔ Daredevil – Η απώλεια ως κινητήριος δύναμη. Κοινός πυρήνας: δολοφονία γονιών στην παιδική ηλικία, τραύμα → εκπαίδευση → αυτοδικία, νυχτερινή δράση σε διεφθαρμένη πόλη. Ο Daredevil μεταφέρει τον μύθο του Batman σε πιο ρεαλιστικό, σκληρό αστικό περιβάλλον.

Aquaman ↔ Namor. Ο Namor προηγήθηκε χρονικά. Βασιλιάδες του ωκεανού. Αντιήρωες με οργή απέναντι στον κόσμο της επιφάνειας. Ο Aquaman ξεκίνησε ως πιο φωτεινή εκδοχή, αλλά με τα χρόνια πλησίασε τον σκοτεινό τόνο του Namor.

Deadpool ↔ Deathstroke. Το όνομα Wade Wilson ↔ Slade Wilson. Μισθοφόροι, υπεράνθρωπη αντοχή. Ο Deadpool όμως εξελίχθηκε σε παρωδία και μετα-σχόλιο των comics. Green Arrow ↔ Batman. Πλούσιοι vigilantes χωρίς υπερδυνάμεις. Μυστική ταυτότητα, gadgets. Ο Green Arrow ξεκίνησε ως "Batman με τόξο" πριν αποκτήσει πολιτική και κοινωνική ταυτότητα.

Moon Knight ↔ Batman. Νυχτερινός εκδικητής. Σκοτεινή ψυχολογία. Ο Moon Knight προσθέτει την ψυχική ασθένεια και τον μυστικισμό. Flash ↔ Quicksilver. Υπερταχύτητα ως βασική δύναμη. Χρονικά πειράματα. Κάθε εταιρεία ανέπτυξε το ίδιο concept με διαφορετικό ύφος.

Joker ↔ Green Goblin. Χαοτικοί, θεατρικοί κακοί. Προσωπική εμμονή με τον ήρωα. Ο Goblin θεωρείται η Marvel-εκδοχή του Joker. Doctor Strange ↔ Doctor Fate. Μυστικιστές μάγοι. Κοσμικές διαστάσεις. Ο Doctor Strange επανερμήνευσε το αρχέτυπο με ψυχεδελικό ύφος. Star Wars ↔ Dune. Αυτοκρατορίες. Εκλεκτός με προφητεία. Έρημος πλανήτης. Ο George Lucas έχει αναγνωρίσει την τεράστια επιρροή του Dune.

Συμπερασματικά, οι παρωδίες δεν μειώνουν τους ήρωες· Τους κρατούν ζωντανούς. Μέσα από το χιούμορ, την σάτιρα και την υπερβολή, μας θυμίζουν γιατί αγαπήσαμε τα αρχικά πρότυπα. Ο παρωδιακός ήρωας είναι ταυτόχρονα καθρέφτης και φόρος τιμής — και συχνά, πιο διαχρονικός απ’ όσο περιμένουμε.