ΟΙ ΟΜΟΙΟΤΗΕΣ ΤΩΝ ΑΠΟΤΥΧΙΩΝ ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ ΕΙΣΒΟΛΩΝ ΤΩΝ ΗΠΑ, ΡΩΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΑΣ ΡΩΜΗΣ ΣΕ ΑΛΛΑ ΚΡΑΤΗ

Οι ομοιοτηες των αποτυχιων πολεμικων εισβολων των ΗΠΑ, Ρωσιας και Αρχαιας Ρωμης σε αλλα κρατη

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Όπως είναι γνωστό υπήρξαν ιστορικά αρκετές αποτυχίες πολεμικών εισβολών των ΗΠΑ, Ρωσίας και Αρχαίας Ρώμης σε αλλα κράτη και υπήρχαν πολλές ομοιότητες μεταξύ αυτών που ήταν 3 από τις ισχυρότερες δυνάμεις της παγκόσμιας ιστορίας:

Η στρατιωτική ιστορία δείχνει ότι καμία δύναμη – όσο ισχυρή κι αν είναι – δεν είναι άτρωτη. Οι μεγαλύτερες αυτοκρατορίες απέτυχαν επανειλημμένα όταν υποτίμησαν τον αντίπαλο, αγνόησαν την γεωγραφία ή πίστεψαν ότι η ισχύς τους αρκεί από μόνη της.

Οι ΗΠΑ εισέβαλαν δύο φορές στον Καναδά, πιστεύοντας ότι ο πληθυσμός θα τους υποδεχόταν ως «απελευθερωτές» και ότι η Βρετανία ήταν πολύ μακριά για να αντιδράσει. Αποτέλεσμα ήταν στρατιωτική ήττα και στρατηγικός εξευτελισμός, ενώ το 1814 μ.Χ. οι Βρετανοί έκαψαν τον Λευκό Οίκο).

Το Βιετνάμ ήταν η  μεγαλύτερη ήττα στην ιστορία των ΗΠΑ με 58.000 νεκρούς Αμερικάνους και με πλήρη αποχώρηση αυτών,  κατάρρευση του καθεστώτος του Νοτίου Βιετνάμ και ενοποιηση της χώρας από το Βόρειο Βιετνάμ. Η αιτία της αποτυχίας ήταν ο ανήλεης ανταρτοπόλεμος, η λαϊκή στήριξη στον αντίπαλο, όπως και η πολιτική εξάντληση στο εσωτερικό.

[Άλλη μια αποτυχημένη προσπάθεια των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ για πλήρη νίκη έγινε και στην περίπτωση της Κορέας που καμμιά από τις 2 παραπάνω δυνάμεις δεν κατάφερε να νικήσει και ήλθαν σχεδόν ισοπαλία με την κρυφή συμμετοχή των Σοβιετικών στα αεροπλάνα της Βόρειας Κορέας, παρόλη την συμμέτοχη και της Κίνας].

Οι. ΗΠΑ έκαναν αποτυχημένες ή προβληματικές επεμβάσεις και στην Σομαλία με στόχο την δήθεν ανθρωπιστική επέμβαση και την σταθεροποίηση του κράτους αυτού, αλλά και την σύλληψη του εχθρικού πολέμαρχου Αιντίντ.

Τι πήγε στραβά; Πρωτα το γεγονός ότι δεν υπήρχε λειτουργικό κράτος και άρα καμία κεντρική εξουσία, αλλά πολλοί τοπικοί πολέμαρχοι με λαϊκή στήριξη με αστικό ανταρτοπόλεμο στην Μογκαντίσου.

Επίσης υπήρχε και έλλειψη ξεκάθαρου πολιτικού στόχου.  Μετά την «Μάχη του Μαύρου Γερακιού», οι ΗΠΑ αποχώρησαν και αυτή ήταν μια αποτυχία μιας στρατιωτικά ανώτερης δύναμης, πολιτικά ηττημένης.

Στο Αφγανιστάν έκαναν οι Αμερικανοί 20 χρόνια πόλεμος, με τρισεκατομμύρια δολάρια και χιλιάδες νεκρούς. Το καθεστώς που δημιούργησαν οι ΗΠΑ κατέρρευσε σε 11 ημέρες μετά την αποχώρησή τους.

Στο  Ιράκ το 2003 μ.Χ.. η εισβολή πέτυχε στρατιωτικά, αλλά απέτυχε πολιτικά, γέννησε επίσης χάος, εμφύλιο, όπως και το ισλαμικό ISIS, ενώ δεν δημιούργησε παράλληλα και εάν σταθερό φιλοδυτικό κράτος.

Υπήρξαν όμως και αποτυχημένες εισβολές της Ρωσίας όπως στο Αφγανιστάν για δέκα έτη όταν η Σοβιετική Ένωση εισέβαλε με 100.000 στρατιώτες στην χωρά αυτή και αντιμετώπισε αντάρτικο, βουνά και διεθνή υποστήριξη στους αντιπάλους και τελικά αποχώρησε ηττημένη και η ήττα αυτή συνέβαλε στην κατάρρευση της ΕΣΣΔ.

Στην Πολωνία το 1.920 μ.Χ. ο κόκκινος Στρατός προσπάθησε να μεταφέρει την επανάσταση στην Ευρώπη, όμως ηττήθηκε έξω από την Βαρσοβία με το λεγόμενο «Θαύμα στον Βιστούλα» και την τελική εκδίωξη της ΕΣΣΔ.

Στην Φινλανδία με τον Χειμερινό Πόλεμος παρότι νίκησε τυπικά, η ΕΣΣΔ έχασε όμως και εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες, εξέθεσε την στρατιωτική της αδυναμία και αποδυναμώθηκε πολύ πολιτικά.

.Οι Ρωσία έκανε αποτυχημένη επέμβαση στην Τσετσενία στον πρώτο πόλεμο της Τσετσενίας με στόχο την διατήρηση εδαφικής ακεραιότητας. Τι πήγε στραβά στον 1^ο πόλεμο; Πρωτα η υποτίμηση της τοπικής αντίστασης, ο αστικός ανταρτοπόλεμος στο Γκρόζνι.

Αλλά επίσης και οι υψηλές απώλειες, το χαμηλό ηθικό, το θρησκευτικό και εθνικό κίνητρο των Τσετσένων, η ενίσχυση από την Δύση, αν και τυπικά η Ρωσία «κέρδισε» τον 2^ο πόλεμο, αλλά με ακραία βία, μόνιμη αστάθεια και με την εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος-μαριονέτας.

[Όλα αυτά τα μαθήματα τα εμπέδωσε η Ρωσία στον Δεύτερο Πόλεμο της Τσετσενίας που αντίθετα με τον πρώτο έλαβε άμεσα όλα τα καταλληλά μετρά που την προσέφεραν τελικά μια πλήρη νίκη στον πόλεμο αυτό].

Στην Ουκρανία από 2022 μ.Χ. η αρχική προσπάθεια ταχείας κατάληψης του Κίεβου φάνηκε ότι απέτυχε, αν και αργότερα αποκαλύφθηκε ότι η Ρωσία είχε αποχωρήσει μετά από την Συμφωνία της Κωνσταντινούπολης και η Ουκρανία δεν την τήρησε και την αποκήρυξε και από τότε ο πόλεμος αυτός μετατράπηκε σε μακρόχρονο πόλεμο φθοράς με τεράστιο οικονομικό και πολιτικό κόστος για τους πραξικοπηματίες του Κίεβου και της Δύσης που τους στήριζε με συνεχή προέλαση της Ρωσίας σε κάθε μέτωπο μέχρι τις μέρες μας.

Υπήρξαν όμως και αποτυχημένες εισβολές της Αρχαίας Ρώμης, όπως π.χ. έγινε στην Παρθία από Κράσσος και Αντώνιο, όταν η  Ρώμη προσπάθησε επανειλημμένα να καταλάβει την Περσία και κυρίως απέτυχε.

Στην Γερμανία το 9 μ.Χ. έγινε η μεγαλύτερη Ρωμαϊκή καταστροφή αφού συνολικά  3 λεγεώνες εξοντώθηκαν στο Δάσος του Τευτοβούργιο Δρυμού και  η Ρώμη εγκατέλειψε για πάντα την κατάκτηση της Γερμανίας.

Στην Σκωτία/Καληδονία) οι Ρωμαίοι δεν μπόρεσαν ποτέ να κατακτήσουν την ορεινή Βόρεια Βρετανία, τους Παίκτες και στο τέλος αναγκάστηκαν να χτίσουν το Τείχος του Αδριανού για προστασία και σταμάτησαν εκεί.

Στην Αραβική Έρημο οι Ρωμαϊκές λεγεώνες απέτυχαν επανειλημμένα να ελέγξουν την Αραβία,  τις ερήμους της Μεσοποταμίας, όπως επίσης και την περιοχή της Αιθιοπίας στην οποια εισέβαλαν υπό τον Αύγουστο.

Οι μεγάλες ομοιότητες των αποτυχιών ήταν η κοινή υποτίμηση του αντιπάλου. Και οι τρεις αυτές δυνάμεις πίστευαν ότι «ο αντίπαλος θα καταρρεύσει μόλις δει την δύναμή μας», αλλά αυτό δεν συνέβη ποτέ.

Υπήρχε επίσης εχθρική γεωγραφία αφού όλες οι αποτυχίες έγιναν όλες τους σε βουνά, ζούγκλες, ερήμους και με τεράστιες αποστάσεις, οπού τελικά η φύση κατάφερε να νικήσει κατά κράτος την τεχνολογία.

Ο δε σκληρός ανταρτοπόλεμος από τους Γερμανούς φυλάρχους, τους Πάρθους ιππείς, τους Βιετκόνγκ, τους Μουτζαχεντίν,  μέχρι τους σύγχρονους αμυνόμενους λαούς, ο ανορθόδοξος πόλεμος έδειξε πως νικά Αυτοκρατορίες.

Μεγάλο ρολό έπαιξε και η πολιτική εξάντληση αφού οι Αυτοκρατορίες χάνουν όχι όταν ηττηθούν στρατιωτικά, αλλά όταν ο λαός κουραστεί, η οικονομία λυγίσει, και στο τέλος η νομιμοποίηση τους χαθεί.

Το «σύνδρομο της Αυτοκρατορικής ύβρεως» συνέβαλε στην ήττα των Αυτοκρατοριών αυτών αφού όλες οι αποτυχίες γεννήθηκαν από  υπερβολική αυτοπεποίθηση, αίσθηση ιστορικής αποστολής και πεποίθηση ανωτερότητας.

Συμπερασματικά η ιστορία δείχνει ότι δεν υπάρχουν ανίκητες Αυτοκρατορίες. Υπάρχουν μόνο Αυτοκρατορίες που δεν έχουν ακόμα φτάσει στο όριό τους. Οι ΗΠΑ, η Ρωσία και η Ρώμη – παρά την διαφορετική εποχή, τεχνολογία και ιδεολογία – ηττήθηκαν για τους ίδιους λόγους. Η ανθρώπινη φύση, η γεωγραφία και η αντίσταση των λαών παραμένουν σταθερές, ακόμη κι όταν αλλάζουν οι Αιώνες.

Θα είναι άραγε αυτή η εξέλιξη των πραγμάτων στις μέρες μας; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά, άλλα μόνο αν λάβουμε όλα τα κατάλληλα μέτρα ως λαός θα αποφύγουμε τις οποίες κακοτοπιές και θα φέρουμε εκ νέου την πολυαγαπημένη μας πατρίδα σε μία κατάσταση ακμής και ευημερίας.