ΕΤΑΙΡΙΕΣ, ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΤΟΥΣ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΗΠΑ ΣΤΗΡΙΞΑΝ ΤΗΝ ΑΝΟΔΟ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΣΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ ΣΤΗΡΖΟΥΝ ΤΟΝ ΕΠΑΝΕΞΟΠΛΙΣΜΟ ΤΩΝ ΙΔΙΩΝ ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΡΑΤΩΝ.

Εταιρίες, τραπεζες και επιχειρησεις απο τις χωρες τους, απο την Ευρωπη αλλά και τις ΗΠΑ στηριξαν την ανοδο του φασισμού στον Δευτερο Παγκοσμιο Πολεμο και στις μερες μας στηρζουν τον επανεξοπλισμο των ιδιων ακριβως κρατων.

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Όπως είναι γνωστό καθόλη την διάρκεια της ιστορίας υπήρξε μια στενή σχέση μεγάλων επιχειρήσεων, τραπεζών και βιομηχανιών με τα κράτη και τους ηγέτες τους σε περιόδους πολέμου και επανεξοπλισμού — από τον Μεσοπόλεμο και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο έως σήμερα, εστιάζοντας στην Γερμανία, Ιταλία και Ιαπωνία.

Η οικονομική και στρατιωτική ενίσχυση ηγετών και κρατών από μεγάλες επιχειρήσεις και τράπεζες αποτελεί ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται στην ιστορία. Από τον Μεσοπόλεμο μέχρι τον σύγχρονο επανεξοπλισμό της Ευρώπης και της Ασίας, εταιρείες συχνά στήριζαν ηγέτες για οικονομικά και γεωστρατηγικά συμφέροντα, κερδίζοντας παράλληλα συμβόλαια, πρόσβαση σε αγορές και επιρροή.

Στον Μεσοπόλεμο συνέβαλαν πολύ στην άνοδο του Χίτλερ στην Γερμανία πολλές τράπεζες και βιομηχανίες όπως οι Deutsche Bank, Dresdner Bank, IG Farben, Krupp, Siemens, Volkswagen (μετέπειτα).

Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Γερμανία βρισκόταν σε οικονομική κατάρρευση και πολιτική αστάθεια. Μεγάλες βιομηχανίες και τράπεζες όπως η Deutsche Bank, Dresdner Bank, IG Farben, Krupp και Siemens βρήκαν στον Χίτλερ έναν σύμμαχο που θα μπορούσε να σταθεροποιήσει την οικονομία και να εξασφαλίσει την ανάπτυξη της βιομηχανίας.

Η υποστήριξή τους ήταν στρατηγική: μέσω κρατικών συμβολαίων για στρατιωτικά προϊόντα και υποδομές, εξασφάλιζαν τεράστια κέρδη, ενώ ταυτόχρονα προωθούσαν τα συμφέροντά τους σε μια χώρα που ανασυγκροτούσε την βιομηχανία και το στρατιωτικό της δυναμικό.

Οι λόγοι στήριξης ήταν η σταθεροποίηση της οικονομίας και ανασυγκρότηση βιομηχανικής βάσης, η προστασία επενδύσεων και αποφυγή κομμουνιστικής απειλής και κέρδισαν μαζικές κρατικές παραγγελίες για στρατιωτικά προϊόντα, εργοστάσια και τεχνολογία, όπως και νομιμοποίηση μέσω πολιτικών συμφωνιών με το καθεστώς.

Αντιστοιχα στην Ιταλία στην άνοδο του Μουσολίνι συνέβαλαν και σε αυτή την περίπτωση πολλές εταιρείες και τράπεζες όπως ήταν π.χ. η Banca Commerciale Italiana, η Fiat, Ansaldo, αλλα και οι Olivetti.

Στην Ιταλία, η άνοδος του Μουσολίνι στηρίχθηκε από τράπεζες και μεγάλες βιομηχανίες όπως η Banca Commerciale Italiana, Fiat και Ansaldo. Η χώρα βρισκόταν σε πολιτική αστάθεια και οικονομική αβεβαιότητα, και οι επιχειρήσεις ήθελαν έναν ηγέτη που θα διασφάλιζε την τάξη και θα επέτρεπε την ανάπτυξη στρατιωτικής και βιομηχανικής παραγωγής. Μέσω της στήριξης στον Μουσολίνι, εξασφάλισαν πρόσβαση σε κρατικά συμβόλαια, προστασία των επενδύσεών τους και δυνατότητα επέκτασης στις αποικίες.

Οι λόγοι στήριξης ήταν η ενίσχυση της εθνικής βιομηχανίας και πολιτικού σταθερού καθεστώτος, όπως και οι μεγάλες ευκαιρίες στρατιωτικής παραγωγής και αποικιακής επέκτασης της Ιταλίας και εκμετάλλευσης του πλουτοπαραγωγικού δυναμικού και των λαών αυτών των περιοχών. Τα κέρδη που αποκόμισαν οι τράπεζες και βιομηχανίες αυτές ήταν κρατικά συμβόλαια, προστασία από οικονομικό ανταγωνισμό και αυξημένη παραγωγή όπλων.

Αντιστοιχα στην Ιαπωνία στην άνοδο του Χιροχίτο και του Τότζο συνέβαλαν πολύ στην άνοδο τους πολλές τράπεζες και βιομηχανίες όπως οι Mitsubishi, Sumitomo, Mitsui, Nissan, Kawasaki Heavy Industries.

Στην Ιαπωνία, οι zaibatsu — μεγάλες επιχειρηματικές οικογένειες όπως οι Mitsubishi, Sumitomo και Mitsui — υποστήριξαν το στρατιωτικό μιλιταρισμό για να ενισχύσουν τις γεωπολιτικές φιλοδοξίες της χώρας στην Ασία.

Οι εταιρείες χρηματοδότησαν την παραγωγή όπλων, πλοίων και τεχνολογίας, εξασφαλίζοντας πρόσβαση σε πρώτες ύλες και αγορές στις κατακτημένες περιοχές. Η υποστήριξη στον Χιροχίτο και τον πρωθυπουργό Τότζο ήταν επομένως στρατηγική και οικονομικά συμφέρουσα.

Οι λόγοι στήριξης ήταν η ενίσχυση στρατιωτικού βιομηχανικού συμπλέγματος και γεωπολιτικών φιλοδοξιών στην Ασία. . Τα κέρδη που αποκόμισαν οι τράπεζες και βιομηχανίες αυτές ήταν συμβόλαια για πλοία, όπλα, στρατιωτική τεχνολογία, πρόσβαση σε αποικιακούς πόρους.

Οι ίδιοι μηχανισμοί υπήρχαν και λειτουργήσαν και στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο στην Γερμανία τότε υπό την ηγεσία του Κάιζερ Β’ Γουλιέλμου. Πολλές τράπεζες και βιομηχανίες όπως IG Farben, Krupp, Siemens και μεγάλες τράπεζες χρηματοδοτούσαν τον εξοπλισμό και τα στρατεύματα της Γερμανίας.

Οι τράπεζες και βιομηχανίες αυτές κέρδισαν μαζικές κρατικές παραγγελίες για πολλά στρατιωτικά προϊόντα, την παραγωγή ποικίλων ειδών όπλων, βιομηχανική ανάπτυξη, επέκταση στρατιωτικής τεχνολογίας.

Αντιστοιχα στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο στην Ιτάλια βιομηχανίες όπως Fiat και Ansaldo ενίσχυσαν στρατιωτικές προμήθειες για τις αποικιακές εκστρατείες. Στην Ιαπωνία οι μεγάλες οικογενειακές επιχειρήσεις (zaibatsu) χρηματοδότησαν τον εξοπλισμό και την επέκταση στην Κίνα και στην Ασία, εξασφαλίζοντας πρώτες ύλες και αγορά για προϊόντα τους.

Οι ίδιες ακριβώς εταιρείες που στήριξαν τους ηγέτες στον Μεσοπόλεμο συνέχισαν να τροφοδοτούν τον εξοπλισμό, είτε άμεσα (IG Farben, Krupp, Mitsubishi) είτε μέσω τραπεζών που χρηματοδοτούσαν κρατικά ομόλογα. Φυσικά όλα αυτά έγιναν για το κέρδος αφού σημειώθηκε μια τεράστια αύξηση στρατιωτικής παραγωγής, τεχνολογικής υπεροχής και αποικιακής πρόσβασης.

Η ιδιά ακριβώς εικόνα επαναλαμβάνεται στις μέρες μας, αφού για άλλη μια φορά όλες οι παραπάνω χώρες εξοπλίζονται ξανά από τις ιδίες εταιρείες που αναφέρθηκαν παραπάνω αφού τα κράτη αυτά έχουν μπει ξανά σε ένα νέο κύμα μιλιταρισμού.

Έτσι, στην Γερμανία εταιρείες όπως οι Siemens, ThyssenKrupp, Rheinmetall και οι τράπεζες Deutsche Bank, Commerzbank στηρίζουν τον σύγχρονο εξοπλισμό και αναβάθμιση Bundeswehr, με κύριο στόχος την ενίσχυση της στρατιωτικής βιομηχανίας και την επιρροής της Γερμανίας στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ.

Αντίστοιχα στην Ιταλία εταιρείες όπως οι Leonardo, Fincantieri, Fiat (τώρα Stellantis) κλείνουν πολλά συμβόλαια με  την Ιταλική κυβέρνηση για να κατασκευαστούν νέα πλοία, αεροπλάνα, τεθωρακισμένα για την χωρά και πολιτικοί σαν Μπερλουσκόνι παλαιοτέρα και τον Σαλβίνι και την Μελόνι στις μέρες μας προωθούν τον επανεξοπλισμό της Ιταλίας με επιχειρηματική στήριξη.

Στην δε Ιαπωνία εταιρείες όπως οι Mitsubishi Heavy Industries, Kawasaki, Nissan παρωθούν εκ νεου μια στρατιωτική παραγωγή και τεχνολογία και ηγεσίες όπως Κοϊζούμι, Άνμπε, Ταικατσι υποστηρίζουν την αναβάθμιση αυτοάμυνας, με οικονομικά κίνητρα για βιομηχανίες και τράπεζες.

Τα κοινά μοτίβα και στις 3 αυτές χώρες του άλλοτε Άξονα είναι η στήριξη από μεγάλα κεφάλαια, τράπεζες και επιχειρήσεις παρέχουν κεφάλαια και τεχνογνωσία, οι οποίες κερδίζουν συμβόλαια και πρόσβαση σε πρώτες ύλες/αγορές: Το κίνητρο είναι οικονομικό και στρατηγικό.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις υπάρχει πολιτική συμφωνία και οι ηγέτες προωθούν εθνικιστικά και στρατιωτικά προγράμματα που ευνοούν επιχειρήσεις με συνθήματα και πάλι κατά της Ρωσίας όπως στον Μεσοπόλεμο και στους δυο Παγκοσμίους Πολέμους.

Υπάρχει στην ουσία μια ιστορική συνέχεια, αφού οι ίδιοι μηχανισμοί εμφανίζονται και στις τρεις χώρες σε διαφορετικές εποχές — Μεσοπόλεμος, Παγκόσμιοι Πόλεμοι, όπως και στις μέρες μας με τον επανεξοπλισμό τους.

Στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ίδιες εταιρείες στηρίζουν τους αντίστοιχους ηγέτες για τους ίδιους λόγους: στην Ιταλία και την Γερμανία (Κάιζερ Β’ Γουλιέλμος) χρηματοδοτούσαν εξοπλισμό και στρατεύματα. Στην Ιαπωνία, οι zaibatsu τροφοδοτούσαν την στρατιωτική μηχανή για τις αποικιακές εκστρατείες στην Κίνα και την Ασία.

Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι εταιρείες που στήριξαν την άνοδο των Χίτλερ, Μουσολίνι και Χιροχίτο συνέχισαν να παρέχουν υλικά, τεχνολογία και χρηματοδότηση. Η στρατιωτική παραγωγή και οι κρατικές παραγγελίες μεγάλωσαν σημαντικά, προσφέροντας τεράστια οικονομικά κέρδη.

Συμπερασματικά, μπορει κάνεις να πει ότι οι μεγάλες επιχειρήσεις και τράπεζες λειτούργησαν πάντα ως μοχλός συγκέντρωσης εξουσίας και επανεξοπλισμού. Η στήριξή τους προς Χίτλερ, Μουσολίνι, Χιροχίτο και Τότζο στην άνοδο και στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είχε καθαρά οικονομικά και γεωστρατηγικά κίνητρα.

Σήμερα, οι ίδιες ή αντίστοιχες εταιρείες υποστηρίζουν την αναβάθμιση στρατιωτικών δυνατοτήτων σε Γερμανία, Ιταλία και Ιαπωνία, υπό ηγεσίες που προωθούν μιλιταριστικές πολιτικές και εθνικιστικά προγράμματα.

Στην Γερμανία, εταιρείες όπως η Siemens, ThyssenKrupp και Rheinmetall συνεργάζονται με κυβερνήσεις Σολτς, Μερτς και Βάιντελ για την ενίσχυση της Bundeswehr, επενδύοντας σε τεχνολογία και εξοπλισμό.

Στην Ιταλία, η Leonardo και η Fincantieri στηρίζουν τον επανεξοπλισμό υπό κυβερνήσεις Μπερλουσκόνι και Μελόνι, με στόχο την αναβάθμιση αεροπλάνων, πλοίων και τεθωρακισμένων. Στην Ιαπωνία, οι Mitsubishi Heavy Industries και Kawasaki συνεργάζονται με κυβερνήσεις Κοϊζούμι, Άνμπε και Ταικατσι για την ενίσχυση της αυτοάμυνας και της στρατιωτικής βιομηχανίας.

Οι λόγοι παραμένουν οι ίδιοι: πρόσβαση σε συμβόλαια, ενίσχυση στρατιωτικών υποδομών και κέρδη από την παραγωγή και την τεχνολογία. Ταυτόχρονα, η στήριξη των εταιρειών συμβάλλει στην νομιμοποίηση πολιτικών που ενισχύουν τον εθνικισμό και τον μιλιταρισμό.

Στις μέρες μας πολλοί φοβούνται ότι με την πρόσφατη στρατιωτική συμφωνία της ΕΕ/Δ΄ Ράιχ της Γερμανίας μέλος της οποίας είναι και η Ιταλία με την Ιαπωνία, θα σχηματιστεί ξανά ο Άξονας και πάλι ξανά κατά της Ρωσίας που θα οδηγήσει και πάλι αυτές τις χώρες σε Παγκόσμιο Πόλεμο και πάλι αρχικά κατά της Ρωσίας.

Θα είναι άραγε αυτή η εξέλιξη των πραγμάτων στις μέρες μας; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά, άλλα μόνο αν λάβουμε όλα τα κατάλληλα μέτρα ως λαός θα αποφύγουμε τις οποίες κακοτοπιές και θα φέρουμε εκ νέου την πολυαγαπημένη μας πατρίδα σε μία κατάσταση ακμής και ευημερίας.