ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΩΝ ΝΑΖΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ ΚΑΙ ΤΙ ΕΠΡΑΞΑΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΕΚΕΙ ΣΕ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟ, ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΑΙ ΨΥΧΡΟ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΠΩΣ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ ΟΦΕΛΗ ΠΟΥ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΡΚΟΣΟΥΡ

 Τα σχεδια των Ναζι για την Λατινικη Αμερικη και τι επραξαν οι ιδιοι εκει σε Μεσοπολεμο, Δευτερο Παγκοσμιο και Ψυχρο Πολεμο και πως στις μερες μας η Γερμανια κερδιζει γεωπολιτικα οφελη που μοιαζουν με τα παραπανω στην Λατινικη Αμερικη με την υπογραφη της συμφωνιας της Γερμανικης Ευρωπαικης Ενωσης με την Μερκοσουρ

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Όπως είναι γνωστό καθόλη την διάρκεια της ιστορίας  υπήρξαν σχέδια των Γερμανών και ιδίως των Ναζί για διείσδυση και επέκταση στην Λατινική Αμερική, με ενέργειές τους σε διάφορες ιστορικές περιόδους, αλλα και στην σύγχρονη γεωπολιτική διάσταση μέσω της ΕΕ και της Γερμανίας.

Έτσι η Λατινική Αμερική ήταν γεωπολιτικό πεδίο από τους Ναζί έως την σύγχρονη Γερμανία.  Η Λατινική Αμερική αποτέλεσε ιστορικά μια περιοχή στρατηγικού ενδιαφέροντος για μεγάλες δυνάμεις. Από τον Μεσοπόλεμο μέχρι τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Ψυχρό Πόλεμο, η Γερμανία — πρώτα υπό το καθεστώς των Ναζί και μετά με την οικονομική ισχύ της Δυτικής Γερμανίας — προσπάθησε να επιδιώξει επιρροή μέσω οικονομικών, πολιτικών και ιδεολογικών δεσμών. Σήμερα, η ίδια περιοχή αποτελεί αντικείμενο στρατηγικών συμφωνιών, όπως η συμφωνία ΕΕ–Μερκοσούρ.

Οι Ναζί, υπό τον Αδόλφο Χίτλερ, θεωρούσαν την Λατινική Αμερική έναν χώρο με δυνητικά φιλικούς πληθυσμούς και οικονομικούς πόρους. Οι στόχοι τους ήταν η δημιουργία οικονομικών δεσμών για πρώτες ύλες και βιομηχανικά προϊόντα.

Επίσης η προώθηση φιλοναζιστικών πολιτικών κινημάτων και ομάδων, η ανάπτυξη κατασκοπευτικών και στρατιωτικών δικτύων εν όψει του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και στον Β΄ΠΠ η μεταφορά κλεμμένων λάφυρων, χρυσού και πολυτίμων λίθων στην Λατινική Αμερική.

Έγιναν όμως και ενέργειες στον Μεσοπόλεμο,  αφού οι Γερμανικές εταιρείες και τράπεζες ενίσχυσαν τις εμπορικές σχέσεις με χώρες της περιοχής αυτής, όπως η Βραζιλία, η Αργεντινή, η Χιλή και η Παραγουάη.

Πολλά φιλοναζιστική κινήματα και κοινότητες Γερμανών μεταναστών χρησιμοποιήθηκαν για ιδεολογική προπαγάνδα και δικτύωση και καταγράφηκαν περιπτώσεις γερμανικών επενδύσεων σε υποδομές, όπως λιμάνια, σιδηροδρομικά δίκτυα και τηλεπικοινωνίες.

Στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο χρησιμοποιήθηκαν στρατηγικές και δίκτυα. Συγκεκριμένα κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου οι Ναζί χρησιμοποίησαν την Λατινική Αμερική ως βάση κατασκοπείας και διπλωματικής επιρροής.

Οργανώθηκαν δίκτυα κατασκόπων στην Αργεντινή, Βραζιλία, Παραγουάη και Ουρουγουάη, παρακολουθώντας συμμαχικές και αντιναζιστικές δραστηριότητες. Υπήρχε σημαντική παρουσία προπαγάνδας μέσω Γερμανικών κοινοτήτων, σχολείων και πολιτιστικών συλλόγων.

Έγιναν προσπάθειες για στρατιωτική επέκταση δεν ήταν δυνατές, αλλά η οικονομική διείσδυση συνέχισε μέσω εξαγωγών βιομηχανικών προϊόντων, χημικών και τεχνολογίας. Παράλληλα, πολλές χώρες της περιοχής παρέμεναν ουδέτερες ή φιλοναζιστικές, ιδίως η Αργεντινή, δίνοντας έδαφος για δικτυώσεις.

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και στον Ψυχρό Πόλεμο, πολλοί πρώην Ναζί και συνεργάτες μεταφέρθηκαν στην Λατινική Αμερική (π.χ. στην Αργεντινή και στην Βραζιλία) μέσω δικτύων που συχνά υποστηρίζονταν από οικονομικά συμφέροντα.

Η Γερμανία του Μεσοπολέμου μετατράπηκε σε Δυτική Γερμανία, αλλά οι οικονομικές σχέσεις συνέχισαν να διεισδύουν στην περιοχή μέσω εμπορίου και βιομηχανικών επενδύσεων, όπως και με τους Ναζί φυγάδες στην περιοχή.

Κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η Δυτική Γερμανία στήριξε οικονομικά και πολιτικά φιλοδυτικά καθεστώτα και προώθησε βιομηχανικές και τεχνολογικές συμφωνίες, εξασφαλίζοντας γεωπολιτική επιρροή χωρίς στρατιωτική παρουσία.

Κατά και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και ιδιαίτερα στα πρώτα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, αρκετοί Ναζί φυγάδες κατέφυγαν σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, συχνά με τη βοήθεια δικτύων διαφυγής (τα λεγόμενα Ratlines), ανοχή κυβερνήσεων ή λόγω αδύναμων μηχανισμών ελέγχου.

[Οι δε βασικές χώρες της Λατινικής Αμερικής που κατέφυγαν Ναζί φυγάδες στον Ψυχρό Πόλεμο ήταν η Αργεντινή, η σημαντικότερη χώρα υποδοχής, ειδικά επί Χουάν Περόν. Εκεί κατέφυγαν οι Άντολφ Άιχμαν, ο Γιόζεφ Μένγκελε και ο Έριχ Πρίμπκε.

Στην Βραζιλία που είναι μια μεγάλη χώρα, με εύκολη απόκρυψη και ισχυρές Γερμανικές κοινότητες, ο Μένγκελε έζησε και εκεί για χρόνια. Στην Χιλή ιδίως μετά το 1.950 μ.Χ., με αποκορύφωμα την περίοδο Πινοσέτ. Διάσημη περίπτωση σε αυτή ήταν και είναι ο Πολ Σέφερ και η Colonia Dignidad.

Στην Παραγουάη η δικτατορία του Στρέσνερ, προσέφερε προστασία σε Ναζί φυγάδες, ενώ ο Μένγκελε απέκτησε μάλιστα Παραγουανή υπηκοότητα. Στην Βολιβία κατέφυγε ο Κλάους Μπάρμπι (“Χασάπης της Λυών”), ο οποίος συνεργάστηκε με τις μυστικές υπηρεσίες. Η Ουρουγουάη ήταν λιγότερο γνωστή περίπτωση, αλλά χρησιμοποιήθηκε ως ενδιάμεσος σταθμός και το Μεξικό ήταν και αυτό κυρίως ως χώρα διέλευσης.

Στις μέρες μας η Γερμανία και η Ευρωπαϊκή Ένωση που ελέγχει αναζητούν νέα γεωπολιτικά και εμπορικά πλεονεκτήματα στην Λατινική Αμερική μέσω συμφωνιών όπως αυτή με τον Μερκοσούρ (Βραζιλία, Αργεντινή, Παραγουάη, Ουρουγουάη)].

Οι στόχοι της είναι η πρόσβαση σε αγορές, πρώτες ύλες και γεωργικά προϊόντα, η ενίσχυση της επιρροής στην περιοχή χωρίς στρατιωτική παρουσία, όπως και η προώθηση τεχνολογίας, υποδομών και βιώσιμων επενδύσεων υπό ευρωπαϊκά πρότυπα.

Πολλοί απόγονοι των φυγάδων Ναζί ζουν ακόμα και στις μέρες μας σε πολλές χώρες της περιοχής και μάλιστα κάποιο κατάφεραν να γίνουν πρόσφατα ακόμα και ηγέτες τους όπως π.χ. ο Καστ στην Χιλή στην εποχη μας.

Παράλληλα μοτίβα σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις είναι ότι όπως  στον Μεσοπόλεμο, έτσι και στις μέρες μας υπάρχει οικονομική διείσδυση και δίκτυα επιρροής, αλλά πλέον μέσω διπλωματικών και εμπορικών εργαλείων, όχι στρατιωτικών.

Οι εταιρείες και τράπεζες στηρίζουν τα σχέδια της Γερμανίας, κερδίζοντας πρόσβαση σε αγορές και συμβόλαια, αναπαράγοντας την ιστορική στρατηγική των προηγούμενων δεκαετιών μέσω της συμφωνίας της Μερκοσούρ.

Συμπερασματικά η ιστορία δείχνει ότι η Λατινική Αμερική υπήρξε πάντα ένας χώρος στρατηγικής και οικονομικής σημασίας: Οι Ναζί είδαν την περιοχή ως πεδίο επιρροής, προπαγάνδας και οικονομικών συμφερόντων, χωρίς δυνατότητα στρατιωτικής επέκτασης.

Κατά τον Ψυχρό Πόλεμο, η Δυτική Γερμανία διείσδυσε μέσω εμπορικών και τεχνολογικών δικτύων, εξασφαλίζοντας γεωπολιτικά οφέλη. Σήμερα, η ΕΕ και η Γερμανία χρησιμοποιούν συμφωνίες όπως η ΕΕ–Μερκοσούρ για πρόσβαση σε αγορές, πρώτες ύλες και επιρροή, αναπαράγοντας μοτίβα στρατηγικής και οικονομικού κέρδους που έχουν τις ρίζες τους στον Μεσοπόλεμο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η ίδια η Λατινική Αμερική παραμένει επομένως ακόμα ένα πεδίο γεωπολιτικής διείσδυσης και οικονομικής στρατηγικής, με ιστορική συνέχεια από τους Ναζί μέχρι την σύγχρονη Γερμανική Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Λατινική Αμερική υπήρξε ιστορικά μια περιοχή στρατηγικής και οικονομικής σημασίας για μεγάλες δυνάμεις. Από τον Μεσοπόλεμο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, μέχρι τον Ψυχρό Πόλεμο και σήμερα, η Γερμανία και οι σύμμαχοί της έχουν χρησιμοποιήσει διαφορετικά εργαλεία για να αποκτήσουν επιρροή, συχνά με παρόμοια μοτίβα οικονομικής και γεωπολιτικής διείσδυσης.

Οι Ναζί, υπό τον Χίτλερ, θεωρούσαν τη Λατινική Αμερική στρατηγικά σημαντική για προώθηση φιλοναζιστικών κινημάτων και ιδεολογίας μέσω γερμανικών κοινοτήτων και σχολείων. Οικονομική διείσδυση σε χώρες με πρώτες ύλες και βιομηχανικές ευκαιρίες (π.χ. βόριο, καουτσούκ, μέταλλα). Δημιουργία δικτύων κατασκοπείας και παρακολούθησης συμμαχικών δραστηριοτήτων.

Για τον λόγο αυτό ανέπτυξαν εμπορικές σχέσεις. Γερμανικές εταιρείες επένδυαν σε λιμάνια, σιδηροδρομικά δίκτυα και υποδομές, όπως και προπαγάνδα μέσω σχολείων, συλλόγων και ΜΜΕ για προώθηση της ναζιστικής ιδεολογίας, αλλά και δίκτυα κατασκοπείας, ειδικά κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, χρησιμοποιήθηκαν για συλλογή πληροφοριών και επηρεασμό κυβερνήσεων.

Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα οι Ναζί δεν κατόρθωσαν στρατιωτική επέκταση στην περιοχή, αλλά η οικονομική και ιδεολογική επιρροή τους ήταν σημαντική, ιδίως σε χώρες όπως η Αργεντινή, η Βραζιλία και η Παραγουάη.

Μετά το 1. 945 μ.Χ., η Δυτική Γερμανία στράφηκε σε μη στρατιωτικά εργαλεία επιρροής με οικονομική διείσδυση μέσω εξαγωγών και επενδύσεων, τεχνολογική και βιομηχανική συνεργασία με κυβερνήσεις και εταιρείες της περιοχής και πολιτική στήριξη φιλοδυτικών και σταθερών καθεστώτων κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

Για τον λόγο αυτό ανέπτυξαν επενδύσεις με εταιρείες όπως Siemens, Volkswagen και Bayer χρηματοδότησαν υποδομές και βιομηχανικές δραστηριότητες, διπλωματία και συμφωνίες: Συνεργασία με κράτη μέσω εμπορικών και τεχνολογικών συμφωνιών και πολιτική επιρροή με στήριξη κυβερνήσεων που ευνοούσαν φιλοδυτική κατεύθυνση.

Αυτό είχε σαν αποτελέσματα η Δυτική Γερμανία απέκτησε οικονομική και τεχνολογική παρουσία, αυξάνοντας την επιρροή της χωρίς στρατιωτική παρέμβαση — ένα “ήπιο” αλλά αποτελεσματικό εργαλείο γεωπολιτικής διείσδυσης.

Η σύγχρονη Γερμανία και η ΕΕ με την συμφωνία με τον Μερκοσούρ, ως ηγετική δύναμη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χρησιμοποιεί στις μέρες μας οικονομικές συμφωνίες: Η συμφωνία ΕΕ–Μερκοσούρ εξασφαλίζει πρόσβαση σε αγορές και πρώτες ύλες από Βραζιλία, Αργεντινή, Παραγουάη και Ουρουγουάη.

Τεχνολογία και υποδομές: Επενδύσεις σε βιώσιμες υποδομές και τεχνολογικά έργα δημιουργούν εξάρτηση και επιρροή. Διπλωματική παρουσία: Η ΕΕ προωθεί πρότυπα που ευνοούν τα ευρωπαϊκά συμφέροντα, όπως περιβαλλοντικές και εμπορικές προδιαγραφές.

Όπως οι Ναζί και η Δυτική Γερμανία, η σύγχρονη Γερμανία αξιοποιεί οικονομικά εργαλεία για γεωπολιτική επιρροή. Η διαφορά είναι ότι πλέον οι μέθοδοι είναι νομικά και διπλωματικά θεσμοθετημένες, ενώ δεν εμπλέκονται στρατιωτικά μέσα ή ιδεολογική προπαγάνδα.

Η Λατινική Αμερική έχει διαχρονικά λειτουργήσει ως γεωπολιτικό πεδίο επιρροής. Οι Ναζί χρησιμοποίησαν ιδεολογικά και οικονομικά εργαλεία για να εδραιώσουν δίκτυα επιρροής στον Μεσοπόλεμο και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η Δυτική Γερμανία, στον Ψυχρό Πόλεμο, εφάρμοσε οικονομική και τεχνολογική διείσδυση για σταθερές φιλοδυτικές κυβερνήσεις. Σήμερα, η Γερμανία μέσω ΕΕ προωθεί τις συμφωνίες με τον Μερκοσούρ, αναπαράγοντας γεωπολιτικά οφέλη αντίστοιχα με το παρελθόν, αλλά με εργαλεία οικονομικής, τεχνολογικής και διπλωματικής επιρροής.

Η ιστορία δείχνει ότι μοτίβα επιρροής και διείσδυσης επαναλαμβάνονται, προσαρμοσμένα στις τεχνολογικές και θεσμικές δυνατότητες κάθε εποχής, με τον κοινό στόχο: πρόσβαση σε πόρους, αγορές και στρατηγική επιρροή στην περιοχή.

[«Παγώνει» η συμφωνία Ε.Ε – Mercosur μετά από απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Σας έτσουξε καναλάρχες & δημοσιογραφίσκοι; Περαστικά (https://romioitispolis.gr/pagonei-i-symfonia-e-e-mercosur-meta-apo-apofasi-toy-eyropaikoy-symvoylioy/)]…

Θα είναι άραγε αυτή η εξέλιξη των πραγμάτων στις μέρες μας; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά, άλλα μόνο αν λάβουμε όλα τα κατάλληλα μέτρα ως λαός θα αποφύγουμε τις οποίες κακοτοπιές και θα φέρουμε εκ νέου την πολυαγαπημένη μας πατρίδα σε μία κατάσταση ακμής και ευημερίας.