ΠΩΣ Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΑΠΟ ΗΠΑ ΓΡΟΙΛΑΝΔΙΑΣ, ΚΑΝΑΔΑ, ΜΕΞΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΥΒΑΣ ΘΥΜΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ ΠΡΟΕΔΡΩΝ ΠΟΛΚ, ΜΑΚ ΚΙΝΛΕΥ ΚΑΙ ΘΕΟΔΩΡΟ ΡΟΥΖΒΛΕΛΤ

ΠΩΣ Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ καταληψης απο  ΗΠΑ Γροιλανδιας, Καναδα, Μεξικου και Κουβας θυμιζει τους πολεμους των Αμερικανων Προεδρων Πολκ, Μακ Κινλευ και Θεοδωρο Ρουζβλελτ

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Όπως είναι γνωστό πολλές φορές ιστορικά οι ΗΠΑ κατέλαβαν περιοχές, τις οποίες στην συνέχεια χρησιμοποίησαν για να καταλάβουν άλλες, όπως έκαναν με την ιστορική κατάκτηση της Κούβας και των Φιλιππίνων από την Ισπανία που μοιάζουν πολύ με τα φερόμενα σχέδια του Προέδρου Τραμπ για 2026 μ.Χ.

Η Ισπανία κατέκτησε την Κούβα και τις Φιλιππίνες κατά την περίοδο της αποικιοκρατίας, επεκτείνοντας την αυτοκρατορία της στον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό. Η κατάκτηση βασίστηκε σ στρατιωτική υπεροχή: Τα Ισπανικά στρατεύματα είχαν προηγμένα όπλα και οργάνωση σε σχέση με τις τοπικές κοινωνίες.

Διπλωματία και συμμαχίες: Χρησιμοποιήθηκαν συμβάσεις και συμμαχίες με τοπικούς ηγέτες για την εδραίωση της ισπανικής κυριαρχίας. Οικονομική εκμετάλλευση: Οι αποικίες αποτέλεσαν πηγές πρώτων υλών, εργατικού δυναμικού και εμπορικών δικτύων για τη μητρόπολη.

Διοικητική οργάνωση: Η Ισπανία εισήγαγε θεσμούς, διοίκηση και φορολόγηση που ενίσχυαν την κυριαρχία της. Η Ισπανική κατάκτηση είχε μεγάλη διάρκεια, αλλά συχνά αντιμετώπισε εξεγέρσεις και εθνικιστικά κινήματα, που αργότερα οδήγησαν στην απελευθέρωση των αποικιών.

Στις αρχές του 2026 μ.Χ., ο Πρόεδρος Τραμπ φέρεται να έχει ανακοινώσει δημόσια σχέδια για κατάληψη της Γροιλανδίας, του Καναδά, του Μεξικού και της Κούβας με μια προσέγγιση που θυμίζει ιστορικά Αμερικανικές επεκτατικές ενέργειες, όπως εκείνες των Προέδρων Πολκ, Μακ Κινλεϋ και Ρούζβελτ.

Αν τα σχέδια αυτά πραγματοποιηθούν θα υπάρχει καταρχάς μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση και τεχνολογική υπεροχή: Θα βασιζόταν στην υψηλή τεχνολογία και στην οργανωμένη στρατιωτική δύναμη των ΗΠΑ.

Επίσης θα υπήρχε και μια διπλωματική πίεση, αφού οι ΗΠΑ πιθανόν να χρησιμοποιούσαν οικονομικές κυρώσεις, πολιτική πίεση και διεθνείς συμμαχίες για να μειωθεί η αντίσταση. Επίσης θα υπήρχε και οικονομική εκμετάλλευση: Ο έλεγχος φυσικών πόρων και στρατηγικών περιοχών θα ήταν κεντρικός στόχος.

Θα υπήρχε και μια Γεωπολιτική αναδιανομή: Μια τέτοια κατάληψη θα επηρέαζε άμεσα τις ισορροπίες δύναμης στη Βόρεια Αμερική και την Καραϊβική. Η πιθανή κατάληψη του Μεξικού και ιστορικές αναλογίες

Η κατάληψη μέρους των βόρειων εδαφών του Μεξικού θα θυμίζει: Πολκ (1.846 μ.Χ.-1.848 μ.Χ.): Η προσάρτηση τεράστιων εδαφών του Μεξικού μέσω του Μεξικανικού Πολέμου. Μακ Κινλεϋ (1.898 μ.Χ.): Η κατάληψη των Φιλιππίνων μετά τον Ισπανό-Αμερικανικό Πόλεμο.

Ρούζβελτ (1.901 μ.Χ.-1.909 μ.Χ.): Η επέκταση της αμερικανικής επιρροής στην Καραϊβική και την Λατινική Αμερική μέσω στρατιωτικής και οικονομικής δύναμης. Η ιστορική αναλογία είναι εμφανής: οι ΗΠΑ, όπως και η Ισπανία, θα βασίζονταν σε στρατιωτική υπεροχή, τεχνολογική ανωτερότητα και πολιτική στρατηγική για να επιβάλουν κυριαρχία.

Όμως αν όλα αυτά γίνονταν πραγματικότητα θα υπήρχε και παγκόσμια κριτική και γεωπολιτικές επιπτώσεις. Πρωτα θα υπήρχε διεθνής αντίδραση. Μια τέτοια ενέργεια θα ήταν πιθανότατα καταδικασμένη από τον ΟΗΕ και άλλους διεθνείς οργανισμούς, οδηγώντας σε κυρώσεις και διπλωματική απομόνωση.

Θα υπήρχαν όμως και εσωτερικές αντιδράσεις: Τα ίδια τα κράτη που θα ήταν άμεσοι στόχοι των ΗΠΑ θα μπορούσαν να αντισταθούν, δημιουργώντας μακροχρόνιες συγκρούσεις. Οικονομικές συνέπειες: Το κόστος κατάληψης και διαχείρισης νέων περιοχών θα ήταν τεράστιο, ενώ οι αγορές μπορεί να αντιδρούσαν αρνητικά.

Ιστορικές αναλογίες θα υπήρχαν και με τους Ισπανούς, αφού όπως η Ισπανική αποικιοκρατία οδήγησε σε εθνικές εξεγέρσεις, έτσι και η Αμερικανική επέκταση θα αντιμετώπιζε πολιτική και κοινωνική αντίσταση.

[Υπάρχουν ομοιότητες Τραμπ με Πολκ, Μακ Κίνλεϊ και Θεόδωρο Ρούζβελτ με κοινό ιδεολογικό υπόβαθρο: «Manifest Destiny» σε νέα μορφή. Ο Πολκ (1.845 μ.Χ.–1.849 μ.Χ.). Πίστευε ότι οι ΗΠΑ έχουν ιστορική αποστολή να επεκταθούν. Νομιμοποίησε τον πόλεμο με το Μεξικό ως “αναπόφευκτο”.

Ο Μακ Κίνλεϊ (1.897 μ.Χ.–1.901 μ.Χ.) μετέτρεψε τις ΗΠΑ σε αποικιακή δύναμη, μιλούσε για “εκπολιτισμό” και “τάξη”, ο δε Θ. Ρούζβελτ (1.901 μ.Χ.–1.909 μ.Χ.) διατύπωσε το δικαίωμα επέμβασης (Roosevelt Corollary)

Οι ΗΠΑ ως “παγκόσμιος χωροφύλακας” επί Τραμπ το 2026 μ.Χ. έχει σαν ρητορική «America First» = σύγχρονη Manifest Destiny. Η επέκταση παρουσιάζεται ως ασφάλεια, οικονομική επιβίωση και γεωπολιτική ανάγκη.

Όλοι παρουσιάζουν την επέκταση ως αμυντική πράξη που μοιάζει επιθετική μόνο στους άλλους. Όλοι είχαν στρατηγική εδαφικής επέκτασης με επιλεκτικούς στόχους, ο Πολκ στο Βόρειο Μεξικό και Καλιφόρνια, ο Μακ Κίνλεϊ σε Κούβα, Φιλιππίνες, Γκουάμ, ο Ρούζβελτ σε Παναμάς και Καραϊβική και ο Τραμπ σε Καναδά, Γροιλανδία, Βόρειο Μεξικό και Κούβα.

Κοινό μοτίβο είναι πως οι στόχοι γεωγραφικά είναι κοντινοί, στρατηγικά κρίσιμοι και ελέγχουν  εμπορικούς δρόμους, πρώτες ύλες και στρατιωτικές προσβάσεις. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις έγινε χρήση «Ημί-πολέμου» αντί καθαρής εισβολής, ο Πολκ με πρόκληση επεισοδίου για να ξεκινήσει πόλεμος, ο Μακ Κίνλεϊ με ανθρωπιστικό πρόσχημα (Κούβα), ο Ρούζβελτ με οικονομικός στραγγαλισμός + στρατιωτική πίεση και το ίδιο μπορεί να κάνει υποθετικά το 2026 μ.Χ. με κυρώσεις, εσωτερική αποσταθεροποίηση, στρατιωτικές «ζώνες ασφαλείας» και δημοψηφίσματα υπό πίεση ή με μισθοφορικές/υβριδικές επιχειρήσεις.

Υπήρχε πάντα οικονομική στρατηγική πίσω από την επέκταση, το 1848 μ.Χ. για γη και αγροτική επέκταση, το 1.898 μ.Χ.       με Αγορές & πρώτες ύλες, το 1905 μ.Χ. με ν ναυτική κυριαρχία και το 2026 μ.Χ. για ενέργεια, σπάνιες γαίες σε Αρκτική. Η Γροιλανδία, ο Καναδάς και το Βόρειο Μεξικό έχουν κρίσιμους πόρους, συνδέονται με Αρκτική κυριαρχία και εμποδίζουν Κίνα & Ρωσία.

Ο Τραμπ, σε ένα τέτοιο σενάριο, θα έμοιαζε περισσότερο με συνδυασμό Πολκ + Ρούζβελτ, με εδαφικό ρεαλισμό, ωμή ισχύ και ελάχιστο σεβασμός σε διεθνείς θεσμούς. Όμως κάποια πράγματα σήμερα είναι διαφορετικά.

Ο κόσμος είναι πυρηνικός, οι αγορές αντιδρούν σε ώρες, οι κοινωνίες αντιστέκονται ασύμμετρα, η κατοχή δεν είναι πάντα βιώσιμη. Γι’ αυτό, μια τέτοια στρατηγική σήμερα θα ήταν νέο-ιμπεριαλισμός χωρίς Αυτοκρατορία και εξαιρετικά ασταθής.

Αν ο Τραμπ ακολουθούσε έναν τέτοιο δρόμο θα έμοιαζε ιστορικά με Πολκ, Μακ Κίνλεϊ και Ρούζβελτ, αλλά θα λειτουργούσε σε πολύ πιο εχθρικό διεθνές περιβάλλον με μεγαλύτερο κόστος, μικρότερο όφελος και τεράστιο ρίσκο].

Συμπερασματικά, η  ιστορική κατάκτηση της Κούβας και των Φιλιππίνων από την Ισπανία βασίστηκε σε στρατιωτική, οικονομική και διοικητική υπεροχή. Αν τα σχέδια του Προέδρου Τραμπ για κατάληψη της Γροιλανδίας, του Καναδά, του Μεξικού και της Κούβας πραγματοποιούνταν, θα μπορούσαν να θεωρηθούν σύγχρονη εκδοχή των αμερικανικών επεκτατικών προεδρικών πολιτικών, παρόμοιων με αυτές των Πολκ, Μακ Κινλεϋ και Ρούζβελτ.

Η βασική διαφορά θα ήταν το διεθνές πλαίσιο και η τεχνολογική δυναμική του 21^ου Αιώνα μ.Χ., που καθιστούν μια τέτοια επέκταση πολύ πιο περίπλοκη, επικίνδυνη και πιθανώς αναποτελεσματική από τις ιστορικές αποικιοκρατικές κατακτήσεις.

Θα είναι άραγε αυτή η εξέλιξη των πραγμάτων στις μέρες μας; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά, άλλα μόνο αν λάβουμε όλα τα κατάλληλα μέτρα ως λαός θα αποφύγουμε τις οποίες κακοτοπιές και θα φέρουμε εκ νέου την πολυαγαπημένη μας πατρίδα σε μία κατάσταση ακμής και ευημερίας.