ΚΕΡΤΙΣ ΓΙΑΡΒΙΝ ΚΑΙ ΝΙΚ ΛΑΝΤ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟ ΚΑΙ Η ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΤΡΑΜΠ ΩΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ΓΙΑ ΕΓΚΑΘΙΔΡΥΣΗ ΜΙΑΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΜΟΝΑΡΧΙΑΣ

Κέρτις Γιάρβιν και Νικ Λαντ για τον Σκοτεινό Διαφωτισμό και η υποστήριξή τους στον Τραμπ ως Αυτοκράτορα για εγκαθίδρυση μιας Αμερικανικής μοναρχίας

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Όπως είναι γνωστό καθόλη την διάρκεια της ιστορίας υπήρξαν ισχυροί άνθρωποι και φιλόσοφοι που προέβλεψαν ένα δυστοπική μέλλον για την ανθρωπότητα και την εξέλιξη της, τα οποία στην εποχη μας επηρεάζουν πραγματικά πολιτικούς και τεχνολογικούς κύκλους στις ΗΠΑ.

Ένα από αυτά είναι ο λεγόμενος «Σκοτεινός Διαφωτισμός» (Dark Enlightenment). Τι είναι ο «Σκοτεινός Διαφωτισμός» (Dark Enlightenment); Ο όρος προέρχεται κυρίως από τον Nick Land και μετά συστηματοποιήθηκε από τον Curtis Yarvin (Mencius Moldbug).

Ο πυρήνας της ιδέας είναι ότι η δημοκρατία απέτυχε. Ο Διαφωτισμός ήταν λάθος (ισότητα, λαϊκή κυριαρχία, ανθρώπινα δικαιώματα).  Οι κοινωνίες χρειάζονται ιεραρχία, εξουσία και τεχνοκρατικό έλεγχο.

Το κράτος πρέπει να λειτουργεί σαν εταιρεία. Ο λαός δεν είναι ικανός να κυβερνά τον εαυτό του. Ο Yarvin προτείνει έναν “CEO–μονάρχη”, όχι βασιλιά από αίμα, αλλά από ισχύ και την προσωπική του ικανότητα.

Φτάνει μέχρι τον Τραμπ ως «Αυτοκράτορα».  Ο Yarvin βλέπει τον Τραμπ όχι ως τον ιδεώδη ηγέτη, αλλά ως το εργαλείο κατάρρευσης όλου του φιλελεύθερου συστήματος. Η λογική του Yarvin είναι η εξής:

Η φιλελεύθερη δημοκρατία δεν μεταρρυθμίζεται και πρέπει να διαλυθεί.  Χρειάζεται μια ρήξη τύπου Σύλλα/Καίσαρα.  Μετά έρχεται η «επανίδρυση» ως μοναρχία/εταιρικό κράτος. Άρα ο Τραμπ δεν είναι στόχος, αλλά καταλύτης.

Αυτή η σκέψη είναι επικίνδυνη κατά αναλυτές γιατί υποτιμά ριζικά τον άνθρωπο. Ο λαός αντιμετωπίζεται σαν ανίκανος, παιδί και ενοχλητικός στο σύστημα. Αυτό οδηγεί λογικά σε απονομιμοποίηση κάθε αντίστασης.

Επίσης αγνοεί την ιστορία. Η «καλοπροαίρετη απολυταρχία» σχεδόν πάντα καταλήγει σε διαφθορά, βία, κατάρρευση και έναν αυταρχισμό χωρίς έξοδο. Η ιδέα ότι “αυτή την φορά θα δουλέψει” είναι τεχνο-ουτοπική αυταπάτη.

Συγχέει αποτελεσματικότητα με νομιμοποίηση. Ένα κράτος δεν είναι startup. Η εξουσία δεν είναι API. Οι άνθρωποι δεν είναι δεδομένα. Η πολιτική χρειάζεται συναίνεση, συμβολική νομιμότητα,  αίσθηση δικαιοσύνης.  Αυτά δεν αντικαθίστανται με management.

Όμως η ιδέα αυτή ελκύει μορφωμένους ανθρώπους. Η δημοκρατία όντως δυσλειτουργεί. Οι θεσμοί είναι αργοί. Τα ΜΜΕ είναι παραμορφωτικά. Ο λαϊκισμός είναι παγκόσμιος και οι  ελίτ φαίνονται και είναι υποκριτικές.

Ο Dark Enlightenment διαγνώσκει σωστά κάποια προβλήματα, αλλά προσφέρει μια αυταρχική και επικίνδυνη θεραπεία. Το βαθύτερο φιλοσοφικό πρόβλημα των Yarvin και Land είναι ότι δεν πιστεύουν στην δυνατότητα ηθικής προόδου, δεν πιστεύουν στην πολιτική ως κοινό έργο και  δεν πιστεύουν στην ισότητα ως αξία. 

Άρα το σύστημά τους είναι μετα-ανθρωπιστικό, όχι απλώς αντιδημοκρατικό. Συνοπτικά, ο Dark Enlightenment είναι  διανοητικά προκλητικός, διαγνωστικά οξυδερκής,  πολιτικά αδιέξοδος και ηθικά επικίνδυνος.

Όπως το φαντάζονται ο Yarvin ή οι επιρροές του Dark Enlightenment πιστεύουν ότι η ανάδειξη του ηγέτη που περιμένουν θα γίνει όπως έγινε στην Αρχαία Ρώμη ή και αλλιώς. Για άλλους αναλυτές  η θεωρία αυτή είναι περισσότερο φαντασίωση παρά ρεαλιστικό σχέδιο εξουσίας.

Στην Αρχαία Ρώμη παρεμφερή εξέλιξη με τα Σχέδια του Σκοτεινού Διαφωτισμού είχαν σύμφωνα με τους ιδρυτές του ο  Σύλλας, ο Καίσαρας, όπως και ο Αύγουστος. Στην Ρώμη όμως υπήρχαν τρεις προϋποθέσεις που δεν υπάρχουν στις ΗΠΑ:

Πρωτα ο στρατός ήταν προσωπικός. Οι λεγεώνες ορκίζονταν πίστη στον στρατηγό, πληρώνονταν από αυτόν και του όφειλαν την γη που έπαιρναν. Ο Καίσαρας είχε με τον τρόπο αυτό ιδιωτικό στρατό de facto.

Στις ΗΠΑ, ο στρατός είναι θεσμικά, νομικά και πολιτισμικά αντι-προσωποπαγής, αν και σε περίοδο κρίσεων έχει άμεση επαφή με τον Αμερικανό Προέδρο στον οποίο οφείλει απόλυτη πιστή σαν Αρχιστράτηγο όλων των Αμερικάνικων ενόπλων δυνάμεων.

Η δημοκρατία στην Αρχαία Ρώμη είχε ήδη καταρρεύσει.  Όταν ήρθε ο Αύγουστος η Σύγκλητος ήταν άδεια από εξουσία, οι εμφύλιοι είχαν εξαντλήσει τα πάντα και ο κόσμος ήθελε την τάξη με κάθε κόστος.

Οι ΗΠΑ έχουν κρίση, αλλά όχι Ρωμαϊκή αποσύνθεση, αν και αυτές και όλη η Δύση μπορεί να φτάσουν σε αυτή με ένα νέο παγκόσμιο οικονομικό κραχ πιο μεγάλο από το 1.929 μ.Χ., αλλά και από τις αποκαλύψεις του σκανδάλου Επσταίν.

Ο Αύγουστος έκρυψε την τυραννία.  Δεν είπε ποτέ «Είμαι Αυτοκράτορας/μονάρχης». Είπε “Είμαι απλώς ο πρώτος πολίτης” Ο Yarvin αντίθετα λέει: “Καταργούμε την δημοκρατία”. Αυτό είναι πολιτικά αυτοκτονικό.

Κάποιοι λένε ότι ο Τραμπ δεν μπορεί να παίξει τον ρόλο αυτό ακόμα κι αν ήθελε, δεν έχει τα εργαλεία: Δεν ελέγχει τον στρατό. Οι στρατηγοί δεν του ορκίζονται προσωπικά, έχουν ανεξάρτητη νομιμότητα,  έχουν ήδη δείξει ότι αγνοούν παράνομες εντολές.

Δεν ελέγχει την γραφειοκρατία. Το “deep state” (που όντως υπάρχει ως μηχανισμός) δεν είναι ενιαίο,  πιστό και εύκολα εκκαθαρίσιμο. Ο Yarvin ονειρεύεται μια «Reset Week» αλλά στην πράξη αυτό θα ήταν θεσμικό χάος.

Δεν έχει ιδεολογικό στρατό. Ο Καίσαρας είχε στρατό, βετεράνους, αποίκους και πελατειακά δίκτυα.  Ο Τραμπ έχει οπαδούς, θυμό, μίντια, tweets. Αυτό δεν το κάνει ένα καθεστώς. Όμως σε περίοδο κρίσεων έχει άμεση επαφή με τον Αμερικανό Προέδρο στον οποίο οφείλει απόλυτη πιστή σαν Αρχιστράτηγο όλων των Αμερικάνικων ενόπλων δυνάμεων, όπως έγινε στην περίπτωση της 11^ης Σεπτέμβριου του 2001 μ.Χ. με έκτακτα μετρά.

Στην εποχη μας όπως αναφέραμε η δημοκρατία στην Δύση και στις ΗΠΑ κλονίζεται ως συνέπεια του μεγάλου οικονομικού κραχ του 2008 μ.Χ., του κορωνοιου, των συνέπειων του Ρωσοουκρανικού Πολέμου και από ένα νέο παγκόσμιο οικονομικό κραχ πιο μεγάλο από το 1.929 μ.Χ., αλλά και από τις αποκαλύψεις του σκανδάλου Επσταίν.

Παράλληλα, πρέπει να αναφερθεί ότι αν και ο Τραμπ δεν έχει άμεσα προσωπικό στρατό, παρόλα αυτά ο ιδιος ελέγχει ως Αρχιστράτηγος τον Αμερικανικό στρατό, την Εθνοφρουρά, όπως και το σώμα πρακτόρων ICE που ίδρυσε πρόσφατα για αντιλαθρομεταναστευτική πολιτική.

Οι επεκτατικοί ισχυρισμοί του Τραμπ για Καναδά, Γροιλανδία, Μεξικό κ.λπ. λειτουργούν κυρίως σε 3 επίπεδα:  α) Ως Ρητορική ισχύος και δείχνουν την περιφρόνηση του προς τους διεθνείς κανόνες, εικόνα “ισχυρού άνδρα” και δοκιμή ορίων,

β) Ως Διαπραγματευτική πίεση. Ο Τραμπ λειτουργεί με υπερβολή, φόβο και παζάρι.  Δεν είναι στρατηγική κατάκτησης, είναι performative απειλή, αν και αν θελήσει μπορει ανετά και σχεδόν αναίμακτα να καταλάβει αυτές τις περιοχές.

γ) Μπορεί να γίνει πράξη αν και στρατιωτικά ο Καναδάς ανήκει στο ΝΑΤΟ και στο Μεξικό υπάρχει χάος και ανταρτοπόλεμος, ενώ ένας νέος πόλεμος με το Ιράν μπορεί να οδηγήσει σε παγκόσμια ανάφλεξη.

Θα μπορούσε επίσης να συμβεί με τον Τραμπ, αν όχι Αυτοκρατορία, κάτι πιο ύπουλο, όπως αποδυνάμωση θεσμών, δικαστηρίων, υπηρεσιών, ΜΜΕ, ομοσπονδιακών ισορροπιών και ένας Προεδρικός Καισαρισμός, όχι μόνο τύπου Αύγουστου, αλλά τύπου Ορμπάν, Ερντογάν και Πούτιν, δηλαδή αυταρχισμός με εκλογές.

Αλλά και με ιδεολογική νομιμοποίηση μέσω του Yarvin που δίνει “φιλοσοφικό άλλοθι”, σχέδιο εφαρμογής αλλά και αφήγημα για την ελίτ. Ο Dark Enlightenment φαντάζεται ότι μπορεί να πατήσει delete στο κράτος, οι θεσμοί δεν θα αντισταθούν,  οι άνθρωποι θα υπακούσουν, ο στρατός θα ακολουθήσει και  ο κόσμος δεν θα αντιδράσει. Αυτό δεν έγινε ούτε με τον Ναπολέοντα, ούτε με τον Χίτλερ, ούτε με κανέναν σύγχρονο ηγέτη χωρίς εμφύλιο.

Σε κατάσταση όμως έκτακτης ανάγκης, μεγάλης τρομοκρατικής επίθεσης πιο μεγάλης από την 11^η Σεπτέμβριου ή τύπου Περλ Χάρμπορ και Τόνκιν, εξεγέρσεις στις ΗΠΑ, κραχ σαν το 1.929 μ.Χ., πόλεμο με το Ιράν ή και παγκόσμιο πόλεμο με Ρωσία και Κίνα, ένας Προέδρος έχει έκτακτες εξουσίες παίρνει, όπως π.χ. έγινε στην 11^η Σεπτέμβριου, στο Περλ Χάρμπορ ή με τον νομό περί εξέγερσης και μπορει να περάσει και νομούς αν όλα αυτά του τύχουν ταυτόχρονα χωρίς να δίνει λόγο πουθενά. Τότε θα ήταν πιο εύκολο να μπορέσει να γίνει ο νέος Σύλλας, Μάριος ή Καίσαρας ή Αύγουστος/Αυτοκράτορας των ΗΠΑ με τον Σκοτεινό Διαφωτισμό και τις θεωρίες και τις ιδέες του Curtis Yarvin.

Ένας Πρόεδρος των ΗΠΑ σε ακραία κρίση έχει στρατιωτικές εξουσίες (πολύ ισχυρές), Commander in Chief (Άρθρο II).  Ο Πρόεδρος μπορεί να διατάξει στρατιωτικές επιχειρήσεις χωρίς έγκριση Κογκρέσου, να χρησιμοποιήσει πυρηνικά, να αναπτύξει στρατό εντός και εκτός χώρας και να  κινητοποιήσει εφέδρους και Εθνοφρουρά. Αυτό έγινε στο Περλ Χάρμπορ, Κορέα, Βιετνάμ, 11^η Σεπτεμβρίου, Ιράκ, Αφγανιστάν.

Ο Insurrection Act (Νόμος περί Εξέγερσης) είναι το πιο επικίνδυνο εργαλείο. Επιτρέπει στον Πρόεδρο να στείλει τακτικό στρατό μέσα στις ΗΠΑ. να παρακάμψει κυβερνήτες, να επιβάλει τάξη με στρατιωτικά μέσα. Χρησιμοποιήθηκε από Λίνκολν (Εμφύλιος), Γκραντ (ΚΚΚ),  Αϊζενχάουερ (φυλετική κρίση), Μπους (LA riots).

Εξουσίες έκτακτης ανάγκης (νομικές – διοικητικές)/National Emergencies Act. Ο Πρόεδρος μπορεί να ενεργοποιήσει πάνω από 130 ειδικούς νόμους, π.χ. πάγωμα περιουσιών, έλεγχο μεταφορών, περιορισμούς επικοινωνιών, οικονομικές κυρώσεις, επίταξη βιομηχανιών, έλεγχο λιμανιών/αεροδρομίων. Αυτά όντως μοιάζουν με «ρωμαϊκή δικτατορία».

Patriot Act (μετά την 11/9). Έδωσε μαζική παρακολούθηση, κράτηση χωρίς κατηγορία, μυστικά δικαστήρια (FISA). Οικονομικές εξουσίες (σε κραχ τύπου 1.929 μ.Χ.). Ο Πρόεδρος μπορεί: Να κλείσει τράπεζες (έγινε το 1.933 μ.Χ.),  να επιβάλει capital controls,  να ελέγξει τιμές, να διατάξει παραγωγή (Defense Production Act), να διασώσει ή να εθνικοποιήσει εταιρείες. Αυτά είναι πολεμικές εξουσίες σε οικονομία.

Αν όλα συμβούν ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ (σενάριο απόλυτης κρίσης), τότε έχουμε κάτι πολύ κοντά σε συνταγματική δικτατορία τύπου Ρώμης. Ο Πρόεδρος θα μπορούσε να κυβερνά με διατάγματα, να αναστείλει πρακτικά δικαιώματα, να αναπτύξει στρατό εσωτερικά. να παρακάμψει πολιτείες και να ελέγχει οικονομία και πληροφορία.

Όμως ένας Πρόεδρος που πάει για Αυτοκρατορία μπορεί να έχει και ανταρτοπόλεμο, απόσχιση Πολιτειών, διάσπαση στρατού και διεθνή απομόνωση, δηλαδή: εμφύλιο, όπως πριν το Καισαρικό και Αυγουστιάνο καθεστώς.

Για άλλους ο Τραμπ θα γινόταν πιο εύκολο Καίσαρας ή Αύγουστος. Για άλλους όμως θα γινόταν πιο εύκολα Σύλλας. Και ο Σύλλας πήρε την εξουσία, κυβέρνησε με τρόμο, παραιτήθηκε,  άφησε την Δημοκρατία πιο αδύναμη. Αλλά δεν την αντικατέστησε με Αυτοκρατορία

Η Αυτοκρατορία χρειάζεται νομιμοποίηση, ειρήνη, συναίνεση ελίτ. κόπωση κοινωνίας, 10–20 χρόνια σταθερότητας και μια υπερ-κρίση δίνει βία, όχι Αυγουστιάνο καθεστώς, το οποίο όμως μπορεί να ακολουθήσει όπως φαντάζεται ο Dark Enlightenment και ο Yarvin.

Ακόμα και στο χειρότερο σενάριο ένας Πρόεδρος μπορεί να γίνει πολύ ισχυρός. μπορεί να γίνει επικίνδυνα αυταρχικός και μπορεί να αναστείλει δικαιώματα, αλλά δεν μπορεί εύκολα να γίνει Αύγουστος, ούτε «CEO-μονάρχης» τύπου Yarvin χωρίς εμφύλιο ή διάλυση της χώρας.

Αν όμως ο στρατός και η Εθνοφρουρά είναι με το μέρος του Τραμπ και ακολουθήσουν τον Πρόεδρο, όπως σε Βαϊμάρης και Αρχαία Ρώμη με παθητική υπακοή/«Εκτελούμε εντολές, δεν παίρνουμε πολιτική θέση», ενεργή πολιτική στήριξη/Στρατηγοί, μονάδες, διοικητές δηλώνουν πίστη στον ηγέτη και Προσωπικό στρατό/Ορκίζονται πίστη στον άνθρωπο, όχι στο Σύνταγμα, αυτό  είναι το Ρωμαϊκό μοντέλο.

Στην Αρχαία Ρώμη υπήρχαν εμφύλιοι για 80 χρόνια, ιδιωτικοί στρατοί, απονομιμοποιημένη Σύγκλητος, κοινωνική κόπωση, στρατηγοί–πολιτικοί και βία ως κανονικότητα, ο Σύλλας πήρε την πόλη με στρατό, ο Καίσαρας διετή τον Ρουβίκωνα, ο  Αύγουστος έκρυψε την μοναρχία και ο λαός ήθελε ειρήνη, όχι ελευθερία και η Ρώμη έγινε Αυτοκρατορία.

Στην Βαϊμάρη υπήρχε οικονομική καταστροφή, ταπείνωση (Βερσαλλίες), εμφυλιακή βία, πολιτική παράλυση, ελίτ που μισούσαν την δημοκρατία, ο Χίτλερ δεν κατέλαβε το κράτος με στρατό, το κράτος του παραδόθηκε με νόμους, με εκλογές, με εξαιρέσεις και με κατάσταση ανάγκης (άρθρο 48).Η Βαϊμάρη πέθανε νομικά, όχι στρατιωτικά.

Οι ΗΠΑ περισσότερο μοιάζουν λένε κάποιοι στην Βαϊμάρη, γιατί δεν υπάρχουν ιδιωτικοί στρατοί,  ο στρατός είναι επαγγελματικός, όχι πολιτικός, οι θεσμοί ακόμα λειτουργούν,  οι Πολιτείες είναι αυτόνομες, το Σύνταγμα είναι ζωντανό και η κοινωνία είναι διαιρεμένη αλλά όχι εξαντλημένη.

Αν ο στρατός πάει με τον Τραμπ, τότε το σενάριο δεν είναι μόνο Καίσαρας/Αύγουστος. Είναι Χίντενμπουργκ και Άρθρο 48 και Χίτλερ μαζί, δηλαδή ο Πρόεδρος κυβερνά με διατάγματα, επικαλείται κρίση, αναστέλλει δικαιώματα, αποδυναμώνει Κογκρέσο, ελέγχει ΜΜΕ ως «νόμιμος αυταρχισμός».

Το Βαϊμαρικό σενάριο στις ΗΠΑ σε 7 φάσεις δεν είναι «σχέδιο», είναι αναγνωρίσιμο ιστορικό μοτίβο. Φάση 1: Πολλαπλή κρίση (ηθική, οικονομική, ασφάλειας), τρομοκρατία ή μεγάλης κλίμακας βία, οικονομικό σοκ, γεωπολιτική απειλή, κοινωνικές εξεγέρσεις και πληροφοριακό χάος. Ο κόσμος παύει να εμπιστεύεται την διαδικασία και ζητά «κάποιον να καθαρίσει το χάος». Αυτό ακριβώς έγινε 1.930 μ.Χ.–32 μ.Χ. στην Γερμανία.

Φάση 2: Κανονικοποίηση της εξαίρεσης, κήρυξη κατάστασης ανάγκης, κυβερνητικά διατάγματα παράκαμψη Κογκρέσου, «προσωρινά» μέτρα που δεν λήγουν ποτέ, δικαιολογημένα στην αρχή. Στην Βαϊμάρη έγινε με το Άρθρο 48. Στις ΗΠΑ: ήδη υπάρχουν αντίστοιχες εξουσίες (emergency acts).

Φάση 3: Δαιμονοποίηση αντιπάλων, «εσωτερικοί εχθροί», «προδότες», «αντεθνικοί», «εχθροί της τάξης», εδώ σπάει η πολιτική νομιμοποίηση της αντιπολίτευσης και κάθε μέτρο φαίνεται δικαιολογημένο.

Φάση 4: Υποταγή θεσμών από μέσα. Όχι διάλυση, αλλά κομματικοποίηση υπηρεσιών, διορισμοί πιστών, εκφοβισμός. χρηματοδοτικός στραγγαλισμός. παραίτηση μη συνεργάσιμων. Αυτό είναι το πιο επικίνδυνο στάδιο, γιατί φαίνεται νόμιμο.

Φάση 5: Εκλογές χωρίς πραγματικό ανταγωνισμό με νομικά εμπόδια αντιπάλων, «νόμος και τάξη» ως κεντρικό αφήγημα, ΜΜΕ υπό πίεση,  εκλογές που υπάρχουν αλλά δεν αλλάζουν εξουσία. Εδώ η δημοκρατία υπάρχει τυπικά, όχι ουσιαστικά.

Φάση 6: Συμμαχία αυταρχικού ηγέτη και ελίτ. Στην Γερμανία στρατός και βιομήχανοι και συντηρητικοί πίστεψαν ότι θα «ελέγξουν» τον Χίτλερ αλλά απέτυχαν και στο τέλος ο Χίτλερ κατάφερε να επιβληθεί με την στήριξη τους.

Φάση 7: Μόνιμη κατάσταση ανάγκης. όλα γίνονται «λόγω κρίσης», η εξαίρεση γίνεται κανονικότητα, η επιστροφή στο Σύνταγμα φαίνεται επικίνδυνη. Εδώ τελειώνει η δημοκρατία, χωρίς να καταργηθεί επίσημα.

[Ο δε Peter Thiel προτείνει την υποστήριξη της συντηρητικής φιγούρας. Και την εγκαθίδρυση μιας Παγκόσμιας Αυτοκρατορίας. Δεν υπάρχει πλέον καμία υπόνοια ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή δημοκρατίας.

Τι είναι λοιπόν αυτή η «Αυτοκρατορία»; Επικεφαλής της είναι οι ΗΠΑ και ο Αμερικανός μονάρχης (ο Τραμπ ή ο διάδοχός του). Οι τεχνοκράτες μετατρέπονται σε μια κληρονομική αριστοκρατία, με τους υποτελείς τους προγραμματιστές.

Οι υπόλοιποι θα γίνουν ωμή βία, η ανάγκη για αυτό το εργατικό δυναμικό θα εξαφανιστεί σταδιακά και οι άνθρωποι με χαμηλό IQ θα αντικατασταθούν από ρομπότ ή αλγόριθμους. Ο Αμερικανός μονάρχης θα συγχωνευθεί με την ισχυρή Τεχνητή Νοημοσύνη (AGI) και θα ξεκινήσει η Μοναδικότητα.

Έτσι, σε αυτήν την εκδοχή, η «Αυτοκρατορία» είναι η Αμερική (εξ ου και οι προσθήκες του Τραμπ στο Δόγμα Μονρόε, η σύλληψη του προέδρου της Βενεζουέλας και τα σχέδια για την προσάρτηση της Γροιλανδίας και στην συνέχεια του Καναδά), και ο Κατέχων είναι η Τεχνητή Νοημοσύνη].

Θα είναι άραγε αυτή η εξέλιξη των πραγμάτων στις μέρες μας; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά, άλλα μόνο αν λάβουμε όλα τα κατάλληλα μέτρα ως λαός θα αποφύγουμε τις οποίες κακοτοπιές και θα φέρουμε εκ νέου την πολυαγαπημένη μας πατρίδα σε μία κατάσταση ακμής και ευημερίας.