ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ ΤΤΩΝ ΗΠΑ ΣΕ ΠΑΝΑΜΑ ΚΑΙ ΣΥΛΗΨΗ ΤΟΥ ΝΟΡΙΕΓΚΑ ΓΙΑ ΝΑΡΚΕΜΠΟΡΙΟ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ ΤΟΥ ΜΑΔΟΥΡΟ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΩΝ ΗΠΑ ΣΤΤΗΝ ΓΡΕΝΑΔΑ.

Ομοιοτητες της εισβολης ττων ΗΠΑ σε Παναμα και συληψη του Νοριεγκα για ναρκεμποριο οπως και στην Βενεζουελα του Μαδουρο στις μερες μας, οπως και με ττην εισβολη των ΗΠΑ σττην Γρεναδα.

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Όπως είναι γνωστό καθόλη την διάρκεια της ιστορίας υπήρξαν συχνές επαναλήψεις και εισβολές των ΗΠΑ σε κράτη με στόχο την αλλαγή καθεστώτων και την εγκαθίδρυση σε αυτά φιλικών προς τους ίδιους καθεστώτων με διάφορες λογικοφανείς και μη προφάσεις, αλλα στην πραγματικότητα για να προωθήσουν τα συμφέροντα τους.

Γενικά οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μακρά ιστορία στρατιωτικών επεμβάσεων στην Λατινική Αμερική και την Καραϊβική. Τρεις από αυτές όπως με την εισβολή στην Γρενάδα το 1.983 μ.Χ. την εισβολή στον Παναμά το 1.989 μ.Χ., αλλα κα την τρέχουσα επέμβαση στην Βενεζουέλα (2026 μ.Χ.) που παρουσιάζουν αρκετές ομοιότητές.

Πρωτα ξεκίνησε η εισβολή των ΗΠΑ το 1.983 μ.Χ., οι ΗΠΑ εισέβαλαν στην μικρή νησιωτική χώρα της Καραϊβικής, την Γρενάδα, με την «Επιχείρηση Urgent Fury». Ο λόγος ήταν η αναταραχή μετά την δολοφονία του πρωθυπουργού Maurice Bishop και η εγκαθίδρυση μιας μαρξιστικής στρατιωτικής ηγεσίας που υποστηριζόταν από την Κούβα και την Σοβιετική Ένωση.

Η κυβέρνηση Ρέιγκαν προώθησε την εισβολή με επίκληση την προστασία Αμερικανών πολιτών (ιδιαίτερα φοιτητών ιατρικής), την αποτροπής επέκτασης Σοβιετικής/κουβανικής επιρροής στην περιοχή, την εγκαθίδρυσης τάξης και δημοκρατικών διαδικασιών. 

Μετά την εισβολή οι βασικοί ηγέτες του στρατιωτικού καθεστώτος, ο Bernard Coard, ο  Hudson Austin και αλλά μέλη της ηγεσίας συνελήφθησαν και παραδόθηκαν στις αρχές της Γρενάδας αλλα δεν μεταφέρθηκαν στις ΗΠΑ.

Ακολουθήσε η εισβολή των ΗΠΑ στον Παναμά τον Δεκέμβριο του 1.989 μ.Χ. Τότε, η Αμερικανική κυβέρνηση υπό τον Πρόεδρο Τζορτζ Χ. W. Μπους του Α΄ του Πρεσβύτερου που διέταξε την εισβολή στον Παναμά με την «Επιχείρηση Just Cause».

Κεντρικός στόχος ήταν η σύλληψη του δικτάτορα και ηγέτη της χώρας αυτής Μανουέλ Νοριέγκα, ο οποίος είχε καταδικαστεί για διακίνηση ναρκωτικών, ξέπλυμα χρήματος και άλλες κατηγορίες, και είχε ήδη απαγγελθεί από Αμερικανικά δικαστήρια.

Η επίσημη Αμερικανική δικαιολογία για την εισβολή περιλάμβανε την προστασία των Αμερικανών πολιτών στον Παναμά (ιδιαίτερα κοντά στην Κανάλι),την διατάραξη του οργανωμένου εγκλήματος και των ναρκοδιακινήσεων (Νοριέγκα ήταν κατηγορούμενος για υπόθεση ναρκωτικών), αλλα και την δήθεν εγκαθίδρυση της σταθερότητας και την αποκατάσταση δημοκρατικών πολιτικών διαδικασιών στην χώρα αυτή.

Σαν αποτέλεσμα η εισβολή αυτή οδήγησε στη πτώση της κυβέρνησης του Νοριέγκα, την σύλληψή του στις 3 Ιανουαρίου 1.990 μ.Χ., και την τελική του καταδίκη του σε Αμερικανικό έδαφος σε πολλά ισόβια χρόνια κάθειρξης.

Η εισβολή των ΗΠΑ στον Παναμά το 1.989 μ.Χ. (Operation Just Cause) δεν είχε μία μόνο αιτία, αλλά ήταν το αποτέλεσμα σύμπτωσης γεωπολιτικών, στρατηγικών, εσωτερικών και επικοινωνιακών παραγόντων. Θα σου απαντήσω δομημένα και χωρίς ωραιοποιήσεις.

Οι ΗΠΑ εισέβαλαν για να απομακρύνουν τον Μανουέλ Νοριέγκα, ο οποίος είχε πάψει να είναι ελεγχόμενος, να εξασφαλίσουν τον έλεγχο και την σταθερότητα της Διώρυγας του Παναμά, να δείξουν ισχύ στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου, να ξεφορτωθούν έναν πρώην σύμμαχο που ήξερε πάρα πολλά (CIA, ναρκωτικά, μυστικές επιχειρήσεις), να αναδιαμορφώσουν την περιοχή με φιλοαμερικανική κυβέρνηση και να ελέγξουν την διακίνηση ναρκωτικών που ήθελαν να ελέγχουν οι ιδίες οι ΗΠΑ

Ο ιδιος Νοριέγκα ήταν στρατιωτικός ηγέτης και de facto δικτάτορας του Παναμά, στενός συνεργάτης της CIA από την δεκαετία του ’70 μ.Χ., χρησιμοποιήθηκε από τις ΗΠΑ για επιχειρήσεις στην Λατινική Αμερική, για στήριξη των Contras στην Νικαράγουα, για «βρώμικες δουλειές» που οι ΗΠΑ δεν ήθελαν να φαίνονται, ενώ οι ΗΠΑ γνώριζαν και ανέχονταν την συμμετοχή του στην διακίνηση ναρκωτικών.

Όμως όταν ο Νοριέγκα άλλαξε και έγινε «εχθρός» άρχισε να παίζει διπλό παιχνίδι με επαφές με Κούβα, Νικαράγουα, Λιβύη, ήθελε περισσότερη αυτονομία από την Ουάσιγκτον και έγινε πολιτικά ανεξέλεγκτος και ακύρωσε εκλογές με καταστολή της αντιπολίτευσης με δημόσια πρόκληση έναντι των ΗΠΑ.

Οι ΗΠΑ κέρδισαν με την εισβολή τον έλεγχο του Παναμά μέσω νέας κυβέρνησης, ασφάλεια της Διώρυγας, σύλληψη και φίμωση του Νοριέγκα, επίδειξη ισχύος (λίγο πριν καταρρεύσει επίσημα η ΕΣΣΔ) και εσωτερικά πολιτικό κέρδος. επιβεβαίωση του «νόμου και τάξης».

Στην εποχη μας, με την σύγχρονη εισβολή στην Βενεζουέλα το 2026 μ.Χ. οι ΗΠΑ πραγματοποίησαν στρατιωτική επιχείρηση που κατέληξε στην σύλληψη του Νίκολας Μαδούρο και της συζύγου του, μεταφέροντας τους στην Νέα Υόρκη για δίκη με κατηγορίες ναρκω-τρομοκρατίας και διακίνησης κοκαΐνης.

Τα Αμερικανικά ΜΜΕ και οι επίσημοι εκπρόσωποι της κυβέρνησης περιέγραψαν την επιχείρηση ως μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας για πάταξη της διεθνούς διακίνησης ναρκωτικών, την προστασία των Ηνωμένων Πολιτειών από εγκληματικές οργανώσεις, την «Δικαστική» επιβολή του αμερικανικού νόμου σε ηγέτη που κατηγορείται για διεθνή εγκλήματα.

Ωστόσο, η νομιμότητα της επιχείρησης αμφισβητείται ευρέως από ειδικούς στο διεθνές δίκαιο και από χώρες και οργανισμούς που θεωρούν την στρατιωτική πράξη ως παραβίαση κυριαρχικών δικαιωμάτων σε όλη την γη.

Οι ΗΠΑ εισέβαλαν στην Βενεζουέλα με τον Μαδούρο για την εφαρμογή του Δόγματος Μονρόε και τον έλεγχο της περιοχής, την είσοδο Ρωσίας, Κίνας και Ιράν στην Βενεζουέλα, τον έλεγχο των πετρελαίων, του χύσου και των σπάνιων γαιών της Βενεζουέλας και την διακίνηση ναρκωτικών που ήθελαν να ελέγχουν οι ιδίες.

Συγκεκριμένα η Βενεζουέλα έγινε οικονομικός εταίρος της Κίνας, στρατιωτικός εταίρος της Ρωσίας και ενεργειακός και τεχνολογικός εταίρος του Ιράν, ενώ το Ιράν έκανε και συνάλλαγμα μέσω της χώρας αυτής, όπως και φιλικές προς την ίδια οργανώσεις σαν την Χεζμπολάχ. 

Η Βενεζουέλα έχει από τα πιο μεγάλα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο, ακόμη και εάν η παραγωγή της τα τελευταία χρόνια έχει υποχωρήσει — και για τις ΗΠΑ αυτό αποτελεί σημαντικό γεωπολιτικό και στρατηγικό ενδιαφέρον. Ακόμα και σήμερα, επενδυτές παρατηρούν ότι η σύλληψη Μαδούρο αναμένεται να επηρεάσει αγορές ενέργειας και πετρελαίου.

Αν και η κατηγορία για ναρκωτικά είναι ρεαλιστική σε επίπεδο κατηγορίας στις ΗΠΑ, αυτό δεν ήταν ο βασικός στρατηγικός λόγος για την επέμβαση — αλλά ένα νομικό και επικοινωνιακό εργαλείο για να δικαιολογηθεί η σύλληψη.

Η σύλληψη Μαδούρο έχει συγκριθεί επανειλημμένως με την σύλληψη και καταδίκη του Νοριέγκα. Η σύγκριση περιλαμβάνει το στοιχείο της διεθνούς δίωξης για ναρκωτικά ως αιτία άμεσης στρατιωτικής παρέμβασης και της μεταφοράς ενός ηγέτη στο νομικό σύστημα των ΗΠΑ.

Και στις τρεις περιπτώσεις δεν υπάρχει σαφής εντολή ΟΗΕ,  Οι ΗΠΑ ενεργούν ως δικαστής και εκτελεστής και η διεθνής αντίδραση έρχεται εκ των υστέρων και παράλληλα υπήρξε μονομερής χρήση ισχύος από τις ΗΠΑ.

Υπήρξαν όμως και ορισμένες εισβολές των ΗΠΑ που απέτυχαν, ενώ παράλληλα παρήγαγαν και τα αντίθετα αποτελέσματα, όπως η εισβολή των ΗΠΑ στον Κόλπο των Χοίρων στην Κούβα το 1.961 μ.Χ. με μισθοφόρους και Κουβανούς εξόριστους.

Επίσης και η Επιχείρηση Eagle Claw στο Ιράν το 1.980 μ.Χ. μετά την Ισλαμική Επανάσταση του 1.979 μ.Χ. και την κατάληψη της Αμερικανικής πρεσβείας στην Τεχεράνη με αποτέλεσμα 52 Αμερικάνους όμηρους με στόχο την σύλληψη τους και την υπονόμευση του νέου ισλαμικού καθεστώτος του Ιράν απέτυχε και ακυρώθηκε.

Αυτό συνέβη λόγω πολυπλοκότητας, από αμμοθύελλες, μηχανικές βλάβες, κακό συντονισμό, σύγκρουση ελικοπτέρου με μεταγωγικό αεροσκάφος με 8 νεκρούς Αμερικάνους στρατιώτες, αλλά και της Ιρανικής αντίστασης με συνέπεια την ακύρωση της αποστολής.

Στις μέρες μας αν οι ΗΠΑ επιτεθούν με το ίδιο στυλ στο Ιράν που όπως η Κούβα του Κάστρο, είναι προϊόν επανάστασης και το καθεστώς έχει δομήσει την ύπαρξή του γύρω από την αντίσταση στις ΗΠΑ και υπάρχει εσωτερική δυσαρέσκεια στο Ιράν, μια ξένη εισβολή πιθανότατα θα συσπείρωνε τον πληθυσμό υπέρ του ισλαμικού καθεστώτος και θα μετέτρεπε την πολιτική κρίση σε εθνικό αγώνα επιβίωσης, όπως ακριβώς ό,τι συνέβη στην Κούβα.

Στην Κούβα οι ΗΠΑ πίστεψαν ότι μόλις πατήσουν στο έδαφος, ο λαός θα ξεσηκωθεί, αλλά αυτό δεν συνέβη. Στο Ιράν στις μέρες μας οι ΗΠΑ και το Ισραήλ πιστεύουν ότι η κοινωνική δυσαρέσκεια θα μετατραπεί σε φιλοαμερικανική εξέγερση αν επιτεθούν Σο Ιράν, κάτι που είναι εξαιρετικά αμφίβολο, διότι  η δυσαρέσκεια δεν ισοδυναμεί με αποδοχή ξένης κατοχής, ενώ το καθεστώς ελέγχει στρατό, Φρουρούς της Επανάστασης και όλους τους μηχανισμούς καταστολής, με πιθανότερη συνέπεια έναν Δεύτερο «Κόλπος των Χοίρων» για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ στο Ιράν και την απόκρουση τους, ειδικά αν εμπλακούν οι σύμμαχοι του Ρωσία και Κίνα κατά των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Θα είναι άραγε αυτή η εξέλιξη των πραγμάτων στις μέρες μας; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά, άλλα μόνο αν λάβουμε όλα τα κατάλληλα μέτρα ως λαός θα αποφύγουμε τις οποίες κακοτοπιές και θα φέρουμε εκ νέου την πολυαγαπημένη μας πατρίδα σε μία κατάσταση ακμής και ευημερίας.