ΠΩΣ ΙΚΑΝΑ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΑ, ΜΕ ΒΙΑ ΚΑΙ ΑΠΕΙΛΕΣ ΚΑΤΑΦΕΡΕ Ο ΧΙΤΛΕΡ ΝΑ ΠΡΟΣΑΡΤΗΣΕΙ ΕΔΑΦΗ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΟΝ ΤΡΑΜΠ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ

πως ικανα διπλωματικα, ΜΕ βια και απειλες καταφερε ο Χιτλερ να προσαρτησει ΕΔΑΦΗ και οι αντιστοιχες πολιτικες τον ΤΡΑΜΠ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Όπως είναι γνωστό καθόλη την διάρκεια της ιστορίας πολλά καθεστώτα όπως του Χίτλερ χρησιμοποίησαν διπλωματία, απειλές και στρατιωτική βία για να επεκτείνουν τα εδάφη τους, ανεξαρτήτως την νομιμότητα ή ηθική αυτής τους της πολιτικής, ενώ παρόμοιες τεχνικές ισχύος (power politics) έκαναν και σύγχρονες μεγάλες δυνάμεις (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα), χωρίς εξίσωση καθεστώτων ή ιδεολογιών. .

Η διπλωματία, απειλή και βία χρησιμοποιήθηκαν ως εργαλεία ισχύος από τον Χίτλερ ως στις σύγχρονες Μεγάλες Δυνάμεις. Ο Χίτλερ και η «ειρηνική» επέκταση πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο Αδόλφος Χίτλερ δεν ξεκίνησε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με εισβολές, αλλά με μια εξαιρετικά αποτελεσματική στρατηγική συνδυασμού διπλωματικής πίεσης, απειλής χρήσης βίας και επιλεκτικής στρατιωτικής δράσης Στόχος του ήταν να αλλάξει τα σύνορα της Ευρώπης χωρίς γενικό πόλεμο, μέχρις ότου γίνει αναπόφευκτος.

Στο Ρουρ το 1.936 μ.Χ. ο στρατός χρησιμοποιήθηκε ως διπλωματικό μήνυμα.  Η αποστρατιωτικοποιημένη Ρηνανία ήταν απαγορευμένη ζώνη βάσει της Συνθήκης των Βερσαλλιών. Ο Χίτλερ έστειλε λίγα τάγματα (με εντολή υποχώρησης αν αντιδρούσε η Γαλλία).

Πόνταρε στην πολιτική αδυναμία των αντιπάλων και κέρδισε χωρίς μάχη, επειδή κανείς δεν τόλμησε να αντιδράσει Αυτό είναι κλασικό παράδειγμα δοκιμαστικής επιθετικότητας (probing aggression) προς άλλα κράτη.

Στην Αυστρία το Anschluss το 1.938 μ.Χ. έγινε με διπλωματία και απειλή. Η προσάρτηση της Αυστρίας έγινε  με πολιτική πίεση. εσωτερική υπονόμευση,  τελεσίγραφο και είσοδο στρατευμάτων χωρίς αντίσταση.  Ουσιαστικά, η στρατιωτική βία ήταν παρούσα ως απειλή, όχι ως μάχη.

Στην Τσεχοσλοβακία το ίδιο επαναλήφθηκε με την Συμφωνία του Μονάχου το 1.938 μ.Χ. Η πιο «διπλωματική» κατάκτηση της ιστορίας η Βρετανία και η Γαλλία παρέδωσαν την Σουδητία χωρίς συμμετοχή της Τσεχοσλοβακίας στις διαπραγματεύσεις για να «σωθεί η ειρήνη». Ο Χίτλερ κατάλαβε ότι η απειλή πολέμου φέρνει κέρδη χωρίς πόλεμο.

Στην Μοραβία το 1.939 μ.Χ. έγινε καθαρή στρατιωτική κατάληψη. Αφού εξάντλησε την διπλωματία, ο Χίτλερ εισέβαλε, διέλυσε το κράτος και δημιούργησε προτεκτοράτο. Η μετάβαση από τη διπλωματία στην βία είχε ολοκληρωθεί.

Το δε Ντάντσιχ το 1.939 μ.Χ. ήταν το τέλος της «ειρηνικής επέκτασης». Η Πολωνία αρνήθηκε. Ο Χίτλερ εισέβαλε. Η Ευρώπη απάντησε και σαν συνέπεια όλων των παραπάνω ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ξεκίνησε.

Το κοινό μοτίβο όλων των παραπάνω ήταν ισχύς πρώτα, πόλεμος τελευταίος.  Αυτό το μοτίβο δεν ήταν αποκλειστικά ναζιστικό, αλλά είναι διαχρονικό, δηλαδή διπλωματία με πίεση, απειλή βίας, περιορισμένη χρήση ισχύος και με πλήρης πόλεμος μόνο αν αποτύχουν όλα τα άλλα.

[Αλλά και το Μυστικό Πρωτόκολλο του Συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, ήταν ένας από τους πιο κυνικούς και καθοριστικούς διαμοιρασμούς ισχύος στην Ευρωπαϊκή ιστορία. Υπογράφτηκε στις 23 Αυγούστου 1.939 μ.Χ. με επίσημο τίτλο Σύμφωνο μη επίθεσης μεταξύ Γερμανίας και ΕΣΣΔ και υπογράφοντες τους Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ (Ναζιστική Γερμανία) και Βιατσεσλάβ Μολότοφ (Σοβιετική Ένωση) και πραγματικοί ηγέτες πίσω από αυτό τον Αδόλφο Χίτλερ και τον Ιωσήφ Στάλιν.

Το δημόσιο μέρος του μιλούσε για ειρήνη. Το μυστικό πρωτόκολλο μιλούσε για διαμελισμό κρατών. Υπέγραψαν ένα τόσο αντικρουόμενο σύμφωνο; Ο Χίτλερ ήθελε να επιτεθεί στην Πολωνία χωρίς πόλεμο σε δύο μέτωπα, κέρδιζε χρόνο πριν στραφεί κατά της ΕΣΣΔ και διασφάλιζε πρώτες ύλες από τη Σοβιετική Ένωση.

Ο Στάλιν δεν εμπιστευόταν Βρετανία–Γαλλία.  Ήθελε χρόνο για ανασυγκρότηση του Κόκκινου Στρατού. Επιδίωκε επέκταση συνόρων προς Δυσμάς. Ήθελε να δημιουργήσει ζώνη ασφαλείας (buffer zone).

Και οι δύο γνώριζαν ότι το σύμφωνο ήταν προσωρινό. Το μυστικό πρωτόκολλο χώριζε την Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη σε σφαίρες επιρροής. Δεν ήταν απλή επιρροή. Ήταν πράσινο φως για εισβολή, κατοχή και προσάρτηση.

Οι Ζώνες Επιρροής (κατά χώρα) ήταν για την Πολωνία με πλήρη διαμελισμό, η Δυτική Πολωνία στην Γερμανία και η Ανατολική Πολωνία στην ΕΣΣΔ με σύνορο περίπου στον ποταμό Μπουγκ. Στις 1 Σεπτεμβρίου 1.939 μ.Χ. έγινε η εισβολή Γερμανίας και στις 17 Σεπτεμβρίου 1.939 μ.Χ. έγινε η εισβολή ΕΣΣΔ.

Η Πολωνία εξαφανίζεται από τον χάρτη. Η Φινλανδία δόθηκε στην Σοβιετική ζώνη Αναγνωρίστηκε ως Σοβιετικό ενδιαφέρον και τελικά οδήγησε στον Χειμερινό Πόλεμο όπου η Φινλανδία αντιστάθηκε, αλλά έχασε εδάφη.

Οι Βαλτικές Χώρες, Εσθονία και Λετονία δοθήκαν στην ΕΣΣΔ, ενώ η Λιθουανία αρχικά δόθηκε στην Γερμανία, μετά ανταλλαγή και πέρασε στην ΕΣΣΔ. Το 1.940 μ.Χ. ξεκίνησε η Σοβιετική κατοχή και η ενσωμάτωση στην ΕΣΣΔ με μαζικές εκτοπίσεις πληθυσμών.

Στην Ρουμανία η Βεσσαραβία αναγνωρίστηκε ως Σοβιετική σφαίρα επιρροής και το 1.940 μ.Χ. η ΕΣΣΔ προσάρτησε την Βεσσαραβία. Το Σύμφωνο αυτό δεν περιλάμβανε επίσημα κάποια πράγματα, αλλά τα υπονοούσε.

Δεν καθόριζε τι θα γίνονταν στην Δυτική Ευρώπη, αλλά θεωρούταν «ελεύθερη» για την Γερμανία.  Δεν μιλούσε για Ελλάδα ή Γιουγκοσλαβία. Δεν όριζε χρονική διάρκεια, αλλά ήταν μια καθαρά τακτική συμφωνία.

Ως ηθική και πολιτική διάσταση ήταν ένας απόλυτος κυνισμός αφού ο Ναζισμός και Σταλινισμός, αν και θεωρητικά ήταν ιδεολογικοί εχθροί, συνεργάστηκαν όμως μεταξύ τους για μια ιμπεριαλιστική διανομή εδαφών.

Συνέπειες ήταν μαζικές εκτελέσεις (π.χ. Καττύν), εκτοπίσεις εκατομμυρίων και καταστολή ελίτ, αξιωματικών και διανοουμένων. Η δε κατάρρευση του Συμφώνου ξεκίνησε στις 22 Ιουνίου 1.941 μ.Χ. με την Επιχείρηση Barbarossa όταν η Γερμανία επιτίθεται στην ΕΣΣΔ.

Το Μυστικό Πρωτόκολλο δεν ήταν απλώς διπλωματικό έγγραφο. Ήταν σχέδιο αναδιανομής της Ευρώπης χωρίς τη συγκατάθεση των λαών της. Η ΕΣΣΔ αρνήθηκε την ύπαρξή του μέχρι το 1.989 μ.Χ. Αναγνωρίστηκε επίσημα μόλις λίγο πριν την πτώση της].

Σύγχρονες παραλληλίες υπάρχουν για καποιούς μελετητές στις ΗΠΑ του Τραμπ με μεγάλη οικονομική ισχύ και όχι μόνο του στρατού. Η πολιτική Τραμπ χρησιμοποίησε δασμούς ως όπλο πίεσης, απειλές αποχώρησης από συμφωνίες και σκληρή διαπραγμάτευση.

Αποτέλεσμα ήταν η επαναδιαπραγμάτευση εμπορικών όρων, μεγάλα γεωοικονομικά κέρδη,  χωρίς στρατιωτικό πόλεμο.  Η εξόντωση του ISIS έγινε με στρατιωτική ισχύ, αλλά περιορισμένη χερσαία εμπλοκή.

Παράδειγμα επιλεκτικής χρήσης βίας για συγκεκριμένο στόχο έκανε η Ρωσία του Πούτιν με συνδυασμό διπλωματίας, στρατού και ενεργειακής ισχύος. Η Ρωσία χρησιμοποιεί ενέργεια ως πίεση,  στρατιωτική παρουσία, απειλές και «γκρίζες ζώνες» (υβριδικό πόλεμο). Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η Γεωργία, η Κριμαία και η Ουκρανία.

Η δε Κίνα του Σι Ζινπίνγκ χρησιμοποίησε οικονομική διπλωματία και σταδιακή στρατιωτικοποίηση. Έτσι η Κίνα αποσπά επιρροή με επενδύσεις και  δημιουργεί τετελεσμένα στην Νότια Σινική Θάλασσα ως τώρα χωρίς γενικό πόλεμο.

Η ιστορία δείχνει ότι οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν αλλάζουν, αλλάζουν μόνο τα εργαλεία τους Ο Χίτλερ χρησιμοποίησε στρατό επειδή δεν υπήρχαν άλλοι μηχανισμοί. Οι σύγχρονες δυνάμεις χρησιμοποιούν οικονομία, ενέργεια, τεχνολογία και διπλωματία πριν φτάσουν στον πόλεμο.  Η διαφορά είναι ότι σήμερα, η υπέρβαση του ορίου σημαίνει παγκόσμια σύγκρουση, όχι τοπική.

Θα είναι άραγε αυτή η εξέλιξη των πραγμάτων στις μέρες μας; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά, άλλα μόνο αν λάβουμε όλα τα κατάλληλα μέτρα ως λαός θα αποφύγουμε τις οποίες κακοτοπιές και θα φέρουμε εκ νέου την πολυαγαπημένη μας πατρίδα σε μία κατάσταση ακμής και ευημερίας.